sharknado

Co ja właśnie obejrzałam? O_o

* * *

Pierwszy film „Sharknado” to był paździerz. Zarówno dialogi, montaż, jak i efekty specjalne zasługiwały na Złotą Malinę.

Tak, to jest film o rekinach. Trąba powietrzna z rekinami i teraz całe miasto jest nimi zalane.

Właściwie – to ja się przy tym dobrze bawiłam, ale prawdopodobnie dlatego, że wiedziałam, że to paździerz. I ci ludzie, którzy to widzieli i zrobili szeptaną reklamę filmowi chyba to zczaili… albo wyczuli ciepło w filmie.

Więc nagle się okazało, że niskobudżetowa produkcja o rekinach z tornada chce być oglądana. I była, bo stworzono 6 filmów.

Niestety, na Amazonie – bo na reszcie nie ma wcale – dostępna jest tylko jedynka i trójka. No i obie mam za sobą.

I właśnie się zastanawiam, co ja do cholery jasnej obejrzałam XD.

Oczywiście – efekty są nieco lepsze, ale nie na tyle, żeby popsuć kamp.

Dialogi lepsze – jednak tu przechodzimy do kwestii „czy jak wiesz, że piszesz paździerz, to piszesz paździerz?”. Twórca świadomie bawi się konwencją filmu i wszyscy, nawet widzowie to wiedzą. Tak więc czasem durnotki w dialogach się trafiają, ale mam wrażenie, że są to durnoty właśnie takie, które narodziły się durnotami, ich przeznaczeniem jest być durnymi i taka jest świadoma wizja artystyczna tychże. Czy więc to jest paździerzowe?

Za „Sharknado” odpowiedzialny jest Anthony C. Ferrante, a sam film należy do specyficznego dość gatunku filmowego. Jest to horror, który sam siebie parodiuje. Satyra, groteska? Nazywać to można jak się chce, nie mniej właśnie na tym polega szaleństwo tego typu wizji.

W trzeciej odsłonie „Sharknado” podobał mi się przede wszystkim początek – bo było sporo oczywistych, ale jednak nawiązań do znanych dzieł. Im dalej, tym trochę… nudniej? Ale może nuda była zamierzona, bo to nie ma być dobry film, to ma być film tak zły, że aż chce się go oglądać. Poza tym zarwałam nockę, a teraz dzień, więc. No, ale wracając do „Sharknado”, to końcówka jest w stylu „czy mogę to odzobaczyć?”.

Teraz pytanie: czy polecam?

Cóż, jeśli lubicie zwariowane wizje spółki Quentina-Rodrigueza, to chyba właśnie macie niskobudżetowego kuzyna, w domyśle „paździerz”. 🙂

trzy bilboardy za ebbing, missouri

Jak to się stało, że dopiero wczoraj obejrzałam „Trzy bilboardy za Ebbing, Missouri”? Otóż, wydawało mi się, że to ciężki dramat.

A takiego wała!

Seans zaczyna się od białych napisów na czarnym tle – już wiedziałam, że mamy do czynienia z bardzo dobrym kinem.

Dalej było już tylko lepiej.

Otóż, jeśli czytałeś/aś opis filmu to wiesz, że to historia o matce, która żąda znalezienia mordercy przez lokalną policję. „I to się zacznie od tego, że znajdą ciało”… nie, zaczyna się od tego, że widzimy trzy bilboardy za Ebbing.

Film łamie schematy fabularne – i za każdym razem udaje się mu zaskoczyć.

Ma w sobie taką lekkość, a przede wszystkim świeżość.

To jest dramat osadzony w humorze, przedstawiający nam ludzi. Z krwi i kości.

Mało tego, troszkę zdaje się naśmiewać z pewnych stereotypów. „O, pies leje czarnuchów?”.

Z dialogów da się wyłowić kilka pereł, a montaż jest tak poprowadzony, że nie ma się wrażenia, iż film zawiera zbędne sceny. Mało tego – ten seans wyjątkowo szybko mi zleciał.

