chyłka serial

Dzień dobereł, mamy już poniedziałek, więc… zamiast mema wstawię Wam rozkminę.

* * *

Są trzy typy książek:

a) takie, które są idealne jako audiobooki – tu patrzaj: „Władca Pierścieni” Tolkiena czy – założę się – „Pożegnanie z Afryką” Karen Blixen, a nawet „Idiota” Dostojewskiego. Ten smak słowa to coś niesamowitego, ale na papierze, zwłaszcza komuś współczesnemu, niekoniecznie może być łatwo i przyjemnie.

b) Powieści nieekranizowalne. To bardzo często dotyczy dzieł filozoficznych (bardzo śmieszne), ale także – zapewne – arcydzieł literackich. Przykład: „Diuna” Franka Herberta. O niej się nie chcę jednak znów rozwodzić, więc czas na trzeci…

c) Kinówki – bo jak nazwać coś, co lepiej wychodzi na ekranie, niż takie, jakim jest, czyli powieścią?

Zgadnijcie, którym przypadkiem jest „Chyłka”. Można ją obejrzeć na Playerze i liczy sobie 5 sezonów. To dość popularna seria i wydaje mi się, że nie bez powodu. Jestem na 4 z 7 odcinków i po prostu mój mózg powoli chce się ewakuować z tej historii. Ale właśnie. Problemem serialu NIE JEST realizacja serialu, bo aktorzy – Cielecka i pan od Kordiana – starają się. Wszyscy się postarali, by było co oglądać i cieszyć oko. Niestety, konstrukcja wydarzeń… yyy… dobra, to może inaczej.

W kinematografii mamy tzw. zawieszenie niewiary. I wbrew pozorom jest ono bardzo duże, bo kto nie czytał o tym, że „Dr House” to medyczne bzdury, a „CSI NY” (na przykład) spowodowało problemy prawne, bo ludzie myśleli, że policja jest tak zajebista, jak w TV? I Chyłka stosuje te same chwyty, co „Zabójcze umysły”, na przykład, ale pod względem pewnych rzeczy jest gorzej. Na przykład dowody. Na przykład plaster, który mamy na początku i on niby jest dowodem i facet ma ten dowód wsadzić w kopertę, bo powietrze, no i ten plaster to jest jakiś taki dziwaczny, ale jeszcze dziwniej się robi, jak Kordian wbija się w białoruski gang od papierosów. Tu mój mózg dał mi pierwszy sygnał, że on tak średnio ma ochotę kończyć „Chyłkę”.

Więc chyba dokończę tylko pierwszy sezon, bo dalej – podobno – jest gorzej. To znaczy fabularnie, z tym, co zrobił Mróz w swoich powieściach. A ja nie chcę gniotu, który ładnie wygląda, ale od wszelkich wydarzeń boli mózgownica.

Jezu.

Ale dobra wiadomość jest taka, że jeśli NIE BĘDZIECIE MYŚLEĆ, to będziecie się dobrze bawić. Tak jak wracacie po pracy, włączacie na „Policjantki i policjantów” na TV4, no i się odprężacie. To jest dokładnie tego typu rozrywka i obawiam się, że mój argument, że Mróz pisze powieści dobre na ekran chyba nie wytrzymał ciężkości głupoty niektórych plot tłistów w Chyłce.

barry

Wszyscy gadają o „Sukcesji”, a „Barry” odszedł po cichu. Nie ma wielkich fanfarów i nie było jakiegoś ogromnego emocjonalnego pożegnania twórców z widzami.

Był za to jeden z najlepszych komentarzy społecznych.

* * *

Barry to marines i widać, że kozak. Dlatego po powrocie z misji wojskowej zamiast wracać do woja, zdecydował się zarabiać inaczej – być płatnym zabójcą. Interes idzie dobrze do czasu, gdy ze wspólnikiem przenosi się w inne miejsce, a tam… cóż, postanawia zapisać się na zajęcia aktorskie.

Brzmi zabawnie?

„Barry” to cztery sezony, które mają trzy podstawowe i ogromne zalety:

🤣 jest to niesamowicie dobrze rozpisana czarna komedia – zapewniam, że praktycznie w każdym odcinku jest coś, przy czym przynajmniej się uśmiechniecie. I na całe szczęście, tam nie ma świętości.

😲 Zaskakujące plot twisty. Tu nie ma prostych, oklepanych zwrotów akcji. I powiem Wam, że tajemnica nie tkwi w tym, co jest na ekranie, a w tym, jak wykorzystano pewne sposoby kreacji. Zwłaszcza jedna, ale gdybym powiedziała, to bym zrobiła coś na wzór zdrady zakończenia „Szóstego zmysłu”, a ponieważ Was cenię – odpuszczę sobie.

