Po pierwsze – recenzje „Godzilli Minus One” wskazywały na to, że będzie smutno i wojenno. A po drugie to dzień dobereł i po trzecie, postanowiłam dołączyć do imprezy Godzillowej. Zapraszam, bo warto.
– Nie wierzę, że nie oglądałaś „Godzilli Minus One”! – ofuknęła mnie przyjaciółka, która nawijała któryś wieczór o tym fantastycznym filmie. W zasadzie, nie ma co się dziwić, bo o tym oskarowym hicie można mnożyć eseje.
A może by tak z początku o fabule?
1945 rok, końcówka II WŚ. Kamikadze wymiguje się od swojego obowiązku samobójstwa, ale trochę mu się wydarza spadnięcie z deszczu pod rynnę. Widzi bowiem Godzillę i widzi jej grozę. Wydaje się, że to jednostkowy przypadek, a on już może żyć tylko dalej, bo wojna się skończyła. Tyle że po jakimś czasie Godzilla wraca, wywołując jeszcze więcej szkód…
Tak, to prawda – przez większą część filmu obserwujemy portret psychologiczny pokolenia, które miało nieszczęście obczaić wojnę. Obserwujemy ich troski, obserwujemy też zmianę świadomości.
Bo „Godzilla Minus One” to przede wszystkim film
ANTYWOJENNY.
Japończycy w tym temacie zrobili coś moim zdaniem niezwykłego – zrobili film, który owszem, dotyka brzegu wojny. I oczywiście, wszystkie filmy, które opowiadają o latach powojennych mogą być antywojenne. Rzecz jednak w tym, że tu jest to namacalne aż do bólu kości. I nie mamy tu do czynienia z jakimiś ciężkimi klimatami, które by czyniły z „Godzilli Minus One” smuta. No właśnie – to nie jest smut. Film ogląda się bardzo płynnie i właściwie nie chce się od niego odchodzić.
Tak, żałuję, że nie poszłam na to do kina. Uważam, że Godzilla jako postać byłaby znacznie piękniejsza. Co więcej, sposób jej przedstawienia, ba! – sama sylwetka kojarzyć się może z… „Alien”. Tak, z tym Obcym, który jest tak przerażający, że aż piękny. Myślę, że na IMAXie bardzo łatwo byłoby to dostrzec, a tu – na ekranie kompika – jest trudniej, ale da się. To robią dobre filmy i chyba efekty specjalne, za które została doceniona, naprawdę są tego warte. Ale druga rzecz, która znacznie lepiej by wybrzmiała z ekranu IMAX’a to muzyka. Ta jest epicka, choć nie towarzyszy widzowi przez cały czas. Raczej twórcy postanowili stworzyć klimat i tam, gdzie jest cisza, tam jest cisza. A tam, gdzie jest epicka scena, tam ukazuje się typowa, japońska nutka do tego typu scen. I mi to nie przeszkadza.
Popłakałam się na samym końcu filmu. I chciałabym powiedzieć, że ta ostatnia minuta jest naciągana, ale nie mogę. Bo to całość antywojenna. Może na chwilę oddam głos Asi…
– Bo w tych japońskich filmach to te ludzie giną jak głupi: popełniają samobójstwa, itp. Ten film od początku do końca pokazuje, że ludzkie życie jest ważne i że jeśli przetrwałaś, to ma to w sobie jakiś cel, a nie hańbę. To wręcz szokujące jak na japoński film.
Tak: w „Godzilli Minus One” czuć, że życie jest ważne. I może kilka momentów zapisze się w mojej głowie, ale jest jeden, w którym wojenne pokolenie przemawia do rozumu Młodego:
Pokolenie: Ej, Młody, to że nie byłeś na wojnie jest powodem do dumy.
To było pokazane w tak piękny, japoński sposób. Bo ten film jest bardzo japoński – widać tę ich emocjonalność, teatralność może niektórych scen… zresztą, co ja mogę mówić; warto samemu zobaczyć. Kto nie siedział w japońskiej kulturze, ten mało zrozumie, co mam tu na myśli.
Ale tak.
Popłakałam się nie dlatego, że to jest ciężki jak „Grobowiec świetlików” obraz, ale popłakałam się dlatego, że to jest lekki film, opowiadający o PIĘKNIE ŻYCIA.
Miejcie dziś piękny dzień!
PS.: Ale rozumiem te wszystkie interpretacje w stylu „Godzilla to taki posttraumatyczny obraz, wyrażenie strachów” itd. I szczerze mówiąc, zrozumiałam to dopiero oglądając to dzieło. Bo to jest dzieło, które może nie każdemu przypadnie do gustu, ale twórcom należy się uznanie za pokazanie wartości życia.
Dzień dobereł, sytuacja z internetami chwilowo opanowana. Wobec tego zapraszam na recenzję filmu
WHIPLASH (2014).
Andrew (Miles Teller) jest studentem muzyki na najlepszym muzycznym uniwerku w USA. To niestety albo stety okazuje się bardzo trudnym doświadczeniem przez niezwykle bucowatego buca w postaci nauczyciela Fletchera (J. K. Simmons), który to bierze chłopinę do swej orkiestry na konkurs. I fabuła właściwie na tym stoi, ale ona jest pretekstem dla muzyki.