The Bastard Son&The Devil Himself

Miałam iść spać o szóstej i w ten sposób jakoś ogarnąć mój dobowy rytm.

– A weź sobie obejrzyj The Bastard Son&The Devil Himself – powiedział ktoś.

W ten sposób wylądowałam o 9 rano z seansem co prawda dokończonym, ale wzbudzającym bardzo dużo apetytu na kolejne przygody Natana, Annalise i Gabriela. Te zapewnia trylogia Sally Green „Zła krew” i chyba sobie ją kupię, ale do brzegu.

Anglia. Natan niedługo kończy siedemnaście lat, a w międzyczasie musi się zmagać ze „sławą” – jego ojciec, czarnoksiężnik, kilkanaście lat temu zaaplikował masakrę Czystym, czyli przeciwnemu teamowi do Czarnoksiężników.

A ci są uważani za potwory – więc Natan jest pilnowany.

I szkolony.

Przez jakiś czas – czytaj dwa pierwsze odcinki – myślałam, że to będzie standardowa impreza „ojej, młody się szkoli, akceptuje przeszłość”, ale w trzecim odcinku wszystko wyrywa się spod kontroli. I to absolutnie wszystko, bo się okazuje, że Natan musi uciekać, Annalise jest wystraszona swoją mocą, więc też decyduje się na ucieczkę, a tak w ogóle gej Gabriel ma za zadanie dostarczyć pewnej czarownicy Natana.

I powiem Wam, że tak się wciągnęłam w historię, że nawet nie zauważyłam, kiedy minęło te kilka godzin.

Bardzo, ale to bardzo dobrym elementem serialu jest muzyka. Buduje klimat tajemniczości i nostalgii, a kiedy trzeba zasuwać z akcją, to to robi. Playlista: https://youtu.be/WRiFYtZ6iJo

Druga rzecz, która zwracała moją uwagę to widoki. Oczywiście, że serial skupiał się na bohaterach, ale przy zmianie lokacji często witał nas ładny widoczek z zaróżowionym niebem czy mgłą.

I jeśli chodzi o strukturę akcji, to mogłabym się jedynie doczepić do drugiego odcinka, kiedy jest bardzo, bardzo dużo retrospekcji. Widz może trochę stracić cierpliwość, jeśli ogląda serial ciągiem, bo sporo scen widział wcześniej. Nie mniej, podejrzewam, że reżyser próbował jakoś ogarnąć narrację powieści, gdyż w książkach przypominanie o pewnych wątkach 100 stron później jest całkowicie normalne. Tak czy inaczej, i w tych retrospekcjach znalazło się rozwinięcie sytuacji, w której się znalazła Annalise.

Więc tak trochę do tej wizji artystycznej mam mieszane uczucia, ale przyznać trzeba, że jednak buduje to mocny wątek w całkiem uporządkowany sposób, a akcja toczy się wartko.

Nie wiem, czy w tym serialu nie ma zbędnych scen, ale wiem jedno – dobrze się to ogląda. Bardzo dobrze i to pomimo wątków LGBT, które pewnie były i w książce.

Netflix nie zdecydował się na kontynuację serialu, a to wielka szkoda. Jednak pomimo cliffhangera na końcu zachęcam do obejrzenia, bo wciąż jest to jakaś historia z zakończonymi wątkami.

nigdy więcej

Dla Argentyny ten film jest ważny z dwóch powodów. Po pierwsze, tamtejsza kinematografia była nieobecna przez siedem lat na konkursie oskarowym, a teraz walczy o trzecią statuetkę w kategorii filmu międzynarodowego. Ale po drugie i najważniejsze, „Argentyna. 1985” to film o traumie narodowej i tego, jak Argentyńczycy sobie z nią radzą, zresztą – do dzisiaj muszą ogarniać skutki tamtejszej punty wojskowej, która rządziła w jakiś tam latach.

