Podstarzały dziennikarz (Clint Eastwood) pracuje w podrzędnej redakcji, ponieważ jest babiarzem i alkoholikiem, oraz sknocił jedną sprawę. Tego wszystkiego dowiadujemy się prawie na samym początku, kiedy dowiadujemy się również, że jego redakcyjna koleżanka ginie w wypadku. Prowadziła śledztwo w sprawie skazanego na śmierć Franka Beachuma i coś jej w sprawie śmierdziało. A ponieważ Clint przejmuje jej sprawę i obiecuje, że nie będzie prowadził śledztwa, to… go prowadzi.
Tak, moi drodzy – to jest niby dramat, ale tak bardziej film z sosem pełnym humoru. Nie komediowym, bo jest tu zbyt dużo obyczajowych wątków, żeby to można było nazwać komedią. Jednak te wszystkie humorystyczne wstawki, te dialogi niemalże złote, prowadzą do tego, że film chce się oglądać.
Bo tak szczerze, trochę mi się dłużył – i to nie dlatego, że teraz jest 5:15 rano, a ja jestem świeżo po seansie – ale dlatego właśnie, że za dużo zbędnych scen jest. Zupełnie jak zbędne zdania w tej recenzji .
Przynajmniej pół godziny przed końcem… ciekawa rzecz – bo do wykonania wyroku właśnie tyle zostało, a mnie w tym momencie „Prawdziwa zbrodnia” zaczęła całkiem nieźle trzymać w napięciu i chciałam się dowiedzieć, jak i czy uratują biednego Franka.
Nie jest to może film najwyższych lotów, jednak to poczucie „oni sobie trochę jaja robią z systemu i dziennikarzy” wystarczyło, bym dokończyła seans. Czy polecam? Nie wiem, może trochę wiać nudą, nie mniej, da się to oglądać.
Będzie nowa ekranizacja „Just Cause” – serii / książki Johna Katzenbacha. Za projekt bierze się Amazon, a showrunnerką została Christa Hall. Producentem i główną bohaterką będzie Scarlett Johanson.
A teraz trzymajcie się mocno krzesła.
Głównym… główną… dobra, macie link do oryginalnego artykułu i zinterpretujcie sobie jak chceta: https://deadline.com/…/scarlett-johansson-star-just…/ , a ja wracam do filmu, gdzie wspomniana aktorka również maczała swe palce – tym razem jako dziesięciolatka, grając córkę głównego bohatera. A jest nim profesor Harvardu, Paul Armstrong. Pewnego dnia skazany za morderstwo więzień się z nim kontaktuje, twierdząc, że jest niewinny.
To był naprawdę dobry seans.
Zacznijmy od muzyki, bo ta jest dobra i robił ją James Newton Howard. Szczególnie tworzy atmosferę na końcu, ale nie to jest najmocniejszą stroną filmu.
Z jednej strony mamy znakomite aktorstwo – Sean Connery raczej nie dziwi dobrym warsztatem, zaś Ed Harris po prostu wymiata jako psychopatyczny morderca w celi śmierci. Sceny między nim a Paulem są chyba najlepsze.
Z drugiej – film ma pewne zaskakujące zwroty akcji.
No, ale mnie tu nawet zaskoczyło to, że dzieci bawią się w klaskanie, a nie siedzą przy telefonie komórkowym. I wtedy sobie przypomniałam, że to produkcja z 1995 roku. Dziwne uczucie.
Szybkość, z jaką Paul Armstrong rozprawia się z niesłusznym oskarżeniem może być zaskakująca, ale w „Just Cause” od połowy dzieje się jeszcze więcej i ciekawiej. W zasadzie, nie chcę wiele zdradzać, ponieważ uważam ten film za dobry, wciągnął, dałam się złapać i na zawsze pozostanie w mojej pamięci jako wspaniała ekranizacja książki, której nie czytałam.
A Wy oglądaliście „W słusznej sprawie”? Podobało się? Podzielcie się w komentarzach, dziękuję
Co jeszcze można napisać o tym filmie, o którym napisano chyba wszystko?
