noc bez końca

Eriton Luiz Tonetto Lopes to biznesmen, który stracił dziecko w pożarze w 2013 roku. Wtedy to w nocnym klubie „Kiss” doszło do tragicznego… właściwie nie wiem, czego – bo to nie był wypadek. Jakiś muzyk stwierdził, że sobie ogniem pohula na scenie, w zamkniętej przestrzeni. No to się podpaliła pianka na suficie. W klubie było 1000 osób, zginęło 242, a pozostali trafili do szpitala przynajmniej na skutek zatrucia cyjankiem.

Ale wracając do biznesmena, po latach powstała książka Danieli Arbex, a Netflix postanowił ją sfilmować.

Tylko że tradycyjnie nie powiadomił o tym samych zainteresowanych, czyli rodzin ofiar.

W związku z tym pan biznesmen stwierdził, że tak być nie może i złoży pozew przeciwko platformie, ponieważ – cytuję za kulawym translatorem Googla: – „Chcemy wiedzieć, kto na tym zyskuje. Nie dopuszczamy do tego, żeby ktoś zarabiał na naszym bólu i śmierci naszych dzieci. Chcemy zrozumieć, kto na to zezwolił, kto został ostrzeżony, bo wielu z nas nie poszło. Są rodzice, którzy czują się chorzy z powodu serii. Minimum, którego teraz żądamy, to przekazanie części zysku na leczenie ocalałych i na budowę pomnika Pocałunku. Nie chcemy dla siebie żadnych pieniędzy”.

Drogi Netflixie – teraz powinieneś charytatywnie przekazać pieniądze na stowarzyszenie rodziców ofiar.

Ale przejdźmy w końcu do było nie było, zajebistego serialu liczącego sobie 5 odcinków.

* * *

Wszystko tu gra i mam wrażenie, że jest na najwyższym możliwym poziomie. To nie jest tylko to, że Netflix wyłożył na to pieniądze, bo budżet raczej standardowy o tyle, że się platforma nim nie chwaliła. Wydaje mi się, że twórcy – od charakteryzatora, przez reżyserów, muzyków, aż po samych aktorów – chcieli po prostu oddać hołd ofiarom i poszkodowanym. W sumie, to tym bardziej przykre, że Netflix nikogo w tej sprawie nie powiadomił i nie chodzi o informacje prasowe, a o przynajmniej komentarze, konsultacje. Choć – jak pokazuje przykład twórcy mangi „Cowboy Bepop” – Netflix i tak zapewne by je olał.

No, ale koniec końców serial wyszedł sztos.

Po pierwsze – muzyka. Jest taka… klimatyczna. W najważniejszych momentach tworzy chwile. I powiem więcej, nie wystarczyła tu wiedza „oni zginą” – tu… sposób nakręcenia tych katastroficznych scen robił piorunujące wrażenie, naprawdę widać było chaos, szybkość akcji, którą próbowała robić i kamera. Zresztą, ja się na katastroficznych rzeczach nie znam, z rzadka je oglądam, ale od drugiego odcinka widzimy walkę rodzin o sprawiedliwość, której do dziś nie ma.

Tak, proszę Państwa – nikt za tę tragedię nie siedzi.

A zginęło 242 osób, w mieście ogłoszono 30-dniową żałobę, poszkodowani nadal mają problemy i psychiczne, i fizyczne, w końcu niektórzy stracili np. nogę, jak jedna z głównych bohaterek, którą poznajemy całkowicie niewinnie, bo tuż przed wejściem do klubu.

Każda scena sprawia sceny absolutnie przemyślanej. A to oznacza, że albo do czegoś prowadzi, albo chce nam coś pokazać. Przyznam, że dawno nie miałam takiego wrażenia prawdziwości. Ci aktorzy faktycznie wydawali się postaciami, które odgrywają, tak widać było ich emocje, a kamera często pokazywała twarze.

I końcowa przemowa jednego z bohaterów – to wow, było to trochę jak powtórka jednej z najważniejszych przemów w historii Brazylii w 1985 roku. Taka to była charyzmatyczna przemowa.

Ogólnie mogę powiedzieć, że nie przypuszczałam, iż tak się wciągnę w historię. Że mam do czynienia z dramatem – no owszem, wiadomo, ale… to nie było 5 godzin, to było 5 minut, jazda bez trzymanki.

Jest tu pokazane wszystko: od tego, jak się rodzice jednoczą, po ich kryzysy. Jest tu pokazane ludzkie oblicze, po prostu. I to nieludzkie też – co świetnie obrazuje cytat na obrazku.

