informator / a besugo

„Informator” zawitał na Skyshowtime i szczerze? Zgubiłam swoją recenzję tego ośmioodcinkowego serialu, który bardzo dobrze mi się oglądało. Bo było tam wszystko: starannie budowany klimat lat 80′, chociaż bardziej wizualnie, niż wydarzeniowo. Na przykład jest tam pokazany ford polonez, do którego jakiś maniak samochodowy mógłby się doczepić, że to jest późniejszy model i że zawiera elementy spoza dekady. Tyle że – jak się okazuje – oś fabularna jest mocno oddalona od węgierskiego klimatu tamtej dekady. Ale od początku.

* * *

Pewien student ma problem, bo bezpieka się do niego odezwała i kazała ze sobą współpracować. Jedna rzecz – ma czym kolesia szantażować, bo w kraju brak lekarstw i ogólnie, trudno z niego wybyć za granicę. Więc jeśli chłopina nie zdecyduje się na współpracę, to będzie po chorym bracie, który tychże leków potrzebuje. Auć.

Jak widzimy, oś fabularna kręci się między dramatem, a thrillerem, w którym może nie ma akcji rodem z Johna Wicka, nie mniej tam się dzieją różne rzeczy, na przykład: bohater nie chcąc nawalić po obu stronach decyduje się na ruch, który nie do końca będzie fajny dla bezpieki, ale ma argumenty na swoją korzyść. W ogóle w pewnym momencie widzimy rozwój postaci – i to większości głównych bohaterów.

Przyznam, że z perspektywy polskiego widza Węgry lat 80′ wyglądają mało fajnie, wręcz tragicznie. Widz jednak to doskonale rozumie, ponieważ komunizm jawi się ogólnie jako trudne i ciężkie czasy, ale… cóż, w serialu mamy do czynienia z zupełnie fikcyjną, historyczną otoczką.

Zacznijmy od – znowu – początku. Otóż, bycie marynarzem, stewardessą czy kierowcą ciężarówki jest w „A besugo” pokazane jako przywilej. Dla większości osób było cholernie trudno zdobyć paszporty i podróżować sobie po świecie. Tymczasem okazuje się, że to są realia z roku 1957. W latach 80′ paszporty można było już całkiem normalnie zdobyć, wobec czego zdobycie zachodnich dobrodziejstw nie było jakoś turbo skomplikowane. A jeśli chodzi o leki, to także nie było z nimi problemu, można było je normalnie wykupić i to nawet te z tzw. listy COCOM – czyli leków objętych embargiem wobec krajów Bloku Wschodniego. Produkty na niej umieszczone były zwykle najnowszej generacji i nie wolno było ich eksportować do bloku komunistycznego.

Komunistyczny Związek Młodzieży w serialu został przedstawiony jako organizacja, dzięki której z automatu człowiek zyskiwał przywileje. A jak należało się do jednej, to np. nie można było należeć do opozycji. Jest to logiczne, of course, ale w rzeczywistości tzw. KISZowiec (czyli ten komunistyczny związkowiec) nie miał automatycznych przywilejów – nawet liczba związkowców logicznie na to nie pozwalała, bo było ich ponad 700 tys., a większość z nich nieaktywnych. Natomiast tak – oczywista oczywistość – co innego członkostwo, a co innego np. uzyskanie mieszkania tylko z tytułu partyjności.

W serialu są wyraźne wątki „do więzienia za poglądy”, wątki, które wprost mówią „jeśli powiesz coś niepoprawnego politycznie, antykomunistycznego, to problem murowany”. Ale znowu – tuż przed 1990 roku ta twarda polityka antyopozycyjna nie istniała.

Wtedy inaczej to robiono – szczególnie wobec laureatów Nagrody Kossutha. Otóż, te osobistości były zapraszane na rozmowy, oczywiście zakrapiane, i tam się działy dyskusje. Ale raczej nie aż tak brutalne, jak miało to miejsce w serialu.

A na przykład w 1983 roku drużyny piłkarskie nie miały problemu z byciem sobą. Ba, taki trener mógł nieco więcej w swojej zawodowej działalności, niż sugestie partyjniaka. Tymczasem w serialu widzimy, że drużyny piłkarskie były oceniane wg lojalności partyjnej, co w rzeczywistości nie miało miejsca.

I wrócę do wątku podróżowania – nie było problemu, by mistrz szachowy mógł se podróżować z kuferkiem, co w serialu zostało ukazane jako problem.