Może to, że akcja dzieje się w 2001 roku, a film wypuszczono jakieś 14 lat później? Mam wymyślać teorie spiskowe, wg których tak późna realizacja tego dzieła nastąpiła? Sami przyznajcie – w 2015 roku afera pedofilska w KK nikogo już chyba nie dziwiła. Więcej nawet… dobra, jest coś, co mimo upływu lat nadal robi wrażenie.
Są to napisy, w których wymienia się liczbę miast – mamy tam i Poznań – gdzie odkryto siatkę pedofilską. I szczerze mówiąc, mimo obejrzenia filmu Sekielskich (nie pamiętam czy całość dałam radę), mimo przeczytania na ten temat książek, akurat ta lista mnie wybitnie zszokowała. Jakoś tak… „nienawidzę, jak ktoś krzywdzi dzieci”, ale to miała być recenzja filmu, right?
Film opowiada o grupie dziennikarzy – Spotlight – która wpada na temat księży i rozpracowuje go. Trochę ich zatrzymuje nieszczęsny WTC, ale ostatecznie robią swój temat i mleko się wylało. Na KK. Widzimy tu wszystko, co w gatunku „śledztwa dziennikarskie” jest najlepsze – szukanie informacji, przeszkody, kryzys, „czy oni zdążą?”, no i może strzelania nie było, ale to nie jest film akcji. To jest film o ludziach, którzy zamiast jednego księdza mają nagle 87.
Tak, pedofilów. W samym tylko Bostonie.
Możliwe, że film w swoim roku wydania szokował, zwracał na siebie uwagę tematem. To jest dobre kino, na uwagę zasługuje szczególnie Mark Ruffalo. To jak on zagrał tego dziennikarza, to jest po prostu czysty sztos. Czuło się, że Mark nie jest Markiem, jest Mike’m Rezendesem.
Kolejna istotna rzecz – ZDJĘCIA. Są takie ujęcia, w knajpie na przykład, które same w sobie są bardzo dopracowane. Oko się nimi cieszy. Za nie odpowiada ktoś, kogo nie mogę znaleźć . To pewnie wina mojego angielskiego, ale mniejsza.
Czy polecam „Spotlight”? Chyba nie. I tu dochodzimy do sedna sprawy. Jeśli przyzwyczailiście się do tematu księży pedofili, to ten film się okrutnie zestarzał. Zero szoku. Nie robi wrażenia. Jest to powolny film i nudny? No, może nie nudny. Ale taki… bez wow. Można obejrzeć, ale nie każdemu wejdzie.
Co tu się odwaliło, to ja nawet nie wiem, bo się popłakałam na koniec. A przecież to tylko historia SF…
* * *
Jack Harper wraz z Victorią obsługują drony i pilnują, by woda z Ziemi była filtrowana i należycie składana. Szykują się do lotu na Tytana, na kolonię, gdzie mieszkają ludzie – pozostałości po wojnie, która ludzkość wyniszczyła.
Pewnego dnia Jack napotyka trop, który całkowicie, absolutnie wszystko wywraca do góry nogami.
* * *
I o ile każdy może mieć zdanie na temat filmu, to nie każdemu on przypadnie do gustu. Ale fanom SF powinien – tak mi się przynajmniej wydaje, ponieważ w tej historii widać doskonale jakąś głębię. Jaką? O, to już musicie sprawdzić sami. Mnie osobiście przykro, kiedy widzę narzekania na fabułę filmu, bo są one bezpodstawne.
A przede wszystkim dawno już nie obejrzałam dwóch godzin jednym tchem, bez myślenia „a kiedy to się skończy?”. Patrzyłam i właściwie wstrzymywałam wdech, bo u Jacka dużo się działo, oj, dużo. Tu postrzela, tam poskacze, czyli klasyczny Tom Cruise, rzeklibyśmy.
Ale…
Ten film to coś więcej, niż Tom Cruise.
Efekty specjalne – a to produkcja z 2013 roku – może nie są jakieś na miarę Avatara, ale wciąż bardzo dobrze wyglądają i aż miło się patrzy na ekran. Zresztą, to nie one są tu kluczem, bo tak naprawdę największym wysiłkiem dla speców od wszelkich FX były sceny akcji.
To jedna rzecz.
Kolejna – praca kamery!
