Ciekawostka miesiąca: „Zakładnik”

Kto nie widział jeszcze „Zakładnika” („Collateral”) Manna, ten może dalej scrollować, bo my tu biegniemy do sceny z kojotami.

POST SPOJLEROWY ❗️❗️❗️

Michael Mann nie planował kojotów.

One same się zjawiły.

To stworzyło niezwykle sugestywną i symboliczną scenę.

I powiem Wam, że moja interpretacja była inna, niż większości xD. Bo zobaczyłam w kojotach taką prostą sugestię: o… jednak z Maxa jest zajebisty taksówkarz, zna miasto i wie, że tu zwierzątka jednak sobie spacerują.

Proste? xD

Ano, może zbyt proste.

Cała reszta świata sobie interpretuje to mniej więcej tak: bohaterowie przeglądają się w lustrze.

Vincent widzi siebie jako samotnego łowcę, chadzającego nocą.

Max zaś widzi w tym sugestię, by nie być biednym i biernym, tylko wziąć wreszcie los we własne łapska. Można powiedzieć, że Max zetknął się ze swoim zwierzęciem mocy 🙂.

Jest też dodatkowa sugestia, że scena symbolizuje naturę pod miastem, jakim jest Los Angeles.

Oczywiście, nie byłaby ona tak wspaniała, gdyby nie piosenka – „Shadow on the Sun” Audioslave. Sam Mann podkreśla w wywiadach, że muzyka to element planowania filmu jako takiego:

– Jeśli uda ci się znaleźć utwór, który oddaje centralną emocję jednej z postaci – jakiś kluczowy kryzys, w którym musi wydobyć się z rozpaczy i uruchomić w sobie coś bardzo agresywnego — wtedy ten utwór staje się muzyką dla tego momentu. Jeśli chcę uchwycić i skonkretyzować to, co postać czuje i myśli, w sposób możliwy do odtworzenia, tak żebym mógł przywoływać tę emocję raz za razem, znalezienie właściwego utworu jest absolutnie niezbędne. Nie tylko podczas przygotowywania sceny — ale także podczas jej kręcenia, reżyserowania aktorów i wreszcie montażu.

Dla Manna scena z kojotami to po prostu preludium przed finałem, konfrontacją.

I wyszło mu to niesamowicie dobrze.

Mam nadzieję, że już wszystko jasne ☺

Powrót Jacksona

Dzień dobereł.

Wszyscy mówią o jednym: Peter Jackson i Warner Bros negocjują z Tolkien Estate w sprawie adaptacji „Silmarillionu”.

Opinie są podzielone.

Z jednej strony mamy fanów, którzy wierzą po prostu w Jacksona i trzymają za niego kciuki. Z drugiej nie brakuje zawiedzionych, głównie za sprawą „Pierścieni Władzy” z Amazona. Ale najsmutniejszy w tym wszystkim są głosy, że kiedyś to były czasy, a teraz nie ma, a Jackson słabym reżyserem jest i spieprzy nowego Silmarilliona, i jego Hobbit jest gówniany.

OK, postawmy sprawę jasno: każdy ma prawo do własnego zdania. Może Ci się nie podobać „Hobbit”, ale proszę, weź pod uwagę jedną rzecz.

Jackson walczył o to dzieło jak mógł. Niestety, wytwórnia to wytwórnia, i kazała robić w Hobbicie różne dziwne rzeczy. Wszystko to zostało przypłacone potężnie – bo ZDROWIE PSYCHICZNE JACKSONA zjechało na sam dół. Do takiego stopnia, że facet stwierdził „pierdolę, idę kręcić dokumenty”.

Więc kiedy teraz Jackson bierze się znów za franczyzę i mówi kilka krytycznych rzeczy pod adresem Golluma, to nikt prawie nie widzi, że to dobry reżyser. Że jego „Tin Tin” ma fanów, a w swoich bańkach „Martwica mózgu” i „Nostalgia anioła” są bardzo docenianymi filmami.

Ale może to kwestia Polaków, którzy po prostu narzekają na to, co akurat jest xD. I mają gdzieś, że jakiś twórca robi swoje i woli zadbać o własną psychikę, niż męczyć się z gównianymi poleceniami od wytwórni.

A ja bardzo cenię postawę Jacksona.

Zresztą, mam wrażenie, że reżyser bardzo dojrzał i jakoś tak miło się patrzy na jego energię.

Czekam zatem na dzieła Jacksona, czy to z uniwersum Tolkiena, czy z innej parafii. I życzę mu zdrowia, i tego, by wytwórnia go jednak słuchała 😃.

[FELIETON] O Project Hail Mary

Dzień dobereł.

