OSKARY 1992

Moja przygoda z filmami oskarowymi 1992 trwała od marca do września. Niemal 6 miesięcy. Była to bardzo dziwna podróż – im bliżej końca, tym stawała się ona dziwniejsza. Ale obejrzałam praktycznie wszystkie filmy pełnometrażowe, wszystkie filmy animowane krótkometrażowe, a reszty… cóż, o reszcie świat zapomniał i zdobycie dokumentów jest praktycznie niemożliwe. A, przepraszam – film krótkometrażowy „Session man” można obejrzeć na YT. Wprawdzie w wątpliwej jakości kopii, ale zawsze.

Poniżej spis filmów i linków do recenzji, które walczyły o Oskary.

PS.: Nie, nie ma recenzji „Terminatora 2” i nie będzie: film oglądałam tyle razy, że nie wiedziałabym, co o nim napisać. W dodatku jest to arcydzieło, o którym powstało pierdyliard materiałów, więc… może wystarczy?

FILMY OSKAROWE

  • najlepszy scenariusz napisany bezpośrednio na ekran – Thelma i Louise
  • najlepszy aktor pierwszoplanowy – Milczenie owiec, Anthony Hopkins
  • najlepszy aktor drugoplanowy – City Slickers, Jack Palance
  • najlepsza aktorka pierwszoplanowa – Milczenie owiec, Jodie Foster
  • najlepsza aktorka drugoplanowa – Fisher King, Mercedes Ruehl
  • najlepsza scenografia – Bugsy, Deniss Gasner i Nancy Haigh
  • najlepsze zdjęcia – JFK, Robert Richardson
  • najlepsze kostiumy – Bugsy, Albert Wolsky
  • najlepszy dyrektor – Milczenie owiec, Johnathan Demme
  • najlepszy dokument – In the Shadow of the Stars
  • najlepszy dokument krótkometrażowy – Deadly Deception: General Electric, Nuclear Weapons and Our Environment
  • najlepsze efekty muzyczne – Terminator 2, Gary Rydstrom, Gloria S. Borders
  • najlepsze efekty wizualne – Terminator 2, Dennis Muren, Stan Winston, Gene Warren Jr., Robert Skotak
  • najlepsza edycja – JFK, Joe Hutshing, Pietro Scalia
  • najlepszy film obcojęzyczny – Mediterraneo (Włochy)
  • najlepszy make up – Terminator 2, Stan Winston, Jeff Dawn
  • najlepsza muzyka – Piękna i Bestia, Alan Menken
  • najlepsza piosenka – Piękna i Bestia, Alan Menken (muzyka) i Howard Ashman (słowa)
  • najlepszy obraz – Milczenie owiec, Edward Saxon, Kenneth Utt, Ron Bozman
  • najlepszy film krótkometrażowy animowany – Zmanipulowany, Daniel Greaves
  • najlepszy film krótkometrażowy – Session man, Seth Winston, Robert R. Fried
  • najlepsza muzyka – Terminator 2, Tom Johnson, Gary Rydstrom, Gary Summers, Lee Orloff
  • najlepszy scenariusz adaptowany – Milczenie owiec, Ted Tally
  • nagroda honorowa – Satyajit Ray

NOMINACJE DO OSKARÓW

Dodatkowe materiały:

Najpiękniejsza muzyka 1991

Podsumowanie

Grand Canyon

Od początku miałam złe przeczucia co do tego filmu. To, że będzie o czarnej społeczności wynikało zarówno z opisu, jak i ze zwiastuna. Średnio lubię tę tematykę, ale jako, że robię projekt, to se zapuściłam filma. I, no, trwał o dwie godziny za długo (z metrażu 2 h 15 min).

Mack (Kevin Kline) wraca z meczu przez czarną dzielnicę. Nie był to najlepszy pomysł, bo nasz bohater jest biały, a jak na złość samochód w pewnym momencie odmawia mu posłuszeństwa. Na szczęście został wyrwany z tarapatów przez Simona (Danny Glover) i… i dalej obserwujemy obie rodziny i ich problemy.