Ten film jest dynamiczny, a kamera wykonuje bardzo dużo ruchu. W dodatku tam, gdzie widzimy, że bohaterowie przeżywają coś więcej, niż tylko „uważaj na strzał”, widzimy ładną grę świateł.
Ale chyba to, co genialnie wyszło, to muzyka. Nie tylko jest świetnie dopasowana do scen i podwaja ich siłę, ale również sama w sobie jest bardzo dobra, dlatego soundtrack: https://youtu.be/Fx2QHiX4snI
„Oblivion” wyreżyserował Joseph Kosinski. Jeśli nic to Wam nie mówi, to podpowiem – „Top Gun: Maverick”, z tych nowszych.
Idźcie do kin… a nie, czekaj, „Oblivion” jest dostępny na Amazon i tylko do 31-go. Także kto nie widział i ma platformę, temu polecam się pośpieszyć, bo to naprawdę dobry obraz.
Wy oglądaliście ostatni odcinek „The last of us” sezonu pierwszego, a ja zobaczyłam nudny serial „Śnieżna dziewczyna” na Netflixie.
* * *
Święto Trzech Króli to w Maladze fantastyczna, bo kolorowa i pełna ludzi impreza na głównej ulicy. No i w 2010 roku dochodzi do tragedii – porwana zostaje dziewczynka. Nikt niczego nie widział, wszyscy rozproszeni w tłumie, zmęczeni zabawą. No, ale dziennikarka – jeszcze stażystka – zaczyna badać sprawę, zmagając się jednocześnie z PTSD.
Właściwie obejrzałam do końca tylko po to, by dowiedzieć się, jak moje wewnętrzne ja zareaguje na sprawę z bohaterką. Ale to raczej prywatna sprawa i jedziemy dalej.
No, otóż… Serial prowadzi nas przez lata, w których pojawiały się wskazówki – nie tylko do porwanej Amayi, ale także do Miren, dziennikarki. Ta bowiem została zgwałcona, no i twierdzi, że policja olała jej sprawę. Ale węszy mimo wszystko i tak…
…dochodzimy do ostatniego odcinka, który jest chyba najciekawszy z całości, a i tak przyśpieszyłam.
Co prawda wątek Amayi się rozwiązuje, ale sprawa gwałtu nie, w dodatku serial kończy się cliffhangerem czy jakoś tak i widzimy, że dziennikarka dostaje zdjęcia zgwałconej dziewczyny.
Czy będzie drugi sezon?
Nie – znaczy, w tej chwili cholera wie. Ale pytanie powinno być: czy ten serial zasługuje na drugi sezon?
Otóż – moim zdaniem nie. Akcja jest powolna i miałam wrażenie, że nic się nie dzieje. Tzn. były jakieś relacje między bohaterami, ktoś skacze z okna, ktoś kogoś zabija, ale… e – nie, to zdecydowanie za mało, by wytrawnego widza w dziale „serial kryminalny” zauroczyć.
Zdecydowanie znacznie więcej czasu poświęcono wątkom, które… nie doczekały się finału. Wątkom niekoniecznie obyczajowym, ale jednak nie były to sceny, które jakoś specjalnie do czegoś prowadziły. A może jestem zbyt ostra?
No i reżyseria.
Hmmm… wiecie, po filmie „Niepamięć” miałam wrażenie, że niektóre kadry są takie płaskie, standardowe, nic specjalnego. Ale czego ja właściwie wymagam od reżysera z prowincji, znaczy z Hiszpanii? Czego ja się spodziewałam po serialu od Netflixa?
Nie, zdecydowanie ten serial mi się nie spodobał. BYŁ PO PROSTU NUDNY.
Eriton Luiz Tonetto Lopes to biznesmen, który stracił dziecko w pożarze w 2013 roku. Wtedy to w nocnym klubie „Kiss” doszło do tragicznego… właściwie nie wiem, czego – bo to nie był wypadek. Jakiś muzyk stwierdził, że sobie ogniem pohula na scenie, w zamkniętej przestrzeni. No to się podpaliła pianka na suficie. W klubie było 1000 osób, zginęło 242, a pozostali trafili do szpitala przynajmniej na skutek zatrucia cyjankiem.
