El caso Asunta

Mam problem z tym serialem, ponieważ trochę się od niego odbiłam, ale… to nie wina serialu. To wina historii, którą wybrano do opowiedzenia.

W 2013 roku Hiszpanią wstrząsnęła sprawa Asunty – adoptowanej Chinki, która została zamordowana przez… no właśnie, przez kogo? Sprawa wydaje się być z pozoru prosta: oto mamy małżeństwo, które nie ma zbyt udanych relacji, a kluczem do rozwiązania jest zniknięcie Asunty. Ale czy aby na pewno? Powiedzmy wprost: to jest sprawa poszlakowa i to w dodatku taka, w której z kilku kilometrów widać, że absolutnie NIC SIĘ NIE KLEI.

Wiemy w zasadzie tylko dwie rzeczy. Rosario Porto (Candela Pena) i Alfonso Basterra (Tristan Ulloa) podawali dziewczynce prochy, dzięki którym dziewczynka – mająca wówczas 12 lat – stawała się bardziej ospała, mniej żywiołowa i to miało im pozwalać na zajęcie się sobą. Z perspektywy singla, którym jestem wydaje się to być ciekawe, bo zawsze mi się wydawało, że im mniejsze dziecko, tym więcej roboty. A para była z Asuntą praktycznie od samego początku, bo wzięli ją do siebie, gdy ta miała kilka miesięcy. Serial niezbyt wyjaśnia, jak przebiegała adopcja, ale w sumie nie jest to takie ważne – ważne, że w telewizji rodzice mogli poszpanować dobrym uczynkiem. I tak też jest. Te postacie są przedstawione z jednej strony jako osobowości niezbyt przyjemne, a z drugiej, jako osobowości pełne emocji i ciepła.

Produkcja nie staje po niczyjej stronie, ale szczerze mówiąc to, w jaki sposób zagra Candela Pena i Tristan Ulloa powinno być w jakiś sposób nagrodzone. Ci bohaterowie błyszczą, dają omamić sobą widza. Wierzymy pani Rosario Porto, wierzymy panu Alfonsowi Basterrze, bo pokazują sobą pełny wachlarz emocji. I szczerze mówiąc, wygląda na to, że aktorka w jakiś sposób oddaje hołd Usancie, a może i matce? Ta bowiem w 2020 roku popełniła samobójstwo. Nie mniej – serial znakomicie pokazuje, w jaki sposób niestabilny psychicznie człowiek może sobie zniszczyć życie.

Para została skazana na 18 lat więzienia. On utrzymuje, że jest niewinny i z tego też powodu odsiedzi cały wyrok. I problem w tym, że nie mam powodu, by gościowi nie wierzyć. Tak, wiem, socjopaci czy psychopaci potrafią sprawnie manipulować, ale z perspektywy historii, jaką tu ukazano wiadomo tylko jedno.

HISZPAŃSKIE INSTYTUCJE SĄ CHUJOWE!!!!!!!11111

Wiem, że to była sprawa bardzo trudna, bo nic się w niej nie kleiło. I wybór tej story jest największą wadą opowieści, ponieważ widz ma wrażenie, że nic się tu nie klei, a że nic się tu nie klei… to mogli iść dalej, prawda? I tak zaznaczono, że serial został lekko udramatyzowany, by był lepszy efekt. Ale… przez to, że nie chce się opowiadać po żadnej stronie, widz nie dostaje tortu z wisienką. Serio. Gdyby bardziej przyjebali w system, gdyby bardziej pokazali, to może by coś z tego było. Twórcy – którzy już wcześniej zrobili dokument o sprawie – utrzymują, że jest to historia o rodzinie, o ważnej jej funkcji. Ale ja jako widz – w dodatku singiel – nie poczułam tego. Nie poczułam tej tęsknoty za więziami rodzinnymi czy coś. Po prostu… nic. Pokazano, co miano pokazać, zachowując szacunek do osób, które wzięły udział w sprawie. I tyle. To błąd narracyjny, że serial nie chce wbić się jak nóż w żaden konkret. Oczywiście, można to zrozumieć „szacunkiem do ofiary”, ale to za mało. Bo widzicie – im serial nośniejszy, tym więcej osób poznaje sprawę, a to z kolei może przyczynić się do lepszego upamiętniania ofiary. Ufff, długi wywód.

Przez ten rozkrok niektórzy widzowie mogą stwierdzić, że „Sprawa Asunty” jest nudna. I trochę się z tym zgadzam, ponieważ serial nie zawiera czegoś, co ewidentnie zapada w pamięć. A szkoda. Ale mimo wszystko polecam zobaczyć przynajmniej dwa pierwsze odcinki, bo one są najlepsze i widać fenomenalną grę aktorską Candeli Peny (o której zrobiło się z tego powodu głośno w Hiszpanii) i Tristana Ulloy, którego rolę niektórzy krytycy oceniają jako rolę życia.

Psych

Dzień dobereł. Pierwszy plakat to prawdopodobny winowajca zaistniałej sytuacji, a drugi obrazek to stan mojego interneta z Playa. I nie, nie mam dostępu do światłowodu.

O „Psych” już pisałam wcześniej, ale myślałam, że skończę na ośmiu odcinkach pierwszego sezonu. Plan nie wypalił, bo się skończyło na obczajeniu ośmiu sezonów. To trochę duży kaliber, bo serie mają od 22 do 16 odcinków (ostatni ma 10). I myślę, że warto powiedzieć sobie o paru sprawach, przez które skończyło się to tak, jak się skończyło. Zapraszam.

🤣 Humor to chyba główna przyczyna, bo niemal nie było odcinka, na którym bym nie rąbnęła śmiechem. Owszem, oglądanie ciągiem może spowodować, że formuła będzie nudniejsza, nie mniej nadal ten serial bardzo śmieszy. Szczerze mówiąc, na niektórych odcinkach niemal płakałam ze śmiechu.