Ano, właśnie – nie muszę znać historii tego kraju, by dobrze się czuć na tym dramacie sądowym, ponieważ film jest przeznaczony na rynki międzynarodowe. Widać to przede wszystkim w stawkach pisemnych w stylu „Tylko jeden człowiek może wnieść akt oskarżenia i jest nim Julio Strassera”. Oczywiście, na ekranie widzimy to w mniej stabloidoizowany sposób, nie mniej, daje się wyraźny znak widzom, że nie są idiotami, ale muszą być wprowadzeni do sytuacji. No bo faktycznie – w pierwszych minutach poznajemy pana prokuratora, który jest niezwykle zestresowany tym, co go czeka.

Pierwszy akt jest może i powolny, ale nie łudźmy się – to dzięki niemu poznajemy bohaterów i mamy szansę na zżycie się z nimi.

Więc w sumie… nie wiem, czy jest taki najgorszy… powolne tempo co prawda może być wymagające dla widza, bo nie mamy tu przebojowego i młodego prokuratora, który chce sprawiedliwości, a starszego i doświadczonego życiem ojca.

W dodatku wojsko, jak to wojsko nadal ma siłę.

Proces napotyka na trudności, bo doświadczeni ludzie w prawie nie chcą mieć w tym udziału. Ale za to niedoświadczeni? Młodzi? Jak najbardziej!

I powiem Wam, że aktorzy odgrywający młodych gniewnych, którzy zbierają te wszystkie materiały, jeżdżą tu i tam, są po prostu genialni. Zwłaszcza ten rudy, żartowniś. Tym scenom daje to taką energię „yeah, jedziemy, wywalczymy!” i to się bardzo czuje. A im bliżej końca, tym widz czuje się coraz bardziej zżyty z tym, co widzi na ekranie.

Aktor odgrywający rolę zastępcy prokuratora również był młody, ale powiedzmy sobie szczerze – miał pewien wątek do odegrania. To „jezu, boję się, może mi coś zrobią?”. Bo rzeczywiście junta i ich przyjaciele zastraszali prokuraturę i świadków. Niby zlewano, ale scena, gdzie zastępca prokuratora rozgląda się wokoło, patrzy nerwowo na salę sądową rzeczywiście oddaje powagi sytuacji.

Gdy aktor odgrywający Julio Strasserę – prokuratora – Ricardo Darin – odtwarzał przemowę końcową, to ja faktycznie czułam tę charyzmę. Sam Strassera – wnioskuję po zdjęciach – miał ładną energetykę i wydaje mi się, że był najlepszym człowiekiem do tego, co zrobił, a raczej, czego dokonał.

„Argentyna. 1985” zdobył trzy nagrody na festiwalu Kina Latynoamerykańskiego – 43. podejście – odbywającego się na Kubie. To nagrody za kierownictwo artystyczne (Micaela Saiegh), Ricarda Darina i za scenariusz (Santiago Mitre, Mariano Llinás). I powiem co do artystycznych wizji… Bardzo podobają mi się te wstawki z nagrywania TV, w takim klimacie mocno retro, jakby rzeczywiście wstawiali archiwalne nagrania, to było bardzo przekonujące. Na końcu filmu mamy jednak zdjęcia z tego, co było i widać różnice na niektórych ujęciach, ale wciąż – dam tu przykładowe zdjęcie ukradzione z argentyńskiego internetu, gdzie młody prokurator stoi ze starym prokuratorem 🙂. Także casting się spisał.

Co do muzyki, to nie wiem… jest taka… minimalna, ale miło posłuchać argentyńskiego zaśpiewu.