🥸 Naprawdę rewelacyjnie komentuje wątki społeczne. PTSD? Proszę bardzo – widzimy, że Barry się z tym zmaga na swój sposób, no bo w końcu mamy do czynienia z facetem, który chce zacząć szukać siebie, który ma wizje, który czuje się zagubiony i tak, aktor to wszystko bardzo ładnie ogrywa. Poprawność polityczna? Hmmm, szczerze mówiąc – tu jakby poprawność polityczna nie istnieje. A nawet jeśli to robią to w tak fantastyczny sposób, że bez tego elementu fabuła byłaby mniej kolorowa. Ogólnie dostępna broń w USA? Proszę bardzo, jest: „tylko nie dzisiaj”, jak ktoś „zawołał” z ekranu zmęczony tym, że ciągle w tym sklepie są strzelaniny. Tworzenie filmów, seriali, granie na ekranie? Och – oczywiście, że jest i to w bardzo dużym stopniu.

A na końcu majstersztyk.

Ja Wam powiem, że końcówka ostatniego odcinka „Barry’ego” utknęła mi w głowie. Na początku, po obejrzeniu jego była taka cisza. To nie „Wspaniała pani Maisel”, z którą twórcy postanowili się pożegnać na całego. To… cisza. Niby nic nadzwyczajnego, masz ostatnią scenę i napisy. Ale właśnie. Ta scena zostaje w głowie. Komentuje bardzo wiele, także tworzenie „historii opartej na faktach”, także i więcej – ale nie chcę spojlerować. Po prostu ten element jest tak doniosły. I gdy muzyka wchodzi… muszę zobaczyć to jeszcze raz.

.

.

.

…

mała syrenka 1989

Dzień dobereł.

Zdziwiłam się, że tyle pamiętam z tego filmu. Musiałam ostro nadawać „Małą syrenkę” za dzieciaka.

Cóż mogę powiedzieć – wspaniały film.

Jest wspaniały z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że przy tym dziele pracowało SERCE i wyczułam ten moment. Serio, autentycznie.

Dwa – nie ma tam niczego w treściach, do czego można by się doczepić. Te wszystkie kwestie „och, no ale Arielka jest głupia, co to jest, że ugania się za chłopakiem, no, to nieprzyzwoite, że nie jest feminą”…

No właśnie – w „Małej Syrence” pokazano coś na wskroś normalnego. Raz, że rozwój relacji damsko-męskich może nie był jakiś niesamowicie głęboki, ale za to widać było moc seksualności, sensualności. Hmmm… energie, jakie tu pracowały, działały w harmonii. Dlatego Eryk na końcu musiał zrobić to, co zrobił.

Moim zdaniem, „Mała Syrenka” z 1989 jest filmem, który bardzo blisko leży arcydzieła. Jest po prostu czymś, w co włożono serce i to widać, słychać, czuć. Dlatego nic nie trzeba tu poprawiać.

W linku szerszy tekst – na temat problematyki remaków live action. Mam nadzieję, że się Wam spodoba, dajcie znać.

mała syrenka II

Legenda głosi, że ktoś przy „Małej Syrence II” dobrze się bawił. To tylko legenda, jest w niej odrobina nutki prawdy, ale niestety – to nadal nie wygląda dobrze. Zacznijmy od tego, że 2000 rok – czyli kiedy powstała nasza animacja – to wysyp gównofilmów od Disneya na DVD. Dosłownie każda słynna animacja doczekiwała się sequeli, które ekhem, niekoniecznie chyba przez fanów są uznawane. „Mała Syrenka II: powrót do morza” to efekt właśnie tego zjawiska. Gorzej, że przez tych, co te cosie oglądali, film ten jest uznawany za jeden z lepszych XD.

Jeśli tak, to słabo widzę recenzowanie trzeciej części, bo tak – historia o Ariel to trylogia. Choć może lepiej szybko zapomnieć o kontynuacjach, no może poza serialem, bo wieści głoszą, że ten się przyjemnie oglądało.

Do brzegu.

To był dziwny seans, ponieważ animacja jest… z jednej strony sztampowa: mamy tu odwróconą fabułę. Teraz to córka Ariel, Melody, chce wrócić do morza, bo jej rodzice się wystraszyli siostry Urszuli – Morgany. A że rodzice postanowili trzymać młodą pod kloszem, no to… Melody się buntuje i ucieka do Morgany, by ta powiedziała jej, o co chodzi, dlaczego tak ciągnie ją do wody.

I wiecie, na poziomie koncepcji fabuły ta historia ma duży potencjał. Bo tak: z jednej strony jest to opowieść o korzeniach, z drugiej o rodzicielstwie, a z trzeciej o dojrzewaniu. Problem w tym, że kompletnie się tym nie przejęto i postanowiono zrobić coś na odczepkę. Bo ja ani z bohaterami się nie zaprzyjaźniłam, ani też fabuła mnie nie zainteresowała. Film krótki jednak, to pozwoliłam mu się skończyć, choć jeszcze trochę, a wyłączyłabym. I jeszcze jedno: oglądanie takiej normalności bez LGBTów dzisiaj sprawiło, że czułam lekki powiew świeżości. Trochę WTF, bo raczej film nie jest wart świeczki.