😍 Nawiązania do kina. Nie przebiję wiedzą Shawna Spencera (James Roday Rodriguez) w tym zakresie, ale kiedy zauważałam odniesienia, to robiło się jeszcze bardziej śmieszniej, niż było śmiesznie. Właściwie to w każdym odcinku jest jakieś odniesienie i tylko szkoda, że nie wiem, czy Spencer ma na myśli seriale, czy film „Partnerzy”. Reszta da się odnaleźć – jak na przykład „Ostatnie lato” z 1969 czy „To nie jest kraj dla starych ludzi”. Tak, serial ewidentnie zachęca do sięgania po inne twory kultury i chwała mu za to, bo to bardzo szlachetne i tak się to powinno robić. A „Psych” bardzo często parodiuje formuły, ale o tym może za chwilkę.

😊 Muzyka jest wbrew pozorom bardzo ważna. Nie ma tu jakiegoś bardzo czaderskiego budowania klimatu rodem z „Gry o tron” HBO, ale za to mamy proste rzeczy, typu: zmieńmy opening. I tak na przykład w paru odcinkach opening jest w innym języku czy aranżacji, co znacząco wprawia widza w klimat. Żałuję tylko, że było tak mało eksperymentów, ale rozumiem – czuwanie nad produkcją ogólnie to ogrom pracy, a czasu niekoniecznie dużo.

🫣 Politpoprawność, która jest jak kot Schrodingera. Serial produkowany w latach 2006-2014 nie jest produkcją Disneya, czy innego Netflixa, więc może politpoprawność aż tak bardzo nie uwiera. Ale mam wrażenie, że twórcy tu poszli zupełnie po bandzie i tak naprawdę robią sobie jaja ze wszystkiego, a już chyba najbardziej z woke. Gus (Dule Hill, czarnoskóry aktor) w pewnym odcinku stwierdza, że Shawn jest rasistą, a w innych jest kompletna parodia tego wszystkiego. Ale to jest możliwe tylko dlatego, że absolutnie wszyscy bawili się konwencją „Psych”. I pod tym względem, im dalej w las, tym lepiej. Tak, najbardziej zwariowane, zabawne epizody to te, które powstawały już w późnej fazie serii.

😲 Jak nie lubię, gdy coś jest opisywane jako kryminał/cokolwiek i nagle w połowie zaczyna się coś innego, fantastycznego, tak w przypadku „Psych” mogłabym taki zabieg wybaczyć. Jasne, zabawa konwencją to jedno. Ale twórcy sami przyznają, że na planie panowała bardzo kreatywna atmosfera, często też zabawna. Tak na przykład, Steve Franks przyznał, że chciałby zrobić odcinek o podróży w czasie. I jeszcze parę innych pomysłów, ale problemem była telewizja, bo nie byli pewni, czy ta by klepnęła pomysły. Były one tak odjechane, że to zakrawało na abstrakcję. Jednakże udało się wykombinować jeden z najbardziej kreatywnych odcinków, w którym Shawn zastanawia się nad alternatywną wersją wydarzeń. To było bardzo ciekawe doświadczenie i mi się kojarzyło z prawem założenia. Nie wiem, czy warto tu ten temat rozwijać, ale nie jest to jedyny interesujący przypadek. Mamy jeszcze totalną parodię niektórych hitów, na przykład „To nie jest kraj dla starych ludzi”, dwa musicalowe odcinki i kilka mroczniejszych. Całkiem zgrabna historia z tego wychodzi.

🧐 Nie ma tu Oscarowych ról, nie mniej znowu – im dalej w las, tym lepiej. Być może wynika to z zażyłości ekipy, bo w serialu naprawdę widać, że ci bohaterowie do siebie docierają. Dwóch głównych protagonistów – Shawn i Gus – grają całkiem nieźle, ale… myślę, że na końcu przede wszystkim błyszczeli Carlton Lassiter (Timothy Omundson), Juliet O’hara (Maggie Lawson) – w ostatniej, finałowej scenie ma się wrażenie, że Lawson nie tyle gra, co staje się O’harą.

🫣 Przyznaję – seria ma na tyle dużo odcinków, że pod koniec postanowiłam iść na skróty, co nie zawsze mi się udawało, a to przez to, że atmosfera „Psych” wprawia mnie w totalne odprężenie. Nie mniej, poszłam na stronę IMDB i leciałam wg najlepszych epizodów, co nie było łatwe, bo większość odcinków waha się między 7.+ a 8.+. Mimo to mam wrażenie, że niektóre wątki zostały pourywane i jakoś tak splecione na szybko, jakby aktorzy musieli się wycofać z projektu ze względu na inne projekty aktorów. Tak było z postacią Rachael (Parminder Nagra), która pojawiła się tak szybko, jak szybko zniknęła, choć widz miał wrażenie, że wszystko idzie w jak najlepszy scenariusz. Trochę też taki los czekał samą O’harę – była, ale nagle jakby zniknęła. I oczywiście przeniesienia w policji się zdarzają, ale tu nie czułam, by sytuacja była w pełni jasna. Ale może się czepiam i po prostu w którymś ze słabszych epizodów sytuacja jest całkowicie wyjaśniona. Dobra, bo sama zaczynam krążyć wokół tematu, jak po orbicie planety…

🥲 Finał – i tu będzie trochę spojlerowo, a trochę nie. Z opisu odcinka wynika, że Shawn przeprowadza się tam, gdzie jest O’hara, czyli bodaj do San Francisco. Uważam, że zmiana miejsca bohatera to jest najgorszy typ zakończenia długiej, wieloletniej serii. I wiele hitów już się tak kończyło, poczynając od „Ally McBeal”, a skończywszy na „Friends”, ale, no… człowiek by chciał, by na końcu było jakieś pełne walnięcie. I w „Psych” tego walnięcia nie ma, niestety. Jest za to coś innego, i w sumie w klimacie całego serialu. Bo okazuje się, że Gus i Shawn w San Francisco nadal będą kontynuować swoje kariery detektywów, i to mi się spodobało. Nie spodobało mi się natomiast, że nie ma ciągu dalszego.

