Prawo Lidii Poet

Próbowałam, ale poległam.

* * *

Podobno Lidia Poet żyła naprawdę i podobno walczyła o prawa kobiet do wykonywania zawodu adwokata we Włoszech. Ach – czyż to nie brzmi pięknie? Prawda, że ta historia ma mnóstwo potencjału?

Szkoda tylko, że w tym przypadku jest to zmarnowany potencjał.

Zacznijmy od tego, co tygrysy lubią najbardziej, czyli… sprawy kryminalne. Wydawałoby się, że to nie przeszkadza – w końcu w „Castle”, „CSI: NY”, „Zabójcze Umysły” i tak dalej to seriale, które mają pindyliard sezonów, a opierają się na prostocie spraw. Ofiara, śledztwo, złapanie i tyle. A w przypadku „Prawa Lidii Poet” mamy dodatkowy atut – dziewiętnastowieczne tło, które jest antykobiece i w którym nie ma aż tak dobrych metod badawczych.

No ale… właśnie.

Te sprawy biegną po najmniejszej linii oporu: „on na pewno nie zabił, więc ja będę go broniła”. Czy brzmi to jak nuda? Tak. Znaleziono ciało, od razu znalazcę do lochu! I koniec sprawy. Jeśli tak miało wyglądać sądownictwo ówczesnych Włoch, to ja się dziwię, że to państwo długo trwało (?).

No, ale nie bądźmy tacy brutalni… w końcu… no właśnie. W „Castle” te historie zdają się być odrobinę bardziej skomplikowane.

Ale no, może serial ratują bohaterowie?

Ci z kolei to nie bohaterowie, a postacie płaskie jak pergamin. Serio – nie ma tu niczego, przez co polubiłabym tych bohaterów. Jeśli twórcy chcieli zrobić dramatyzm w tym, że Lidia walczy o wykonywanie zawodu, to im się nie udało. A dlatego się nie udało, bo skupili się na prostych, tendencyjnych morderstwach. A mogli przedstawić życie tej pani adwokatki inaczej – mogli po prostu opowiedzieć, jakim cudem się znalazła na prawie, jakim cudem je skończyła i jak wzięła pierwszą sprawę. Wait, to ostatnie niby zrealizowano. Ale… no nadal, tło jest tylko tłem i nie chce grać głównych skrzypiec, czego bardzo żałuję. Bo jakże ciekawszy byłby dramat o Lidii Poet! No dobra, ale jeśli tło chce być tylko tłem, to może te charaktery? Ależ skąd – nie ma tu… kurde, Lidia Poet w tym serialu jest typową babką, która jest sprytniejsza od wszystkich innych mężczyzn. Skąd my to znamy? I nie ma tu jakiś większych rozkmin – w powozie się rozpłacze na wspomnienie i tyle widzieli. No, null, nic.

Serial chciałby być ambitny, ale coś mu zdecydowanie nie wyszło. Jest to tak nudne, że stwierdziłam, że posłucham sobie lektora w tle, ale i to mnie znudziło XD.

Zwiastun:

cube

Dobra – to nieprawda, że „Cube” jest horrorem.

* * *

– Zbyt wiele niskobudżetowych filmów science fiction próbuje osiągnąć epicki zasięg i kończy się niepowodzeniem – stwierdziła Kim Newman dla Empire Online, pisząc o „Cube”. – Ten koncentruje się na jak najlepszym wykorzystaniu tego, co ma, i robi to dobrze.

Rzeczywiście, „Cube” to niskobudżetowy film zrealizowany właściwie w jednym pomieszczeniu, na pożyczonym darmo sprzęcie, z dźwiękiem pociągu udającym ruch pokojów sześcianu i z ekipą aktorów, którzy są zaprzyjaźnieni z pomysłodawcą projektu, Vincenzo Natali. A widzowie – choć myślą, że zmieniane są pomieszczenia – i tak zauważą niskie nakłady finansowe.

Kanada nie polubiła się z filmem, ale za to we Francji i Japonii „Cube” odniósł sukces. Zwłaszcza nie dziwi Japonia, gdzie ludzie żyją na dość ograniczonych przestrzeniach i lubią projekty typu „pudełkowy hotel”.

No dobrze, przejdźmy do meritum.

Kilka osób zostało uwięzionych w sześcianie. Dlaczego? Po co? A w ogóle kto to zrobił?