W tym filmie jest tylko jeden bohater i jest nią MUZYKA. Wszyscy pozostali to tylko pionki stawiane przez dźwięki. Ale za to jakie!
Andrew musi się zmierzyć z dwoma utworami – „Whiplash” i „Caravan”, a to nie jest takie proste. Oba utwory są trudne, ale piękne. I wiecie – posłuchacie sobie ich na YT, ale to dopiero film pokaże Wam ich wspaniałość. Emocjonalność.
Finał to koncert, ale to nie jest to, co myślicie, jeśli nie oglądaliście „Whiplash”. Że co, że spojleruję? W sumie nie – w tym obrazie nie ma czego spojlerować, ponieważ w dalszym ciągu historia jest mniej znacząca, niż dźwięki. Może jestem niesprawiedliwa, wszak film porusza kwestię „czy kariera czy miłość”, „ile możesz znieść dla kariery” i tak dalej, ale…
Koncert na którym Andrew sobie poczyna, jak mu się zachce (hehe) można odbierać jako walkę psychologiczną dwóch osób, ale tak naprawdę to nie. Myślę, że każdy artysta widząc w akcji chłopaka rozpozna TO:
TRANS.
I tu dochodzimy do dwóch rzeczy. Niezwykle zdziwiło mnie to, że reżyseria nie została uhonorowana Oskarem, bo ona w tej scenie jest wprost niesamowicie poprowadzona. Ja się na filmach muzycznych nie znam, przyznaję, ale ruchy kamery były przysłowiowo epickie. To wzmagało emocje, których nie brakowało, i to zarówno w widzu, jak i aktorze odgrywającego Andrewa.
Właśnie – druga rzecz to aktorstwo. W sumie to w pierwszym odruchu stwierdziłam, że Miles Teller miał więcej do zagrania, bo w sumie widać wszystkie jego uczucia i wierzymy, że jest w takim stanie, jaki widać na ekranie. Jednak po odświeżeniu sobie finałowej sceny (wspominałam, że jest cudowna?) zaczynam rozumieć, dlaczego J. K. Simmons zgarnął Oskara. On zdaje się niesamowicie prowadzić młodego przez meandry muzyki. I widz jest go w stanie nienawidzić za to, co robi uczniom. A finał… Jezu, to chyba jeden z najcudowniejszych finałów w historii kina.
Ponieważ mam tu fanów kochających muzykę, to wypada chyba wspomnieć o tytułowym utworze jako takim i Caravanie. Otóż, „Whiplash” to kompozycja Hanka Levy’ego, która znalazła się na płycie „Soaring” Dona Ellisa z 1973 roku. Co ciekawe, samo słowo „Whiplash” to określenie na pewien uraz kręgu szyjnego. To jest teraz znacznie ciekawsze, biorąc pod uwagę to, co się wydarza w połowie filmu. Z kolei „Caravan” powstało w 1936 roku i było komponowane przez Juana Tizola i Duke’a Ellingtona, i to ma nawet słowa spisane przez Irvinga Millsa. Tak czy siak, oba utwory to obecnie klasyki jazzowe.
Idę obejrzeć jeszcze raz finał „Whiplasha”, bo jest on niesamowity. I szczerze mówiąc, film pokochają ci głównie, którzy kochają muzykę – reszta może się nudzić. A recenzję dedykuję Matthias Music District, Joanka98 i KlikRadio, bo wiem, że muzykę kochacie.
Dzień dobereł, na CANAL+ Polska ukazał się polski film SF. „W nich cała nadzieja” to produkt niskobudżetowy, z dwoma aktorami – w tym, że jeden z nich to głos. Wstępujemy do świata postapokaliptycznego i widzimy Ewę (Magdalena Wieczorek), która sobie mieszka i sama sobie jest panią, bo nikt na planecie nie przeżył. Za towarzysza ma robota Artura (Jacek Beler), który w pewnym momencie żąda hasła, którego Ewa nie zna. To stwarza problemy, bo dziewczę nie ma jak się dostać do mieszkania po wodę i toczy z Arturem zaciekłą walkę o przetrwanie.
Widząc napis na samym początku „ta historia mogłaby być prawdziwa” już czułam, że coś tu jest nie tak. Autor – w tym przypadku Piotr Biedroń (reżyseria, scenariusz) – stawiać będzie konkretną tezę, konkretnie będzie chciał programować. A twórca jest fanem współczesnej, dobrze wszystkim znanej z głupoty ekologii. W filmie funduje nam więc zagładę świata, która wynikła przez zmiany klimatu. Spoko, ta koncepcja mogłaby jeszcze być OK, gdyby była rozwinięta. Owszem, wiemy, że były wojny ekologiczne.
I tyle.