Ale wracając do biznesmena, po latach powstała książka Danieli Arbex, a Netflix postanowił ją sfilmować.
Tylko że tradycyjnie nie powiadomił o tym samych zainteresowanych, czyli rodzin ofiar.
W związku z tym pan biznesmen stwierdził, że tak być nie może i złoży pozew przeciwko platformie, ponieważ – cytuję za kulawym translatorem Googla: – „Chcemy wiedzieć, kto na tym zyskuje. Nie dopuszczamy do tego, żeby ktoś zarabiał na naszym bólu i śmierci naszych dzieci. Chcemy zrozumieć, kto na to zezwolił, kto został ostrzeżony, bo wielu z nas nie poszło. Są rodzice, którzy czują się chorzy z powodu serii. Minimum, którego teraz żądamy, to przekazanie części zysku na leczenie ocalałych i na budowę pomnika Pocałunku. Nie chcemy dla siebie żadnych pieniędzy”.
Drogi Netflixie – teraz powinieneś charytatywnie przekazać pieniądze na stowarzyszenie rodziców ofiar.
Ale przejdźmy w końcu do było nie było, zajebistego serialu liczącego sobie 5 odcinków.
* * *
Wszystko tu gra i mam wrażenie, że jest na najwyższym możliwym poziomie. To nie jest tylko to, że Netflix wyłożył na to pieniądze, bo budżet raczej standardowy o tyle, że się platforma nim nie chwaliła. Wydaje mi się, że twórcy – od charakteryzatora, przez reżyserów, muzyków, aż po samych aktorów – chcieli po prostu oddać hołd ofiarom i poszkodowanym. W sumie, to tym bardziej przykre, że Netflix nikogo w tej sprawie nie powiadomił i nie chodzi o informacje prasowe, a o przynajmniej komentarze, konsultacje. Choć – jak pokazuje przykład twórcy mangi „Cowboy Bepop” – Netflix i tak zapewne by je olał.
No, ale koniec końców serial wyszedł sztos.
Po pierwsze – muzyka. Jest taka… klimatyczna. W najważniejszych momentach tworzy chwile. I powiem więcej, nie wystarczyła tu wiedza „oni zginą” – tu… sposób nakręcenia tych katastroficznych scen robił piorunujące wrażenie, naprawdę widać było chaos, szybkość akcji, którą próbowała robić i kamera. Zresztą, ja się na katastroficznych rzeczach nie znam, z rzadka je oglądam, ale od drugiego odcinka widzimy walkę rodzin o sprawiedliwość, której do dziś nie ma.
Tak, proszę Państwa – nikt za tę tragedię nie siedzi.
A zginęło 242 osób, w mieście ogłoszono 30-dniową żałobę, poszkodowani nadal mają problemy i psychiczne, i fizyczne, w końcu niektórzy stracili np. nogę, jak jedna z głównych bohaterek, którą poznajemy całkowicie niewinnie, bo tuż przed wejściem do klubu.
Każda scena sprawia sceny absolutnie przemyślanej. A to oznacza, że albo do czegoś prowadzi, albo chce nam coś pokazać. Przyznam, że dawno nie miałam takiego wrażenia prawdziwości. Ci aktorzy faktycznie wydawali się postaciami, które odgrywają, tak widać było ich emocje, a kamera często pokazywała twarze.
I końcowa przemowa jednego z bohaterów – to wow, było to trochę jak powtórka jednej z najważniejszych przemów w historii Brazylii w 1985 roku. Taka to była charyzmatyczna przemowa.
Ogólnie mogę powiedzieć, że nie przypuszczałam, iż tak się wciągnę w historię. Że mam do czynienia z dramatem – no owszem, wiadomo, ale… to nie było 5 godzin, to było 5 minut, jazda bez trzymanki.
Jest tu pokazane wszystko: od tego, jak się rodzice jednoczą, po ich kryzysy. Jest tu pokazane ludzkie oblicze, po prostu. I to nieludzkie też – co świetnie obrazuje cytat na obrazku.
„Panie prokuratorze, powinien pan traktować ten przypadek, jakby pan nie miał szczęścia”.