Pytania pytaniami, a sytuacja jest taka, że trzeba się z tego kotła jakoś wydostać. Więc ruszają w drogę, kombinując, co oznaczają liczby przy zmianach wnętrz, którędy najbliżej wyjścia. Bo jakieś wyjście musi być, ne?

Pomimo tego, że film nakręcono w 21 dni, a czytanie scenariusza odbyło się w jeden dzień, to ekipa dała radę. Właściwie pierwsza scena – zaraz po trupie – mówi nam, że mamy tu bohaterów z krwi i kości, każdy z innego pudełka. Jak się zachowają w ograniczonej przestrzeni? Czy będą umieli współpracować?

I dobra, to nie horror, ale jest tu z lekka psychozyczny nastrój, który z miejsca skojarzył mi się tym, co udało się wypracować w „Lśnieniu”. Serio, to jest odczuwalne, ale może dlatego, że gdy dekoracje były czerwone, to i ten kolor wpływał na aktorów.

No poza tym rzeczywiście warunki filmowania były średnio wygodne, więc twórcy skomentowali to jako partyzantkę filmową.

Najlepszy był pomysł na dźwięk przesuwających się pokoi – to po prostu pociąg, który sobie jechał w pobliżu. xD

Początkowo miało być 6 kolorów ścian, ale budżet tego nie wytrzymał i zrobiło się 5. Można to nazwać przypadkiem, ale kto widział „Cube” i zna jego zakończenie, ten może bardzo ładną i romantyczną historię z przesłaniem stworzyć, bo 5 to liczba ludzkości.

Mam wrażenie, że ten film chce, bym się dłużej przy nim zatrzymała. Nie dlatego, że jest jakoś wybitny, ale raczej dlatego, że coś jeszcze chce powiedzieć. Że nie jest tak prosty, jakby się na pierwszy rzut oka wydawało. I choć niektórzy krytycy uważają, że rozmowy między bohaterami są tandetne, to właśnie dzięki nim widz dostaje info: „myśl”, bo to nie jest kolejna, bezmózgowa opowiastka.

star trek strange new worlds sezon 1

Jeśli nie widziałeś/aś nigdy „Star Treka”, to nie musisz sięgać lat 60′ XX wieku, by zacząć się bawić z tym uniwersum. „Star Trek: Strange New Worlds” to idealny początek. No, prawie, ale o tym dalej.

* * *

Nasz kapitan statku Enterprise ma kryzys zawodowy. Zobaczył coś, czego nie powinien widzieć, więc nie chce wrócić na statek. Jednak koniec końców inni go przekonują, więc zaczynamy przygodę.

Powiem Wam tak – ogólnie, rzecz wzbudzała we mnie pozytywne emocje. Nie dlatego, że jakieś wybitne to było, ale koncepcja, gdzie sobie zwiedzasz kosmos w celach badawczych jest całkiem przyjemna. I widać, że starają się tego trzymać.

Tutaj masz do czynienia z przygodami odkrywającymi ciekawe elementy kosmosu lub takimi, co to wiesz – spotykasz inną nację i jej pomagasz.

Bajka dla dzieci?

Bardziej dla dwunastolatków, ale spokojna głowa – „Strange New Worlds” dokładnie wie, czym chce być i nie traktuje widza jak idioty. No, może poza samą koncepcją, ale o tym na końcu.

No więc mamy tu kilkoro załogantów, z którymi się zżywamy. Śledzimy ich losy, jesteśmy ciekawi szczególnie Spocka, który jakby dopiero zaczyna przechodzić swoją drogę bohatera. Dla fanów Star Treka pewnie nic nowego, ot – lekko odświeżona koncepcja postaci.

Spodobało mi się, że umieją się bawić koncepcjami, jak na przykład w odcinku, gdzie wszyscy grają w bajce, to było naprawdę zabawne i niezłe.

Ale… oglądam sobie Star Treka i jest kij wie, który rok – znaczy no, widz wie, bo zostaje o tym poinformowany na początku. Nie mniej wiadomo, ogólne wrażenie jest takie, że to głęboka przyszłość, czasy, których żaden z nas nie dożyje i tak dalej. Wicie, rozumicie. I mają teleport.

I tak sobie oglądam, oglądam i tak se myślę… kurwa – mają statki kosmiczne, teleporty, tysiące kultur w Federacji, a… nie umieją medycyny kwantowej? WTF?