Ostatecznie wolałabym, żeby Oskara za międzynarodowy film zdobyła „Argentyna.1985”, niż nasze polskie „IO”. Dlaczego? Bo porusza NAPRAWDĘ WAŻNY TEMAT i czuć, że absolutnie wszyscy starali się sprostać zadaniu – nie tylko odtworzeniu tego, co było, ale również, żeby HISTORIA BYŁA GODNIE NAKRĘCONA. I im się udało, moim zdaniem.

idiokracja

Fox został oskarżony o porzucenie filmu „Idiocracy”, choć leciał w kinach. A przez pomysł pełen potencjału film stał się kultowy i od 2006 roku zarobił już 9,9 miliona dolarów.

Ale to nie jest dobry film.

Zacznijmy od tego, że pewien koleś – Joe – wraz z prostytutką Ritą biorą udział w amerykańskim, tajnym eksperymencie wojskowym. Zostają zamrożeni i mieli się obudzić po roku. Jak zapewne przypuszczacie, plan ten nie powiódł się, w rezultacie czego obudzili się 500 lat później.

Świat, w którym się odnajdują to świat pełen idiotów. I to dosłownie, bo kto idzie do kina na kadr z dupą, który trwa 1,5 h?

No właśnie.

Joe i Rita chcą wrócić do przeszłości, ale ponieważ nie mają obowiązkowych tatuaży i nie znają tego świata, to się wplątują w tarapaty. Czy też bardziej – on się wplątuje.

A ponieważ wyszło w więzieniu, że jest najinteligentniejszym człowiekiem na świecie, to prezydent wzywa go do siebie i czyni ministrem spraw wewnętrznych. A jest co robić, bo się okazuje, że upraw nie ma, żywność się kończy, śmieci są wszędzie, elektrownia jądrowa jest zniszczona i nikt nic z tym nie robi…

Widzicie?

Ten pomysł zawiera naprawdę wiele elementów, które sprawny reżyser potrafiłby wykorzystać i zrobić z tego historię petardę. Od pełnokrwistego dramatu, przez satyrę…

Czekaj, „Idiokracja” miała być satyrą!

Niestety, pomysł polany sosem typowej, „głupiej komedii” nie zdaje egzaminu. Żarty, które tu znajdziemy są żartami tak czerstwymi, że aż miło popatrzeć na czerstwy chleb.

Ani razu się nie zaśmiałam, co najwyżej prychnęłam, a niektóre wątki są bardzo przewidywalne.

Jednak widz już od pierwszej minuty wie, że to nie może być dobre kino. Widzimy bowiem jakąś prezentację i słyszymy pana narratora, który opowiada właśnie, jak do tego doszło, że Joe wylądował tam, gdzie wylądował. I najpierw wydawało mi się, że zrobią coś więcej ze sceną w muzeum, że od tego się zacznie i sceny pofruną, ale nie. Pokazali kadr na ten budynek, gdzie prezentacja się skończyła i tyle widzieli lotu.

Gra aktorska również nie powala.

A muzyka? Muzyka… jaka muzyka? Toż to „głupia komedia”.

Dużym plusem filmu jest jego trwanie – to godzina i 24 minuty. Prawda, że mało? No właśnie, to chyba właśnie pozwoliło mi na obejrzenie tego czegoś do końca.

Jeżeli lubicie oglądać paździerze – TAK, to jest film, który jest paździerzem. Nie jakimś super tragicznym, ale jednak paździerz. Jeśli chcecie obejrzeć coś mądrego, to… owszem, tu są mądre wstawki, typu „wielkie korpo niszczą świat”, ale… ten sos. Bardzo żałuję, że film, historia z takim potencjałem jest polana tak nieapetycznym sosem.

prawdziwa zbrodnia

Podstarzały dziennikarz (Clint Eastwood) pracuje w podrzędnej redakcji, ponieważ jest babiarzem i alkoholikiem, oraz sknocił jedną sprawę. Tego wszystkiego dowiadujemy się prawie na samym początku, kiedy dowiadujemy się również, że jego redakcyjna koleżanka ginie w wypadku. Prowadziła śledztwo w sprawie skazanego na śmierć Franka Beachuma i coś jej w sprawie śmierdziało. A ponieważ Clint przejmuje jej sprawę i obiecuje, że nie będzie prowadził śledztwa, to… go prowadzi.