Nie jest to film kryminalny, chociaż za taki chciałby uchodzić. Ale dość powiedzieć, że mam wrażenie… „Grand Canyon” porusza się po pewnych stereotypach, chcąc nam wcisnąć wrażenie głębokiego kina. Na przykład, siostrzeniec Simona jest członkiem gangu. Oho, już to gdzieś widziałam i tam było to o wiele lepiej ukazane. Mówię o „Boyz”. A niestety, w „Grand Canyon” problem czarnych gangów jest tylko zasygnalizowany i film nie wypuszcza się w większe tereny.

Podobnie jest z innymi sprawami: ogólna przestępczość w Nowym Jorku, porzucanie dzieci, zdrady małżeńskie, i tak dalej, i tak dalej. Widz to obserwuje i chciałby zobaczyć jakąś puentę, ale niestety: figa z makiem! Tu nie ma żadnej puenty i przez to się bardzo wynudziłam, gdyż miałam wrażenie, że film zmierza donikąd. Ja rozumiem, że czasami po prostu się opowiada o życiu, no… ale opowiadanie o życiu niekoniecznie musi być sztampowe i nudne.

Żeby było ciekawiej, „Grand Canyon” zadebiutował w 1991 i… jego twórcom nie było do śmiechu. Obraz kosztował 20 milionów dolarów, a zarobił 40. Tak, widownia go nie doceniła i ja jej się nie dziwię. Krytycy oczywiście byli innego zdania, więc przyznali parę nominacji, a nawet jakąś nagrodę (były trzy, ale jedna z nich pochodzi z festiwalu w Berlinie). Po latach „Grand Canyon” zyskał w niektórych kręgach miana kultowego i cóż – to jest przykład, że ludzie naprawdę mają zróżnicowane gusta. I dobrze.

PS.: Dobrym elementem była muzyka, ale za nią odpowiadał James Newton Howard i trochę robiła robotę, ale z pustego i Salomon nie naleje.

Szkoła podstawowa

I teraz nie wiem, od czego zacząć. Bo z jednej strony „Szkoła podstawowa” to stary film, a z drugiej, w Polsce jego premiera była w… 2007 roku. Ale cóż, chyba średnio ogarniamy czeskie kino. Dlaczego czeskie? Choć z pochodzenia „Elementary school” to czechosłowacki, to językiem w nim używany jest czeski. A poza tym znajdziemy tu wszystko to, co czeskie kino musi mieć, żeby być czeskim.

Cycki. Dużo cycków. I nawet się tego spodziewałam, ale nie spodziewałam się, że to będzie tak przyjemny seans. Myślałam: eeeh, kolejny dramat, który uzyskał nominację w kategorii „zagraniczne”. A konkurencję miał mocną, bo walczył z „Europą Europą” czy „Mediterraneo” oraz „Zawieście czerwone latarnie”.

Tuż po wojnie Czesi cieszą się jeszcze taką samą wolnością, jak Polacy. Są dopiero przed sfałszowanymi wyborami, choć obrazy Stalina są na porządku dziennym. Nas jednak obchodzi zadupie, w którym jest szkoła podstawowa o niezbyt dobrej reputacji. Dzieciaki – głównie 9-cio, 10-letnie nie chcą się uczyć i rozrabiają na maksa, a kto był w podstawówce w „najgorszej klasie”, ten może się domyślać, jak to na ekranie wyglądało. Może jest to podniesione do rangi absurdalnej, ale jednak nie. W momencie, kiedy nauczycielka już nie może nauczać, bo po prostu jej nerwy nie wytrzymują, przypomniało mi się, że pan od fizyki – który uczył moją klasę – rozchorował się, a głównym winowajcą została moja klasa. I tak, potwierdzam, nie była grzeczna XD.

Na szczęście w „Szkole podstawowej” jest mnóstwo humoru – niekoniecznie czarnego – nazwijmy to po prostu czeskiego. Dlatego byłam zdumiona klimatem, bo myślałam, że oto kolejny dramat, a tu proszę, ciepło na serduszku i tak jest do samego końca.

A, jeszcze wspomnę, że historia jest oparta na opowieści ojca reżysera Jana Svěráka i powiem, całkiem ładnie to zaprezentowano.