Tu powinnam postawić kropkę nad i, ponieważ zastanawianie się nad materiałem, który robi sobie jaja z woke w czasach woke jest trochę stratą czasu. Bo otóż, wiadomo, że „Psych” dziś nie mógłby powstać z taką swobodą, jak w tamtych latach.

„Psych” to bardzo dobry, komediowy serial z nutką kryminału. Polecam każdemu na chandrę. I nie, nie żałuję, że przez niego oglądanie czegokolwiek ograniczyło się tylko do Netflixa, bo Netflix sobie radzi z niskimi szybkościami internetowymi. Reszta niestety nie.

PS.: Postaram się dokończyć „To nie jest kraj dla starych ludzi”, choć z takim tempem sieci może być ciężko. I zastanawiam się też, co z seansem „Na południe”, bo to jest bardzo długi serial z bardzo ciekawym, kanadyjskim klimatem lat 90′. Jutro postaram się zrobić recenzję „Ostatniego lata” z 1969 roku. Trzymajcie się i miłego dnia!

Algorytm miłości

CANAL+ Polska dawajcie mnie drugi sezon „Algorytmu miłości”!

Jestem zdziwiona, że na Filmweb ten komediowy, dziesięcioodcinkowy serial ma tylko 6,6/10 (stan na 23.05.2024), gdyż uważam, że zasługuje na 7.0. To naprawdę dobry relaks – nie tylko dlatego, że odcinki trwają pół godziny, ale także dlatego, że praktycznie w każdym z nich się pośmiejemy. Wprawdzie twórcy formatu to już weterani, bo mają za sobą Office PL, ale komedia to wciąż jeden z najtrudniejszych gatunków.

Na skutek pewnych perturbacji stacja TV zmuszona jest do urządzenia piątego sezonu „Algorytmu miłości” na podwarszawskim wygwizdowiu, mimo że wcześniejsze sezony odbywały się za granicą, w ciepłej Hiszpanii. Cóż – miejscówka to najmniejszy problem uczestników, którzy mają do zgarnięcia milion złotych i miłość swojego życia.

Szczerze? Wspaniale się przy tym odprężyłam. Serial wciągnął prawie od pierwszego odcinka. Na początku było trochę sucharowo, nie mniej – im dalej, tym lepiej. Ta parodia ma chyba wszystko, czego potrzeba: durne questy, zabawne momenty i przede wszystkim znakomite aktorstwo postaci, które są żywe. Tak – wierzymy w tych bohaterów i przy piątym odcinku skapnęłam się, że właściwie to ja im wszystkim kibicuję. Niektórzy są bardzo stereotypowi, inni bardzo sympatyczni. Ponoć aktorzy trochę ćwiczyli do tego show i szczerze mówiąc: widać ogrom pracy włożonej w projekt, widać bardzo staranną realizację. Gratsy dla nich, jak i całej ekipy, odwaliliście kawał dobrej roboty!

Nie bardzo oglądam reality show, więc tym bardziej należy docenić, że „Algorytm miłości” śmieszy bez znania jakiegoś większego kontekstu. Rozumiem, że gdybym śledziła te wszystkie „Hotele miłości”, to pewnie gagi by mnie śmieszyły nieco bardziej. Nie mniej… Serial idzie chyba trochę dalej, niż reality show. Pod koniec mamy trochę takie jakby uświadamianie widzów, że tego typu programy to są ustawiane, i właściwie niekoniecznie jest to dla uczestników w porządku. Eeeh, tak, jeszcze pamiętam początki reality show w Polsce. A dziś? To żadna tajemnica, dlatego takie edukowanie może trochę za bardzo wybrzmiewało. Na szczęście, „Algorytm miłości” w pewnym momencie jakby się przebudził i dołożył wyśmiewanie się z wszelkich durnych gal FMA czy innych Oktagonów. To było dla mnie szczególnie śmieszne, bo przez dłuższy czas śledziłam losy patoinfluencerów (commentary).

To, na co zwróciłam uwagę to muzyka. Tak – jest jej tu trochę, bo opening musi jakąś prezentować. Wpada w ucho i tworzy bardzo przyjemną, lekką atmosferę, a odpowiedzialny za nią jest Alberto Greco.

„Algorytm miłości” to bardzo przyjemny i szybki seans, w którym można się dużo pośmiać. I szczerze, jeszcze raz powtórzę: gratulacje dla ekipy, która pracowała nad serialem. Widać tu kawał znakomitej roboty, i widać, że mieliście do tego serce. Czekam zatem na drugi sezon 😃.

Der Pass

„Der Pass” / „Granica zbrodni” to niemieckojęzyczny serial, w którym wszystko dzieje się baaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaardzoooooooooooooooooooooooooooo poooooooooooooooooooooooowoooooooooooooliiiiiiiiiiiii i to jest jedyna wada tego serialu. Oczywiście, taka impreza leży w korzeniach gatunku, jakim jest kryminał detektywistyczny czy noir. Tu mamy do czynienia z rasowym kryminałem noir, zawierającym wszystkie elementy tego, co tygryski lubią najbardziej.

Ellie Stocker (Julia Jentsch) i Gedeon Winter (Nicholas Ofczarek) pracują w policji, ale ona w Niemczech, on w Austrii. Niestety, ich szlaki się przecinają przez grasujących, seryjnych morderców.