Widzę czasami posty typu „zachwyty nad Project Hail Mary”, a pod nimi komentarze, że:

– okropnie okrojono książkę i to kiepska ekranizacja,

– to nie jest science fiction, bo astrofagi xD,

– co to za g…, bo przecież tam niewiele się dzieje, science mało, jakaś bajka dla wszystkich…

I pewnie mogłabym wymieniać tak dalej.

Ale na podstawie powyższego, to aż mnie dziwi to, że ja ze swoim słabo optymistycznym nastrojem potrafię się cieszyć takim czymś, jak „Project Hail Mary”, w przeciwieństwie do innych xD. A może chodzi o to, że nie mam kija w czterech literach?

No to na szybko o mojej filozofii:

🙃 najpierw oglądam film, potem czytam. Jak powieść świetna, to zadowolenie jest podwójne. Warto sobie robić przerwę między jednym a drugim, to zawsze działa na korzyść pierwowzoru.

🫠 science fiction, fantasy… dobra, dobra. Nurty są ważne, bo takie wynalazki jak serialowy „Willow” zawstydzają nawet twórców*. Ale jeśli historia opiera się na psychologii czy wartościach, to po prostu gatunek przestaje być istotny. To, co uniwersalne – nie ma znaczenia, jakie szaty przybierze. Po prostu, i tak historia wjedzie do serca. Więc nawet jeśli „Project Hail Mary” to gówniane SF, to „Project Hail Mary” jest niesamowitym widowiskiem i piękną, ludzką opowieścią. To jest o wiele ważniejsze od gatunku, bo gatunek to tylko PRETEKST.

Więc po prostu – czas wyjąć kija z czterech liter i cieszyć się z tego filmu.

* serial wycofany ze streamingu.

Gładkie słówka

Dzień dobereł, ja z filmem polecanym przez Po Godzinach. Robert Ziębiński, który zauważył, że „Gładkie słówka” w swoim premierowym roku nie zostały docenione. I moim zdaniem, docenione być nie mogły.

To historia o nastolatkach, a szczególnie jednej z nich – Connie (Laura Dern). Jej sylwetka mi przeszkadzała, bo Dern była wyższa od swoich filmowych koleżanek i wydawała mi się jakoś taka nazbyt wyrośnięta, choć w rzeczywistości miała osiemnaście lat. I to ona niesie na barkach film, a także nieszczęśliwość wieku nastoletniego.

A nastolactwo to wiek buntu i poszukiwania własnej seksualności, i właściwie o tym jest ta historia. Że młode zagubione dziewczyny starają się jakoś to wszystko ogarnąć, a rodzice nierzadko są pomocni w żaden sposób.

No i jeśli spodziewasz się po „Gładkich słówkach” thrillera, to go tu nie znajdziesz. Owszem, niepokojąco się robi na końcu, ale reżyserka (Joyce Chopra) postanowiła nie bawić się w oczywistości. Zagrała na nosie wszystkim niemal odbiorcom i stworzyła coś, co da się zinterpretować w różny sposób. Ale na pewno nie jako thriller, a przynajmniej nie ten krwawy. Co się wydarzyło na końcu – twórcy już pozostawili pole do popisu odbiorcy.

„Gładkie słówka” można – oczywiście – docenić, ale jest to trochę bardziej wymagające. Albo i nie – wystarczy nie spodziewać się thrillera, tylko pozwolić historii się zaprezentować taką, jaką jest.

A jest to historia z seksualnością. W kadrach przede wszystkim. Dla mnie to opowieść-fantazja o właśnie erotyzmie. Ale właśnie – film znów wymyka się standardowym plakietkom, bo i erotyk z tego żaden.

Najbliżej „Gładkim słówkom” jest do opowieści obyczajowej, czy młodzieżowej – ale znowu, końcówka to wszystko rozwala.

Czy więc warto sięgnąć po ten obraz?

Cóż – jeśli nie lubisz nastolatków, to nie ten adres.

Jeśli chcesz thrillera czy erotyka – to także nie ten adres. A przynajmniej nie do końca.

Ale jeśli lubisz kadry, klimat lat 80′ i beztroskość nastolactwa – to moooże.

Film wie, czym chce być.

I wymaga od widza uważności.

Ale czy widz chce się bawić w zauważanie szczegółów w tle, postawy postaci? Czy raczej szuka prostej rozrywki o tym, jak ktoś może zniszczyć czyjeś życie?

Bo tu życie może być łatwo zniszczone: Connie spotyka nieznajomego, który okazuje się niezbyt sympatycznym typem… a może, kto wie, oczaruje młodą gładkimi słówkami?