Ależ nie – umieją!

To znaczy umie to robić akurat ta kultura, która jest poza Federacją. I wydaje się rajem na ziemi i w ogóle, złoto i miód płyną jej rzekami. Niestety albo stety, to tylko przykrywka dla smutnej ceremonii, dość brutalnej, którą widzimy na końcu. Aha, czyli kultura, która umie w medycynę kwantową, która wykazuje się duchowością – ma wszak Festiwal Wdzięczności jako bardzo ważne narodowe wydarzenie – jest zua. Super, brawo twórcy Star Trekowi.

No, ale byłabym niesprawiedliwa, gdybym powiedziała, że „Strange New Wolrds” jest złe. Nie, nie jest – ono ma po prostu przestarzałą koncepcję nauki, która w ogóle nie bawi się w fizykę kwantową, ale bądźmy szczerzy. W zasadzie to nie ma w tej chwili seriali, które by inaczej traktowały najnowsze odkrycia naukowe, wiedzę o fizyce kwantowej. Wszyscy jadą na tym samym wózku, na starych koncepcjach, a koncepcje statków kosmicznych są bardzo przestarzałe. Także, no – może jednak przymknąć oko na to?

Dobra, dobra – wywoływało to wszystko pozytywne uczucie, w gruncie rzeczy. Czułam, że świat Star Treka mnie wciąga i chcę więcej, i więcej. Ale… doszłam do dziesiątego odcinka.

Już tam walić koncepcję Spocka, ale koncepcja czasu to… I uwaga, teraz sobie pozwolę na spojlery.

W ostatnim odcinku Pike ma problem, ponieważ spotyka się z kimś, kogo widział w stanie agonalnym w przyszłości. Chciałby to zatrzymać, ale… ni z tego ni z owego widzi siebie z przyszłości. I zaczyna z nim gadać.

Tak, Szanowni Państwo, mamy tu koncepcję starą jak zdziadziały piernik. Jak coś zmienisz w przeszłości, to zmienisz cały świat, który to dodatkowo będzie rozwalony, ponieważ TY COŚ ZMIENISZ. Nie możesz! Musisz być ofiarą! Musisz!

Ale osoby, które interesują się fizyką kwantową wiedzą, że TO TAK NIE DZIAŁA.

W ogóle – ten odcinek wkurzył mnie nie tylko przez tę koncepcję. On był jakby trochę bez sensu. Widzimy Pike’a, który gada ze sobą i na końcu dochodzi do wniosku, że musi zaakceptować swój okrutny los, bo nie może zmienić przyszłości, no i tyle. To może nie brzmi na papierze źle, może dla większości ludzi jest to okej odcinek, ale dla mnie?

Odgrzewany kotlet. I owszem, mamy tu kilka pomysłów, które mogą być przewidywalne, odgrzewanymi kotletami, ale te kotlety były dobre, smaczne. Natomiast kotlet z czasem absolutnie nie był smaczny, był sprzed kilku tygodni i w dodatku na zimno.

No, ale może się czepiam. 🙂.

Dobra, idę w końcu coś zjeść 😃.

mirage

Bierzcie notesy i zapisujcie, dlaczego ten film jest świetny. Albo jeszcze lepiej – obejrzyjcie go sobie 🙂.

* * *

„Fatamorgana” – bo pod takim tytułem znajdziemy go na Netflixie – to hiszpański film, który im bliżej końca, tym jest lepszy. Bo zaczyna się od tego, że chłopiec zobaczył coś, czego nie powinien i w wyniku tej jazdy ginie.

– Ej, jaki to ma związek z tym, że babeczka zmieniła czas, nie ma córki i musi coś zrobić, żeby ją odzyskać? – moje pierwsze pytanie po tych paru minutach.

Okazało się, że związek jest ogromny – ale tu jest trochę tak, że im mniej wiesz, tym lepiej.

I tak, bawią się koncepcją, którą znamy od zawsze. Że jak coś zmienisz, to zmienisz wiele, oj wiele. Ale… to nie jest film, który jest przewidywalny. On dokładnie wie, co zrobić, żeby widz nie stwierdził „ej, ale to nudne”.

Choć – ma wadę w postaci pierwszej godziny. Znaczy wadę. Ona potrafi się dłużyć, ale powiedzmy sobie szczerze, że gdyby nie to dłużenie się, to nie nawiązalibyśmy świetnych relacji z bohaterami.