„Panie prokuratorze, powinien pan traktować ten przypadek, jakby pan nie miał szczęścia”.

prawnik z lincolna

W czerwcu zeszłego roku Netflix podjął decyzję o drugim sezonie „Prawnika z Lincolna” – serialu na podstawie powieści Michael’a Connelly’ego. To historia o prawniku Micky’m Hallery’m, który pewnego dnia dostaje w spadku kancelarię prawną przyjaciela. I zaczyna się rollecoaster, bo adwokat ma na głowie pewnego geniusza-twórcę growego hitu oskarżonego o zabójstwo dwóch osób. A na dodatek dzieje się jeszcze kilka, nie mniej ciekawych spraw.

Pierwszy sezon liczy sobie dziesięć odcinków i muszę przyznać, że były dobre. Może nie jest to wybitne dzieło, ale znajdziemy tu to, co fani kryminałów uwielbiają najbardziej, a reżyserka sprawia, że ogląda się to ciekawie.

WIZUALIA

Zacznijmy jednak od wizualiów, bo te są widoczne gołym okiem. Pierwszy wjazd Micky’ego jest w stylu dość teledyskowym. To znaczy – wszystkie inne ujęcia mają kolory stonowane, zwyczajne. Natomiast pierwsza jazda adwokata ma takie bardziej agresywne, jaśniejsze.

Powitanie przez widza Micky’ego – kadr ciepły, sprawiający wrażenie gorąca.

Ten styl jest stosowany później w momentach, gdy Mickey opowiada swojej szoferce o pracy adwokata. Tłumaczy, w jaki sposób ten myśli i na czym trzeba się skupić, by wygrać. To daje ciekawy, teledyskowy styl.

Są to momenty, które dają trochę wytchnienia widzowi, bo na ekranie dość dużo się dzieje. Wstawiono je w formie przerywnika między główną akcją i myślę, że to dobry koncept, bo jeśli w pierwowzorze – bo serial jest na podstawie książki – takich rozmów było pełno, to fajnie rozwiązano sprawę.

Natomiast nie udało mi się znaleźć, czy twórcy „Prawnika z Lincolna” chcieli nawiązać do teledysku Morcheeba, ale że ten fajny, to posłuchajcie ;).

Jest jeszcze jedna ciekawostka wizualna w serialu. W pierwszym odcinku jest ujęcie na budynki, o takie:

Dzieje się to tuż przed nawiązaniem akcji, o której za chwileczkę. Bo podobne ujęcie znajduje się w piątym odcinku, ale wtedy jeden z budynków jest rozmazany:

W sumie trudno powiedzieć, czy te kadry są zrobione z rozmysłem. Mam nadzieję, że jeszcze nie zasnąłeś/aś, bo teraz przechodzimy do właściwej recenzji.

RECENZJA

Pewnego dnia Michael „Mickey” Haller dowiaduje się, że jest bogaty. Owszem, wcześniej był prawnikiem, jednak miał wypadek w trakcie surfowania, po którym zaczął brać i przez to stracił rok życia. Gdy już się ogarnął, dowiedział się, że jego przyjaciel – także prawnik – został zabity. Przez kogo? Dlaczego? Mickey nie wie, ale dąży do rozwiązania tej zagadki. Przy okazji, martwy kumpel przepisał mu swoją kancelarię, która była znacznie bogatsza, niż kancelaria Micky’ego.

Hmm… Tak ogólnie przedstawia się oś fabularna serialu – jest sprawa, którą musi się zająć w spadku, jest jego kierowczyni, która pracuje jako szoferka spłacając go, jest sprawa przyjaciela trupa i to wszystko ładnie się ze sobą spina. Narracja jest prowadzona w dość dynamiczny sposób, więc całkiem przyjemnie się ogląda.

Cóż, jest jednak pewna scena, której nie do końca ogarniam. To znaczy: wszystko jest logiczne, ale… co się stało na ekranie? No właśnie. Nasz Mickey jest śledzony i zauważył to, potem strzela i potem jest po ptakach, ale nie ogarniam, w co strzelał. Na początku wydawało mi się, że w drzwi, ale nie – jakby efekt naboju zupełnie zniknął. Cóż, celem Mickey’a z pewnością nie były klamki. A zresztą.

To są raczej szczegóły, które nikogo nie obchodzą. A przynajmniej widza, co dał się wciągnąć w historię. A w tym przypadku tak jest, bo pomimo klisz, serial ogólnie jest dobrze wykonany i ma tak poprowadzoną narrację, by się chciało dalej go oglądać.