No i właśnie – „Gładkie słówka” dostępne są w odmętach sieci. Ale jeśli ktoś chce wyrobić własne zdanie o tym dziele, to odmęty zapraszają, a dystrybutorów zachęcam, by dali je na legale.

Pluton

Dzień dobereł.

Jak pięknie zrealizowany jest to film, świadczą nie tylko nagrody oskarowe, ale przede wszystkim uznanie widzów. Zarówno tych, co oglądali przy premierze, jak i obecnych – jak ja – którzy dopiero odkrywają „Pluton”.

Siedzą we mnie dwa wilki.

Jeden z nich twierdzi, że to mroczna, ciężka i przez wysokie D (jak dramat) opowieść. Mamy tu chłopaków w plutonie na wojnie w Wietnamie, mamy tu historię o tym, że tak, mężczyźni mają emocje i wojna dla nich jest piekielnie trudnym doznaniem. Mamy tu wreszcie próbę zmierzenia się ze zbrodniami wojennymi w USA.

Drugi wilk zaś mówi, że „Pluton” jest bajką dla tych, co przetrwali tamtejsze piekło. Pocieszeniem, które wybrzmiewa delikatnie – jak niektóre kadry – i nieśmiało. Że przeżycie kogokolwiek jest opowieścią niemal nierealistyczną, taką ułudą szczęścia.

Myślałam, że to kino będzie brutalniejsze, krwawsze.

Ale w kinie (anty)wojennym nie chodzi o pokazywanie flaków, jak w slasherze.

Raczej myśl jest taka: ukażmy piekło żołnierzy.

A tu dzieje się ono w głowie.

Nie wiem, czy „Pluton” można nazwać arcydziełem w swojej kategorii – bo zwyczajnie się na niej nie znam – ale jest kilka elementów, które rozwalają mózg:

😍 zdjęcia – totalnie przemyślane, totalnie piękne, totalne w klimacie.

😍 muzyka – jest jeden główny utwór, który tworzy taki klimat, że klękajcie narody.

😃 TA SCENA Z DAFOE. Jak ją zobaczycie, będziecie wiedzieć, że to ONA. Kroi serce. A sam aktor ma świetną charyzmę od samego początku. Łoł, to było… doznanie.

Diabeł ubiera się u Prady 2

nudziłam się

🩷 jest kilka bardzo ładnych i symbolicznych kadrów

😵‍💫 jeśli szukasz czegoś ładnego, MOOOŻEEE CIEPŁEGO i masz OGROMNĄ POTRZEBĘ ODMÓŻDŻENIA SIĘ to prawdopodobnie kino dla Ciebie. W innym przypadku patrz punkt pierwszy.

„Diabeł ubiera się u Prady 2” zostanie zapamiętany z powodu sukcesu kasowego. Wszystko inne prawdopodobnie nie przejdzie do historii, chociaż może się zdarzyć za 20 lat, że ktoś będzie za filmem tęsknił.

Mamy tu bardzo dziwny przypadek.

Twórcy włożyli cholernie dużo miłości w ten film. To widać i czuć. W widzu pojawia się takie ciepełko, które trwa na chwilę i co jakiś czas może o sobie przypominać. Ale to… to jest bardzo złudne wrażenie.

Amanda jest wspaniałą dziennikarką.

Od razu mówię – twórcom nie chodziło o dziennikarstwo, choć niby pokazali jego współczesne trudy. Twórcom nawet nie chodziło o modę.

Właściwie trudno powiedzieć, o co chodziło twórcom, bo przez ich miłość do historii wszelkie spinki, intrygi są rozmemłane xd. Niby się coś działo, ale ja nie czułam tego przysłowiowego napięcia.

Jasne, byly sceny zabawne (w drugiej połowie filmu) i niepotrzebne (wtf z Azjatką*). Nawet chciałam, by bohaterkom udało się uratować Runway. I… przez większość seansu ta historia mi tego nie dawała.

Końcówka jest przysłowiowym LOTRem, 3x dobiega końca i no może wzruszać, jeśli ktoś ma bardzo dobre serduszko. Ale czułam na końcu, że to zbyt piękne, by było prawdziwe.

No cóż – jest to bardzo ładny odmóżdżacz dla bardzo zmęczonych kobiet. I tyle.

A teraz czas na Mortala. Recka po 21-22.

TEKST POWSTAŁ DZIĘKI WSPARCIU CZYTELNIKÓW, DZIĘKUJĘ 😘

Mortal Kombat II, ale to z 2026 roku

Szczerze?