Film wie, że jest prosty, ale stawia na maksa na triki, które w scenopisarstwie są bardzo wysoko cenione.

Po pierwsze – daj bohaterów z krwi i kości. I mamy tu matkę, która chce odzyskać dziecko. Utożsamisz się z nią? Nie? Oj tam, każdy zna coś takiego jak związki, miłość, ten wątek temu dopomoże. O i mamy tu tajemnicę, intrygę…

Właśnie, po drugie – w połowie filmu pytamy się nie „ale po co nam to pokazujecie”, tylko czy uda się, czy się uratuje, czy w ogóle! O matko, zaczyna się drugi etap filmu i coś dosłownie w nim wybucha. Chcemy wiedzieć, co będzie dalej, chcemy śledzić tych bohaterów, chcemy rozwiązać intrygę, która niby opiera się na wątku czasu, ale tak naprawdę to jest takie dążenie do rozwiązania kryminalnej sprawy.

Och, właśnie – to jak wykorzystano w tym filmie historie bohaterów to czyste złoto.

Sam koncept zmiany czasu jest tłem i nie gra w zasadzie jakiejś turbo ważnej rzeczy, to tylko pretekst do podróży bohaterów. Bo oni przechodzą w sobie jakieś zmiany, bo oni grają tak, żeby ugrać jak najwięcej. Może się uda, co? Może! Kurde, ale uda się czy się nie uda?

I do ostatniego tchu filmu właściwie czekałam w napięciu, czy się uda, czy jak to się skończy, mając nadzieję, że wreszcie wszystko się ułoży i nie będzie to kolejne „12 małp”. Dobra, poleciałam za daleko ze skojarzeniem, ale powiedzmy sobie szczerze – większość filmów o zmianie czasu jest dennie ponura.

„Fatamorganę” bardzo polecam. To jest na pewno coś, na co warto przeznaczyć te dwie godziny swojego czasu.

czerwony karzeł

Nie bardzo jest jak obejrzeć „Red dwarf”, a szkoda, bardzo szkoda.

* * *

Dawno, dawno temu – bo w roku 1988 na BBC Two wpadł pierwszy odcinek „Red dwarf”, sitcomu, który wywraca wszystkie świętości SF w parodię.

Pod koniec XXI wieku kosmiczny statek górniczy – Red Dwarf – ma problem. Otóż, wyciek promieniowania na pokładzie zabija wszystkich… no prawie wszystkich. Najniższy rangą technik Dave Lister uchodzi z życiem, podobnie jak kotka, której potomstwo potem ewoluuje w człowieko-kota, a ogólnie ekipa jest taka: robot-android, hologram, człowiek i człowieko-kot. Oni oczywiście mają swoje imiona, ale dla widza znacznie ważniejszy jest humor.

Głupi, czasem może prymitywny – ale na pewno zabawny. To jest typ „głupiej amerykańskiej komedii”, choć tu bardziej mamy do czynienia z angielskim humorem. No i jest śmiesznie. Nawet bardzo śmiesznie, powiedziałabym, że po kilku odcinkach trzeciej serii gęba mi się uśmiecha.

Serial doczekał się dwunastu sezonów – głównie w latach 1988-1993 i jednego TV filmu. Wydaje się, że dla Anglików może to być kultowy serial, natomiast dla Polaków „Czerwony karzeł” jest raczej zapomnianą produkcją, widzianą na jakiś dziwnych kanałach typu TV Kraków.

Udało mi się znaleźć parę pojedynczych odcinków na cda, jednakże z chęcią bym zobaczyła całość. Serio, w skali od 1 do 10 to bym dała mu 8, ponieważ ten humor. Tak, humor… a zresztą, sami obczajcie po fragmencie. 😉 Ach, byłabym zapomniała! Intro chociaż jest kiczowate, to sama muzyka – podobnie jak do endingu – są klimatyczne 🙂.

the call [korea, thriller psychologiczny]

Wchodzimy na IMDB i wpisujemy „The Caller”, z polska nazwany „Telefon z przeszłości”. Widzimy ocenę 6.0.

OK, wpisujemy „The Call” – no, ten koreański, z 2020, co jest na Netflixie. O, 7.1! Czy słusznie?

* * *

Pewna kobieta wraca do swego rodzinnego domu, jednak po drodze okazuje się, że zgubiła komórkę. No nic, w chacie będzie jakiś telefon, to zadzwoni.