A w dodatku czułam, że autor chciałby wciskać większą agendę ekologiczną, ale – niestety – zabrakło chyba odwagi. Bo widzicie, historia tego świata budzi ciekawość, ale w półtora godziny… można było to spokojnie zademonstrować. Zwłaszcza, że przez pierwsze 30 minut jest nudno i serio byłam bliska wyłączenia tego hitu. Gdyby nie to, że „W nich cała nadzieja” jest polskie i bardzo czekałam na ten film, odpuściłabym go sobie już po tych 20 minutach. Zwłaszcza, że w pewnym momencie zastanawiałam się: co chce powiedzieć ten film, bo ja na razie nie wiem?
Poznajemy Ewę i jej życie. Czy to miało być drugie „Jestem legendą”? Problem w tym, że – no proszę wybaczyć, ale takie są fakty – Magdalena Wieczorek zagrała trochę drewniano swoją postać. W ogóle nie widać tej samotności, która miała być; ba – reżyser w sumie nawet nie chce poruszać tego tematu. A szkoda, bo metraż mógłby być o wiele ciekawszy. Przez 20 minut nic się nie dzieje, a mamy z prostą jak budowa cepa historią do czynienia.
Im bliżej końca, tym lepiej, aczkolwiek niezupełnie skumałam ten świat. Ewa mieszka na górze, a na dole jest miasto, w którym jest skażone powietrze, i w którym trza nosić maskę. No ale powietrze nie jest zamknięte w krysztale, więc trochę nie kumam, czemu Ewcia na górze nie musi nosić maski. Nie wiem, może się czepiam, ale to nie jedyne mankamenty.
Choć przyznaję, Biedroń starał się zachować pewną logikę w świecie: w mieście jest skażona woda, więc laska nie pojedzie po nią, ale za to woda w elektrowni już może być bezpieczna, bo w końcu za murami… aczkolwiek dostanie się do samej elektrowni uważam za zbyt czasochłonne jak na 40 minut, które miała bohaterka w masce z powietrzem – bo wspina się przez komin (i to chyba dwukrotnie), nie mówiąc już o chodzeniu po elektrowni.
Co autor chciał powiedzieć? Umrzemy przez roboty? Klimat sami sobie psujemy? A może chciał stworzyć historię o samotności?
Najgorsze, że samo zakończenie miało wywołać mnóstwo łez, bo bohaterka – tak, SPOJLER – umiera. I nie wywołało. W ogóle nie czułam się z nią zżyta, mimo że przedstawiono jej życie. Czegoś zabrakło, i to chyba jest właśnie ten element aktorstwa, który Will Smith w „Jestem Legendą” potrafi przedstawić. A może za mało retrospekcji, w końcu Biedronia bardziej obchodzi klimat, niż główna bohaterka.
Z jednej strony koncepcyjnie fabuła stoi na dość dobrych założeniach, idealnych na opowiadanie. Z drugiej strony jest w „W nich cała nadzieja” niewykorzystany potencjał, przez co najlepsze elementy filmu to jego stylistyka i muzyka. Niestety, to nie broni tego dzieła zwłaszcza w przypadku, kiedy wiemy, że Polacy umieją wyrąbiście robić zdjęcia do filmów.
„W nich cała nadzieja” to średnia pozycja, która mogłaby być dobra, gdyby trwała – powiedzmy – 40 minut, a nie pełen metraż. Mogłaby być dobra, gdyby pozwolono Wieczorek rozegrać to bardziej emocjonalnie. Mogłaby być dobra, gdyby opowiedziano w niej więcej o klimatycznym konflikcie. Nie jest to oczywiście paździerz, bo film może przypaść do gustu tym, którzy lubią baaaaaaaaaaaaaaaaaardzoooooooooooooooooooo pooooooooooooooooowoooooooooooooooooolnyyyyyyyy kliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat w fabule i lubią sobie pooglądać ładne zdjęcia polskich twórców w filmach.
Jakim cudem to-to otrzymało drugą część, to ja nawet nie.
M3GAN dwa lata temu była dość dochodowym horrorem, a w związku z tym za niedługo wejdzie dwójeczka. Zaplanowana jest na przyszły rok, ale, no…
M3GAN jedzie na jednej sekwencji scen – i to wszystko. To znaczy można lubić trudny temat, jakim jest AI i jaki niewątpliwie film stara się poruszać. Problem polega na tym, że robi to przez prawie półtorej godziny. Tak, tyle trzeba czekać, by naprawdę coś się działo.
Cady (Violet McGraw) traci rodziców, na skutek czego musi dealować z ciotką. Ta natomiast jest geniuszem inżynierii robotycznej i ma na sumieniu projekt, którego budżet nie jest wpisany w oficjalne papiery firmy. Ups. Na szczęście udaje jej się wybrnąć z tego i nasza Gemma (Allison Williams) przekonuje firmę, by na serio zajęli się M3GAN – robotem o wyglądzie dziewczynki. Jak się łatwo domyśleć, robot nie będzie grzeczną maszyną…
I tak sobie obserwujemy powolną akcję…
Serio.
Tam się dużo zaczyna dziać dopiero pod koniec filmu, jakieś pół godziny przed napisami. Reszta to opowieść o relacjach ciotka-siostrzenica, czy geniusz-pracodawca.