Na tym krótkim przykładzie widzimy, że serial ten nie do końca opisuje tamtejszą rzeczywistość. Ale czy to źle? No cóż… Filmy muszą być atrakcyjne, tak wzrokowo, jak i fabularnie. „Informator” – jeśli chodzi tylko o samą strukturę historii i tym, co się tam działo – jest atrakcyjny. I śledzimy chłopaka, a właściwie dwóch i obu kibicujemy. Mało tego, mamy tam bardzo dobrą muzykę i ładne, bardzo przyzwoite zakończenie, taka klamra.

Tylko ta narracja historyczna…

– Obraz zhomogenizowanego komunizmu kontrastujący z wolnym demokratycznym światem dyktatury jest niewątpliwie atrakcyjny i łatwy do zrozumienia – pisze Rez Andras i dodaje: – Ale utrudnia zrozumienie tego, co wydarzyło się w 1989-1990 i od tego czasu. Ponieważ jeśli – zgodnie z tym modelem – 1987 rok nie różni się zbytnio od 1957 roku, najmniej zrozumiałe jest, dlaczego (…). przedstawiciele poprzedniego reżimu przeszli z triumfalnymi krokami do nowego reżimu, czasami nawet uwielbieni. (1)

Jest to chyba także odpowiedź na pytanie użytkownika Filmwebu, który zapytał: „czy nie odnieśliście wrażenia, że ten serial to takie wbijanie szpili rządom Orbana poprzez analogię do komunistycznych Węgier? (2).

Jednocześnie jednak Rez Andras zadaje pytanie o to, czy zadaniem serialu jest w pełni oddanie tamtych mrocznych lat, czy może jednak – widz powinien się cieszyć produktem?

Ten pan nie był już nastolatkiem, gdy nastały lata 80′, spokojnie pracował w tamtejszych czasach, w rzeczach związanych z filmem.

– Ale dlaczego mielibyśmy to rozumieć? – kontynuuje Andras. – Czy naprawdę zadaniem serialu jest naprawienie cierpiącego z powodu zmieniającego się czasu? I słusznie zauważasz, że może nie ja reprezentuję grupę docelową. Ci, których dorastanie i dorosłość przypadają głównie na ostatnie trzydzieści dwa lata, prawdopodobnie nie martwią się tym, co jest niezgodne z ich wyobrażeniem o świecie i historii. Te wszystkie zniekształcenia, o których pisałem, mogą być problemem tylko dla baby boomersów.

* * *

Jest dla wielu rzeczą oczywistą, że filmy czy seriale – książek w to nie mieszajmy – oszukują, jeśli chodzi o odtwarzanie pewnych minionych epok. Wydaje się nawet, że nie ma z tym najmniejszych problemów, ludzie to zaakceptowali. Ba, dla tego medium wydaje się to być wręcz naturalne. Jedynie pozostaje pytanie, czy to jest etyczne, czy oszukiwanie w tym, co było jest rzeczą, którą przystoi wobec historii, ale te rozważania zostawmy na kiedy indziej…

PS,: Ponieważ temat mnie wciągnął, kolejny post także będzie poświęcony „Informatorowi”, ale – tym razem odpowiem na pytanie, jak ogólnie serial został przyjęty na Węgrzech. A został, bo pierwotnie była to produkcja HBO, ale wraz z np. „Warszawianką” została przejęta przez Skyshowtime. 🙂

lotr

W ciągu dwóch dni obejrzałam 6 filmów trwających po mniej więcej trzy godziny. Wszystkie z uniwersum Śródziemia i wszystkie wyreżyserowane przez Petera Jacksona. Chłop powinien zająć się kręceniem fantasy, ale do rzeczy.

O tym, że film „Powrót króla” jest wyrąbisty nie trzeba chyba mówić, zwłaszcza po dwudziestu latach. A że akurat jest ładna, okrągła rocznica premiery, to – przynajmniej w tamtejszych – amerykańskich i kanadyjskich kinach zobaczyć można wersję rozszerzoną.

I zgadzam się, że to jest film, który bardzo warto zobaczyć na dużym ekranie.

Toż cała trylogia Jacksona jest arcydziełem filmowym, począwszy od muzyki, a na efektach specjalnych skończywszy. Nie uwierzycie, a może i uwierzycie, ale większość z nich nadal wygląda wyrąbiście dobrze. Dobra, może znajdą się momenty, kiedy coś trąci myszką, ale – witamy w CGI. Tak to właśnie działa, ale ogólnie w ogóle nie czuć upływu czasu.