Nie mniej, jeśli jesteście wyczuleni na akcenty – bo Mickey ma nierówny akcent, przechodzący od amerykańsko-meksykańskiego do amerykańskiego i nie jest to spowodowane czymś wyraźnym… to ten szczegół może Was denerwować. Tak, wiem, na takie drobnostki może zwrócić uwagę tylko Amerykanin/Meksykanin tam żyjący.

Natomiast, jeśli ktoś czytał powieści „Prawnik z Lincolna” Michaela Connelly’ego lub oglądał film z 2011 roku, to może być mniej zadowolony. Pełny metraż dotyczy pierwszego tomu, zaś serial drugiego, „The Brass Verdict”. To mogło spowodować, że producent/twórca serialu David E. Kelley nie mógł wykorzystać przyczyny, dla którego Mickey wycofał się na rok z zawodu. Otóż, w filmie jest to strzelanina, w serialu zaś surfing. Fani serii uważają, że Mickey nie polubiłby sportu, to nie ten typ człowieka. I cóż, może i mają rację, ale dla wszystkich innych, którzy nie znają ani pierwowzoru, ani poprzednika, historia jest całkiem dobrze oglądalna, a wartka narracja – bo tu niewątpliwie sporo się dzieje – powoduje, że „Prawnik z Lincolna” wciąga.

pamela a love story

Dzień dobereł, dziś Disney+ poinformował mnie, że dostępne są wszystkie odcinki komediowego serialu „Pam i Tommy”, opowiadającym o dramacie Pameli Anderson.

Mam teraz moralny dylemat, czy potrzebuję tego seansu, czy nie. Dlaczego?

Hulu użyło wizerunków artystów bez ich zgody.

– Uważam to za kurewsko oburzające – napisała Courtney Love, przyjaciółka Anderson na swoim fejsbukowym profilu. Cóż, podzielam jej zdanie, ale chyba w internetach zrobiła się ostra gównoburza w temacie, skoro pani usunęła tego posta.

I to jest niepokojące.

Bo wygląda to tak, jakby w USA-Kanadzie, nie było czegoś takiego jak „prawo do wykorzystania wizerunku”, na którą w Polsce trzeba mieć zgodę, a jak nie masz, to może się to źle skończyć. Innymi słowy, wygląda to tak, jakby w USA każdy mógł wykorzystywać wizerunek przynajmniej publicznej osoby do robienia tego, co się chce.

Jest to tym bardziej kontrowersyjne, że Pamela w dokumencie konkurencji – Netflixowym – przyznaje, że sprawa nieszczęsnej kasety jest dla niej traumą.

Para – Pamela i Tommy – robili wtedy remont i mieli sejf położony gdzieś między szpargałami. Pewnego dnia jedno z nich postanawia poszperać w sejfie, ale orientuje się, że go skradziono. Pamela trzymała tam szpargały, natomiast była jeszcze jedna rzecz.

Kaseta z ich nagimi nagraniami.

Dostali intratną propozycję bodajże 5 milionów dolarów w zamian za to, że nowy „właściciel” będzie mógł ją rozpowszechniać. Para to odrzuciła i nie trzeba być geniuszem, żeby przytaknąć im rację. Bo wyobrażacie sobie, że Wasze nagie nagrania ktoś kradnie i oferuje, że będzie to rozpowszechniał, serio?

Kaseta wyciekła, Pamela i Tommy nie zobaczyli ani złotówki z tego tytułu, choć wiadomo było, kto za tym stał. Nie oni. Oni nawet poszli do sądu, ale o ile Tommy spotkał się z reakcją „wow, jesteś szalonym rockmanem”, o tyle Pamelę spotkało to samo, co zawsze.

– Skoro wcześniej pozowała nago i rozmawiała o swoim życiu seksualnym w wywiadach, utraciła prawo do zachowania tajemnicy – argumentowali prawnicy firmy posiadającej kasetę.

Serio? Nawet dla prostytutki najgorszym, co może być to gwałt. Ba, sex workerki po prostu świadomie rozporządzają swoim ciałem i nie widzą w tym nic niezwykłego. I mają prawo do decydowania o tym, co zostanie upublicznione. Wystarczy spojrzeć na nie jak na ludzi, a nie lalki.

Ale w USA chyba tego nie rozumieją – tzn. Pamela od samego początku miała problem z postawą innych wobec jej ciała. „Ale to były lata 90′ XX wieku!” – powiecie, więc wtedy prowadzący głupkowatych programów mieli prawo pytać o cycki i jechać na tym przez godzinę. Szowinistyczne?