Zajebisty film xd. Miód na mój układ nerwowy łaknący krwi. Nie był to wprawdzie slasher, ale Mortal Kombat 2 na flakach stara się nie oszczędzać. No i serwuje między poważniejszymi akcjami humor. O tak, a ten bywał miejscami fantastyczny – żeby nie powiedzieć cudowny – i sprawił, że film wypuścił uchachanych widzów xD.

Fabuła prosta jak drut.

Nastał czas turnieju Mortal Kombat. Teraz gra toczy się nie o jakąś krainę, a o Ziemię. Wybrańcy stają do walk na śmierć i życie, a złole nie grają czysto.

Zgadza się.

Bardzo chciałam zobaczyć, jak rozwiąże się los Kitany. Chciałam zobaczyć, jaak Ziemia wygrywa, a Cage staje się Kurwa Cagiem.

Seans więc o wiele bardziej immersyjny, niż Prada 2 xD. Ale właściwie dlaczego?

Nie chodziło o to, by zrezygnować z ambitnego kina. W końcu mamy tu zacny wątek „co czyni z człowieka bohaterem”.

Chodziło o to, że MK to bijatyka. Po prostu – i niespecjalnie potrzeba tu filozofii. Po prostu potrzeba widzom oceanu krwi.

Oczywiscie, humor to jedna z tych rzeczy, bez których MK2 by się nie udał. Wiem, że się powtarzam, ale zapomniałam dodać, że MK2 we wspaniały sposób nawiązuje do samego growego MK, popkultury xDDD i najnitsów. Piękne to było.

A na koniec twórcy dowalili słynną muzykę z MK. Przepięknie też skonstruowali napisy xD.

Na początku reklam czułam się dziwnie: cała sala wypełniona facetami… ufff, w trakcie doszły jeszcze ze cztery kobiety xd.

I wiecie, co?

Współczuję babeczkom, które wybrały się na Pradę, miast MK2. A to dlatego, że jestem pewna – gorzej się bawiły.

Ps.: Tak, MK2 ma przyjemne walki, całkiem dynamiczne.

TEKST POWSTAŁ DZIĘKI WSPARCIU CZYTELNIKÓW, ZA CO SERDECZNIE DZIĘKUJĘ 😘

Poltergeist II

Dzień dobereł, witajcie w Paździerzowie.

SPOJLERY, BO CHCĘ WAS OSTRZEC PRZED KRWAWIĄCYMI OCZYMA XD ⬇️

Freelingowie muszą być bardzo pechową rodzinką, skoro ciągle borykają się z bytami – najprościej mówiąc – będącymi duchami. Albo czymś w tym rodzaju, bo okazuje się, że Kane (Julian Beck) nie jest ani martwy, ani żywy. Jest po prostu istotą, chcącą Carol (Heather O’Rourke). I przez to wszystko widz PRZEZ GODZINĘ ogląda familijną opowiastkę z mrocznymi akcentami. A przez kolejne pół godziny ogląda ostateczną bitwę, która może i uratowała bohaterów, ale nie uratowała filmu.

Powodem, dla którego zabrałam się za „Poltergeista II” jest nominacja do Oskarów 87′. Szczęściem wielkim, że tylko w kategorii najlepsze efekty wizualne.

A one są naprawdę niezłe.

Nie dorównują „Alien 2”, z którym rywalizował, ale trudno rywalizować z arcydziełem.

Skupmy się na Poltergeiście II.

Było mi przykro, kiedy widziałam całkiem nieźle zawijane druty na chłopcu (Robbie grany przez Olivera Robinsa) i mocno wychodzącego potworka z ciała Steve’a (Craig T. Nelson).

To było naprawdę dobre, a pamiętajmy: lata 80′.

I całkowicie zmarnowany potencjał.

Także scenariuszowo.

Miałam wrażenie, że postacie są bardziej papierowe od wcześniejszej wizji. W jedynce Diane (JoBeth Williams) pokazała siłę matki. To był taki bardzo dobry feminazizm. A tu? Gdzieś się to wszystko zgubiło. Nie mówię, że to źle, że jej mąż dostał rolę życia, czyli musi zawalczyć o rodzinę, ale… serio? Tak dennie nam to zaprezentowano, że zamiast wzruszeń i trzymania kciuków miałam śmiech na sali, a raczej w pokoju.

NIE POLECAM.

TEN FILM NIE JEST WART WASZEGO CZASU.

5/10, a to i tylko dlatego, że krótki.

Poltergeist

Spielberg, kto tak mówi xD

😍 ale efekty specjalne nadal trzymają się bardzo dobrze!

😕 niestety, osoby z padaczką raczej lepiej, by nie oglądały – naprawdę jest tu w ciul migających obrazów, i były one męczące nawet dla mnie.