A, i na czym to ja skończyłam? Że jak nauczycielka odeszła, to zjawia się ON (Jan Triska) – nauczyciel, który chce ogarnąć klasę, wprowadzając dyscyplinę. Czy mu się uda? Wszak zadanie ma niełatwe.

Ogólnie, myślę, że kto nie boi się czeskiego humoru, albo chce jakiś przyjemny seans, to może mu się spodobać „Szkoła podstawowa”. Wyścig co prawda przegrała, ale wciąga, czym udowadnia, że dobry film to potrafi.

Children of nature

Potrzebujecie: niespełna półtorej godziny i garść chusteczek, bo jest duże prawdopodobieństwo, że się popłaczecie.

„Dzieci natury” to islandzki kandydat do Oskara w 1992 roku. Jest to film, który sam w sobie jest symboliczny, choć pozornie wydaje się inaczej. Oto stary rolnik, Þorgeir, trafia do domu starców, gdzie spotyka swoją dawną znajomość. Uciekają z tego miejsca, by podążyć… no właśnie. Od tego miejsca film zaczyna się odrealniać, chociaż jest to odrealnienie obrazowe, symboliczne. W kadrach często dostajemy pejzaże, co tylko wzmaga uczucie tego, co film chce nam przekazać.

Im mniej wiecie o „Dzieciach natury”, tym bardziej możecie się zaskoczyć. I raczej będzie to pozytywne zaskoczenie, bo choć z pozoru na ekranie niewiele się dzieje, a historia jest prosta, to ona jest bardzo przemyślana.

Generalnie polecam.

The OX

„The Ox” to adaptacja powieści szwedzko-amerykańskiego pisarza Siva Cederinga. Nie znam jej, ale myślę, że twórca mógł być zadowolony z efektu, tym bardziej po ogłoszeniu nominacji do Oskarów 1992. Obraz – przypomnę – przegrał z „Mediterraneo”, choć jest bardzo solidnym dramatem.

1867. Helge (Stellan Skarsgård) zabija woła sąsiada – Svenninga (Lennart Hjulström). Niestety, to nie chęć wyżycia się była powodem takiego stanu rzeczy; mężczyzna ma żonę i dziecko na utrzymaniu i głodują. Nie mniej, znacznie później Helge zostaje schwytany i ukarany. Co, myślicie, że to spojlery? Trochę tak, a trochę nie: to wszystko wynika z opisu dystrybutora, ale „The Ox” to obraz krótki, bo półtoragodzinny i właściwie większość metrażu zajmuje dojście z punktu A do punktu B z powyższego opisu. 🤷 Na szczęście nie psuje to seansu.

Choć fabularnie „The Ox” nie przypadł mi do gustu, to nie sposób odmówić jemu mrocznej atmosfery. Pomaga w tym sam charakter szwedzkiego zadupia, ale ponad to mamy jeszcze szaro-ciemne kadry oraz niepokojącą, mroczną muzykę. I o ile pierwsza scena filmu od razu sprowadza widza do parteru, o tyle całość się broni, utrzymując niewesołą atmosferę. Powiem więcej – gdyby dać reżyserowi Svenowi Nykvistowi zrealizować dark fantasy, to mielibyśmy naprawdę złoto.

Choć „The Ox” przegrał, to jestem zadowolona z tego wyniku. To dobra historia, ale ona skupia się na prezentowaniu wydarzeń i nie tworzy z tego jakiejś wielkiej opowieści z przesłaniem. Być może w książce jest inaczej, ale nie wiem, bo nie czytałam.

Zawieście czerwone latarnie

„Zawieście czerwone latarnie” to zdobywca Srebrnego Lwa i kandydat do Oskara w 1992 roku. Reżyserowany przez Zhanga Yimou obraz odznacza się bardzo specyficznym klimatem. Jakby się tak zastanowić, to gdyby nie muzyka, tego filmu praktycznie by nie było. Ja myślę, że nawet nie będę się starała jej opisać, powiem tylko, że jest ona niepokojąca i przywodząca na myśl duchy.