Nie jest to paździerz, ale jeśli masoński symbol czyni scenę sensowniejszą, to jest tu coś nie tak XD.

the last unicorn

Dzień dobereł.

„The Last Unicorn” z 1982 to nie jest zwykła animacja. Powstała na kanwie powieści Peter’a S. Beagle i on też stworzył do niej scenariusz. Chyba dlatego jest to takie dobre, bo wszystkie elementy do siebie pasują.

Seans mnie zaskoczył tym, że to jest takie… mroczne. Znaczy, no – nie ma tu cukierkowatości. To jest takie… anglosaskie legendy, w ten klimat, ten deseń. Czuć to. I to, co widzimy na ekranie nie jest do końca oczywiste, bo różne zwroty akcji są nawet zaskakujące.

Mamy tu jednorożca, który zastanawia się – ale jak to, on jest jedyny na świecie? Przecież byli na księżycu, w wodzie i znikają tylko wtedy, kiedy jest niebezpieczeństwo… Ostatni jednorożec nie może zdzierżyć tej wiadomości i postanawia to sprawdzić, wybierając się w świat. Czy mu się uda znaleźć pobratymców?

Hm, dzień po seansie stwierdziłam, że ten film jest piękny. Ma w sobie coś magicznego.

Co ciekawe, kreska mi się trochę kojarzyła z mangą, ale te oczy były właśnie takie… magiczne. Przyciągające, jedyne w swoim rodzaju i to one jakoś sprawiły, że tym bardziej postanowiłam to obejrzeć.

Muzyka to jedna z najmocniejszych stron filmu – ale jedna. Bo po prawdzie, cała historia, prezentacja jej są urzekające.

Na pewno warto obejrzeć – kto chce, ten znajdzie 😉.

W komentarzu zamieszczam link do soundtracku.

cruella

Dzień dobereł, co tak długo? No właśnie, był nawet moment, w którym żałowałam, że tak późno zabrałam się za Cruellę. Ostatecznie jednak ten film miał większy hype, niż na to zasługiwał, ale przyznać trza, że to w jakiś przyjemny sposób płynęło. Nie, serio – fabuła „Cruelli” nie jest wybitna, może nawet nie jest jakoś turbo inteligentna. Po prostu jest sobie dziewczę, które zabiło matkę i która chce zostać projektantką mody i jej przyjaciele to ogarniają i potem jest bitwa między Cruellą a Baronessą, w trakcie której widz obserwuje ładne, muzyczne spektakle.

Bo muzyka jest sercem tego filmu.

To nie jest film z kategorii „ładny”, ale jest to po prostu coś – troszku – lepszego, niż seans do kotleta. Chyba, anyway, wszystko zależy od gustu.

Oj, co mogę jeszcze powiedzieć o tym filmie… filmidle… to jest właśnie przypadek romantyzowania złoli. I ja rozumiem, że tu akurat złolka może mieć trałmę i tak dalej, ale jednak, o ile pamiętam, Cruella ze „101 dalmatyńczyków” była na wskroś zła i wszystkie filmy to prezentowały.

Natomiast jest jeden pozytyw seansu – aż mi się zachciało przeczytać pierwowzór, bo serio – nigdy go nie tknęłam. Hmmm…

Takie 6/10. xD

tle little mermaid 1975, Japonia

Odnośnie burzy, jaka się zrobiła wokół „adaptacji” Disneya z 2023 roku mogę powiedzieć tylko jedno. To nie jest dyskusja, to jest wojna. To nie jest rozmowa o kulturze, to jest uhahanie ego, które chce pokazać, że jest lepsze od innych, bo wali na prawo i lewo tęczą lub polską flagą. A tak się składa, że zjawiska typu woke, afrocentryzm czy inne nie znikną z planety tylko dlatego, że tęcza obejmie wszystkie istoty na świecie. Tym bardziej, że ta tęcza nie zauważa tych zjawisk, ale ej – to miała być recenzja „Małej Syrenki” z 1975 roku, stworzonej przez Toei Animation.

I nieważne, z którą wersją mamy do czynienia – warto zapoznać się z pierwowzorem, to jest z baśnią Hansa Christiana Andersena „Mała syrena”. Autor stwierdził, że dzieci widzą opakowanie, zaś dorośli – wnętrze. I wiecie, co? To zupełnie inna historia, niż ta znana z wersji disneyowskiej. Japońska jest bliższa opowieści, ale i tak wprowadziła zmiany. Niewielkie, ale są. Jednak zachowała złote włosy syreny (!), oraz to, że Marina – bo tak się tu ona nazywa – na końcu zamienia się w coś innego. Hmmm, Japończycy nie byliby sobą, gdyby nie dodali trochę poważniejszego tonu, bo to wciąż nie jest to samo, co było w historii Andersena.