I teraz tak: serial zaczyna się widokiem trupa na pełnym mrozie, ale to nie to co myślisz. Znaczy – jasne, to jest ofiara jednego z wyrodnialców. Sęk w tym, że „Granice zbrodni” mniej obchodzi samo polowanie na mordercę, a to, jacy są policjanci, ich charaktery, ich radzenie sobie z traumami, z bardzo trudną nie raz rzeczywistością. Właściwie to praca w policji jest tylko pretekstem do ukazania znakomitych profili psychologicznych głównych bohaterów.

Pierwszy sezon przyzwyczaił widza do powolnego tempa, ale od razu widać było, że „Der Pass” zawiera świetną muzykę. Jak się zdaje, w pierwszym i drugim sezonie za muzykę odpowiedzialny był Jacob Shea, a producentem wykonawczym był… Hans Zimmer. I o ile ten fakt, jak i samo brzmienie ścieżki dźwiękowej spowodowało, że postanowiłam dokończyć „Granicę zbrodni”, o tyle w drugim sezonie to już jest odjechany poziom. Mało tego – doceniono to także w USA, gdzie Shea zgarnął nominację Hollywood Music in Media Awards (HMMA) w 2022. Zresztą, w innych kategoriach, szczególnie w krajach niemieckojęzycznych, „Granica zbrodni” była uznawana za jeden z najlepszych seriali kryminalnych w latach 2018-2022.

I o ile pierwszy sezon pozwalał krążyć między policjantami, a ofiarami, tak w drugim sezonie historia okazała się o wiele ciekawsza. Znaczy – pod względem psychologicznym, chociaż krytycy zdaje się nie do końca byli z tego zadowoleni. Bo owszem, dość późno – bo w trzecim odcinku – zbrodnia staje się ważna i prowadzi do czegoś mocniejszego.

Niestety, nieeeeeeeeeeezwyyyyyyyyyyyyyyyyykleeeeeeeeeeeeeee poooooooowoooooolneeeeeeeeeeeeee teeeeeeeeeeeeempoooooooo hiiiiiistoooooooriiiiiiiiii sprawiało, że się wkurzałam. Z jednej strony – znakomita opowieść, ale z drugiej… rany, ja oglądam. Nie czytam, tylko oglądam! Piękne zdjęcia – a i owszem, wspaniała muzyka, a i owszem, ale co z tego, skoro na ekranie przez pięć minut widzimy szeleszczące liście i nic się nie dzieje? Wymęczyłam strasznie ten sezon, i miałam tylko jeden problem.

Zwał się on trzecim sezonem, a historia była tak dobra, że postanowiłam kontynuować przygodę z „Der Pass”. Niestety, albo stety – twórcy nie zmienili tempa. Ja po 10 minutach już nie miałam sił obserwować dalszych przepychanek między Winterem a Stocker i postanowiłam zrobić coś, czego się nie powinno robić. A na niekorzyść sezonu przemawiała zmiana kompozytora. Owszem, nadal niezła, jednakże Matthias Jakisic i Markus Kienzl musieli trochę grać tak, jak im poprzednik zagrał, a zresztą – nie wprowadzili jakiejś niezwykłej, nowej rzeczy. Co najwyżej trochę stylówka się zmienia i dam paznokcia se uciąć, że końcówka brzmiałaby inaczej, gdyby na miejscu nadal stał Shea. A może nie? Bo ostatnie momenty serialu były naprawdę klimatyczne.

Tak, przyznaję: postanowiłam ominąć wszystkie 8 odcinków i obejrzeć ostatnie 10-20 minut. Wiem, że się tak nie robi, ale tempo było tak koszmarnie wolne, że mój mózg tego nie mógł znieść. I wiecie, to też dlatego, że C+ nie oferuje przyśpieszenia streamingu, jak w Netflixie. Ale ogólnie, nie żałuję przeskoku. Warto było zobaczyć te sceny.

Czwartego sezonu nie będzie, bo raz, że krytycy zaczęli pisać o spadku jakości serialu („ofiara własnego sukcesu” – Oliver Kaever, Der Spiegel), a dwa, że kończy się w ten sposób, iż go po prostu nie może być.

Jestem ciekawa też, na jakiej podstawie polscy tłumacze stwierdzili, że „Granica zbrodni” brzmi lepiej od „Przepustki”, bo – „Der Pass” to właśnie przepustka z niemiecka. Ale to tylko takie moje ciekawskie zapytanie.

Cóż, „Granica zbrodni” to bardzo dobry serial kryminalny, w którym powolne tempo sprawia, że historia raczej bardziej sprawdziłaby się jako książka, niż serial. A może to po prostu kwestia tego, że lubię szybką akcję, konkrety. Tak czy siak, muzycznie jest to mały kryształ i link do soundtracku znajdziecie w komentarzu. Rzecz jest dostępna na CANAL+ Polska🙂.

Atlas

Podczas gdy Netflix odtrąbuje kolejny sukces, krytycy robią zbiorowego facepalma nad losem ludzkości. Uznali bowiem, że „Atlas” to gówno, a antywokeiści dorzucili swoje trzy grosze do całej awantury. Jennifer Lopez bowiem ma być silną, bez sensu babeczką, która ratuje cały świat.

Problem polega na tym, że ten film to najzwyklejszy na świecie średniak, taki na poziomie 5/10, przynajmniej pod kątem fabularnym. I szczerze mówiąc, to właśnie przebieg całej intrygi jest najsłabszym ogniwem tego filmu. I nie chodzi o to, że brak tu logiki (bo ona jest i tego się trzymają), a o to, że twórcy nie zadbali, by „Atlas” wyróżniał się scenariuszowo. Leon Sardarian i Aron Eli Coleite dali takie rozwiązania, by widz zaprawiony w SF mógł przewidzieć 1:1. Te osoby zaś, którym zależy tylko na odpoczynku mózgownicy, dostaną taką rozrywkę. Trochę żałuję, że „Atlas” poleciał po najoczywistszych tropach, bo to mógł być naprawdę znakomity film. A wielka szkoda, bo mógłby stanowić wspaniały argument dla wokeistów. Widzicie? Da się zrobić dobry film z agendą.