W czerwcu zeszłego roku Netflix podjął decyzję o drugim sezonie „Prawnika z Lincolna” – serialu na podstawie powieści Michael’a Connelly’ego. To historia o prawniku Micky’m Hallery’m, który pewnego dnia dostaje w spadku kancelarię prawną przyjaciela. I zaczyna się rollecoaster, bo adwokat ma na głowie pewnego geniusza-twórcę growego hitu oskarżonego o zabójstwo dwóch osób. A na dodatek dzieje się jeszcze kilka, nie mniej ciekawych spraw.
Pierwszy sezon liczy sobie dziesięć odcinków i muszę przyznać, że były dobre. Może nie jest to wybitne dzieło, ale znajdziemy tu to, co fani kryminałów uwielbiają najbardziej, a reżyserka sprawia, że ogląda się to ciekawie.
WIZUALIA
Zacznijmy jednak od wizualiów, bo te są widoczne gołym okiem. Pierwszy wjazd Micky’ego jest w stylu dość teledyskowym. To znaczy – wszystkie inne ujęcia mają kolory stonowane, zwyczajne. Natomiast pierwsza jazda adwokata ma takie bardziej agresywne, jaśniejsze.
Powitanie przez widza Micky’ego – kadr ciepły, sprawiający wrażenie gorąca.
Ten styl jest stosowany później w momentach, gdy Mickey opowiada swojej szoferce o pracy adwokata. Tłumaczy, w jaki sposób ten myśli i na czym trzeba się skupić, by wygrać. To daje ciekawy, teledyskowy styl.
Są to momenty, które dają trochę wytchnienia widzowi, bo na ekranie dość dużo się dzieje. Wstawiono je w formie przerywnika między główną akcją i myślę, że to dobry koncept, bo jeśli w pierwowzorze – bo serial jest na podstawie książki – takich rozmów było pełno, to fajnie rozwiązano sprawę.
Natomiast nie udało mi się znaleźć, czy twórcy „Prawnika z Lincolna” chcieli nawiązać do teledysku Morcheeba, ale że ten fajny, to posłuchajcie ;).
Jest jeszcze jedna ciekawostka wizualna w serialu. W pierwszym odcinku jest ujęcie na budynki, o takie:
Dzieje się to tuż przed nawiązaniem akcji, o której za chwileczkę. Bo podobne ujęcie znajduje się w piątym odcinku, ale wtedy jeden z budynków jest rozmazany:
W sumie trudno powiedzieć, czy te kadry są zrobione z rozmysłem. Mam nadzieję, że jeszcze nie zasnąłeś/aś, bo teraz przechodzimy do właściwej recenzji.
RECENZJA
Pewnego dnia Michael „Mickey” Haller dowiaduje się, że jest bogaty. Owszem, wcześniej był prawnikiem, jednak miał wypadek w trakcie surfowania, po którym zaczął brać i przez to stracił rok życia. Gdy już się ogarnął, dowiedział się, że jego przyjaciel – także prawnik – został zabity. Przez kogo? Dlaczego? Mickey nie wie, ale dąży do rozwiązania tej zagadki. Przy okazji, martwy kumpel przepisał mu swoją kancelarię, która była znacznie bogatsza, niż kancelaria Micky’ego.
Hmm… Tak ogólnie przedstawia się oś fabularna serialu – jest sprawa, którą musi się zająć w spadku, jest jego kierowczyni, która pracuje jako szoferka spłacając go, jest sprawa przyjaciela trupa i to wszystko ładnie się ze sobą spina. Narracja jest prowadzona w dość dynamiczny sposób, więc całkiem przyjemnie się ogląda.
Cóż, jest jednak pewna scena, której nie do końca ogarniam. To znaczy: wszystko jest logiczne, ale… co się stało na ekranie? No właśnie. Nasz Mickey jest śledzony i zauważył to, potem strzela i potem jest po ptakach, ale nie ogarniam, w co strzelał. Na początku wydawało mi się, że w drzwi, ale nie – jakby efekt naboju zupełnie zniknął. Cóż, celem Mickey’a z pewnością nie były klamki. A zresztą.
To są raczej szczegóły, które nikogo nie obchodzą. A przynajmniej widza, co dał się wciągnąć w historię. A w tym przypadku tak jest, bo pomimo klisz, serial ogólnie jest dobrze wykonany i ma tak poprowadzoną narrację, by się chciało dalej go oglądać.