A co w niej było?

To była opowieść o duszy.

O pragnieniu jej posiadania.

I o tym, że tak – można ją otrzymać, jeśli się czyni dobro.

I wiecie, słuchając tej opowieści, autentycznie się popłakałam. Chwilę później, znalazłszy film „The Little Mermaid” z 1975 roku i dotrwawszy do końcówki, znowu poczułam te emocje, gdy się żegnałam z bohaterką. To pożegnanie wyglądało na lekko kiczowate, ale tylko lekko.

Ta animacja ma wysokie noty na IMDB, co mnie zdziwiło, ale weźmy pod uwagę, że to były lata 70′ XX wieku. I w dodatku widać, że Japończycy chcieli uszanować oryginał, ba! Początek i koniec to kilka ujęć na morze i miasto, i posąg – i mówię tu o ujęciach z taśmy filmowej, a nie rysowanych.

Oczywiście, że animacja ta nie dorasta do pięt wersji z 1989, bo trudno dorównywać czemuś, co naprawdę jest arcydziełem.

I teraz tak: zważywszy na treść baśni, Disney miał OGROMNE POLE DO POPISU w kwestii nowej interpretacji. Jesteśmy w okresie, kiedy animacje opowiadają nie tylko o prostych sprawach, ale także i o trudnych, typu „akceptacja śmierci” (Kot w butach 2022). Potrafimy w jednej historii dać uciechę zarówno dorosłym, jak i młodszym. A przecież aktorska wersja to doskonała okazja do stworzenia NOWEJ interpretacji, bo raz, że nie wywala starej wersji, a dwa, że opowiada COŚ NOWEGO. Mało tego – to była doskonała okazja, by wesprzeć LGBT. I o ile była awantura, że Urszula nie jest queer, o tyle mogli iść w tę stronę bardziej odważnie, bo od lat toczy się dyskusja, czy Hans był gejem lub biseksualistą.

la femme nikita

To jest, proszę Państwa, skandal.

21 lutego 1990 roku do kin wszedł obraz Luca Bessona – „La femme Nikita”. Thriller, noir, zwał jak zwał, ale to jest niezwykle ludzki obraz kobiety, która chciałaby mieć piękne życie. W zasadzie: wszystko jest realistyczne, bo kto się nie boi, jak przeprowadza bardzo poważne akcje w związku z bezpieczeństwem międzynarodowym, które wymagają często zabójstwa? Bo nasza kochana Nikita to kobieta, po prostu kobieta. Och – i Luc Besson chciał bardziej pokazać ten obraz, niż skupić się na wątku sensacyjnym. I bardzo dobrze!

Myślę, że do filmu wrócę jeszcze za jakiś czas, ale póki co mamy skandal, proszę Państwa.

Nikt nie wątpi, że Luc Besson dobrym reżyserem jest i potrafi stworzyć niesamowicie zapadające w pamięć historie. Ale to polskich VODów nie obchodzi. Człowiek musi wejść na jakieś półlegalne czy nielegalne nawet strony, oglądać rip z kasety VHS tylko dlatego, że docenia wspaniałe kino. Takiego kina już się nie kręci. Takiego na wskroś ludzkiego obrazu kobiety. Och. No – proszę mnie nie łajać za nieznajomość kina francuskiego, nie rozmnożę się przez pączkowanie.

Niestety, albo stety – „Point of No Return” (1993 r.) od Johna Badhama również nie istnieje w naszym streamingu. Ten tytuł to remake (!) Nikity, bo wtedy Hollyłód remakowało kino francuskie. Ponoć nie jest to jakieś wybitne dzieło, a nawet zahacza o paździerz. Kto widział, niech się wypowie. Za to w 1997 roku premierę miała kanadyjska seria la femme Nikita z Petą Witson i Royem Dupuisem. Oczywiście, czasy były takie, że jak coś leciało na Polsacie (lub innej stacji), to se leciało – ale pierwszego odcinka zwykle się nie widziało. I ja, PRZEZ DWADZIEŚCIA LAT ZASTANAWIAŁAM SIĘ JAK WYGLĄDAŁ FILM-POCZĄTEK, PONIEWAŻ NIKT GO KURWA NIGDZIE NIE POKAZYWAŁ.

Teraz już wiem.

Warto było czekać te 20 lat, zwłaszcza że wersja, którą obczaiłam była co prawda zripowana, ale za to z Tomaszem Knapikiem, który gadał bez cenzury.