Song Lian (Gong Li) decyduje się na zamążpójście. Już ta scena przykuwa uwagę widza, a jest to dopiero pierwsza minuta filmu. A potem jest jeszcze lepiej, bo mąż – bogaty – się znajduje i zostajemy wepchnięci na dziwny dwór, który kryje mroczne tajemnice. Obserwujemy rodowe ceremoniały, które i może trochę intrygują, bo tworzą jakiś ciekawszy świat, ale z drugiej strony – niewiele do życia wnoszą. Nasza Song Lian musi stawić czoło nie tylko zadaniu kobiety – czyli urodzeniu syna – ale również musi stawić czoła nieprzychylnym jej osobom w postaci innych konkubin…

Za każdym prawie razem, gdy na ekranie pojawiały się stopy, przyglądałam im się. Nie bez powodu, ponieważ chciałam wiedzieć, czy zadbano o pewien, dość nieprzyjemny szczegół. Otóż, obwiązywania stóp w Chinach zaprzestano właśnie w latach 20′ XX wieku, o ile dobrze pamiętam. Więc starałam się obczaić, czy kobiety miały specyficzne kształty stóp i chyba tak, chyba o to zadbano. Ale: taka pierdoła pojawiła się w mojej głowie chyba tylko dlatego, że film jest dość starannie wykonany.

Co prawda same dekoracje może nie wymagały jakiegoś ogromnego wysiłku, ale fabularnie jest to majstersztyk. A jakby tego było mało, film płynął i bardzo szybko się go oglądało. Z tego też powodu każda przeszkadzajka była wkurzająca.

Jest to jeden z tych obrazów, na których patrzysz na napisy końcowe i jesteś jak zahipnotyzowany. To, co tu się wydarza zatrzymuje na dłużej, a muzyka tylko w tym dopomaga. Oczywiście, link do soundtracka z jutuba w komentarzu*.

Jeśli lubicie dramaty z wysokiego tonu, to „Zawieście czerwone latarnie” jest właśnie tym adresem.

* Utworów do filmu ogólnie jest 18, ale na YT znalazłam tylko 11, za to najważniejsze. I dałabym screena z napisów końcowych, ale uznałam, że to zbyt duży spojler 🙂.

The Commitents

Dzień dobereł.

Kto lubi muzyczne filmy, ten powinien sięgnąć po „The Commitments”, bo to klasyka tego gatunku. Może nie wybitna, ale nominację do Oskara za montaż dostał. To jedna sprawa, a druga – na IMDB ma całkiem wysoką ocenę, bo 7.6. Co prawda nie rozumiem, dlaczego, ale – i to jest trzecia rzecz – ja za tym gatunkiem nie przepadam. I przez to wszystko film wydawał mi się z lekka nudny, a przez niemal cały metraż gdzieś w tle pobrzękiwała sobie muzyka. Nie mówię, że to źle, po prostu jestem typem, którego większa dawka muzyki, niż powiedzmy godzina, już męczy.

Ale nie sposób „The Commitments” odmówić kilku dobrych rzeczy, w tym humoru. Bywa miejscami zabawny, a 2-3 momenty to czyste złoto. Jak się zjawią, będziecie wiedzieć, że to one.

A fabuła? Dwóch typków chce zrobić karierę w muzyce, więc wynajmuje menadżera, który składa zespół i… i tak za dużo Wam zdradziłam, ale tak, to jest film o zespole muzycznym, a im mniej wiecie o fabule, tym lepiej.

Jeśli lubicie muzykę, to ten film przysporzy Wam mnóstwo frajdy. A jeśli gustujecie w soulu, to tym bardziej.

Star Trek VI

Nie ogarniam Star Treka. Teoretycznie są w tym uniwersum dobre historie, a „Star Trek VI: wojna o pokój” jest jedną z nich.

Lądujemy w środku międzygwiezdnego problemu. Komuś nie pasują traktaty pokojowe, a Kirk i McCoy zostają oskarżeni o atak na pewien statek, z którym właśnie ustalono pakt pokojowy…

No, i mam problem z tym filmem. Bo dzieje się w nim bardzo dużo i stawka jest wysoka – chodzi o pokój w kosmosie, a nasi bohaterowie są na przededniu emerytury. Problem w tym, że oglądając tę część nie bardzo cokolwiek czułam. Seans bardziej mi się dłużył, niż ekscytował, ale przypuszczam, że to jest klimat tego uniwersum. Otóż… zawsze, jak go obserwuję, to nieważne, co się dzieje na ekranie, mam wrażenie, że jest jakiś taki… statyczny, spokojny? Ciul wie, jak to określić, ale jeśli widziałeś/aś przynajmniej jeden odcinek/film z uniwersum, to raczej ogarniesz, o co mi chodzi.