Tak, moi drodzy – to jest niby dramat, ale tak bardziej film z sosem pełnym humoru. Nie komediowym, bo jest tu zbyt dużo obyczajowych wątków, żeby to można było nazwać komedią. Jednak te wszystkie humorystyczne wstawki, te dialogi niemalże złote, prowadzą do tego, że film chce się oglądać.

Bo tak szczerze, trochę mi się dłużył – i to nie dlatego, że teraz jest 5:15 rano, a ja jestem świeżo po seansie – ale dlatego właśnie, że za dużo zbędnych scen jest. Zupełnie jak zbędne zdania w tej recenzji 😛.

Przynajmniej pół godziny przed końcem… ciekawa rzecz – bo do wykonania wyroku właśnie tyle zostało, a mnie w tym momencie „Prawdziwa zbrodnia” zaczęła całkiem nieźle trzymać w napięciu i chciałam się dowiedzieć, jak i czy uratują biednego Franka.

Nie jest to może film najwyższych lotów, jednak to poczucie „oni sobie trochę jaja robią z systemu i dziennikarzy” wystarczyło, bym dokończyła seans. Czy polecam? Nie wiem, może trochę wiać nudą, nie mniej, da się to oglądać.

just cause 1994

Będzie nowa ekranizacja „Just Cause” – serii / książki Johna Katzenbacha. Za projekt bierze się Amazon, a showrunnerką została Christa Hall. Producentem i główną bohaterką będzie Scarlett Johanson.

A teraz trzymajcie się mocno krzesła.

Głównym… główną… dobra, macie link do oryginalnego artykułu i zinterpretujcie sobie jak chceta: https://deadline.com/…/scarlett-johansson-star-just…/ , a ja wracam do filmu, gdzie wspomniana aktorka również maczała swe palce – tym razem jako dziesięciolatka, grając córkę głównego bohatera. A jest nim profesor Harvardu, Paul Armstrong. Pewnego dnia skazany za morderstwo więzień się z nim kontaktuje, twierdząc, że jest niewinny.

To był naprawdę dobry seans.

Zacznijmy od muzyki, bo ta jest dobra i robił ją James Newton Howard. Szczególnie tworzy atmosferę na końcu, ale nie to jest najmocniejszą stroną filmu.

Z jednej strony mamy znakomite aktorstwo – Sean Connery raczej nie dziwi dobrym warsztatem, zaś Ed Harris po prostu wymiata jako psychopatyczny morderca w celi śmierci. Sceny między nim a Paulem są chyba najlepsze.

Z drugiej – film ma pewne zaskakujące zwroty akcji.

No, ale mnie tu nawet zaskoczyło to, że dzieci bawią się w klaskanie, a nie siedzą przy telefonie komórkowym. I wtedy sobie przypomniałam, że to produkcja z 1995 roku. Dziwne uczucie.

Szybkość, z jaką Paul Armstrong rozprawia się z niesłusznym oskarżeniem może być zaskakująca, ale w „Just Cause” od połowy dzieje się jeszcze więcej i ciekawiej. W zasadzie, nie chcę wiele zdradzać, ponieważ uważam ten film za dobry, wciągnął, dałam się złapać i na zawsze pozostanie w mojej pamięci jako wspaniała ekranizacja książki, której nie czytałam.

A Wy oglądaliście „W słusznej sprawie”? Podobało się? Podzielcie się w komentarzach, dziękuję ❤

spotlight

Co jeszcze można napisać o tym filmie, o którym napisano chyba wszystko?

Może to, że akcja dzieje się w 2001 roku, a film wypuszczono jakieś 14 lat później? Mam wymyślać teorie spiskowe, wg których tak późna realizacja tego dzieła nastąpiła? Sami przyznajcie – w 2015 roku afera pedofilska w KK nikogo już chyba nie dziwiła. Więcej nawet… dobra, jest coś, co mimo upływu lat nadal robi wrażenie.