Nie mniej, jeśli jesteście wyczuleni na akcenty – bo Mickey ma nierówny akcent, przechodzący od amerykańsko-meksykańskiego do amerykańskiego i nie jest to spowodowane czymś wyraźnym… to ten szczegół może Was denerwować. Tak, wiem, na takie drobnostki może zwrócić uwagę tylko Amerykanin/Meksykanin tam żyjący.
Natomiast, jeśli ktoś czytał powieści „Prawnik z Lincolna” Michaela Connelly’ego lub oglądał film z 2011 roku, to może być mniej zadowolony. Pełny metraż dotyczy pierwszego tomu, zaś serial drugiego, „The Brass Verdict”. To mogło spowodować, że producent/twórca serialu David E. Kelley nie mógł wykorzystać przyczyny, dla którego Mickey wycofał się na rok z zawodu. Otóż, w filmie jest to strzelanina, w serialu zaś surfing. Fani serii uważają, że Mickey nie polubiłby sportu, to nie ten typ człowieka. I cóż, może i mają rację, ale dla wszystkich innych, którzy nie znają ani pierwowzoru, ani poprzednika, historia jest całkiem dobrze oglądalna, a wartka narracja – bo tu niewątpliwie sporo się dzieje – powoduje, że „Prawnik z Lincolna” wciąga.
Dzień dobereł, dziś Disney+ poinformował mnie, że dostępne są wszystkie odcinki komediowego serialu „Pam i Tommy”, opowiadającym o dramacie Pameli Anderson.
Mam teraz moralny dylemat, czy potrzebuję tego seansu, czy nie. Dlaczego?
Hulu użyło wizerunków artystów bez ich zgody.
– Uważam to za kurewsko oburzające – napisała Courtney Love, przyjaciółka Anderson na swoim fejsbukowym profilu. Cóż, podzielam jej zdanie, ale chyba w internetach zrobiła się ostra gównoburza w temacie, skoro pani usunęła tego posta.
I to jest niepokojące.
Bo wygląda to tak, jakby w USA-Kanadzie, nie było czegoś takiego jak „prawo do wykorzystania wizerunku”, na którą w Polsce trzeba mieć zgodę, a jak nie masz, to może się to źle skończyć. Innymi słowy, wygląda to tak, jakby w USA każdy mógł wykorzystywać wizerunek przynajmniej publicznej osoby do robienia tego, co się chce.
Jest to tym bardziej kontrowersyjne, że Pamela w dokumencie konkurencji – Netflixowym – przyznaje, że sprawa nieszczęsnej kasety jest dla niej traumą.
Para – Pamela i Tommy – robili wtedy remont i mieli sejf położony gdzieś między szpargałami. Pewnego dnia jedno z nich postanawia poszperać w sejfie, ale orientuje się, że go skradziono. Pamela trzymała tam szpargały, natomiast była jeszcze jedna rzecz.
Kaseta z ich nagimi nagraniami.
Dostali intratną propozycję bodajże 5 milionów dolarów w zamian za to, że nowy „właściciel” będzie mógł ją rozpowszechniać. Para to odrzuciła i nie trzeba być geniuszem, żeby przytaknąć im rację. Bo wyobrażacie sobie, że Wasze nagie nagrania ktoś kradnie i oferuje, że będzie to rozpowszechniał, serio?
Kaseta wyciekła, Pamela i Tommy nie zobaczyli ani złotówki z tego tytułu, choć wiadomo było, kto za tym stał. Nie oni. Oni nawet poszli do sądu, ale o ile Tommy spotkał się z reakcją „wow, jesteś szalonym rockmanem”, o tyle Pamelę spotkało to samo, co zawsze.
– Skoro wcześniej pozowała nago i rozmawiała o swoim życiu seksualnym w wywiadach, utraciła prawo do zachowania tajemnicy – argumentowali prawnicy firmy posiadającej kasetę.
Serio? Nawet dla prostytutki najgorszym, co może być to gwałt. Ba, sex workerki po prostu świadomie rozporządzają swoim ciałem i nie widzą w tym nic niezwykłego. I mają prawo do decydowania o tym, co zostanie upublicznione. Wystarczy spojrzeć na nie jak na ludzi, a nie lalki.