Nie tego chciałam po tym horrorze.
Czy też raczej „horrorze”, bo nie czułam się za specjalnie wystraszona.
Chciałam krwi niczym w najlepszych slasherach, ale chyba pomyliłam nie tylko gatunki, ale także nastrój i adres. Krwi było niewiele, i te sceny co prawda próbowały być „dajmy wyobraźni pracować”, ale no… to wyglądało jak kino dla nastolatków. Tak, wiem, M3GAN miała dotrzeć do jak najszerszej publiki.
Mimo to wydaje mi się, że w pierwszym lepszym slasherze jest więcej zamieszania, niż w tym dziele.
Poznęcałam się nad tym filmem… może by wyszło lepiej, gdybym nie miała nastroju na typową rozwałkę. A że mam to idę dokańczać pierwszy sezon Boysów, bo jestem na szóstym odcinku i pamiętam z tego tyle, co z zeszłej zimy.
Gdyby nie nostalgia, ten film prawdopodobnie nie zyskałby tak dobrych recenzji, na jakie nie zasługiwał. Ale po kolei.
Dalton (Jake Gyllenhaal) dostaje od Frankie (Jessica Williams) zadanie: wynieść z „Road House” bójki. Przez pierwszą połowę filmu obserwujemy trochę zabawę w kotka i myszkę z widzem. To znaczy – z widzem, który widział „Road House” z 1989 roku. Mamy tu do czynienia z sytuacjami, a nawet dialogami żywcem wyjętymi z poprzedniego filmu, przez co obeznanym z tematem film może się wydać nudnawy. A jednak dzieje się coś jeszcze: nowy „Wykidajło” absolutnie nie chce być ani paździerzem, ani starą wersją siebie. To plus, choć po prawdzie ciężko mi znaleźć jakieś jeszcze.
A nie, czekaj.
Choreografia walk jest niezła – przyjemnie się na to patrzy, tylko problem jest taki, że ich jest za mało. W ogóle Dalton jako postać nie ma wielkiej charyzmy i w jakiś taki sposób mamy odczucie, że to koleś, który po prostu się bije. Nie mam na myśli tu tego, że Jake Gyllenhal powinien odgrywać to samo, co Patrick Swyze; absolutnie nie. Ale Swayze miał charyzmę i to takie uduchowienie, było tam coś więcej, niż tylko chłopina do nawalanek. Nowy Dalton nie ma w sobie ani jednej cechy, która by była narkotyczna dla widza i jest to wada, jeśli zna się poprzednie dzieło. Widzom nieobeznanym z klasykiem lat osiemdziesiątych ten film może się bardziej podobać. W końcu odkrywają historię na nowo, c’nie? Dodatkowym argumentem, że Dalton jako postać nie do końca wyszła jest Knox – Conor McGregor tak zagrał, że ja chcę więcej jego w kolejnej części. Być może aktor jest patocelebrytą, ale borze – znakomicie tu pasował! Że tak niegrzecznie powiem: je.bał charyzmą od pierwszej ekranowej sekundy i w sumie dokończyłam film bardziej dlatego, że chciałam zobaczyć Knoxa w akcji. Znakomita zabawa postacią.
Na plus jest to, że film nie wyskakuje z multi-kulti i LGBT. Obawiałam się tego widząc Jessicę w akcji, zaraz w głowie było „oj, pewnie zechcą, by biały i czarna się spiknęli”. Może to nas czeka w drugiej części, ale oby nie. LGBT w ogóle tu nie występuje i chwała borowi. Hm, w oryginale Dalton i lekarka byli w sobie zakochani, więc spodziewałam się tu takiej samej historii, ale od drugiej godziny (metraż to 2h) film idzie własną drogą. Widzimy tu zdecydowanie inną historię i inne walki, niż w starym „Wykidajło”.
I dobrze, ale to i tak za mało.
To znaczy miałam wrażenie, że twórcy starali się utrzymać harmonię między nowym, a starym, tak, by wszyscy czuli się w porządku. Wyszło średnio, bo puszczając nowego „Road House” naprawdę miałam nadzieję na więcej akcji. Owszem – w starym filmie było trochę powolne tempo, ale charyzma Swyze’a robiła swoje. Owszem, w nowym „Road House” nie ma się odczucia, że „to paździerz”, ale też nie ma się uczucia, że to znakomity film.
Jeśli zaś chodzi o to, co w starym „Wykidajle” było clue – czyli o muzykę – to tu… nie, że jej nie ma, Ona jest i prezentuje współczesne rytmy, ale to znowu mamy po prostu dźwięki, które nie zostaną zapamiętane. Warsztatowo pewnie dobre dopasowanie melodii i rytmów, nie mniej – tylko tyle, i aż tyle. Takie trochę bez serca to wszystko wyszło. Choć oczywiście, całkiem możliwe, że soundtrack z nowego „Road House” komuś się spodoba, ale w dalszym ciągu, nie jest to A.P. Kaczmarek.
Średni film, który można obejrzeć w trakcie mycia talerzy.