Są to napisy, w których wymienia się liczbę miast – mamy tam i Poznań – gdzie odkryto siatkę pedofilską. I szczerze mówiąc, mimo obejrzenia filmu Sekielskich (nie pamiętam czy całość dałam radę), mimo przeczytania na ten temat książek, akurat ta lista mnie wybitnie zszokowała. Jakoś tak… „nienawidzę, jak ktoś krzywdzi dzieci”, ale to miała być recenzja filmu, right?

Film opowiada o grupie dziennikarzy – Spotlight – która wpada na temat księży i rozpracowuje go. Trochę ich zatrzymuje nieszczęsny WTC, ale ostatecznie robią swój temat i mleko się wylało. Na KK. Widzimy tu wszystko, co w gatunku „śledztwa dziennikarskie” jest najlepsze – szukanie informacji, przeszkody, kryzys, „czy oni zdążą?”, no i może strzelania nie było, ale to nie jest film akcji. To jest film o ludziach, którzy zamiast jednego księdza mają nagle 87.

Tak, pedofilów. W samym tylko Bostonie.

Możliwe, że film w swoim roku wydania szokował, zwracał na siebie uwagę tematem. To jest dobre kino, na uwagę zasługuje szczególnie Mark Ruffalo. To jak on zagrał tego dziennikarza, to jest po prostu czysty sztos. Czuło się, że Mark nie jest Markiem, jest Mike’m Rezendesem.

Kolejna istotna rzecz – ZDJĘCIA. Są takie ujęcia, w knajpie na przykład, które same w sobie są bardzo dopracowane. Oko się nimi cieszy. Za nie odpowiada ktoś, kogo nie mogę znaleźć 😜. To pewnie wina mojego angielskiego, ale mniejsza.

Czy polecam „Spotlight”? Chyba nie. I tu dochodzimy do sedna sprawy. Jeśli przyzwyczailiście się do tematu księży pedofili, to ten film się okrutnie zestarzał. Zero szoku. Nie robi wrażenia. Jest to powolny film i nudny? No, może nie nudny. Ale taki… bez wow. Można obejrzeć, ale nie każdemu wejdzie. 🙂

oblivion

Co tu się odwaliło, to ja nawet nie wiem, bo się popłakałam na koniec. A przecież to tylko historia SF…
* * *
Jack Harper wraz z Victorią obsługują drony i pilnują, by woda z Ziemi była filtrowana i należycie składana. Szykują się do lotu na Tytana, na kolonię, gdzie mieszkają ludzie – pozostałości po wojnie, która ludzkość wyniszczyła.
Pewnego dnia Jack napotyka trop, który całkowicie, absolutnie wszystko wywraca do góry nogami.
* * *
I o ile każdy może mieć zdanie na temat filmu, to nie każdemu on przypadnie do gustu. Ale fanom SF powinien – tak mi się przynajmniej wydaje, ponieważ w tej historii widać doskonale jakąś głębię. Jaką? O, to już musicie sprawdzić sami. Mnie osobiście przykro, kiedy widzę narzekania na fabułę filmu, bo są one bezpodstawne.
A przede wszystkim dawno już nie obejrzałam dwóch godzin jednym tchem, bez myślenia „a kiedy to się skończy?”. Patrzyłam i właściwie wstrzymywałam wdech, bo u Jacka dużo się działo, oj, dużo. Tu postrzela, tam poskacze, czyli klasyczny Tom Cruise, rzeklibyśmy.
Ale…
Ten film to coś więcej, niż Tom Cruise.
Efekty specjalne – a to produkcja z 2013 roku – może nie są jakieś na miarę Avatara, ale wciąż bardzo dobrze wyglądają i aż miło się patrzy na ekran. Zresztą, to nie one są tu kluczem, bo tak naprawdę największym wysiłkiem dla speców od wszelkich FX były sceny akcji.
To jedna rzecz.
Kolejna – praca kamery!
Ten film jest dynamiczny, a kamera wykonuje bardzo dużo ruchu. W dodatku tam, gdzie widzimy, że bohaterowie przeżywają coś więcej, niż tylko „uważaj na strzał”, widzimy ładną grę świateł.
Ale chyba to, co genialnie wyszło, to muzyka. Nie tylko jest świetnie dopasowana do scen i podwaja ich siłę, ale również sama w sobie jest bardzo dobra, dlatego soundtrack: https://youtu.be/Fx2QHiX4snI
„Oblivion” wyreżyserował Joseph Kosinski. Jeśli nic to Wam nie mówi, to podpowiem – „Top Gun: Maverick”, z tych nowszych.
Idźcie do kin… a nie, czekaj, „Oblivion” jest dostępny na Amazon i tylko do 31-go. Także kto nie widział i ma platformę, temu polecam się pośpieszyć, bo to naprawdę dobry obraz.