Seria zdobyła ok. 17 oskarów i jest to seria bez przekleństw i bez golizny. I prawie każdy w którymś momencie płakał, a przynajmniej się wzruszał. Nie? To sprawdź, czy wszystko u Ciebie w porządku.

Nie, serio – przy takim dziele trudno nie mieć emocji. O Boże, jak ja się wzruszałam.

Ale… No – to jest historia. To jest fantasy. To jest to, czego my, fani tego gatunku potrzebujemy. Nie żadne „Rody smoków”, tylko to. Czyste i piękne fantasy.

I to fantasy – ta ekranizacja „Władcy Pierścieni” się udała. Nie ma sensu robić ani serialu, ani filmów z tej samej historii. Bo po prostu nieprześcignione są te filmy głównie dlatego, że to ARCYDZIEŁA KINEMATOGRAFII.

Chcesz się z tym kłócić? A, że co, że Oskary wcale nie są określeniem jakości filmów?

Ależ te filmy są nadzwyczaj jakościowe.

W skrócie może określę, czym jest arcydzieło w kinematografii. I chociaż nie będę używać żadnych przypisów, to spróbuję sama, na kanwie własnych uczuć… no, bo widzicie. Arcydzieło to przede wszystkim coś, co wzbudza w nas wrażenia – emocje, stany wszelkiego rodzaju, a nawet podbija świadomość. Przykładem arcydzieła literackiego jest „Diuna” Franka Herberta, która jest NIEEKRANIZOWALNA.

– Ale przecież mamy Villeneuve!

Serio? Tak, mamy, ale przy jego „Diunie” podstawowym argumentem na pójście do kina nie była fabuła, a było… „bo to jest film działający TYLKO W KINACH”. To już skreśla pozycję z listy arcydzieł. To bowiem jest oglądalne na każdym rozmiarze ekranu.

Ach, muzyka jest piękna, ale miałam trochę wrażenie, że typowa dla tego twórcy.

MUZYKA to jest we „Władcy Pierścieni”. Ta chwila, te dźwięki, och, piękno. Czujesz sercem te wszystkie nuty i nic nie trzeba dodawać.

Kolejną rzeczą, na którą się składa arcydzieło filmowe są zdjęcia, warstwa wizualna. I choć „Manhunter” z lat 80′ nie jest arcydziełem, ale wizualnie jest to niesamowita rzecz. Na ten przykład, „Władca Pierścieni” to także arcydzieło – bo wszystko tu działa. Widzisz Shire, mieściny elfickie i myślisz sobie, że to jest tak zarąbiście, wyrąbiście piękne, że się aż wzruszasz. Na początku. Potem się przyzwyczajasz, ale jeśli tylko zwracasz uwagę na wizualia bardziej, to są momenty, kiedy zdjęcia robią naprawdę robotę.

Co innego efekty w CGI. Tych… No właśnie. Na tamte czasy były czymś fenomenalnym i docenionym. To było widowisko. Czy teraz nadal jest?

Ależ oczywiście, bo arcydzieła mają to do siebie, że nie zwracasz uwagi na to, że efekty trącą myszką. Po dwudziestu, czterdziestu latach NADAL się to pięknie ogląda. Taki np. „Tron” z lat 80′ – powiecie, że tu mocno zapajęczynowane efekty, ale, no… zarąbiście mi się oglądało tę serię. I zwracałam co prawda uwagę na efekty, ale wystarczy trochę dodać wyobraźni, by pomyśleć sobie „ej, to przecież ma tyle lat, taki film w stylu retro”. Czy jakoś tak.

No i niestety, ale dla „Rings of Power” od Amazona – te efekty we „Władcy” Petera Jacksona NADAL wielokrotnie lepiej wyglądają, niż w serialu. To nie jest byle jakie.