Może i się da, ale to nie ten przypadek. Choć powtórzę jeszcze raz – niewiele do tego brakowało.

Atlas (Jennifer Lopez) wraz z ekipą żołnierzy udaje się na jakąś-tam planetę pełną wrogiego AI. Ich zadaniem jest uratowanie Ziemi – zniszczenie wrogiego AI. Zadanko niewątpliwie trudne, skoro wcześniejsze doświadczenia wskazywały na przegraną ludzkości…

Atlas nie jest sama – korzysta z mecha o imieniu Smith (Gregory James Cohan). I teraz tak: nie wiem, czy można mówić o spojlerze, ale w sumie to nie. Bo gdy widz widzi mecha, który mówi, może się bardzo szybko domyślić dalszych konsekwencji. Co ciekawsze – nie psuje to akurat tego wątku. Znaczy się, przyjaźń pomiędzy Atlasem a Smithem jest na tyle realistycznie zaprezentowana, że pod koniec poczułam wzrusz! I to jest jeden z najmocniejszych punktów filmu.

Drugim z kolei jest Jennifer Lopez, która właściwie niesie na barkach cały film. I to nie dlatego, że inni grają słabo – raczej dlatego, że 90% czasu ekranowego to ona. I Smith. I podczas tych scen widać, że Lopez jest utalentowaną aktorką – potrafi grać oczami, naprawdę łatwo uwierzyć w to, że to Atlas, żywa i cała, a nie jakaś fikcyjna postać. Podobnie chyba zrobił Cohan – co prawda głosowo, i co prawda, nie miał trudnej roli, ale…

No właśnie film chce być filmem psychologicznym, głębokim. Nie udaje mu się przynajmniej w kwestii głębokości, ale już udaje mu się sprawić wrażenie, że to film o przyjaźni. Co prawda pomiędzy AI a człowiekiem, więc pierwsza myśl foliarki była taka: czy oni chcą nam powiedzieć, że współpraca z AI jest OK, że wygramy? Całkiem sprytne rozegrana partia, Hollywoodzie.

Trzecia sprawa to efekty specjalne. Nie ma się co oszukiwać – na ten film Netflix wydał krocie i to widać od pierwszej sekundy. A jak ktoś lubi przeglądać napisy końcowe, to zobaczy, że nad stroną wizualną pracowała niemalże armia speców od efektów specjalnych. Mało tego – udźwiękowienie, miksowanie muzyki i inne jej technikalia to także była wymagająca rzecz, przynajmniej wg napisów. Ale widz tego nie usłyszy. To znaczy może tam zagra kilka przyjemnych dźwięków, ale nie ma nic, co by zapadło w pamięć. Zresztą chyba film leci na kilku dźwiękach, żeby nie powiedzieć piosence xD.

Widząc gromy, jakie spadły od krytyków na „Atlas” spodziewałam się znacznie gorszego kina, niemalże paździerzowego. Okazało się jednak, że netflixiarzom dostarczono całkiem przyjemny dla oka obraz, który jest tak przeciętny, że niemalże nudny. A w związku z relacją Atlas-Smith, to powiem tak: zdecydujcie sami, czy chcecie na „Atlas” poświęcić dwie godziny swego cennego życia.

Sixteen Candles

4 maja 1984 roku do kin wkroczyły niezwykle urocze nastolatki w „Szesnastu świeczkach”. A przynajmniej tak było w USA, bo to jest młodzieżowy i kultowy film tamtych czasów. John Hughes odpowiedzialny był zarówno za scenariusz, jak i reżyserię. Wykonał kawał świetnej roboty: od instruowania aktorów, którzy wydają się, jakby grali samych siebie; przez muzykę, której tu utworów już nie będę przytaczać, ale hej – to jest muzyka z lat 80′, jest zajebista, OK?; a skończywszy na uniwersalnej historii o miłości, z wątkami, które nastolatki oznaczają jako „lubię to”.

Samantha (Molly Ringwald) ma szesnaste urodziny. I nic nie idzie tak, jak tego oczekuje: poranek staje się katastrofą, bo w domu wszyscy zapomnieli o jej święcie, a w szkole doszło do jeszcze większej katastrofy. Jakiej – tego nie powiem, ale zdradzę Wam, że Samantha podkochuje się w Jake’u (Michael Schoeffling), który już ma dziewczynę, ale jest w okresie dojrzewania, więc nie wszystko mu gra w tej relacji i wydaje się mieć zupełnie gdzieś Samanthę. Za to nie ma jej gdzieś Ted Farmer (Anthony Michael Hall), który podrywa ją w sposób co najmniej mało podrywający.

A to wszystko i więcej w półtoragodzinnym seansie. Seansie, który na pewno jest bardzo sympatyczny (żeby nie powiedzieć piękny) i który przyjemnie się dość ogląda. Może nie że urywa dupy – ale dość łatwo jest dać się historii wciągnąć. Jest tu warstwa komediowa i w zasadzie totalnie wszyscy – nawet bohaterowie drugoplanowi – wydają się tu być autentyczni. Dlatego bardzo szybko zrozumiałam, dlaczego „Szesnaście świeczek” odniósł sukces i stał się kultowy. Kosztował 6,5 miliona, a zarobił 23,6. No, w tamtych czasach taka sumka mogła robić wrażenie, zapewne.

Nie można powiedzieć, że pozycja ta się zestarzała. Nie, nie mam tu na myśli „złotej myśli” typu: nastolatki zawsze były takie same. Myślę po prostu, że bohaterowie są na tyle uroczy, że nawet obecnie młodzi mogą znaleźć coś dla siebie w tym obrazie, przy okazji dowiadując się pi razy oko, jak ich rodzice czy dziadkowie przeżywali młodość. To oczywiście nie jest dokument stricte, ale klimat lat 80′ i brak komórek tak bardzo.