Do „Gwiezdnego Pyłu” podchodziłam jak pies do jeża – choć nie bardzo wiem, dlaczego. Myślę, że obawiałam się dennej ekranizacji, bo i takich nie brakuje. A wiedziałam, o czym jest historia, bo pierwsza była powieść Neila Gaimana i cóż – całkiem to była przyjemna przygoda. Z pewnością facet ma talent pisarski, ale wróćmy do projektu Matthewa Vaughna (tak, tego samego, co zrobił „Argylle” i „Kingsmana”). Otóż, okazuje się, że ten reżyser dobry jest w fantasy.
Czy też raczej specyfika kręcenia akcyjniaków wyjątkowo nadaje się i do gatunku fantasy, bo ten film jest DYNAMICZNY. Może na początku jest 20 minut na rozkręcenie akcji, żeby widz się nie zagubił i wiedział, co i jak. Ale potem akcja rozwija się szybko i niemal nie ma czasu na oddech. Książkowo to oczywiście płynęło wolniej, nie mniej tu praca kamery i muzyki zrobiła swoje. Jak ukazać, że kilku ludzi chce zdobyć pewną panią na swoje potrzeby? Vaughn to wie i nie cacka się z ruchem kamer.
Za muzykę odpowiedzialny jest Ilan Eshkeri (robił m.in. do gry „Ghost of Tsushima”) i nie ma tu epickich dźwięków a’la Enya, ale też nie róbmy z „Gwiezdnego Pyłu” drugiego LOTR’a. Bo to przygodowa historia, w której pasuje dynamizm, szybki, żwawy rytm. Soundtrack oczywiście w komentarzu, a teraz WRESZCIE zajmijmy się fabułą.
Pewnego dnia wszystko się komplikuje. Tristian (Charlie Cox) zakochał się w Victorii (Sienna Miller), ale ta nie bardzo odwzajemnia mu uczucia. Żeby swojej wybrance udowodnić miłość, Tristian wybiera się do fantastycznej krainy, gdzie ma znaleźć gwiazdę, która akurat spadła z nieba. Na miejscu okazuje się, że gwiazda ma na imię Yvaine (Claire Danes) i jest w wielkim niebezpieczeństwie, bo czyhają na nią czarownice i książęta bijące się o tron. Czy i jak sobie z tym wszystkim poradzą?
Napisałam już, że mi się podoba praca kamery i muzyka. I właściwie nie wiem, czy mam się przyczepić do metrażu – wszak to dwie godziny – bo film ogarnęłam za jednym zamachem. Płynął, jednak w połowie poczułam lekkie znużenie, ale może to było spowodowane przerwą na oddech. Tak czy siak, akcja prawie cały czas się dzieje, a z ekranu czuć słodycz, bo myślę, że twórcy włożyli serce w tę produkcję. I może nie bez znaczenia jest, że Neil Gaiman był jednym z producentów filmu.
Jeśli macie ochotę na dobre, przyzwoite fantasy, to to jest właśnie ten adres. „Stardust” wciąga i praktycznie nie nudzi, a elementy komediowe tylko uprzyjemniają seans. Polecam .
Jest 04.01.2025, a ja już uznałam, że podsumowania nie mają sensu. No, ale skoro taka tradycja, to podsumowanie muzyczne znajduje się tutaj, a po resztę zapraszam poniżej. Zaczynamy od najobrzydliwszych filmów, a skończymy na najlepszych filmach czy serialach.
Kategoria „Najobrzydliwszy film 2024” nie jest ciężkiej wagi, ponieważ z oglądania filmów gore – m.in. „Canibal Holocaust” czy „Terrifiera” – zrezygnowałam i w rezultacie do walki stanęły tylko dwa filmy, w tym jeden, o którym powiedziałam „to ostatni post”. A ponieważ jest Was znacznie więcej, a to są podsumowania, pozwolę sobie na parę słów o „Biednych istotach”.
Pan robiący eksperymenty na ludziach, które mają łączyć ich ciała… brzmi dziwnie, ale ten film nadaje się tylko na całkowitym kwasie/pijaku, albo do kosza. Jest on naturalnie obrzydliwy, z tego też właśnie powodu wywołuje kontrowersje. Sama zaś akcja jest poprowadzona niezbyt odkrywczo i poza eksperymentami, to „Ludzka stonoga” nie zapada w pamięć. Aha, i pozostawia wrażenie „szkoda policjanta”.
Doszłam ostatnio do wniosku, że warto czytać nie tyle same książki, ile ich streszczenia. Bo „Biedne istoty” to adaptacja powieści Alasdaira Graya i o ile mnie pamięć nie myli, tenże Grek bodajże odpowiadał również za scenariusz tego „dzieła”. I gdybym to zrobiła, to bym może nie wyszła z filmu tak wk… choć, to raczej płonne nadzieje.
W przeciwieństwie do „Ludzkiej stonogi”, „Biedne istoty” są obrzydliwe inaczej. Otóż: tu mamy piękne stroje, nawet piękne dekoracje. To nic, że od czasu do czasu widzimy to wszystko tylko w wersji czarno-białej, co średnio daje posmak tego piękna. A fabularnie jest to bajka o tym, że prostytucja jest OK. Że jeśli kobieta ma być wyzwolona, to w porządku, jeśli ma problem z zarabianiem pieniędzy, niech idzie z kimś do łóżka.