Kolejna rzecz, którą cechuje się arcydzieło filmowe to sposób reżyserowania. Ustawiania scen. Wiemy, że Peter Jackson wykorzystywał liczne wypadki na planie, by nakręcić rzecz jeszcze lepiej. OK., ale zdaje się to normalną praktyką na planach filmowych. Rzecz nie w tym, by tak robić, ale zbudować napięcie. I, hmm, można się kłócić, że sposób reżyserowania Jacksona nie jest jakiś wyjątkowy, ale zobaczmy… Miał trudność głównie w tym, że wziął się za monumentalne księgi i trzeba było to jakoś ustawić na ekranie. Znowu nie chciał robić 5-godzinnego seansu standardowego w kinach, bo to byłoby trochę bez sensu. Aczkolwiek przyznaję, że mi mało po tych kilkunastu godzinach spędzonych z „Władcą”. A dlaczego? No właśnie między innymi dlatego, że nawet proste wydarzenia wzruszały. Stoją naprzeciw siebie – elfka i człowiek i widzisz, że się kochają, nic się nie dzieje, ale jakoś… nie możesz zahamować wzruszenia. Widzisz, że armia biegnie na orków, z okrzykiem na ustach „Za Froda!!!!!” i jakoś bierze cię na wzruszenie. I wreszcie, DOSKONALE WIESZ, CO DALEJ BĘDZIE. Bo TY WIESZ, że Frodo wrzuci pierścień do lawy (czy czegoś podobnego). Ale mimo wszystko masz w sobie taką ekscytację, takie spięcie oczekiwania, że czekasz z niecierpliwością, że chcesz się dowiedzieć, czy on to wrzuci, czy co się stanie i jak się stanie i… w ogóle. I jasne – do mistrzowskiej, końcowej sceny „Milczenia owiec” brakuje, bo tu wystarczyło, że Jackson pokierował aktorami, ustawił kamerę, pomyślał i… no, właśnie.

Dawno nie czułam takiej ekscytacji na finale. Finale, który widziałam jakieś 20 lat temu, finale, który znam – bo przecież i czytało się Tolkiena, i się go oglądało, przerabiało na różne sposoby.

To jest sztuka.

Ba!

I kiedy wreszcie wychodzisz z tego przysłowiowego kina, to nadal chcesz. To nadal chcesz być w tym świecie, nadal ciągnie cię do jego epickości. No, wow.

Robi to sercem – po prostu, Jackson i pozostali twórcy „Władcy Pierścieni” wpakowali w te filmy swoje emocje, swoją miłość do Śródziemia. I dosłownie tyle wystarczyło, by uczynić arcydzieło kinematografii światowej.

żeby nie było śladów

Pamiętam, że ten film zbierał dobre recenzje. Jakim cudem, nie wiem…

* * *

1983 rok. Rodzina wspierająca więźniów politycznych, dwóch chłopaków – jeden idzie na studia, drugi chyba też podobnie. To nieistotne, ale młodzi idą na miasto i sobie gadają wesoło, głośno. Niestety, jeden z nich przeklina, no i dopada ich milicja. Młodzi nie chcą się wylegitymować – tzn. jeden z nich nie ma dowodu osobistego – więc wynika z tego wszystkiego taki ambaras, że na komisariacie człowiek zostaje pobity i umiera.

I… dalej nie oglądałam.

Teoretycznie przez te pół godziny dużo się dzieje, widzimy jakieś zawiązanie akcji, ale… chyba gra aktorów nie zachęca. Ja nie wiem, ta matka tego nieszczęsnego chłopaka gra w taki jakiś dziwny, sztuczny sposób. W pewnym momencie zaczęło mnie to męczyć, a to jest – jak przypuszczam – główna persona tego filmu.

Jest jeszcze jedna możliwość: po prostu nie miałam ochoty oglądać dramatu. No, ale ej. Dobre filmy po prostu wciągają i nie zastanawiasz się nad ich tematyką.

Cóż, coś poszło nie tak. Sprawdziłam na IMDB i no, chyba nic straconego, skoro „Żeby nie było śladów” ma poniżej 7.0. Eeeeh…

hobbit trylogia

Trzeba pewnego rodzaju mistrzostwa – albo miłości, która zresztą nim jest – by dokonać tego, czego dokonał Peter Jackson na planie “Hobbita”. Jeśli nie wierzycie, to spójrzcie na to zdjęcie, prosto z planu. Reżyser wygląda albo na bliskiego załamania nerwowego, albo go przechodzącego, co zresztą nie jest dalekie od prawdy. A mimo to trylogia hobbicka jest świetna do oglądania i naprawdę dostarczyła mi bardzo smacznej rozrywki. Dlatego nie rozumiejąc za bardzo fanowskiej dramy wokół tych filmów, postanowiłam zgłębić sprawę, a oto wyniki mego śledztwa.

* * *

– Chcieliśmy, żeby fabuła była opowiedziana albo za pomocą dialogów, albo za pomocą działań – mówił Peter Jackson, komentując tworzenie “Hobbita”. – Dlatego właśnie daliśmy sobie swobodę w badaniu głębi postaci, tak jak zrobiliśmy to we „Władcy Pierścieni”… Chciałem, żeby był to spójny świat. Nie chcieliśmy, żeby „Hobbit” wydawał się prostszy. Chcieliśmy, żeby poczuli, że to jest to samo.