PS.: Murzyna nie ma, ale za to jest totalnie komediowy Chińczyk (którego gra Gedde Watanabe xD), tradycyjnie zdezelowany dom po domówce oraz okres, którego nie da się przeżyć. To ostatnie w niby humorystycznym tonie, ale idzie to na karb programowania bolesnej miesiączki u kobiet.

Idle hands

Recenzja dedykowana Justynie Salskiej, bo zaproponowała seans 🙂❤.

Od pierwszej minuty widać, że to nie jest horror horrorowaty. Raczej slasher, ale szczerze mówiąc i z tym mam wątpliwości. To znaczy: dłoń zabija jak leci i mamy kilku naprawdę bardzo głupich nastolatków, którzy tylko ćpają, żrą chipsy i oglądają pornole w TV. Ach, te słodkie lata 90′ pełne erotyzmu… i to widać. Widać również, że ten film jest pro-satanistyczny, a przynajmniej, najbardziej w openingu. Zresztą – twórcy musieli się całkiem nieźle bawić konwencją i domyślam się, że w 1999 film był świeży pomysłem.

„Idle hands” / „Zręczne ręce” zaczyna się śmiesznie. Znaczy – dla bohaterów niezbyt, bo cnotliwe małżeństwo ginie w łóżku. A potem poznajemy Antona (Dewon Sawa), który jest tak naćpany i zryty lenistwem, że nie zauważa śmierci rodziców. A potem robi się jeszcze komiczniej. I ze śmiercią w tle.

Że co, powtórzyłam się? Widzicie – na tym cały pic polega. Bohaterowie mają co prawda przemianę, ale grunt to ćpanko i naparzanko, tyle można powiedzieć o psychologii i to wszystkich. Trochu szkoda, bo…

…to chyba nie jest do końca wykorzystany potencjał. Twórcy poszli w komedię, co teoretycznie było dobrym ruchem, ale postać kapłanki druidów (Vivica A. Fox) najpierw prezentowała się dość ciekawie i nawet budziła moje zainteresowanie, a potem jakby zeszła na drugi plan, stała się mało ciekawą bohaterką. Ja wiem, że tu psychologia leży i kwiczy i to w kałuży krwi – w końcu liczy się śmiech – ale, no… miałam wrażenie, że można było z nią zrobić coś więcej.

Seans generalnie lekki i przyjemny, zwłaszcza dla tych, co lubią slashery. I rocka-metal, bo ta muzyka towarzyszy bohaterom dość gęsto.

kaskader

RANDKA Z KASKADERKĄ

To jest najbardziej uroczy film tego roku. Po dwudziestu minutach dzieje się coś pięknego – nie chcesz się wyplątywać z tej historii. I absolutnie wspaniałe są wszelkie nawiązania do filmów, a założę się, że nie wychwyciłam ich tak wiele jakbym chciała. Ale przy „Thelmie i Louis” prawie popłakałam się ze śmiechu.

Colt Seavers (Ryan Gosling) jest kaskaderem zakochanym w początkującej reżyserce Jody Moreno (Emily Blunt). I powiem tak: Ryan błyszczy, ale i jego kaskader też! W napisach końcowych widać wyraźnie, że aktor miał kaskadera, bo reżyser pytał o jego stan. Generalnie, zdziwiłam się, że ktoś wychodził w trakcie napisów, mimo scenek z filmowania. OK. Jestem zboczona! Te urywki z nagrywania filmu są absolutnie urocze, ale wróćmy może do fabuły.

Colt ulega wypadkowi, przez który na rok zaszywa się gdzieś na jakimś zadupiu, w jakiejś byle-jakiej pracy. Jednak przeszłość nie chce odpuścić i producentka go zaprasza na plan, podając za przyczynę tęsknoty Jody do niego. No cóż, Colt postanawia zebrać swoje manatki, a na miejscu dowiaduje się, że aktor, którego dubluje – Tom Ryder (Aaron Taylor-Johnson) znika. Za namową producentki, Colt postanawia sprawą się zająć i wpada w niezłą kabałę, co skutkuje licznymi scenami kaskaderskimi. Czyste złoto!

Najlepiej na tym filmie bawią się kinomani, gdyż nawiązań tu bez liku i zapewne przy drugim seansie „Full Guy” zyskuje podwójnie. Aż żałuję, że nie mogę sobie na to pozwolić, ale trudno*.

Czy jednak film dla reszty będzie słaby? Nie – bo to nadal bardzo zabawna historia. W dodatku widać, jak reżyser, czy też twórcy, bawią się konwencją. Jedna ze scen – kiedy Colt jest pod wpływem nielegalnych środków – to moim zdaniem artystyczny majstersztyk. Jasne, że być może nie wybitny, ale za to jak to wyglądało na ekranie! Pełna frajda z ambarasu na ekranie! I o to chodzi!

Fani romansów również powinni być zadowoleni – gdyż są tu nawet dwa wątki miłosne. To taka „historia pudełkowa”. Jody bowiem tworząc swój film wymyśliła bohaterów, którzy są w sobie zakochani i… no właśnie. Czy się zejdą? I to samo pytanie można zadać w przypadku Jody i Colta. A mało tego, scenka, kiedy ona śpiewa, a w tle kaskaderskie popisy, to jest wspaniała scena!

Czy skończę zachwyty nad tym filmem?

Nie. XD

Bo co prawda nie nagrywałam ekranu kina, ale powiedzieć mogę jedno: muzyka znakomicie dopasowana i wykorzystano jej sporo. Stąd wiem, że patrzyłam jak wymieniają wszystkie utwory i ło lala, szykuje się niezły soundtrack.

Jest jednak najważniejsza rzecz, o której muszę wspomnieć.