I dlatego jest to dla mnie obrzydliwy film. Gdyby nie to, że seans był sponsorowany, to bym wyszła z tego filmu. Totalna jazda po wkurwie, bo on propaguje niszczenie żeńskiej energetyki jako czegoś dobrego. Tak, tak, najstarszy zawód świata niezbyt dobrze wpływa na energię, jak i na samego człowieka. I zanim zaczniecie się z tymi kwestiami kłócić, przypomnę pytanie, jakie zadał pewien jutuber: „czy chcesz, by twoja córka tak pracowała”.
No – to jeśli macie ochotę obejrzeć najobrzydliwsze filmy, to przynajmniej jeden z powyższych tytułów powinien dać radę. Miłego seansu.
W tym przypadku jest to topka najgorszych filmów 2024, czyli tych, które zdarzyło mi się obejrzeć. O dziwo, wybór był prostszy, niż do roku 2023. Zacznę od końca.
Tak, wiem – kultowy film dla społeczności czarnych, wybitny na jakimśtam poziomie, którego nie ogarniam, ale… ja nie wiem, w czym leży zajebistość tego dzieua. Serio, strasznie się z tym filmidłem męczyłam i dla mnie był to jeden z najgorszych seansów minionego roku.
Ale że co to niby miało być? Znaczy, no – obejrzałam, chociaż na Netflixie, jednakże ten seans trochę bolał mózg. No i to, co zrobiono z make upem głównej bohaterki zasługuje na jakąś antynagrodę.
To był film, na którym wybornie się nudziłam i czułam się zażenowana pomysłem, bo odniosłam wrażenie, że jeśli już się coś dzieje, to tak nie za bardzo z sensem.
To miała być legendarna, dobra historia romantyczna, którą zachwycały się bohaterki „Bezsenności w Seattle”. Niestety, wyszła trochę kupa, bo ja nieziemsko się nudziłam na seansie, a w międzyczasie zorientowałam się, że „Niezapomniany romans” to jakiś smut. Owszem, ten film to taka stara ramotka, ale niektóre klasyki rozwalają system.
Zgadza się, „Biedne istoty” są na drugim miejscu, ale z dwóch powodów. Po pierwsze – już zajęły miejsce w topce najobrzydliwszych historii, a po drugie, to nie jest typowy paździerz. Stroje ma oskarowe, ale tu problemem jest sam stricte scenariusz, który normalizuje prostytucję po prostu. Są znacznie, znacznie gorsze filmidła,…
I niestety, jednym z nich jest remake – „Kruk”. To było… okropnie paździerzowate. Nic tu nie grało poza muzyką i o ile rozumiem, że twórcy chcieli iść własną drogą, tak ktoś kompletnie spartolił scenariusz. Tak na przykład wątek miłosny – co to niby ma być, miłość na podstawie w sumie nie wiadomo czego, bo nawet jeśli w komiksie chemia między bohaterami była na starcie, tak tego kompletnie nie widać na ekranie. Eeeh, a zresztą, szkoda gadać.
214 filmów – spośród tyla aż 40 nadawało się do kategorii „najlepsze”. Udało mi się dobić do dwudziestki i dalej nie mam serca wywalać. Te filmy są i tak znakomite, a ja wyrzuciłam takie tuzy jak „Diabeł ubiera się u Prady” czy „Dziki ból”. Ostatecznie się udało, więc zapraszam na zestawik! Kolejność jest przypadkowa.
Niewiele brakowało, a bym wywaliła. Serio. Mówiłam, że musiałam wykopać znakomite filmy. A ten… wygrał głównie dlatego, że większość tuz była z 1991. Czas postawić na coś nowego. A, żeby nie było – przy drugim seansie, przy ścieżce oryginalnej bawiłam się znakomicie.
Niestety – wszyscy do tego czasu zdążyli pięknie zespojlerować końcówkę. Ale na szczęście, nadal jest to znakomity film.
Wybór najpiękniekszych filmów sprawił mi trudność, bo było niewiele filmów, które łatwo by było określić „piękne”. Co najwyżej ładne. A i trudność sobie podniosłam, mówiąc, że to ma być ŁADNE, a nie smutne. No, ale „Allied” i tak jest na liście. Kolejność przypadkowa.
To w zasadzie bardzo ładna historia o miłości w trakcie II WŚ. Nie zapomnijcie chusteczek. A dlaczego to jest ładne? Nie wiem – poczułam, że ta historia zasługuje na to miano.
Bardzo typowy przedstawiciel kategorii „bardzo ładny film” i wielu ludzi – nawet dorosłych – przyznaje, że się wzruszało. Ja może nie zapłakałam fotela, ale i tak widowisko było ładne, a nawet bardzo ładne.