A czym się różni Hulu od szowinistycznego potraktowania Pameli w takim programie? OK – nie oglądałam serialu, ale dokument „Pamela – historia miłosna” pokazał, że serial traktuje bardzo inaczej to, co się wydarzyło w życiu Pameli. I o ile reżyser może tłumaczyć się tym, że „och, wiemy, że Pamela przez to cierpiała”, to to, że Hulu wykorzystał jej historię bez pytania nie powinno mieć miejsca. Nawet jeśli „serial został oparty na artykule prasowym”. Ale najbardziej szowinistyczne jest to, że znowu wraca „ta słynna kaseta”. Znowu Pamela będzie się kojarzyła z cyckami.

Bo można zrobić z dramatu komedię – czemu nie, w końcu „Trzy bilboardy za Ebbing, Missouri” opowiada obiektywnie rzecz mówiąc o dramatach ludzkich, ale w klimacie humorystycznym. Tyle że to jest fikcyjna opowieść. Tu mamy żywego człowieka, który po prostu stara się żyć dalej i na przykład grać w „Chicago” na Broadwayu.

Mamy XXI wiek.

Mamy #metoo i chyba to #metoo jest bardzo, bardzo potrzebne nadal, skoro wciąż dzieją się takie rzeczy. A ja jako widzKA chciałabym obejrzeć coś przyjemnego – na przykład „Pam i Tommy”, bo to komedia – ale moje sumienie mi na to nie pozwala. Nie pozwala, bo zwyczajnie nie chcę wspierać gówna.

* * *

Informacje o tym, co się wydarzyło w związku z kasetą Pameli i Tommy’ego zaczerpnęłam z dokumentu „Pamela – historia miłosna” na Netflixie. Anderson przedstawia w nim historię swojego życia, widzimy też dwóch synów, którzy czasem coś komentują. Raczej wybitny dokument to to nie jest, natomiast jest parę inspirujących rzeczy, można się nawet namyślić nad pewnymi sprawami. Myślę, że jego seans może być w sam raz do piątkowego chilloutu.

dom kwiatów

Manolo Caro jest drugim meksykańskim showrunnerem pracującym dla Netflixa i mającym 4-letni kontrakt z nim niemal na starcie.

– Ten serial jest czymś, co może istnieć tylko na Netflixie – powiedział o swoim niesamowicie udanym dziele, jakim jest „Dom kwiatów”. Historia liczy sobie 3 sezony i jeden odcinek specjalny z 2021 roku.

Ufff, to była jazda bez trzymanki i powiem Wam, że jedna z najlepszych. Muszę Was przestrzec jednak, że jeśli nie lubicie poprawności politycznej, ten serial RACZEJ nie przypadnie do gustu. Właściwie ratowało go tylko to, że jest tak szalony jak tuzin latających imadeł.

* * *

„Dom kwiatów” to słynna kwiaciarnia, która brała udział w organizacji imprez dla prezydentów. Niestety, czasy jej świetności już przeminęły, o czym ich właściciele – para i trójka ich dzieci – dowiadują się w pierwszym odcinku.

Przyznam, że jestem świeżo po obejrzeniu, ale wydaje mi się, że pierwszy sezon był najbardziej strawny, jeśli chodzi o ilość transwetytów, gejów, no i murzynów. Jest chyba także najmniej śpiewna i najbardziej humorystyczna. Ładny i sprytny wstęp.

Historię zaczynamy od tego, że jakaś pani wiesza się w „Domu kwiatów”. I nagle dzieje się domino, którego bym nie chciała spojlerować.

Świętości tu nie ma żadnej – nabijają się ze wszystkiego, z czego można. Jadą po stereotypach stereotypów, choć przyznam, że nie brakuje w tym i dramatyzmu.

W drugim sezonie, w ostatnich jego odcinkach, jest bardzo dużo dramatu, którym także rozpoczyna się trzeci sezon. Nie mniej, scena, gdy Micaela śpiewa w konkursie to po prostu wisienka na torcie, bardzo energetyczna.

Zresztą – nie wiem, czy to jest kwestia jego meksykańskiego akcentu hiszpańskiego (z tego też się nabijają) – ale oglądało mi się to o wiele lepiej, niż hiszpańskie produkcje. Jest w tym jakaś taka energia, siła. Soundtrack tutaj: https://www.youtube.com/watch?v=_2tnXFIfFJo… – warto posłuchać, bo to naprawdę kryje w sobie perełki.

Chcę jeszcze zwrócić uwagę na dwie kwestie.

Aktorzy, którzy grali dwóch gejów – Juliana (Dario Yazbek Bernal) i Diego (Juan Pablo Medina) – oraz siostra jednego z nich, Elena (Aislinn Derbez) – musieli być bardzo odważni. Jak rozumiem, przy takich produkcjach jest coś w stylu „pracownik do scen intymnych” i tu ON BYŁ NAPRAWDĘ POTRZEBNY. Jest bardzo dużo golizny, scen intymnych, więc serio, wymagało to od nich pewnej otwartości i odwagi.