Problemem „Ducha” jest jego gatunkowość. Naprawdę trudno obecnie stworzyć coś, co by było straszydłem, a w dodatku bez flaków. Jednak w latach 80′ zapewne wyglądało to nieco inaczej, i dlatego sceny, które dziś mogą lekko śmieszyć, wtedy takie nie były.

Choć po prawdzie, jeśli chodzi o stronę wizualną, to jedynie końcówka nieco dziwnie wygląda – bo bohaterowie dosłownie latają po domu, co jakoś turbo estetyczne nie jest.

Ale hej, mamy tu horror, klasyk i to wysoko oceniany.

Fabuła prosta: małżeństwo mieszka sobie z dzieciakami, aż pewnego dnia najmłodsza, Carol (Heather O’Rourke) znika i zaczyna się walka o życie dziewczynki. Gdzieś już to widziałam… a nie, czekaj, „Duch” był pierwszy.

Tak samo, jak był przed „Ringiem”, czyli z motywem porąbanego poltergeista z telewizora. Właściwie spodobał mi się ten wątek, to takie ładne ostrzeżenie przed technologią.

Jeśli będziecie „Ducha” oglądać bardziej jako film przygodowy, niż horror, to raczej się nie zawiedziecie. Ot, no – nieco mroczniejsza historyjka, w której trochę widać późniejsze przyszłe hity Spielberga. Wprawdzie reżyserią się nie zajął, ale scenariuszowo to wybrzmiewa.

A skoro o scenariuszu mowa, to akcja trochę długo nam się rozwija i mam wrażenie, że więcej jest tu rozmów o życiu, niż o samym problemie. Nie jest to może nic złego, ale prawdziwe mięso siadło w jednej scenie – która zresztą nie do końca wybrzmiała, jakby twórcy bali się postawić na konkret gatunek, konkret mhrok.

Ale, właśnie: skoro są pogadanki, to przy niektórych miałam istne WTF. Kto tak mówi? Serio, leciało sztucznością jak stąd do Berlina. W jednym momencie potężnie się zaśmiałam, bo to było tak bardzo XD.

Dobra, może lepiej bez spojlerów.

Bo mimo że film trwa dwie godziny i się zestarzał horrorowo, to wciąż miło się go ogląda. Twórcy przyłożyli się nie tylko do efektów wizualnych, ale także do nastroju domu. A jasnowidzka Tangina (Zelda Rubinstein), która ratuje dupy bohaterom potrafiła zagrać głosem. Tyle że ten akurat psuł lektor xD. Ale i tak lepsze to od dubbingu.

———————

Franczyza „Poltergeist” jest raczej niezbyt udana, ale trzeba przyznać, że druga próba nie do końca legła w gruzach. Choć oceny na imdb nie zachwycają (5,5,/10), to jednak nominacja za efekty specjalne wpadła. Ale o tym w recenzji drugiej części, która wpadnie w sobotę i serdecznie zapraszam.

😘

————————–

POLTERGEIST (1982),

reż. Tobe Hooper

scenariusz: Steven Spielberg, Michael Grais, Mark Victor

Występują: JoBeth Williams, Heather O’Rourke, Craig T. Nelson

Nominacje do oskarów 83′ za:

😍 najlepsze efekty specjalne,

😍 najlepszy dźwięk (efekty),

😍 najlepsza muzyka

Ong Bak

Dzień dobereł, a dzisiaj prawie kino bollywoodzkie z prawie Johnem Wickiem.

„Ong Bak” to kino kopane z Tajlandii, ale niektóre ujęcia są powtarzane dwukrotnie, by pokazać cios bohatera. Zresztą, wydaje mi się, że frajda z kiczowatych scen walk jest całkiem niezła, choć film na początku wymaga Oświetlonej Cierpliwości, bo po prostu pomału się rozkręca.

Zaczyna się od małego WTF, przynajmniej dla europejskiego widza.

Widzimy stado ludziów, którzy wspinają się na drzewo i się ze sobą biją. Na szczęście potem się dowiadujemy, że to taka tradycja, niedługo lokalne święto szczęścia, a w ogóle akcja jest na wiosce, która bardzo sobie ceni głowę Buddy, zwaną Ong-Bakiem.

Problem polega na tym, że w nocy ta głowa została ukradziona. Nasz bohater, Ting (Tony Jaa) decyduje się udać do Bangkoku, by ją odzyskać. I od tej pory widza czekają całkiem zabawne sceny walk.

Cóż, było miło w trakcie seansu.

Powstały jeszcze dwie części, ale ja sobie odpuszczę.