MIŁOŚĆ.

Ten film to nie jest zwykły film. Owszem, jeśli jesteś niedzielnym widzem, Gosling w roli kaskadera może Cię mało obchodzić. Jasne, pewnie „Full Guy” nie dostanie Oskara. Och… Drogie Oskary – powinniście honorować kaskaderów! Serio! Skoro chcecie honorować osoby od castingu (czemu tak późno?), to tym bardziej powinniście honorować kaskaderów! I ja wiem, że pewnie ta branża ma swoje nagrody, ale kurde… ta scena, w której Gosling wspomina, że Oskary nie są przyznawane kaskaderom to chyba jest najbardziej gorzka w całym filmie.

Bo reżyserka starała się oddać szacunek kaskaderom. I wiecie, w zwykłym filmie są sceny kaskaderskie. Owszem, w dobrych hitach starają się, by wyglądały zajebiście. Ale tu… z ekranu czuć było miłość. Naprawdę, „Full Guy” to list miłosny do kaskaderów i to było czuć z każdego centymetra taśmy filmowej.

I ja wiem, że moi koledzy i koleżanki z branży recenzenckiej (pozdro 😘 ) już o tym pisali. ALE „Full Guy” jest po prostu tak uroczym filmem, że trudno inaczej napisać. Na moim seansie o 15:30 było ok. 8 ludzi włącznie ze mną. Spodziewałam się mniej, bo często bywają sale pustawe, ale tak znikoma ilość to nadal jest kropla w morzu potrzeb. I nie chodzi o to tylko, że olewając film nie dacie zarabiać producentom. Chodzi o to, że gdy pójdziecie na seans to:

😍 dacie kopa do robienia oryginalnych treści, a „Full Guy” z pewnością zasługuje na uwagę, bo zwyczajnym filmem bym go nie nazwała,

😍 wszyscy wygrywają. Od ludzi pracujących w kinie, po producentów, kaskaderów, statystów, kostiumografów, scenarzystów itd., itp., etc. Bo po prostu MAJĄ PIENIĄDZE NA ŻYCIE.

I jeszcze raz: wchodząc na nietuzinkowy film mówisz, że nie chcesz gówna, chcesz znakomite kino!

Jeżeli tylko możecie, to idźcie na „Full Guy”. Proszę – Gosling błyszczy, muzyka świetna, znakomity humor, kaskaderki i inne sceny błyszczą, w ogóle cały film błyszczy gdzieś tak od 20-30 minuty. Więc serdecznie, bardzo gorąco polecam „Kaskadera” i kończę już ten list miłosny do „Full Guy”, i czekam na opinie z Waszych seansów! ❤

* jeśli jednak chcecie mi pomóc w częstszym wychodzeniu do kina, to link w komentarzu.

The hunt for Gollum (fanowskie)

Skoro wszyscy wiedzą, że Andy Serkis będzie reżyserował film, a Peter Jackson go produkował, to ja może trochę z innej beczki.

„The Hunt For Gollum” to film od fanów dla fanów i to widać. Zacznijmy od muzyki, która jest najsilniejszym elementem tego 40-minutowego prawie filmu. Czuć, że autor się postarał, by była epicka, ale wybitna oczywiście nie jest. Przyzwoita do takiej historii, to już tak.

Mamy tu Aragorna i Gandalfa, którzy umawiają się, by sprawdzić Golluma. Aragorn go złapie, a czarodziej wybada, skąd ta istota ma Pierścień. No i… początek ciekawy, ale w którymś momencie fabuła mnie znużyła. Być może powolne tempo filmu się do tego przyczyniło. Nie znaczy to, że nie ma w nim walk – bo są, oczywiście. O, i nawet Arwena i jakiś blondyn elf jest. W sumie to twórcy postarali się o to, by widz miał ładne widoczki. I cool.

„The Hunt for Gollum” został wstawiony na jutuba 9 maja 2009 roku – czyli dawno po premierze hitów Petera Jacksona. I no… przyznam, że nie jestem wybitnym znawcą świata Tolkiena. O wiele lepiej na ten temat wypowie się Middle-Earth Geek – której niniejszy wpis dedykuję – ale… mam wrażenie, że image bohaterów było ostro wzorowane na dziele Jacksona. Czy to wada? Oczywiście, nie. A to dlatego, że miło oglądać sobie znanych bohaterów.

Of course, raczej w nowym filmie Andy Serkisa Aragorna będzie grać kto inny, niż Viggo Mortensen, choćby i z racji wieku. No chyba, że wykorzystają do odmłodzenia twarzy jakąś technologię.

O czym nowy film będzie – można tylko przypuszczać, ale jego budżet zapewne będzie kilkadziesiąt razy większy, niż dzieło Chrisa Boucharda, reżysera i producenta tego fanowskiego filmiku (4 tys. USD). Facet znany jest z paździerzy, np. z „Małej syrenki” z 2018 roku (ocena na IMDB: 4,3).

Przyznam, że ogólnie „The Hunt for Gollum” może być dobrą rozrywką, ale ja jakoś nie miałam na niego nastroju. A jakość filmu – bo sorry, ale ta kopia była tyle razy wyświetlana, że zrobiła się pikseloza trochę – nie pomagała mu. Ale… tak, to jest o 7 nieb lepsze, niż „Pierścienie Władzy” Amazona 😃. Najlepiej tego dowodzi brak bólu głowy w trakcie seansu 😉.

Nowy film z LOTR’a – jeśli wszystko dobrze pójdzie – zadebiutuje w 2026.