Jednak bardzo moją uwagę przyciągnęła Cecila Suarez, odgrywająca rolę Pauliny. To, jak ona tworzy tę postać czyni ją jedną z najbardziej charakterystycznych wśród tego zbiegowiska i tak już dziwacznego towarzystwa. I mam tu na myśli mimikę, jak i mowę.

Jeśli chodzi o reżyserię, a ściślej pracę kamery, to mamy tu czasem artystyczne zabawy w stylu: retrospekcje damy nieco innym kolorem, pobawimy się wyglądem obrazu w salonie, jakieś bardzo artystyczne urywki mające dobrze zobrazować stan bohaterów.

Ufff, co za jazda bez trzymanki.

Jeśli nie boicie się zbyt dużej ilości murzynów, trans, gejów i wszystkiego, co może wpaść do głowy w temacie poprawności politycznej, to śmiało, włączajcie „Dom kwiatów”. Ta historia jest tak szalona, że zaraz idę obejrzeć film i mam wrażenie, że to jeszcze będzie za mało.

Niech żyje Meksyk!

matka idealna [serial francja-niemcy]

Ja chyba fanką dramatów nie jestem, albo za dużo w swoim życiu widziałam historii, bo dla mnie „Matka idealna” to jakiś przeciętny miniserial z Francji/Niemiec. Nie znaczy to, że jest zły – po prostu coś nie kliknęło w moim przypadku.

* * *

Pewnego dnia córka – Anya (Eden Ducourant) – Heleny (Julie Gayet) i Mathiasa (Andreas Pietschmann) zostaje aresztowana i oskarżona o zabójstwo. A ponieważ stało się to we Francji, to matka rusza z Niemiec na ratunek. Tam wzywa do pomocy adwokata, swego dawnego przyjaciela Vincenta (Tomer Sisley). Ten stara się ją uspokoić, ale jakoś pozwala Helenie sobą pokierować, by przeprowadzić prywatne śledztwo.

Po którym dla Heleny nic już nie będzie takie samo.

* * *

Ten czteroodcinkowy serial podobno spodobał się publiczności Netflixa. Ja powiem tak: dało się to obejrzeć, ma kilka dobrych aspektów, ale wybitnym dziełem to to nie jest. Ale czy musi takie być? Jest tu całkiem niezła intryga, ciekawe zamieszanie wokół Anyi, a jednak… czegoś mi brakowało. Może bardziej rozbudowanej relacji między matką a córką? Sama nie wiem – po prostu coś nie pykło i tyle.

Natomiast nie oznacza to, że serial jest zły. Raczej… oznacza to, że nie trafił w moje gusta. To ma spore akcenty dramaturgiczne, a mnie zaraz po seansie przyszła myśl: za mało akcji.

Oho, wolałabym szybsze tempo, bardziej sensacyjne.

No cóż, przynajmniej wiecie, jakiego typu jest to serial 🙂.

A – i spodobał mi się opening. Było nie było, całkiem fajnie wtopili twarze w zdjęcia miasta.

legenda vox machiny sezon 2

Pierwszy sezon – to ważne – zdobył serca widzów mega humorem, zwłaszcza początkowa scena.

Tym razem jednak twórcy wiedzą, że humor humorem, ale tego typu, który prezentowany jest przez bohaterów sprzedaje się tylko raz. Bo właściwie wstawki „uwielbiam swój fetysz stóp” śmieszą raz, ale leżą w charakterze postaci.

To teoretycznie nie ma być w ciul poważne jak Tolkien fantasy.

ALE TO WCIĄŻ JEST FANTASY.

FANTASY MA BYĆ EPICKIE.

I pierwsza scena – dla odmiany – przywitała nas totalną epickością. Znajdujemy się w momencie, kiedy Taldorei jest zaatakowane przez cztery potężne smoki. I one naprawdę robią wrażenie: wielkich, groźnych, a nawet starożytnych. Design tych postaci jest udany. A muzyka doskonale wpisuje się w klimat.

I tak właśnie jest – włącznie z trzecim odcinkiem twórcy postanowili skupić się na epickości fantasy.

Mamy klasyczne zabiegi fabularne typu: udamy się po pomoc do i zbierzemy jakieś artefakty. Jednak to nie przeszkadza, bo zdążyliśmy się już zaprzyjaźnić z bohaterami.