Decyzja ta jest krytykowana przez fanów, choć ja uważam, że Jackson nie bardzo mógł sobie pozwolić na zupełnie inny styl filmowy, niż filmowy LOTR. Dlaczego? Ponieważ miał już określoną widownię; to są fani zarówno książek Tolkiena, jak i tylko filmów. I z pewnością obie grupy z niecierpliwością czekały na przygody ze Śródziemia. Ale przede wszystkim, to są filmy, które łączą wspólne elementy z LOTR’em. Domyślam się, że gdyby zekranizowano “Hobbita” jako po prostu hobbita, wielu nie byłoby zadowolonych. Przede wszystkim dlatego, że Tolkien to nie Pratchett, ale w “Hobbicie” jest wiele zabawnych scen, i jest wiele rzeczy, które spodobają się głównie dzieciom. Tak, bo to jest powieść omawiana w szóstej klasie szkoły podstawowej w Polsce, to jest powieść, która została wydana w 1937 z namysłem “dla dzieci”. Gdzie tu więc powaga? I przede wszystkim – gdzie są ci dumni elfowie? Przecież książkowi elfowie z Hobbita to rasa nie tyle dumna, co wesoła, niezbyt ufająca może obcym i czasem mająca słabość do klejnotów. Zupełnie inny klimat, ale pisarz może sobie na to pozwolić, bo jest pisarzem. Jego światy rozwijają się w trakcie pisania, co zresztą było bardzo widoczne u Tolkiena. Najpierw chciał podarować historię swoim dzieciom, następnie zrobić coś głębszego – stworzyć mitologię Anglii. A czas mijał i mijał, więc naturalną koleją rzeczy było to, że czytelnicy mogli otrzymać zupełnie co innego, niż na samym początku, szczególnie, że łatwiej z książką trafić do randomowego odbiorcy.

Za to filmowiec nie bardzo ma możliwość postawić kropkę nad i w przypadku seriali czy filmów. I tak, to prawda; mogliby pójść bardzo mocno w adaptację, ale przecież i tak poszli. Dodali parę wątków, ale przyznajmy, że Legolas w “Hobbicie” to może i rzecz nie do końca strawna, ale przynajmniej odpowiadająca na pytanie, czemu ten wycofał się ze swojego królestwa. Mamy tu więc nawiązanie do LOTR’a, co czyni zarówno “Hobbita”, jak i LOTR’a mocno ze sobą powiązanych, spójnych i miłych do oglądania.

Nie rozumiem więc, czemu wielu ludzi narzeka na “Hobbita” w tym względzie. Szczególnie, że bardzo dużo się działo w tych trzech filmach, choć… no właśnie, są narzekania, że historia jest zbyt rozciągnięta; za czasów Guilerma del Toro “Hobbit” miał mieć tylko dwie części.

– Decyzja o uwzględnieniu więcej ulubionych postaci fanów może być uznana za spełnienie ich oczekiwań [fanów], ale przynajmniej Jackson wiedział, jak dopasować potencjalne spełnienie oczekiwań fanów do fabuły i postaci, opierając się na autentycznym materiale Tolkiena – komentuje Lewis Glazebrook z seriwsu Screenrant.

I dobra, może ktoś odpowie, że trzy filmy zamiast dwóch to nie taka straszna rzecz; że straszniejsze jest CGI. I oczywiście, że CGI jest straszne, jeśli biorą się za nie ludzie, którzy w nie nie potrafią. Tu jednak wszystko poszło bardzo tak; efekty są lepsze od “Władcy Pierścieni”, a to, że orkowie nie są zrobieni w makijażu, w efekcie praktycznym? Nic to; po latach w dalszym ciągu film świetnie się ogląda i może niektóre efekty trącą myszką, ale ej, taka natura CGI, poza tym… oni tu nie mieli wiele czasu. To raz. Dwa, że tak czy inaczej próbowali eksperymentować, żeby filmy świetnie, dynamicznie się oglądało. Dlatego w momencie premiery “Hobbita” dziennikarze zadawali pytania o ilość klatek, o to, że to trochę zaczyna przypominać grę.