[HIPNOZA TV] Po co Blue Beam, wystarczy telewizor

Co się stało, że się otrząsnęliśmy? – zapytała Californijka, a jej partner odparł:
– Pozbyliśmy się dwóch telewizorów (…). Do dzisiaj nie mamy, już trzy lata.
– Nam się wiecie, mózg uwolnił. No i zrozumieliśmy, że (…) coś tam jest na rzeczy. – podsumowuje kobieta.

Jak myślicie, co zaobserwowali, gdy wywalili pudła do śmieci? Oczywiście – mowa o plandemii, więc obserwowali spanikowanych, wystraszonych do cna ludzi, którzy myśleli tylko, jak przetrwać w trakcie tego szaleństwa. Do szczegółów odsyłam do nich.

Ogólnie przypadek Californijki i jej partnera to przykład, w jaki sposób telewizja oddziałuje na umysł. A ja w tym tekście opowiem o przyczynach. Zapraszam.

Podświadomość nie odróżnia prawdy od fikcji. Weźmy prosty przykład: wyobrażasz coś sobie. Jak myślisz, dlaczego wyobrażanie szumiących fal czy drzew działa? Bo podświadomość stwierdza, że to prawda. Ona nie osądza; ona wchłania wszystko jak leci, jest jak gąbka, która radośnie pochłania wodę spod prysznica.

W tym momencie powinno się zadać pytanie: chwila, jeśli tak jest, to czy przypadkiem to, co widzimy na ekranie, to co słyszymy z radia nie jest również pochłaniane przez gąbkę?

JEST!

– Telewizja jest jednym z najbardziej skutecznych narzędzi hipnotycznych – uważa Hanan Parvez, psycholog.

-Twoja psychika ciągle kształtuje się pod wpływem różnych informacji, które otrzymujesz ze swojego otoczenia, w tym telewizji – pisze na swym blogu.

Możesz stwierdzić – no dobra, ale w takim razie wszystko nas programuje, począwszy od szkoły, przez wydarzenia na podwórku, a skończywszy na czytaniu książek. Telewizja nie musi być taka zła, jak ją malujesz. bo nie ma znaczenia forma.

Otóż – ma znaczenie.

Telewizja to ekran, ale pytanie: w jaki sposób jest on skonstruowany? Otóż, telewizor zawiera pewien mechanizm, w którym jest obręcz i która to obręcz powoduje migotanie obrazu. Więcej na ten temat w kolejnym tekście, a tymczasem sprawdźmy, jak to wszystko wpływa na umysł.

Otóż – wywołuje to po prostu stan hipnotycznego transu. Jak szybko? W przeciągu kilku sekund. To fale mózgowe wchodzą w stan alfa, czyli stan medytacyjny/głęboki relaks. Czy w trakcie oglądania czujesz senność? Jeśli tak, to brawo, właśnie znajdujesz się w stanie alfa, a treści wbijają Ci się w Twoją podświadomą część gąbki.

– W tym stanie transu twoja podświadomość staje się bardzo podatna na sugestie, a wszelkie informacje, które otrzymujesz z telewizji stają się częścią twojego rezerwuaru pamięciowego – twierdzi Parvez.

Ale na tym nie kończy: – Ponieważ przekonania są niczym innym jak wspomnieniami, te informacje mają tendencję do zmieniania twoich przekonań lub tworzenia nowych, kiedy przedostają się do twojej podświadomości.

Innymi słowy – w momencie oglądania czegokolwiek JESTEŚ PROGRAMOWANY/A.

Zresztą – zauważmy, że wszystkie treści w telewizorze są określane mianem programu. Czy jeśli nie wpływałyby na mózg, naszą podświadomość, tak byłyby nazywane?

Wszystkie powyższe definicje pochodzą ze Słownika PWN’u.

Nie jestem hipokrytką, która z jednej strony mówi, że telewizja wywiera potężny wpływ na umysł, i która sama ją ogląda. Otóż – nie oglądam informacji. Zresztą, pewien znany pan Carlson także ich nie ogląda. Wydaje się to niewiarygodne, nie mniej tak jest. A dlaczego? Bo doskonale zdaje sobie sprawę z tego, co ta papka robi z głową i mówi o tym w jednym z gościnnych programów. On nie śledzi seriali, ja tak. To nadal nie czyni ze mnie hipokrytki.

Cała sprawa rozbija się o świadomość. Jeśli uświadomisz sobie przyczynę choroby, to ta choroba znika, transformuje się. Tak samo jest z przetwarzaniem informacji, które bezustannie otrzymujemy. Jeśli wiemy, że coś jest ukrytym programem na przykład, to nie poddajemy się mu.