la chica de nieve

Dzień dobereł.

Wy oglądaliście ostatni odcinek „The last of us” sezonu pierwszego, a ja zobaczyłam nudny serial „Śnieżna dziewczyna” na Netflixie.

* * *

Święto Trzech Króli to w Maladze fantastyczna, bo kolorowa i pełna ludzi impreza na głównej ulicy. No i w 2010 roku dochodzi do tragedii – porwana zostaje dziewczynka. Nikt niczego nie widział, wszyscy rozproszeni w tłumie, zmęczeni zabawą. No, ale dziennikarka – jeszcze stażystka – zaczyna badać sprawę, zmagając się jednocześnie z PTSD.

Właściwie obejrzałam do końca tylko po to, by dowiedzieć się, jak moje wewnętrzne ja zareaguje na sprawę z bohaterką. Ale to raczej prywatna sprawa i jedziemy dalej.

No, otóż… Serial prowadzi nas przez lata, w których pojawiały się wskazówki – nie tylko do porwanej Amayi, ale także do Miren, dziennikarki. Ta bowiem została zgwałcona, no i twierdzi, że policja olała jej sprawę. Ale węszy mimo wszystko i tak…

…dochodzimy do ostatniego odcinka, który jest chyba najciekawszy z całości, a i tak przyśpieszyłam.

Co prawda wątek Amayi się rozwiązuje, ale sprawa gwałtu nie, w dodatku serial kończy się cliffhangerem czy jakoś tak i widzimy, że dziennikarka dostaje zdjęcia zgwałconej dziewczyny.

Czy będzie drugi sezon?

Nie – znaczy, w tej chwili cholera wie. Ale pytanie powinno być: czy ten serial zasługuje na drugi sezon?

Otóż – moim zdaniem nie. Akcja jest powolna i miałam wrażenie, że nic się nie dzieje. Tzn. były jakieś relacje między bohaterami, ktoś skacze z okna, ktoś kogoś zabija, ale… e – nie, to zdecydowanie za mało, by wytrawnego widza w dziale „serial kryminalny” zauroczyć.

Zdecydowanie znacznie więcej czasu poświęcono wątkom, które… nie doczekały się finału. Wątkom niekoniecznie obyczajowym, ale jednak nie były to sceny, które jakoś specjalnie do czegoś prowadziły. A może jestem zbyt ostra?

No i reżyseria.

Hmmm… wiecie, po filmie „Niepamięć” miałam wrażenie, że niektóre kadry są takie płaskie, standardowe, nic specjalnego. Ale czego ja właściwie wymagam od reżysera z prowincji, znaczy z Hiszpanii? Czego ja się spodziewałam po serialu od Netflixa?

Nie, zdecydowanie ten serial mi się nie spodobał. BYŁ PO PROSTU NUDNY.

Idę szukać czegoś ciekawszego…