Wiecie – takie eksperymenty są siłą napędową nowych rozwiązań w branży, a “Hobbit” to na tyle dobry film (czy też filmy), że naprawdę nie ma co narzekać. Starzeją się efekty CGI, ale bądźmy szczerzy – wizualnie to wszystko i tak wygląda lepiej, niż to, co zaprezentowano nam we “Władcy pierścieni”. Glazebrook tak to komentuje: – Smaug, na przykład, pozostaje jednym z najlepszych w pełni cyfrowych kreacji w kinie ostatnich lat, pomimo pewnych zastrzeżeń co do jego wyglądu, co jest szczególnie imponujące, biorąc pod uwagę, że „Pustkowie Smauga” zostało wydane w 2013 roku. Każdy element tego charakteru został doskonale oddany, począwszy od jego wielkości, szczegółowości kreacji, aż po niesamowicie płynny motion capture wykonany przez gwiazdę MCU, Benedicta Cumberbatcha.

Tak szczerze – ja musiałam się ostro zastanowić, czy to aktor na planie z makijażem, czy CGi.

Tak gwoli ścisłości – Glazebrook powyższe słowa pisał w roku 2022.

Sam Jackson w wywiadzie dla Los Angeles Times stwierdza: – Gollum z pewnością korzysta na znacznie bardziej skomplikowanym systemie mięśni, ponieważ przy postaci CGI, którą naprawdę tworzysz, budujesz postać w taki sam sposób, jak buduje się prawdziwe stworzenie, budujesz kości, szkielety (…). My celowo sprawiliśmy, że wygląda tak samo [jak w LOTR], ponieważ naprawdę chciałem, by “Hobbit” był bardzo spójny z pierwszymi trzema filmami.

I to mu się udało, pomimo tego, że nad LOTR pracował od 1997 – i to oficjalnie, a nie tylko marząc o nakręceniu trylogii – a nad “Hobbitem” od 2010, zresztą… wpadając jak burza na plan, gdzie w rzeczywistości niewiele mógł.

A co się stało?

Del Toro twierdzi, że był fanem Tolkiena za dzieciaka, dlatego w momencie podpisania kontraktu współpracował z Jacksonem nad scenariuszem i dlatego przeprowadził się z rodziną do Nowej Zelandii, gdzie mieli kręcić film. Niestety, ten mason 33 wody (patrz: “Pinokio” na Netflixie)… znaczy, del Toro, zrezygnował z projektu po ledwie dwóch latach, a Jackson musiał uporządkować produkcję, ale MGM – wówczas z problemami finansowymi wpływającymi na “Hobbita” nie chciało mu dać takiej swobody w czasie, jak przy LOTR. Czyli – fani mieli rację, chodziło o zarobienie pieniędzy na filmach. Tylko sęk w tym, że taki motyw miała wytwórnia, która czuła już pasek na szyi.

Zresztą – pisanie scenariuszy również miało swoje opóźnienia, ale to pół biedy, ponieważ MGM dało zielone światło produkcji dopiero w maju 2010 roku. W tym samym miesiącu del Toro opuścił – zdawałoby się – tonący statek. – Reżyser później ujawnił, że wszystko było już zaplanowane i poukładane, ale projekt nie mógł ruszyć do przodu, dopóki MGM nie uporało się z kwestiami biznesowymi – przypomina Kara Hedash w artykule na Screenrancie. Później wyszło, że del Toro nie chciał zobowiązywać się na sześć lat w kontrakcie, mimo że początkowo miały być dwa. No cóż… del Toro pracuje nad milionem projektów jednocześnie, więc jego niecierpliwość nie dziwi. Z drugiej strony, zastanawiam się, na ile to świadczy o tym, że facet rzeczywiście lubił Tolkiena i przede wszystkim – czy to wszystko nie stało się z powodu jego masońskiej energetyki?

W 2015 roku do ekskluzywnego wydania DVD “Bitwy pięciu armii” wyszedł dodatek, na którym Jackson zupełnie szczerze opowiada, co poszło nie tak przy produkcji “Hobbita”. A jest wiele rzeczy.

Ale tymczasem spójrz jeszcze raz na tę fotografię z planu, gdzie Jackson stoi i wygląda jak siedem nieszczęść. Jacob Hall z serwisu Slashfilm tak to skomentował: – Nigdy nie zobaczysz reżysera bardziej zmęczonego, zagubionego i zniechęconego, niż tutaj. To naprawdę łamie serce.

– Nie wiedziałem, co u diabła robię – mówił Jackson o produkcji “Hobbita”, ale oczywiście w trakcie kręcenia filmów musiał robić dobrą minę do złej gry.

– Nie otrzymał wystarczającej ilości czasu na stworzenie storyboardów i przeprojektowanie świata według swoich specyfikacji – przypomina Hall. – Od pierwszego dnia był w tyle i co drugi dzień musiał się gonić, żeby nadrobić zaległości. [Jackson] wspomina, że musiał prosić o przedłużenie przerw na lunch, by zastanowić się, jak podejść do danej sceny. Porównaj to do dosłownie lat przygotowań przedprodukcji, jakie miał przy „Władcy Pierścieni”.