Obecnie coraz mniej ludzi ma w domach telewizory, ale to tworzy nowy problem dla propagatorów pewnych agend. Ludzie korzystając z internetu zamykają się w pięknej bańce informacyjnej, a co więcej – są w stanie samodzielnie dobierać informacje, które do nich dochodzą.

Jak zapobiec brakowi wpływów na mózg delikwenta?

Bardzo prosto – zróbmy epidemię. Niech wszystkie programy zawierają informacje typu: globalne ocieplenie to wynik CO2, w każdej rodzinie musi być homoseksualista, a wyzdrowieć możesz tylko przez oddanie swojego życia lekarzowi itd.

Wtedy – człowiek nie będzie miał wyjścia. Bo kto wybierze brak oglądania zajebistych historii?

Tucker.

Jeszcze raz.

-Naturalną konsekwencją stanu hipnotycznego jest wyłączenie świadomych filtrów i brak możliwości krytycznej analizy informacji, które otrzymujesz – mówi Parvez. – (…) podczas oglądania telewizji nie masz możliwości myślenia, ponieważ informacje bezustannie bombardują twój umysł. Nie masz czasu na przetwarzanie tego, co oglądasz.

A na komputerze masz. W każdej chwili możesz wcisnąć play lub stop.

-Twój świadomy umysł jest wyłączony, a informacje, które otrzymujesz stają się częścią twojego systemu przekonań – kontynuuje Parvez.

No więc Californijka i jej partner nie tylko widzieli chaos wokół plandemii, oni widzieli odurzonych ludzi. Czym? Cudzymi myślami. Ci ludzie byli tak bardzo upojeni, że nie mieli szans się zatrzymać i zastanowić.

Parvez stawia bardzo ważne pytanie: jak wiele razy zdarzyło Ci się zrobić coś tylko dlatego, że widziałeś/aś kogoś robiącego to w telewizji?

I nie chodzi tu tylko o gotowanie czy sprzątanie.

Parvez uważa, że całe nasze dzieciństwo to okres hipnozy. Nie, nie dlatego, że dziecko ogląda telewizję i nic poza tym. Głównie dlatego, że młody człowiek uczy się poprzez wzorce u dorosłych, innych ludzi. Oczywiście to kwestia świadomości, u niektórych osób we wczesnym dzieciństwie nie ma momentu czy chęci zakwestionowania tego, co robią dorośli, a u innych pojawiają się trudne pytania, na które dorosły nie potrafi odpowiedzieć.

I choć dużo było Parveza, to przytoczę go jeszcze raz.

-Codziennie miliony ludzi są programowane przez to, co oglądają w telewizji. Może nie próbują wystartować z balkonu, ale ich życie jest dobrym odzwierciedleniem tego, co widzą na ekranie. Dowiedz się, jakie programy telewizyjne ogląda dana osoba, a dowiesz się wiele o tym, jaka ona jest. Miliony ludzi próbują żyć fikcyjnymi życiami, które widzą w filmach, wielu utożsamia się ze swoimi ulubionymi celebrytami i ich naśladuje, a niezliczona ilość akceptuje wersje rzeczywistości, które prezentują im kanały informacyjne.


(Kliknij w obrazek). Zapraszam na swój fanpage, gdzie recenzuję filmy/seriale, a czasem wstawiam analizy i przemyślenia w sprawie.

Grafika litery „F” wykonana przez Katarzynę Annę Gurek.

Czy napiszesz na nowo „Diunę” Franka Herberta?

Nie pisze się na nowo książek – choć można je brawurowo zniszczyć wprowadzając wokeizm, czy inne lewicowe propagandy. Tak stało się z Jamesem Bondem, co wszystkich doprowadziło do białej gorączki, a właściwie czarnej, skoro mówimy tu już o byciu politycznie poprawnym. Tylko lewica nie miała z tym najmniejszego problemu.

Ale czy jest sens tworzenia czegoś na nowo w kinematografii?

Dzieło już powstało i zostało często okrzyknięte legendą. Weźmy takiego „Znachora”, który miał swoją premierę w 1930 roku i wyszedł spod ręki Waszyńskiego. Scenarzysty nie trzeba przedstawiać – Tadeusz Dołęga-Mostowicz najpierw napisał scenariusz, a dopiero później stworzył powieść. Wersja z II RP urzeka romantyzmem i na swój sposób jest rewelacyjna, bo powiedzmy sobie szczerze: takiego klimatu to nie odtworzysz, ponieważ II RP nie istnieje i choćby skały srały, a ty na planie miałbyś wszystkie stamtąd rekwizyty, to nie będzie to.

Ale Hoffman wziął się ponownie za „Znachora” i stworzył arcydzieło.