Ale na fanach ST w 1991 roku ten akurat film mógł zrobić wrażenie. Może niekoniecznie były to efekty specjalne (trudno to trochę ocenić, mając w głowie tylko Terminatora z tamtego okresu), ale na pewno muzyka przy starcie robiła klimat. Ta zresztą była już znana z serii telewizyjnej, ale jest dobra. Efekty muzyczne, edycja muzyczna również mogły być docenione przez widzów, jako że „Wojna o pokój” zgarnęła w kategorii nominację. Podobnież z charakteryzacją, no ale to świat ST, więc trudno się spodziewać, że twórcy oleją temat. Oczywiście, obraz przegrał i przegrać musiał. Będę to za każdym razem powtarzać przy oskarowych przegranych z 1992 roku. Tak – zwycięzca mógł być tylko jeden i był to Terminator 2. I serio, gdy oglądałam ST: wojnę o pokój, to tak se myślałam… kurde, to, co odwalili w Terminatorze było niesamowite.

Trudno mi pisać recenzję filmu, przy którym niewiele czułam; ale rozumiem, jeśli ktoś lubi ten klimat, bo to raczej tylko o klimat chodzi. Na samym IMDB „Wojna o pokój” ma 7.2, więc nie jest to może arcydzieło, ale jeśli ktoś lubi ST, to pozycja raczej must have, a jeśli ktoś lubi stare, dobre filmy bez lewa… a w zasadzie, zabawna rzecz: temat tego filmu doskonale się wpisuje w aktualną sytuację Polski.

Boyz n the hood

„Chłopaki z sąsiedztwa” uzyskał dwie nominacje do Oskarów w 1992 roku. I powiem szczerze, chyba trzeba pogratulować jury, że ich nie nagrodziła. Tak, tak, biały Cameron dostał Oskara, w ogóle biała supremacja, ale…

Ten film jest zwyczajnie nudny.

Rozumiem, że oni chcieli zagrać na nostalgii niczym w „Uśpionych”, ale tutaj całkowicie nie wyszło. I nie wiem, może to dlatego, że jestem białą, uprzywilejowaną kobietą, a ta społeczność obchodzi mnie tak, jak zeszłoroczna zima.

Mamy tu paczkę, którą śledzimy od szkoły do dorosłości. Ojciec głównego bohatera stara się, by syn wyszedł na ludzi i mu to rzeczywiście wychodzi. Niestety, warunki są trudne, bo to dzielnica typowo gangsterska, więc tak raczej słabo, jeśli chodzi o pozytywne wzorce.

Nie dostrzegłam w tej historii niczego ciekawego, niezwykłego, a gra aktorska była OK, raczej nic nadzwyczajnego. Ale za to Laurence Fishburne (Furia) tu wygląda na niezłe ciacho, a tak poza tym to bardziej dla chłopaków, niż babeczek ten film. Wnioskuję to po tym, że kolesie ciągle gadają o pukaniu się. No, ileż można…

To, czego współcześni tego filmu nie zauważyli to styl lat 90′. Bo wszystko jedzie latami 90′ i w zasadzie jest to potężny plus tego filmu, a dialogi są znośne, są ok. Ale znowu – po „Akolicie’ to chyba wszystkie filmy/seriale mają dobre dialogi.

Dobra…. nawet nie wiedziałam, że tyle się da napisać o „Chłopakach z sąsiedztwa”. Jeśli ktoś lubi historie o murzynach, to może to będzie coś dla niego. Nie mniej… uważam, że nie warto.

Madame Bovary

Dzień dobereł.

Ja się na strojach nie znam, ale te z „Madame Bovary” bardziej mnie zachwycają, niż w „Bugsy” – zwycięzcą w kategorii strojów właśnie, jeśli idzie o Oskary 1992. Sam film jest francuski i to adaptacja powieści Gustava Flauberta. I historia ta jest…. eee, niezbyt wierząca w inteligencję kobiet.