Jackson tak opowiada o tym, co się odjewapniło na planie: – Ponieważ Guillermo Del Toro musiał odejść, a ja wskoczyłem na jego miejsce, nie cofnęliśmy zegara o półtora roku i nie daliśmy mi półtora roku na przygotowanie do zaprojektowania filmu, który różnił się od tego, co [del Toro] robił. To było niemożliwe, i w rezultacie, ze względu na niemożliwość, po prostu zacząłem kręcić film, przygotowując większość z tego w ogóle. Wchodzisz na plan i improwizujesz, masz do zrealizowania te ogromnie skomplikowane sceny, brak storyboardów i tworzysz je na miejscu, na gorąco.

I choć wg del Toro panowie pracowali nad scenariuszami razem, to jednak Jackson nie czuł satysfakcji. Jak sam przyznaje: – Spędziłem większość czasu przy Hobbicie czując, że nie jestem panem sytuacji. Nawet jeśli chodzi o scenariusz, to Fran [Walsh], Philippa [Boyens] i ja nie mieliśmy całkowicie ukończonych scenariuszy zgodnych z naszymi oczekiwaniami, więc to było bardzo stresujące.

Wobec takiego bałaganu w głowie rodzą się pytania, które zadaje Jacob Hall: – Jeśli jeden z najważniejszych reżyserów Hollywood nie mógł wymusić zmiany harmonogramu na swoim filmie, to co powiedzieć o innych, mniej doświadczonych artystach?

* * *

Jak już wspomniałam, filmy z “Hobbita” bardzo dobrze mi weszły, choć początkowo cykałam się przed nimi, bo na ogół były krytykowane przez fanów.

– A “Rings of Pała” to się oglądało – skomentowała sytuację przyjaciółka, więc ruszyłam do boju i…

Szczerze?

Doskonale się bawiłam. co prawda muzyka nadal bardziej wchodzi w LOTR, ale bez przesady; znajdzie się naprawdę parę fajnych kawałków, a już szczególnie, jak krasnoludy śpiewają w domu hobbita.

Poza tym teraz widzę – jestem po lekturze powieści – że tak naprawdę różnic wiele między pierwowzorem, a filmem nie ma. Jasne, Legolas, jasne, jakaś elfka z trójkątem miłosnym, ale powiedzmy sobie szczerze… to nic złego, jedynie ujednolicało to, co i tak już zrobił Jackson. Dzięki temu nie stworzył czegoś, czego ludzie by nie zrozumieli. Bo jestem pewna, że gdyby widzowie dostali historię dla dzieciaków, to byliby zniesmaczeni. Ale jak to, Tolkien i film dla sześciolatków? No i przede wszystkim: gdzie są ci poważni elfowie, przecież te tu są wesołe i mają jakieś takie… inne ozdoby we włosach.

Fabularnie tyle się działo, że praktycznie nie czułam, by “Hobbit” ciągnął się niemiłosiernie. Poza tym i tak Jacksonowi udało się to, czego nie udało się Tolkienowi i mówię tu o śmierci Thorina. W powieści właściwie jest mała, niezbyt epicka scenka, w której hobbit po prostu rozmawia z umierającym. Tu natomiast – aż widz czuje te emocje, chce się wzruszać. Zresztą, ja się chyba wzruszyłam parę razy na seansie “Hobbita”.

Być może “Hobbit” nie jest arcydziełem, jak LOTR, ale z pewnością świadczy o pewnym mistrzostwie Jacksona. Przecież widać, że ten świat fantasy ma ręce i nogi, w dodatku bardzo miło się ogląda. A że obraz powstał w takim, a nie innym układzie emocjonalnym, to tym bardziej trzeba uznać, że reżyser dokonał czegoś wielkiego, bo te filmy są bardzo oglądalne i w rzeczywistości znajdują swoich fanów, nawet wśród miłośników Tolkiena.

unbeveliable

Serial dostał dużo nominacji do Złotych Globów, Nagrody Gildii Aktorów/Scenarzystów Amerykańskich, Nagrody Satelity, Krytyków… Trzynaście nominacji robi wrażenie. Jednak ostatecznie przegrał. Nie wiem czy słusznie, ale konkurencja nie była łatwa, bo konkurował m.in. z “Czarnobylem”. To wszystko nie zmienia faktu, że gdy siądziesz do “Unbelievable”, to wysiądziesz dopiero po ostatniej scenie.