I twórcy doskonale zdają sobie z tego sprawę i to świetnie wykorzystują, ale – no, to już byłby z mojej strony chujowy spojler.

W każdym razie, mamy tu jeszcze jeden niezły zabieg: tym razem śledzimy drogę od zera do bohatera nie kapłanki, ale elfów czy nawet tego szarego siłacza.

Wow, świetne zagranie dla widzów.

I być może jedynie czego można się czepiać to wciąż ten sam opening, nie mniej – nadal bardzo przyjemnie się go słucha.

Nie mogę się doczekać kolejnego odcinka, recenzja w przyszły piątek, zapraszam 🙂.

*

To było zajebiste.

Dlaczego drugi sezon „Legendy Vox Machiny” tak bardzo mi się spodobał?

Wydaje mi się, że są dwa główne powody. Po pierwsze – światotwórstwo. Twórcy nie idą tu już utartymi szlakami, pozwalają na pokazanie znacznie większej przestrzeni i znacznie więcej ciekawszych elementów świata. I choć zbieranie artefaktów w fantasy nie jest absolutnie niczym nowym, to tu udało się z tym zrobić coś ciekawego.

I to jest właśnie drugi powód – bohaterowie. Widać, że każdy z nich ma swoją drogę. Co prawda, znacznie mniej seria była skupiona na Percy’m, ale umówmy się – on miał swoje wielkie 5 minut w poprzednim sezonie.

Teraz natomiast namnożyło się wątków: Grog jest zmuszony poszukać mocy w sobie, Vax jest zmuszony zawrzeć sojusz z pewną istotą i wcale go to nie cieszy, ale to wciąż fantasy, Keyleth rozwija swoje moce, a Scanlan dojrzewa i tak dalej, i tak dalej.

Innymi słowy – akcja prze tak do przodu, że nie chce się przewijać, a niektóre kwestie nie są tak oczywiste, jakby się zdawało. Więcej nawet, walki tu są częste, ale to, jak reżyserka rozegrała bitwę w dziesiątym odcinku jest czymś dla mnie epickim.

Dosłownie epickim.

Tak powinno się kręcić fantasy!

Ja już może nie będę opowiadać, o czym to dokładnie jest – bo ci, którzy widzieli sezon pierwszy wiedzą, że walka rozegra się między Vox Machiną, a smokami. Te natomiast są w kij silnymi istotami, zdającymi się wręcz być niepokonanymi…

A, i jeszcze jedno. Humor. Tak jak powiedziałam przy pierwszych wrażeniach, jest go znacznie mniej, niż w jedynce, ale dzięki temu to bardzo dobrze gra. Szczególnie w ostatnich odcinkach, dawno się tak nie śmiałam XD. I niby to było „oczywista oczywistość”, nie mniej jakoś to właśnie ta oczywistość była zabawna. Widać, że żart nie musi być jakoś mocno skomplikowany – wystarczy, jak się za niego zabiorą twórcy, którzy potrafią w dobre animacje.

W skali od 1 do 10 drugi sezon to 8,4/10. Tak, IMDB nie kłamie i bardzo żałuję, że na trzeci pewnie poczekam sobie rok. Choć może mniej – ponoć już jest w produkcji. Eeeh….

castle

„CASTLE” to serial starego typu – pierwszy sezon liczy kilka odcinków, ale kolejne już po 24. A ponieważ jest osiem sezonów, to pełna recenzja by była… ło ho ho, zwłaszcza, że dawkuję sobie po 2-3 epizody na raz. Ale przyznam, że uwielbiam „Castle”, bo mnie z jakiegoś powodu mega odpręża. Trudno powiedzieć, czy to przez humor, czy po prostu ekipa tak dobrze się przy kręceniu bawiła, że się to udziela widzowi.

Richard Castle (Nathan Fillion) jest pisarzem, który cierpi na tymczasowy brak weny. A ponieważ zna się z burmistrzem, to może chodzić za panną z policji (Beckett – gra ją Stana Katic), znaczy może być konsultantem w wydziale kryminalnym, gdzie – jak przystało na Nowy Jork – jest mnóstwo trupów.

Czuć chemię między głównymi bohaterami i twórcy serialu to doskonale wiedzą.

Ktoś: chodzicie ze sobą?

Castle: jeszcze nie

Beckett: nie

(patrzą na siebie).