Czy zatem ma sens odtwarzanie tej samej historii? Powiem tak: nie i tak. Jeśli mam być szczera, to trafnym jest argument, że niektóre opowieści filmowe warto, by były odświeżane. Bo na przykład relacje „ona z niższej klasy, ty z wyższej, nie możecie się pobrać” – kto to dziś zrozumie, zwłaszcza przez pryzmat legendy II RP? Za to wątek „leczył ludzi na wsi, bo nie pamiętał, kim jest” jest ponadczasowy.

Teraz bodajże Netflix robi nowe rozdanie „Znachora”. Ale czy warto? Nie, dlatego że po pierwsze, Waszyński stworzył coś dobrego i nadal można to oglądać tu i ówdzie. A po drugie, dlatego, że arcydzieło Hoffmana jest wciąż uwielbianym arcydziełem. Naprawdę, myślicie, że TVP by powtarzała ten film tyle razy, gdyby ludzie nie chcieli tego oglądać, nawet fragmentarycznie? Wątpię.

No więc, dlaczego Netflix robi na nowo „Znachora”? Bo chce dodać trochę współczesnych treści LGBT? Oczywiście – wstawianie do filmów ideologii spod tęczy jest niebezpieczne, jak najbardziej. Ale wydaje mi się, że to nie jest problem, który objawia się przez produkcję „nowych-starych” filmów, bo takich jest cała masa.

Powyższych aktorów nie kojarzę, bohaterów zresztą też nie, bo „Jak wytresować smoka” to nie jest film mojego pokolenia. Za to tak, film kojarzę i nie jest mi w smak, że kręcą 34432534 remake animacji. Animacji, która dobrze się sprzedała i zapisała się w pamięci rzeszy osób. To po co wersja live? Och, no tak. Bo trzeba się uczyć od Japończyków. Ci przecież na potęgę produkują live action swoich mang/anime i nikt, ale to ABSOLUTNIE NIKT nie ma z tym żadnych problemów.

Rzecz jednak w tym, że live action Sailor Moon – to jest pierwszy lepszy przykład i go widziałam, więc – różni się od pierwowzoru i to dość mocno. Ponadto wpisuje się w uwielbianą przez Japończyków cechę kinematografii – kicz. Im więcej kiczu na ekranie, tym lepiej. No chyba, że są to dramy.

Amerykańskie live action kreskówek mają jedną, bardzo poważną zmianę w podejściu do tematu – są niemal identyczne, jak oryginał. To po co to oglądać? Przykładu daleko nie trzeba szukać – Mała Syrenka.

Oczywiście, live action „Małej syrenki” jeszcze nie widziałam, ponieważ jest dopiero w kinach i czekam na streaming Disneya. Ale: nawet przez trailer można zauważyć, że poszczególne sceny są odtwarzane 1:1, nawet interpretacja krainy, w której żyją syreny. Czy to źle? Tak – bo po co mamy iść do kina, skoro niesamowicie piękny obraz z 1989 mamy na Disney+, w internetach? Toż to było arcydzieło.

I chociaż morze (ocean?) w animowanej „Małej Syrence” nie jest tak kolorowe, jak w „Gdzie jest Nemo”, ani jak w „Avatarze”, to dzieciom w 1989 roku najwyraźniej to nie przeszkadzało. Zapamiętały coś innego -piękno opowieści. Bo tu jest wszystko: kwestia głosu, kwestia relacji damsko-męskich, i przede wszystkim wyrąbista muzyka. Gdy oglądałam tę animację, to w momencie, gdy siostry Ariel zaczęły śpiewać poczułam TO. Poczułam, że historia, kreacja była z SERCA. Dlatego ludzie chcieli to oglądać, tego słuchać. Po prostu arcydzieło pod względem muzycznym i dlatego dostało za to aż dwa Oskary. Ale sama opowieść jest też bardzo ważna, bo ona pokazuje, jak męska siła potrafi ratować sytuację i pokazuje również, że nie trzeba być silną i niezależną feminą, by być naprawdę kobietą i by mężczyzna się w niej zakochał. O tym może opowiem kiedy indziej, ale.

Czy wersja aktorska „Małej Syrenki” jest stworzona z serca? Nie. Zbiera tak mieszane recenzje, ale przede wszystkim najlepsi recenzenci na Rotten Tomatoes słabo wyceniają film. Zresztą, arcydzieła nie muszą mieć mieszanych ocen, bo filmy, które nimi są same się bronią. Nawet przez to, że mają rzesze fanów. I owszem, jeśli aktorska „Mała Syrenka” się podoba, to dobrze – nie ma problemu. Tylko mam wrażenie, że bardziej lewicy i tęczy się ona podoba, niż wszystkim innym. A to już niedobrze.

Niedobrze, bo widzowie są już bardzo zmęczeni tym tematem. Tu nawet nie chodzi o LGBT, wokeizm czy inny afrocentryzm. Tu chodzi o to, że odbiorcy chcą po prostu dostać coś nowego. Dlatego że nie dostają, dlatego nie chodzą do kin.