Tak.

Telefon jest stary.

Tak.

Bohaterka rozmawia z kimś z przeszłości, by najpierw się z nią zaprzyjaźnić – bo to kobieta – a później, a później przejść przez tą relację w trybie horroru.

Znamy? Istotnie – „The Call” nie jest jeszcze horrorem, ale delikatnie zahacza o ten gatunek, szczególnie pod koniec. Mam nadzieję, że to nie jest żaden spojler, choć ja przecież nic nie mówię 😛.

Pierwszy akt jest dość powolny, mamy więc czas na poznawanie się obydwu bohaterek. Jednak gdy jedna z nich postanawia coś zmienić, to zaczyna się wywrotka na całego i film nabiera tempa.

I choć koreańskie dzieło powstało na bazie „The Caller” z 2011, to robi to raczej o wiele lepiej, co widać nawet po samych nagrodach z festiwali różnorakich. No, ale nagrody nagrodami, a co decyduje o tym, że ten film jest tak dobry?

Przede wszystkim napięcie zbudowane między bohaterkami. Widz dobrze je poznaje, oj dobrze i jest wielokrotnie zwodzony. Kunsztu tu dodaje muzyka (Dalpalan) oraz artystyczne ujęcia, zdjęcia scen. Nawet nie wchodząc za bardzo w historię, ujęcie aż samo mówi „proszę, zinterpretuj mnie”. A przez to opowieść nabiera głębi, daje do myślenia i przede wszystkim wjeżdża w emocje.

Myślę, że jest to dobre kino, warte zobaczenia szczególnie wtedy, gdy lubicie kino koreańskie. Albo takie thrillery.

I wiecie, co? Może to dobrze, że film trafił przez plandemię na Netflix (choć pierwotnie miał być w kinach), bo na pewno więcej ludzi go doceni i zobaczy.

Źródło

Nie da się napisać recenzji tego filmu. To trzeba zobaczyć. Tzn. mogłabym wprost powiedzieć – pewien pan próbuje uratować ukochaną. Ale jest to w tak mistycznym sosie podane, że naprawdę nie wiem, jak mogłabym to opowiedzieć.

Mało tego.

Chyba dużo zależy od tego, na jakim etapie jesteś. W moim przypadku kwestia śmierci jest nieprzerobiona, więc w trakcie seansu to właśnie przerabiałam.

Autentycznie, po filmie poczułam jakiś spokój i miałam wrażenie, jakby coś się przetransformowało.

To nie jest film dla każdego – bo od pierwszych minut widać, że to nie jest zwyczajna opowiastka. Że tu jest głębia. Ale taka prawdziwa głębia, która rzeczywiście chce coś opowiedzieć i która ma takie głębokie korzenie.

A właśnie, korzenie…

Ja nie opowiem Wam o czym jest to film – ponieważ nie chcę zdradzać ewentualnych spojlerów. Ja nie opowiem Wam, o czym jest ten film, bo tego nie da się opowiedzieć. Ale za to da się powiedzieć, że tu absolutnie wszystko miało sens, było dogłębnie przemyślane i miało znaczenie. Od dialogów, a skończywszy na grze świateł, scenerii. Mocno widać artyzm w tym obrazie.

Polecam serdecznie 🙂.

dziewczyna i kosmonauta

Paździerzowatości pewnego dialogu nie wytrzymała Canva. Otóż, chciałam Wam pokazać coś, co teoretycznie ma sens, ale praktycznie brzmi słabo. Bardzo słabo. Zrobiłam screeny całości, ale nie wszystkie udało się do niej wgrać.

Ale od początku.

Miałam sobie odpuścić „Dziewczynę i kosmonautę”, ponieważ nie przepadam za romansami. Tak – SF jest tu tyle, co kot napłakał, nie mniej jednak dobre początki robienia w polskim kinie projektów z fantastyki.

No, ale czy to jest dobry początek…

Mamy tu tak: Rosjanie zapraszają Polaków do współpracy, żeby piloci F-16 mogli wyruszyć w kosmos, a raczej jeden z nich. Bogdanowi się to udaje, a Julia Tymoszenko… znaczy, nasza ministra od czegoś tam, która wygląda jak Julia kandydatom tę nowinę ogłasza. No i Bogusiowi się udaje, w związku z tym Boguś wleciał na orbitę i przez 30 lat z niej nie wyleciał.