Ale w USA chyba tego nie rozumieją – tzn. Pamela od samego początku miała problem z postawą innych wobec jej ciała. „Ale to były lata 90′ XX wieku!” – powiecie, więc wtedy prowadzący głupkowatych programów mieli prawo pytać o cycki i jechać na tym przez godzinę. Szowinistyczne?
A czym się różni Hulu od szowinistycznego potraktowania Pameli w takim programie? OK – nie oglądałam serialu, ale dokument „Pamela – historia miłosna” pokazał, że serial traktuje bardzo inaczej to, co się wydarzyło w życiu Pameli. I o ile reżyser może tłumaczyć się tym, że „och, wiemy, że Pamela przez to cierpiała”, to to, że Hulu wykorzystał jej historię bez pytania nie powinno mieć miejsca. Nawet jeśli „serial został oparty na artykule prasowym”. Ale najbardziej szowinistyczne jest to, że znowu wraca „ta słynna kaseta”. Znowu Pamela będzie się kojarzyła z cyckami.
Bo można zrobić z dramatu komedię – czemu nie, w końcu „Trzy bilboardy za Ebbing, Missouri” opowiada obiektywnie rzecz mówiąc o dramatach ludzkich, ale w klimacie humorystycznym. Tyle że to jest fikcyjna opowieść. Tu mamy żywego człowieka, który po prostu stara się żyć dalej i na przykład grać w „Chicago” na Broadwayu.
Mamy XXI wiek.
Mamy #metoo i chyba to #metoo jest bardzo, bardzo potrzebne nadal, skoro wciąż dzieją się takie rzeczy. A ja jako widzKA chciałabym obejrzeć coś przyjemnego – na przykład „Pam i Tommy”, bo to komedia – ale moje sumienie mi na to nie pozwala. Nie pozwala, bo zwyczajnie nie chcę wspierać gówna.
* * *
Informacje o tym, co się wydarzyło w związku z kasetą Pameli i Tommy’ego zaczerpnęłam z dokumentu „Pamela – historia miłosna” na Netflixie. Anderson przedstawia w nim historię swojego życia, widzimy też dwóch synów, którzy czasem coś komentują. Raczej wybitny dokument to to nie jest, natomiast jest parę inspirujących rzeczy, można się nawet namyślić nad pewnymi sprawami. Myślę, że jego seans może być w sam raz do piątkowego chilloutu.
Manolo Caro jest drugim meksykańskim showrunnerem pracującym dla Netflixa i mającym 4-letni kontrakt z nim niemal na starcie.
– Ten serial jest czymś, co może istnieć tylko na Netflixie – powiedział o swoim niesamowicie udanym dziele, jakim jest „Dom kwiatów”. Historia liczy sobie 3 sezony i jeden odcinek specjalny z 2021 roku.
Ufff, to była jazda bez trzymanki i powiem Wam, że jedna z najlepszych. Muszę Was przestrzec jednak, że jeśli nie lubicie poprawności politycznej, ten serial RACZEJ nie przypadnie do gustu. Właściwie ratowało go tylko to, że jest tak szalony jak tuzin latających imadeł.
* * *
„Dom kwiatów” to słynna kwiaciarnia, która brała udział w organizacji imprez dla prezydentów. Niestety, czasy jej świetności już przeminęły, o czym ich właściciele – para i trójka ich dzieci – dowiadują się w pierwszym odcinku.
Przyznam, że jestem świeżo po obejrzeniu, ale wydaje mi się, że pierwszy sezon był najbardziej strawny, jeśli chodzi o ilość transwetytów, gejów, no i murzynów. Jest chyba także najmniej śpiewna i najbardziej humorystyczna. Ładny i sprytny wstęp.
Historię zaczynamy od tego, że jakaś pani wiesza się w „Domu kwiatów”. I nagle dzieje się domino, którego bym nie chciała spojlerować.
Świętości tu nie ma żadnej – nabijają się ze wszystkiego, z czego można. Jadą po stereotypach stereotypów, choć przyznam, że nie brakuje w tym i dramatyzmu.