Gdyby pozwolono dokończyć Costnerowi to dzieło, to to byłaby wybitna saga. A tak? Tak mogę powiedzieć, że ten film był przepełniony pięknymi obrazami i tak nasączony USA, że wylewało się to z ekranu. Ale nie tego współczesnego USA. Raczej pierwotnego, ale to trzeba zobaczyć, żeby docenić.
Tak w sumie, to z chęcią przejdę się na drugą część „Mortal Kombat” w 2025 roku. W pierwszej bowiem nie mamy jeszcze turnieju o Ziemię, ale sytuacja jest na tyle niedobra, że akcja musi się zacząć.
Cole Young (Lewis Tan) ma pewien problem, w którym policja mu nie może pomóc. A to z tej prostej przyczyny, że poluje na niego Sub Zero, czyli człowiek, co wszystko zamraża. W trakcie ratowania tyłka dowiaduje się, że jest turniej Mortal Kombat, a on jest reprezentantem Ziemi. Niestety istoty z Zaświatów grają nie fair i próbują zniszczyć wszystkich przedstawicieli Ziemi, bo oczywiście Cole nie jest jedynym wybrańcem. Czy Colowi i ekipie uda się wybrnąć cało z opresji?
Jeśli chodzi o długość metrażu, to zarówno film z 1995, jak i z 2021 trwają podobnie – nowszy jest o 9 minut dłuższy. Jednakże przyznam, że ten stary oglądało mi się jakoś tak przyjemniej, mniej mi się chciało odrywać od ekranu. Ale może to sentyment, bo na IMDB nówka ma lepszą ocenę. Eh, nie wiedzą, co dobre.
Nowy film MK to po prostu miłe dla oka widowisko. Walki mają dość przyzwoitą choreografię, a muzyka także cieszy uszy. Jeden z utworów to odświeżona wersja „Techno Syndrome” i całkiem nieźle wypada. W ogóle, soundtrack to solidna rzecz, jednak nie wybitna.
Jedyne co, to trochę nie podobał mi się casting głównego bohatera, Cola. W pierwszych minutach mamy do czynienia z Japonią, gdzie rodzinka zostaje napadnięta przez Sub Zero. I ja rozumiem, że aktorzy mają grać, udawać i taki biały nie musi pochodzić konkretnie z danego kraju bohatera, a Chińczyk może zagrać Koreańczyka, ale tu ewidentnie coś nie pykło. Tak, przodkini Cola była sierotą i na skutek różnych zawirowań ród Cola trafił do USA (czy tam Australii, bo jednak film w niej produkowano). Ale to, że przodek Cola był Japończykiem, a jego twarz jest mało japońska, mi się gryzło. A sam aktor, Lewis Tan jest pół-Anglikiem, pół-Chińczykiem, czyli jeszcze lepiej xD.
Tak czy inaczej, „Mortal Kombat” z 2021 to dość przyjemna nawalanka, a jeśli historia dobije do trzech części to będzie to przyzwoita ekranizacja gry .
Byłam, widziałam i… dobrze się bawiłam. Tak, to był dubbing. I szczerze? Nie żałuję. Polscy aktorzy (w roli Deadpoola maciej Stuhr) dość się postarali, by widz odczuwał emocje postaci. I może nie usłyszałam charakterystycznych gadek z oryginału, ale teksty same w sobie były zabawne, a film bardzo przyjemny.
Deadpool usiłuje uratować swój świat. Problem w tym, że potrzebuje do tego Wolverina, a dobrze wiemy, jak oryginał skończył. No, ale nasz bohater znajduje następcę, który w swoim świecie jest zupełną porażką. Więc czas na akcję…
Bardzo dobrym ruchem było to, by nie spojlerować filmu aż do premiery. Po premierze niestety wszystko pękło i w sieci rozlały się info. Nieważne, że pójdziesz na film za dwa tygodnie – internet, czy tego chcesz, czy nie, zespojleruje Ci deadpoola. Z jednej strony psuje to trochę efekt np. Cameo albo Cavilla- a z drugiej, jest to film na tyle udany, że nawet bez dobrej znajomości mcu film będzie bawił. Ba, fani samochodów też coś dostali xd.
Krytykowana jest opcja „uratować świętą chronologię”, ale to jest pomysł tak głupi, że aż śmieszny. Większość tego, co zobaczymy w Deadpoolu to po prostu czysto relaksacyjna albo naparzanka, albo zabawne dialogi. I tak, fabuła to w zasadzie gagi. Czy to źle? Nie – film dokładnie wie, czym chce być. Nie sili się na filozofię czy skomplikowaną intrygę, on chce Ci dać czystą rozrywkę. I takich filmów potrzebujemy.
Ten film to taki trochę hołd dla Foxa, co widać szczególnie w napisach końcowych. I serio, PO nich jest scenka, i to bardzo zabawna, więc zostańcie do końca.
Deadpool trochę sobie robi jaja z Marvela i mnie to bardzo bawiło. Uważam też, że pierwsza, rozpoczynająca sekwencja filmu to czyste złoto. Ogólnie, walki tu są całkiem przyzwoite, choć John Wick to to nie jest. Ale szczerze, trudno przebić wstęp – to tak, jakby ktoś narzekał na walkę przy logotypie Foxa.