Światu zostaje ogłoszona wiadomość, że statek na którym on był wybuchnął.

No, ale teraz po trzydziestu latach Boguś wraca, więc nasza koffana bohaterka Marta chce rozmawiać z mężem, bo ten był jego konkurentem w bitwie o jej serce.

No i prowadzą taki oto dialog, który widzicie.

– No… a ty mnie okłamałeś – oświadcza Marta na koniec, niczym obrażona nastolatka i idzie w stronę zachodzą… znaczy, auta.

Włączyłam przyśpieszenie 1,5x żeby nie bolało. Niestety, w trakcie oglądania czułam, jak mózg mi się zaczyna buntować. Było to prawdopodobnie spowodowane wrażeniami, że ta historia może i ma potencjał – bo czemu nie, romanse mogą być poprowadzone na tle fantasy, jak i SF, ale… nawet jeśli przymkniemy na to oko, to historia jest zua.

Zua, bo miałam wrażenie, że jest mnóstwo scen, które do niczego nie prowadzą.

W pierwszym odcinku widzimy młodą Martę i jej koleżankę na imprezie, gdzie poznają Bogdana i tego drugiego. I spoko, nie ma problemu. Tyle że… pomyślałam, że Koreańczycy zrobiliby to lepiej.

Bo widzowi nie sprawi frajdy oglądanie nagich ciał zupełnie bez sensu, nie bawi go oglądanie imprezy, ale sprawi oglądanie historii, która jest rzeczywiście ciekawa. A z tego pomysłu można zrobić ciekawą – można rzeczywiście skupić się na bliskości relacji między Martą a Bogdanem, ale my tego nie widzimy, mamy jedynie jakieś tracenie taśmy filmowej.

Serial liczy sobie 6 odcinków po około 40 minut. To bardzo mało i choć teoretycznie stara się stworzyć jakąś dziwniejszą historię, z wątkiem romantycznym, z wątkiem imprezy, znaczy konfliktu, z wątkiem drogi bohatera, to początek mnie absolutnie nie wciąga.

I serio – może to to, że ja nie lubię romansów?

Tyle tylko, że „Źródło” – choć historia jest dość specyficzna – można by określić jako romans, bo facet walczy o swoją miłość. I mi się to oglądało zajebiście. A na przykład „Kara para ask”? To już w ogóle telenowela, ale za to bardzo dobra, pełna romansów i co? I dialogi ma o wiele lepsze, a poza tym to sceny w większości mają znaczenie.

A na koniec perełka – ponoć w szóstym odcinku widzimy, że ktoś odlatuje w kosmos i widzi Ziemię. Ta Ziemia zdaje się być płaska. Niestety, nie udało mi się znaleźć tego momentu, nie mniej screen z internetów jest. I powiem Wam tak.

Jeśli na początku nam pokazują OKRĄGŁĄ Ziemię, a na końcu PŁASKĄ, to nawet w kontekście dawania informacji podprogowych coś się wyraźnie pojebało, gdyż… nawet w takim „Truman Show” wszystko, ale to absolutnie wszystko jest wykładane w sensowny, uporządkowany sposób. Tu natomiast wygląda to trochę tak, jakby twórcy chcieli i jedno, i drugie, i wyszło bzdurnie.

Heh, jakbyście mieli siłę na znalezienie tej sceny, to dajcie znać, w której minucie. Mnie się odechciało po kilku minutach lagowania i wygląda na to, że do końca miesiąca muszę zwolnić z oglądaniem 🙂.