Humor też jest nieźle dawkowany: „po co nam dowody, mamy historię”, mówi Castle. I właśnie – fani pisania znajdą tu rzeczywiście dobre uwagi warsztatowe, jak na przykład research, porada co się robi w kryminałach jak brakuje pomysłu i jeszcze kilka ciekawych opcji. Ale myślę… że najlepszą rzeczą, jaką serial prezentuje, to zabawa formą. Na początku serii widzimy, że Castle się zapalił do szukania zdjęć przestępców na podstawie portretu pamięciowego. To było wyraźnie widać, że facet myślał „wow, to teraz będą CSI NY”, wiecie, sprzęt, nowoczesność i takie tam. Oczywiście, zamiast tego dostał pod nos papiery do przeszukiwania XD.

Sorry za spojlery – aczkolwiek myślę, że w kontekście wielkości serii nie są one wielkie, a dobrze pokazują, co się na ekranie odjewapnia.

O ile mnie pamięć nie myli, to serial dostał przynajmniej kilka nagród za muzykę i to prawda – ona robi robotę. Współpracuje z tym, co widać na ekranie, tworzy taki klimat szybkości, na przykład.

W ogóle myślę, że wszyscy tu dojrzewają, od reżysera, a na bohaterach kończąc.

Ale zanim do tego przejdę, nie mogę nie wspomnieć o Alexis (Molly C. Quinn), która gra taką idealną księżniczkę tatusia. Ale wiecie, co? To jest taka nastolatka, która… jest żywa. To widać, że nastolatka, a nie 20-latka, no i jeszcze widać, że faktycznie się tak zachowuje. Jest to dla mnie wielce przyjemny obraz, bo to nie jest dziecko umoczone w telefon komórkowy, tylko w jakiś sposób rozmawia ze swoim rodzicem. Niesamowicie przyjemna postać.

No i serialowi dobrze wychodzi reklama lodów. W każdym odcinku je biorą i… tak, mam ochotę na lody.

A teraz wróćmy do reżyserki. Otóż, jest różnica między pierwszym a drugim sezonem w początku odcinka. Pierwszy sezon polegał na tym, że widzieliśmy ofiarę od razu, w momencie śmierci. Krótko i szybko, bez ceregieli. W drugim sezonie zaś widzimy, że ktoś sobie idzie i znajduje trupa. Co więcej, jest to wykorzystywane do budowania tempa narracyjnego, poprzez muzykę i szybkość ruchu kamery. To naprawdę buduje dobry klimat.

Czy coś jeszcze zostało do powiedzenia? Cóż, chyba na tym etapie to nie 🙂.

Miłego wieczoru i jestem wdzięczna, że jesteście ❤.

dundee II

Jak obiecałam, tak zrobiłam, czyli obejrzałam „Krokodyla Dundee II”, bo jest na Skyshowtime. Tylko moje pytanie brzmi, po jakiego czorta oni nakręcili tak DŁUGI film, trwający prawie dwie godziny. Zdecydowanie można by to skrócić.

* * *

Nowy Jork, lata, w których World Trade Center królowało na filmowych pejzażach. Dundee całkiem przypadkowo wplątuje się w kabałę z gangiem narkotykowym. Żeby jednak dojść do tego momentu widz musiał patrzeć na motyw, który kompletnie został olany, a mógł być o wiele lepszy – poszukiwanie pracy przez Dundeego. O, to byłaby ciekawa historia, pełna zabawnych anegdot. Niestety, nie dostajemy jej, choć wciąż film zawiera parę zabawnych scenek.

Niestety jest on tak powolny i tak jakoś… nie wiem, jak to ująć. Średni? Mało trzymający w napięciu? Czegoś w tej części zabrakło, żeby to się oglądało szybko i przyjemnie, bez przerw na siku czy inne bzdetolety. No, ale niestety – dostaliśmy to, co dostaliśmy.

Co prawda klimat nadal jest taki jakiś miły, ale to jest klimat w stylu „ok, obejrzę coś do kotleta w niedzielę”.

No, marudziłabym może i bardziej, ale szkoda czasu, gdy czeka na mnie „Miłość, szmaragd i krokodyl”.

miłość, szmaragd i krokodyl

Kiedyś to były przygodówki, teraz nie ma przygodówek.

* * *

Pamiętałam tylko, że ten film się fajnie oglądało. I że była pisarka. Poza tym – null, kompletne zero. To sobie odświeżyłam „Miłość, szmaragd i krokodyl”, który z angielska brzmi „Romancing the Stone” i tak go dalej będę nazywała.

W tej przygodówce wszystko zagrało.

Zacznijmy od Alana Silvestriego, który stworzył muzykę do filmu. Ona może nie jest jakąś wybitnością, ale jaki klimat to nadaje „Romancing the Stone”! To właśnie duża zasługa tych wszystkich bardzo fajnych nutek, które nadają tempa akcji i są takie, no… z lat 80′.