W drugim sezonie, w ostatnich jego odcinkach, jest bardzo dużo dramatu, którym także rozpoczyna się trzeci sezon. Nie mniej, scena, gdy Micaela śpiewa w konkursie to po prostu wisienka na torcie, bardzo energetyczna.
Zresztą – nie wiem, czy to jest kwestia jego meksykańskiego akcentu hiszpańskiego (z tego też się nabijają) – ale oglądało mi się to o wiele lepiej, niż hiszpańskie produkcje. Jest w tym jakaś taka energia, siła. Soundtrack tutaj: https://www.youtube.com/watch?v=_2tnXFIfFJo… – warto posłuchać, bo to naprawdę kryje w sobie perełki.
Chcę jeszcze zwrócić uwagę na dwie kwestie.
Aktorzy, którzy grali dwóch gejów – Juliana (Dario Yazbek Bernal) i Diego (Juan Pablo Medina) – oraz siostra jednego z nich, Elena (Aislinn Derbez) – musieli być bardzo odważni. Jak rozumiem, przy takich produkcjach jest coś w stylu „pracownik do scen intymnych” i tu ON BYŁ NAPRAWDĘ POTRZEBNY. Jest bardzo dużo golizny, scen intymnych, więc serio, wymagało to od nich pewnej otwartości i odwagi.
Jednak bardzo moją uwagę przyciągnęła Cecila Suarez, odgrywająca rolę Pauliny. To, jak ona tworzy tę postać czyni ją jedną z najbardziej charakterystycznych wśród tego zbiegowiska i tak już dziwacznego towarzystwa. I mam tu na myśli mimikę, jak i mowę.
Jeśli chodzi o reżyserię, a ściślej pracę kamery, to mamy tu czasem artystyczne zabawy w stylu: retrospekcje damy nieco innym kolorem, pobawimy się wyglądem obrazu w salonie, jakieś bardzo artystyczne urywki mające dobrze zobrazować stan bohaterów.
Ufff, co za jazda bez trzymanki.
Jeśli nie boicie się zbyt dużej ilości murzynów, trans, gejów i wszystkiego, co może wpaść do głowy w temacie poprawności politycznej, to śmiało, włączajcie „Dom kwiatów”. Ta historia jest tak szalona, że zaraz idę obejrzeć film i mam wrażenie, że to jeszcze będzie za mało.
Ja chyba fanką dramatów nie jestem, albo za dużo w swoim życiu widziałam historii, bo dla mnie „Matka idealna” to jakiś przeciętny miniserial z Francji/Niemiec. Nie znaczy to, że jest zły – po prostu coś nie kliknęło w moim przypadku.
* * *
Pewnego dnia córka – Anya (Eden Ducourant) – Heleny (Julie Gayet) i Mathiasa (Andreas Pietschmann) zostaje aresztowana i oskarżona o zabójstwo. A ponieważ stało się to we Francji, to matka rusza z Niemiec na ratunek. Tam wzywa do pomocy adwokata, swego dawnego przyjaciela Vincenta (Tomer Sisley). Ten stara się ją uspokoić, ale jakoś pozwala Helenie sobą pokierować, by przeprowadzić prywatne śledztwo.
Po którym dla Heleny nic już nie będzie takie samo.
* * *
Ten czteroodcinkowy serial podobno spodobał się publiczności Netflixa. Ja powiem tak: dało się to obejrzeć, ma kilka dobrych aspektów, ale wybitnym dziełem to to nie jest. Ale czy musi takie być? Jest tu całkiem niezła intryga, ciekawe zamieszanie wokół Anyi, a jednak… czegoś mi brakowało. Może bardziej rozbudowanej relacji między matką a córką? Sama nie wiem – po prostu coś nie pykło i tyle.
Natomiast nie oznacza to, że serial jest zły. Raczej… oznacza to, że nie trafił w moje gusta. To ma spore akcenty dramaturgiczne, a mnie zaraz po seansie przyszła myśl: za mało akcji.
Oho, wolałabym szybsze tempo, bardziej sensacyjne.
No cóż, przynajmniej wiecie, jakiego typu jest to serial .
A – i spodobał mi się opening. Było nie było, całkiem fajnie wtopili twarze w zdjęcia miasta.