o północy w pera palace

„O północy w Pera Palace” (Turcja, Netflix) raczej paździerzem nie jest. Zapowiada się wręcz fajnie: mamy tu dziennikarkę, która węszy za mocno, ale dostała prikaz napisania o hotelu bez jakiś dziwnych sensacji. Sęk w tym, że się przenosi do przeszłości. I jasne, rozumiemy to, że jest zachwycona i myśli, że to jakiś turbo realistyczny sen. Ale gdy już rozumie, w co się wpakowała, to znajduje stolik wojaków z Anglii, podchodzi do niego i informuje:
– Wkrótce stąd wyjedziecie, zacznie się walka o niepodległość!
🤦‍♀️🤦‍♀️🤦‍♀️
No pomyślałam, że facepalm roku mam zaliczony.
Nie mniej, dotykamy w tym momencie być może szerszego i smutnego trochę problemu. Otóż, w „Inna Ja” oraz w „AT&YE”, a nawet w „Para kara ask” kobiety są spoko. Kobiety są inteligentne i bardzo uduchowione. I właściwie, nawet w takim „Wspaniałym stuleciu” kobiety są przebiegłe i inteligentne. W Sharmaranie czy jak mu tam, nie zwróciłam uwagi na to, by jakaś płeć była przedstawiona w dziwaczny sposób.
No, ale przeglądam sobie grupę fanbojek tureckich seriali i tam ktoś poddał dyskusji jakiś tytuł. Że się nie podoba, bo serial przedstawia głupoty.
Jedna z odpowiedzi mnie zaintrygowała:
– Coraz częściej Turcy przedstawiają kobiety jako idiotki.
Cóż – nie uzyskałam odpowiedzi, w jakich tytułach tak się stało, ale jeśli patrzeć przez pryzmat TYLKO pierwszego odcinka, to „O północy w Pera Palace” (2022) znajdzie się w tym niechlubnym gronie. Niestety, trzeba być kretynem, by obwieszczać wrogowi tajne plany walk.
No, ale może bohaterka jeszcze dojdzie do rozumu, wszak to osiem godzinnych odcinków, więc mnóstwo czasu.

księga boba fetta

Dzień dobereł, gotowi na trzeci sezon Mandalorianina? Spokojnie, ten staruje dopiero w środę.

Tymczasem postanowiłam obejrzeć „Księgę Boba Fetta” i się pozytywnie zaskoczyłam. Być może dlatego, że nie miałam żadnych oczekiwań – Disney po prostu zdążył tak dużo zniszczyć, że każda kolejna produkcja z uniwersum Star Wars stoi pod znakiem zapytania, czy jest OK.

Ale tymczasem… Boba Fett jest OK. Złośliwi mówią, że od piątego odcinka wyszedł twórcom Mandalorian i jest w tym wiele prawdy, ponieważ cały odcinek jest mu poświęcony, a dwa kolejne mają duży jego udział.

Z drugiej strony akcja dzieje się na Tatooine – planecie pustynnej, na której zresztą spotkaliśmy Mandalorianina, a przecież on był na chwilę, a życie na niej toczyło się dalej.

Tak samo, jak życie Boba Fetta.

Wiecie, cztery pierwsze odcinki mają naprawdę dobry klimat. To znaczy – jest w tym trochę z „Diuny”, tyle że jakby inaczej interpretowanej, niż u Villeneuve’a, a z drugiej strony… jest coś bardzo fajnego w drodze bohatera, jaką przebywa Boba Fett.

I nieoczekiwanie dla mnie, naprawdę się wciągnęłam. Jeden, drugi odcinek i skończyłam serial w kilka godzin, bo ten liczy sobie 7 odcinków.

No – epicki jak Mandalorianin to on nie jest, ale myślę, że w kategoriach zgrabnej przygody to już jest przyzwoity serial. Mamy tu sporo akcji, zwłaszcza pod koniec, świetną scenę z pociągiem i coś, co prawie chyba zawsze wychodzi – świetna muzyka.

No więc, pytanie jest takie: czy to chamstwo, że żeby zrozumieć, skąd znowu Grogu u Mando w trzecim sezonie, trzeba obejrzeć Bobę Fetta?

I tak i nie.

Z jednej strony, gdyby przeskoczyli ten kawałek widz mógłby być niezadowolony, bo akcja byłaby poszatkowana i średnio uporządkowana. Z drugiej strony, a właściwie na kawałku tej samej strony mamy jeszcze to, że wszystko dzieje się w tym samym świecie, w podobnych przestrzeniach, więc widz odczuwa spójność, że ma do czynienia z wielkim, pięknym światem.

Jednakże… zobaczymy, jak w Mandalorianinie podejdą do sprawy. Bo nie ukrywam, że to może dać nutkę tajemnicy fabule Mando, choć niektórzy mogą poczuć się zirytowani, że tak ucięli i nagle robimy jakiś przeskok.

Hmmm – pożyjemy, zobaczymy.

Póki co, to polecam bardzo muzykę z Boba Fetta: https://youtu.be/3a0tH0fkvW8

A serial? Cóż, myślę, że jest na przyjemny seans w sam raz.