I tak będzie, dopóki Hollywood nie przestanie użalać się nad sobą i wkręcać w ludzi lewicowość. Co ma piernik do wiatraka, zapytacie? Ano, niestety – ludzie są już zmęczeni propagandą. Nieważne, jakiej flagi użyjesz, oni po prostu nie będą się już dobrze bawić na filmie, który miał potencjał. Taki przykład: Apple+. Dlaczego jest mało popularny w Polsce? Wydawałoby się, że to kwestia pieniędzy, ale nie. To kwestia zamożności społeczeństwa? Może. Choć najbardziej mi się wydaje, że to kwestia reklamy, a jeszcze bardziej mi się wydaje, że to kwestia napisów. Polacy uwielbiają lektora i przez to nie oglądają Apple+, bo tam nie ma lektora. Szkoda, choć powiem Wam, że korciło mnie, by napisać tak: APPLE+ NIKT NIE MA, BO NIKT NIE CHCE OGLĄDAĆ LEWICOWEJ PROPAGANDY! BUHAHAHA!!!!!1111 Ale oszukałabym Was wtedy, jednakowoż – tak, w każdym serialu Apple+ musi wbić LGBT czy różnorodność. To w chuj męczy. Przed tym, jak poznałam Apple+ bardzo chciałam go mieć, obecnie – mam na to bardzo wyjebane. Bo te seriale mnie męczą. Czuję, że to nie jest normalne, co tam prezentują, że to jest nienaturalne i ja nie wiem, chciałabym być miła wobec murzyńskiej diaspory, ale dajcie spokój. To wszystko mnie w chuj męczy.

Może dlatego wracam coraz częściej do starych filmów, tych z lat 80′ i 90′?

Arcydzieł nie powinno się tykać, bo one są arcydziełami. Same się bronią i najczęściej są ponadczasowe. Ponadto: ja wczoraj słuchając muzyki z „Małej Syrenki” za cholerę nie wiedziałam, o którą piosenkę chodziło, a która to miała być niepoprawna. Przecież pop jest bardziej zboczony, niż cokolwiek w tej historii, taki przykład. Więc może chodziło o używanie konkretnych określeń? Ale jakich? Czy może ja nie dostrzegam czegoś, bo jestem za stara?

Właściwie – historie są tworzone w swoim czasie i są jego wynikiem. Wszelkie zmiany typu James Bond to śmiech na rozpaczy, bo przecież w ten sposób neguje się wartości, jakimi ludzie się wtedy posługiwali. Tworzy się na nowo historię, realizując dodatkowo jakieś zjebane, polit-poprawne treści. Oczywiście, państwo ma prawo wykorzystywać kinematografię do propagandy historycznej, która to państwo winna wspierać. Ale to inny temat. Wszelkie jednak agendy typu tęcza NIE WSPIERAJĄ. Ba, tęcza nawet rozbija najważniejszą instytucję społeczną – RODZINĘ. Dlatego nie ma co się dziwić, że Wielka Brytania powiedziała dość i postanowiła w jakiś sposób się oprzeć Netflixowi. Tak samo Węgry.

Ale, zboczyłam z tematu.

Kto dziś wie, że oprócz wersji z 1939 roku „Przeminęło z wiatrem” ma inne? No właśnie? To dowodzi tylko tego, że niepotrzebne jest tworzenie kolejnych wersji, które… dobra, mamy „Draculę”. O tym, że jest film krótkometrażowy z początku XX wieku i o tym, że jest film z 1992 roku wszyscy pamiętają i dają im stosowny hołd. Ale weźmy pod uwagę, że ci twórcy nie chcieli nikogo naśladować – chcieli tworzyć PO SWOJEMU. A „Mała Syrenka” live action? Czy ma w sobie coś nowego? Owszem – pozmieniane piosenki, które są niepoprawnie polityczne, choć za funta kłaków nie wiem, o co im chodzi.

Czy zatem Hollywood chce stworzyć ciasteczko, zjeść je i mieć dalej ciasteczko? Powiedziałabym, że tak – bo po prostu na nic innego nie ma pomysłu. A nie ma, bo scenarzyści są okropnie wymęczeni niedostatkiem. Nie tworzysz pięknych kreacji, kiedy jesteś na dnie i musisz skupiać się na innych rzeczach, żeby przetrwać. NAPRAWDĘ. Pieśń „tylko bieda czyni z ciebie prawdziwego artystę” to gównoprogramowanie, które nie ma ani za krzty prawdy. To znaczy – może i w depresji ludzie potworzyli arcydzieła, ale co, jeśli arcydzieła mogą być poważne, piękne, smutne i radosne bez potrzeby zamykania się na pieniądze? Co, jeśli zamknięcie się w ciasnej przestrzeni cierpienia, boś artysta jest niepotrzebne?