UWAGA, SPOJLERUJĘ FABUŁĘ!

W wielkim skrócie: lekarz zakochuje się w Bovary, więc biorą ślub. Pani niestety nie jest zadowolona, nudzi się, miejsca se nie może znaleźć, więc zaczyna romansować z kilkoma facetami. A jak romans, to i piękne stroje. I przez to stroje pani się zadłuża, przez co w pewnym momencie komornik bierze cały jej dom i ona czuje się bardzo nieszczęśliwa, bo kochankowie mają ją w dupie, więc kupuje trutkę na szczury i popełnia samobójstwo. Lekarz, który nie wiedział ani o długach, ani o romansach żony się załamuje i wkrótce sam umiera, osieracając córeczkę.

Koniec.

Koncepcja fabuły mnie wkurzała, ale przyznać trzeba, że stroje – zwłaszcza balowe – są zachwycające. Generalnie, to ponad dwugodzinny film, który jest powolny, a przez to trochę przynudza. Z tego też powodu nie polecam „Madame Bovary”, choć… wersja z 1991 roku zebrała znacznie lepsze oceny, niż wersja z 2015 (i tylko ta jest u nas dostępna na legalu, w VODach).

Jednak wybór, czy oglądać tego filma, czy nie, pozostawiam Wam 🙂. Miłego!

POST-INFORMACJA, CZYLI ZAPYTAŁAM CHAT GTP O POWODY TAKIEGO STANU RZECZY

Dojść z Asią nie mogłyśmy logiki Akademii, że „Bugsy” wygrał Oskara za najlepsze kostiumy. Zapytałam więc geniusza nad geniuszami, czyli czata gtp i… kupuję tę logikę. Oto jego argumenty:

Kilka kluczowych powodów, dla których „Bugsy” został nagrodzony w tej kategorii:

1) Wierność historyczna – Stroje w filmie precyzyjnie oddają modę lat 40., zarówno eleganckie ubrania gangsterów, jak i stylizacje kobiet, co pomagało w budowaniu autentyczności i przenosiło widzów w realia epoki.

2) Kreatywność i szczegółowość – Kostiumy były nie tylko wierne historycznie, ale także pełne detali, które podkreślały charakter postaci i różne aspekty ich osobowości. Stroje Benjamina „Bugsy’ego” Siegela, granego przez Warrena Beatty’ego, były szykowne i odzwierciedlały jego ambicje i zamiłowanie do luksusu.

3) Wpływ na estetykę filmu – Stroje były kluczowym elementem wizualnej estetyki filmu, pomagając w budowaniu kontrastu między światem przestępczym a eleganckim stylem życia głównych bohaterów.

Film „Madame Bovary” z 1991 roku, mimo nominacji do Oscara za Najlepsze kostiumy, przegrał w wyścigu o nagrodę w 1992 roku z filmem „Bugsy”. Powodem tego mogło być kilka czynników:

1) Konkurs z silnym rywalem – „Bugsy” zachwycił zarówno widzów, jak i Akademię swoją elegancją oraz dopracowaniem kostiumów z lat 40., które idealnie odzwierciedlały świat gangsterski tamtego okresu. Kostiumy w „Bugsy” były nie tylko historycznie dokładne, ale także bardziej różnorodne, dynamiczne i stylowe.

2) Znaczenie kostiumów dla narracji – W „Bugsy” stroje miały większy wpływ na narrację filmu, podkreślając rozwój postaci i ich pozycje w świecie przestępczym. „Madame Bovary”, choć również wyróżniała się wiernością historyczną, opowiadając historię XIX-wiecznej Francji, mogła zostać uznana za bardziej konwencjonalną pod względem kostiumów.

3) Moda epoki – Kostiumy w „Madame Bovary” były bogate i autentyczne dla czasów, w których rozgrywała się akcja, ale mogły zostać uznane za mniej innowacyjne lub widowiskowe w porównaniu do modnych i bardziej współczesnych stylizacji z „Bugsy”. Stroje z epoki wiktoriańskiej często nie mają takiej różnorodności wizualnej jak te z XX wieku, co mogło wpływać na decyzje Akademii.

A Wy, kupujecie argumenty chata gtp?