I od momentu, gdy muzyka zabrzmiała, wiedziałam już, że to będzie dobry film. Bo wielkie nazwiska – Robert Zemeckis (reżyseria), Michael Douglas (Jack) i Kathleen Turner (Joan) to nie wszystko. Ach, no tak – nie zapomnijmy, że film miał scenariusz zrealizowany przez Dianę Thomas i to był dobry scenariusz. Może te wątki romantyczne były z lekka naiwne, ale – no właśnie – tak miało być, w końcu to o pisarce, która jest niepoprawną romantyczką!

Joan Wilder – bo tak się zwie nasza niepoprawna romantyczka-pisarka – pewnego dnia dostaje wiadomość, że jej siostra zostaje porwana, a porywacze ją uwolnią, jeśli dostaną mapę. To okazuje się nie być banalnie proste, bo Kolumbia pokazuje swoje pazurki pełną parą, od buszu, a kończąc na gangu polizei. Znaczy, policjantów.

Strzelanin, ucieczek, różnych ciekawych skrętów akcji tu nie brakuje. Humor? Jak już się pojawi, to rozbawi. Najlepsza była pewna scena… och, tak, ta scena to zuoto, ale nie będę jej spojlerować, bo ten film warto zobaczyć!

I to pomimo że trwa prawie 2h, to ja tego nie odczułam. Naprawdę, wciągnęłam się w historię i byłam mega ciekawska, jak to się potoczy z tym kamieniem.

Chyba czas na drugą część 🙂.

the jewel of the nile

Za scenariusz do historii odpowiedzialni byli Mark Rosenthal i Lawrence Konner. Niestety, Diane Thomas zmarła w październiku 1985 roku, ale film został poświęcony jej pamięci, co widać tylko i wyłącznie w napisach końcowych. Ale zacznijmy od początku…

* * *

Na początku mamy niesamowicie kiczowatą, romantyczną scenę. Na szczęście okazuje się to być sceną z powieści Joan Wilder. Co istotne, film bardzo wyraźnie nam pokazuje, że to jest scena wręcz grafomańska, a sama autorka ma kryzys twórczy. No, ale przedstawia nam się też relację między Joan a Jackiem i tu warto się zatrzymać na dłużej.

Jeśli ktoś miał wąty w stosunku do jedynki, że chemia między postaciami jest niepełna, to tu już nie ma tych wątów.

Nie dlatego, że coś się stało – po prostu twórcy to niecnie wykorzystali.

Mamy tu dwójkę bohaterów, którzy potrzebują w swoim związku ognia. I oni dzięki wydarzeniom docierają do siebie. Ten związek w staje się swoistą już nie przygodą, a drogą bohaterów.

Intrygę w filmie mamy.

Joan zostaje zaproszona przez randomowego muzułmanina do jego siedziby, gdzie ma opisać jego fantastyczny życiorys. Na miejscu okazuje się jednak, że facet nie ma zbyt czystych zamiarów, a tzw. klejnot Nilu wcale nie jest zielonym szmaragdem z pierwszej części…

No i właśnie.

Może akcja powolniejsza, niż jedynka, ale za to otrzymujemy tu – oprócz historii związku – całkiem inne elementy i to wręcz elementy podprogowe.

Mamy tu pokazane ze dwie odmienne od europejskich kultury i co ważniejsze, każda z nich prezentuje coś więcej, niż „Allah powie”. Widać w tym przesłania duchowe – spodobał mi się na przykład moment, w którym Klejnot Nilu pokazuje kamień, który nie jest kamieniem.

Tak – film gra na zasadzie „nic tu nie jest takie, na jakie wygląda”. Oferuje coś więcej, niż zwyczajną, szybką przygodę. Oferuje chwile, w których warto się zatrzymać na moment i zastanowić się.

Co do przekazów podprogowych, to jest tu zuol, którego film stara się kojarzyć z Adolfem Hitlerem. I to jest o tyle ciekawe, że splątuje to w zupełnie nowoczesną postawę – otóż, image przemowy zuola do ludu ma spec od efektów specjalnych – ale taki dosłowny, pracujący dla największych gwiazd muzycznych.

Warto się nad tym pochylić chociaż chwilę, obserwując wszędobylską, różnorodną narrację z mediów różnorakich.

Muzyka jest okej – tu macie soundtrack: https://www.youtube.com/watch?v=PAQ-U-MBSPE…

I powiem Wam, że jeszcze jedna rzecz mi się spodobała. Wątek z przejściem ognia 🙂. Ale może zostawię niedopowiedzenie, byście nabrali ochoty na obejrzenie „Klejnotu Nilu”.