– Możesz przestać, ludzie chcą iść do domu! ’- ucina gadkę Deadpool. Spodobało mi się to, ale niestety, trochę ten film się dłuży. Film ma wartką akcję, ale gdy zwalnia, by niby poznać bohaterów to… chciałabym kolejną scenę walki. Nie znaczy to, że te sceny są złe. Po prostu czegoś zabrakło. Takiego… płynięcia. Choć widać, że ekipa doskonale się bawiła, w tym przypadku okazało się to za mało. Po prostu, 2h metrażu to chyba troszkę za długo jak na film tylko z gagami.
Ale – to dobry film, który bawić będzie szczególnie znawców Marvela. Inni też wyjdą z bananem na twarzy, bo zwyczajnie miło się to ogląda. I ta część spodobała mi się o wiele bardziej, niż dwójeczka. Była odważniejsza i nie miała skrupułów przed krwawymi scenkami czy przekleństwami. Bardzo dobrze.
Dawno, dawno temu w latach 90’… pojawił się „Twister”, który i dzisiaj ogląda się bardzo przyjemnie. Rzecz polegała na opowieści o łowcach tornad, którzy przy okazji chcą je zbadać. Film zawierał dużo humoru – i właściwie był lekkim kinem katastroficznym. Tam w zasadzie mało co ginęło, a jeśli już, to nie powodowało dużych łez u widza, jeśli w ogóle. Obraz był nominowany do Oskara w dwóch kategoriach: najlepszy dźwięk i efekty wizualne. W tej pierwszej kategorii przegrał z „Angielskim pacjentem”, a w tej drugiej z „Dniem niepodległości”.
Po co o tym mówię?
Bo nowy „Twisters” raczej nie ma szans nawet do nominacji w kwestii udźwiękowienia czy efektów specjalnych. Wprawdzie jest – wg IMDB – lepiej oceniany od pierwowzoru (?), ale w zasadzie jest praktycznie innym filmem, jeśli chodzi o klimat. Choć nie znaczy to, że nic nie łączy obu produkcji.
Otóż, jeśli oglądaliście „Twistera”, to pierwsza scena będzie bardzo nostalgiczna. Widzimy maszynerię do zbadania tornada, która jest niemal kropka w kropkę identyczna (i nazywa się Dorotką!), jak ta zaprezentowana w „Twisterze”. Mało tego, późniejsze wątki fabularne – jak na przykład rywalizacja między grupkami – także przypominają film z 1996 roku.
Ale na szczegółach podobieństwa się kończą, bo „Twisters” jest o wiele, wiele poważniejszy od klasyka. Główna bohaterka zmaga się z traumą, ale mimo wszystko próbuje zbadać te nieszczęsne tornada. W sumie to mi się spodobał nagły zwrot akcji, jeśli chodzi o towarzystwo.
Niestety, z dzisiejszych filmów na „Twistersie” bawiłam się najsłabiej. Być może nie bez znaczenia ma to, że unikam filmów katastroficznych i nie jest to mój ulubiony gatunek. A być może chciałam, by ten film był lżejszy, niż był. I trwa jakieś 8 minut więcej od „Twistera”. W sumie to nie wiem, czy to jest dobra reklama, bo widzicie: jeśli mnie się za pierwszym razem, za dzieciaka „Twister” podobał, a za dorosłego ten sam film wzbudzał sympatię, to… no… bo przyznaję, „Twisters” zwyczajnie mi się dłużył. Mało tu było do śmiechu, a jedynie drużyna wariatów-łowców tornad rozluźniała atmosferę, ale i tak do pewnego momentu. Tak, zdecydowanie chciałam lżejszej opowieści.
Zastanawiałam się też, dlaczego w USA „Twisters” sprzedaje się jak grzyby po deszczu, a w Europie wręcz przeciwnie. Być może chodzi o nostalgię. A być może nie – tak wyszło.
Jeśli ktoś lubi filmy katastroficzne, to myślę, że będzie się tu nieźle bawił. Technologia może nie jest jakoś bardzo realistyczna, ale przynajmniej nie wydziwiają, że chodzi o rozbicie komety.
PS.: Jeśli chodzi o propagandę w kwestii ocieplenia klimatu, to nie ten adres. Owszem, jest wspomniane, że jest większa susza i więcej tornad, ale to było jedno zdanie, którego wątek nie został rozwinięty.
PS.2: Tutaj bardzo klimatyczne były napisy końcowe, przynajmniej w pierwszej części, gdzie dawano skrawki gazet czy filmów. Ogólnie, skapnęłam się, że ta historia ma jakąś bazę charakterów – podano dwa nazwiska, których w tej chwili nie wymienię. Jak film wjedzie na neta, to może się przyjrzę temu nieco bardziej, jeśli będzie czemu.
I DZIĘKUJĘ, ŻE BYLIŚCIE ZE MNĄ W TRAKCIE MARATONU . Za wszystkie lajki, komentarze i udostępnienia jestem wdzięczna i mam nadzieję, że moje teksty miło Wam się czytało