PS.: Jestem ciekawa, czym przekonali Petera Jacksona, by wrócił do zajmowania się światem Tolkiena. Podejrzewam, że otrzymał dość sporą swobodę. A Serkis? Mam nadzieję, że się popisze i przyznam, że za specjalnie nie znam jego filmów. Chyba czas nadrobić, ale patrząc na IMDB to może być ostra impreza 😅🫣😆

Ballada o białej krowie

Dzień dobereł, mam problem z „Balladą o białej krowie”, prawdopodobnie dlatego, że jako zachodni widz nie jestem w stanie w pełni zrozumieć, co autor miał na myśli. A może to po prostu dlatego, że nie jestem feminazi, ale po kolei.

Mina (Maryam Moghadam) ma siedmioletnią córkę Bitę (Avin Poor Raoufi) i męża skazanego na śmierć. A chwilę potem jest już po egzekucji. Problem w tym, że facet został niesłusznie skazany i zabity, a nasza bohaterka żyje w Iranie. To się okazuje być problemem, bo oczywiście Mina musi sobie radzić sama, ale na zasadzie „musisz zamieszkać z rodziną”, „nie możesz przyjmować do mieszkania obcego mężczyzny”, a w szczególności – nie ma, że dostanie jakieś super przeprosiny od państwa. Co prawda Iran wypłacił jej rodzinie jakąś sumkę, ale słowa „przepraszam” za śmierć męża nie usłyszała, chociaż bardzo by tego chciała. I nawet dążyła, tyle że to Iran. Tu kobiety nie mają lekko.

I ja rozumiem, że kobietom w krajach arabskich jest ciężko. Bardzo ciężko, bo wchodzą tu kwestie tzw. honorowe, które są wymysłem religii islamskiej. Ba, sam film nawet w tytule odnosi się do białej krowy, a więc jakiejś-tam części Koranu, a Mina widzi białą krowę na placu więziennym w swoich marach. I twórcy podają te wszystkie kwestie kulturowe jak na tacy, żeby właśnie zachodni widz mógł zrozumieć, co tu się popieprzyło. Ale dam se uciąć paznokcia, że w Koranie nie ma mowy o tym, by kobieta miała prawo do zemsty. Jest za to o opiece. Otóż, mężczyzna musi się zaopiekować: a) kobietą, b) osobami starszymi, c) dziećmi. Ogólnie chodziło o to, by czynić dobro słabszym istotom. I nie, nie chciało mi się po Koranie zaglądać do hadis, bo bym pękła ze śmiechu. Ups. Ale, bardzo szanuję sufizm, żeby nie było. Ekhem, wracając do filmu…

To Reza (Alireza Sani Far) – mężczyzna w średnim wieku – był sędzią sądu karnego. A ponieważ wydał wyrok śmierci na niewinnym człowieku, poczuł się winny sytuacji Miny. I chce jej pomóc. I robi to w bardzo materialny sposób, ale dzięki temu Mina może dobrze żyć. Problem w tym, że nie jest ona świadoma roli, jaką odegrał w zabiciu jej męża…

I ja Was bardzo przepraszam, że w zasadzie wyszło bardziej streszczenie, niż recenzja „Ballady o białej krowie”, ale ten film jest dziwny. W kwestii narracji – na pewno surowy i minimalistyczny, ma inny charakter od amerykańskich hitów. Tu nie ma babeczki, która przebojowo dąży do wygrania procesu z państwem (na co miałam nadzieję xD). Tu jest raczej stawianie pytań filozoficznych na temat potrzeby kary śmierci w Iranie i tak dalej. Akcja porusza się powolnym tempem, a końcówka jest przewidywalna w momencie, gdy się dzieje. Jednakże, całość jako dochodzenie do tego wydarzenia jest bardzo takim… inteligentnym podejściem do widza. Tego czasem brakuje w amerykańskich hiciorach.

Ale wciąż Wam nie powiedziałam, dlaczego ten film jest dziwny i co ma wspólnego z feminazi. Ano – „Ballada o białej krowie” jest odbierana jako obraz ucisku kobiet, ich ograniczeń w Iranie. Tyle że… mnie sytuacja kobiety nie poruszyła, ale za to sytuacja dziecka już tak. Zwłaszcza w kontekście końcówki. Stwierdziłam, że Mina jest głupią bohaterką (łagodnie rzecz ujmując), a Reza jest właśnie tym bohaterem, któremu należy się współczucie, smutek w trakcie seansu.

Tak – nie znoszę, gdy w filmach mężczyzna płacze. Uważam, że jeśli mężczyzna płacze, to jego serce musi być naprawdę okrutnie potraktowane. Może to dziwne, ale tak jest, przez to stanęłam po stronie Rezy. On może nie był niewiniątkiem (wszak skazał człowieka na śmierć), ale z pewnością starał się być dobrym człowiekiem i dwa ostre momenty, kiedy widać go w kryzysie, poruszyły mnie.

A Mina?

Nie. Więcej, nawet – uważam, że zrobiła wielką krzywdę dziecku. Mogę zrozumieć małe kłamstewka w stylu „tata gdzieś pojechał” (bo go zabili), ale końcówka filmu… WTF? DZIECKU? GŁUCHEMU? W IRANIE?!

Ja wiem, że te postacie są tylko pretekstem do opowiedzenia o pewnych problemach społecznych Iranu. A konstrukcja filmu powoduje, że nie można go nazwać ani paździerzem, ani filmem wybitnym, czy nijakim. Ten film PO PROSTU JEST. Porusza w widzu emocje, być może ma aspekt feministyczny, ale… wymyka się temu czemuś, co nakazuje go ocenić jako dobry czy zły film.

🤷‍♀️

A Wy – widzieliście już „Balladę o białej krowie”? Spodobała się Wam? Możecie dać znać w komentarzu, dziękuję 😘

#balladaobiałejkrowie#dramat#jakiśfilm#film#recenzja#irańskiekino#iran#karaśmierci

PS.: Im dalej od seansu, tym bardziej podoba mi się narracja, dochodzenie do TEGO momentu, bo – po prostu – jest to styl thrillerów psychologicznych 🙂.