Marie zgłosiła gwałt. Wyglądało na to, że od systemu dostanie wszystko to, co najlepsze. Badania, opiekę psychologiczną i wsparcie różnych instytucji, także w kwestii finansów. Problem polega na tym, że zwyrodnialec nie zostawił wielu śladów, a detektywowi sprawa wydaje się co najmniej dziwna. Nic się nie klei, wszystkie ślady są nijakie, do niczego nie prowadzą. Policja zaczyna wątpić w prawdomówność Marie, więc ta przyznaje w końcu: kłamałam. Detektyw może napisać w aktach, że udowodnił młodej kłamstwo. A jednak…

…jednak jakiś czas później dwie panie detektyw, Rassmusen i Duvall, mają do czynienia z podobnymi przypadkami. Gwałtów. Złoczyńca zdaje się być niewidzialny, a ofiary niewiele z tego horroru pamiętają. Mimo pewnych – być może – nieścisłości w sprawie, prowadzące ją nie wątpią w swoich świadków. Wspierają je tak, jak mogą. I czynią wszystko, by złapać [autocenzura].

Droga na manowce

“Unbelievable”, czyli z polska “Niewiarygodne” ma dobry tytuł. Dla większości z nas historia faktycznie może się nie mieścić w głowie. Jak to się stało, że Marie nikt nie uwierzył? Mimo to osoby, które znają się choć trochę na ludzkiej psychice oraz zdają sobie sprawę jak działa wiktymizacja, nie będą zaskoczone. Dostaną tylko kolejną historię udowadniającą, że gwałt na kobiecie, na nastolatce – zwłaszcza z trudnego środowiska – nie jest brany na poważnie. Już nie chodzi o to, że Marie to kobieta. Bardziej chodzi o jej przeszłość. Marie lubi zwracać na siebie uwagę? Zachowuje się tak jakby nic nigdy się nie stało? Czyż to nie dziwne? No i brak konkretnych dowodów w sprawie! Ona to wszystko zmyśliła!

A jednak nie zmyśliła, czego dowodzi zainteresowanie sprawą dwóch dziennikarzy, którzy za pewien artykuł dostali nagrodę Pulitzera (link w komentarzu).

Są w tym serialu sceny idealne. Ta, w której Marie (w pierwszym odcinku) jest przesłuchiwana przez policjantów to czyste złoto. Głównie dlatego, że widz sam traci zaufanie do głównej bohaterki. Bo nie da się ukryć, są takie osoby, które zgwałcenie wymyślają. Jednak:

terapeutka: nawet jeśli kłamałaś, to w każdym tego typu kłamstwie jest jakieś ziarenko prawdy. Na pewno ktoś cię bardzo skrzywdził

Cytat nie jest dosłowny, ale w takim kontekście daje do myślenia. Bo faktycznie, w przypadku Marie było to molestowanie, jedzenie z miski dla psa, i wiele innych niedobrych rzeczy. Powiem tak – scena, w której bohaterka rozmawia z terapeutką także należy do tych idealnych.

“Unbelievable” jest gorzki. Bardzo gorzki, bo porusza niezwykle ważne problemy. Fałszywe oskarżenia o gwałt? Owszem. Gorzej, kiedy system wysyła dwa różne wezwania do sądu w dwa różne miejsca, przez co świadek nie jest w stanie się wstawić na miejscu i o czasie, nawet jeśli bardzo by tego chciał. Gorzej, jeśli system zaczyna wymuszać nieprawdę na zeznaniach przestępców czy świadków – co ponoć jest powszechne w amerykańskim systemie. Ogólnie, jest to jedna wielka krytyka tego, w jaki sposób państwo działa.

Odrodzenie

Gra aktorska jest na wysokim poziomie, o czym mogą zresztą świadczyć nominacje do nagród. W przypadku muzyki spełnia ona swoją rolę, jednak jest pewna wpadka, ale to może kwestia gustu.

Mimo że serial jest ogólnie gorzki, porusza ciężkie tematy, to jakoś nie czułam wybitnego jego ciężaru. Może to kwestia nadziei na odrodzenie? Skoro historia jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, to musi się skończyć dobrze, prawda?

Wielkim plusem jest to, że nie ma dłużyzn. To znaczy – może by się drobne scenki znalazły, ale większość z nich ma swój cel. Wyraźnie zaznaczają odrzucenie Marie, wyraźnie jedna kwestia prowadzi do drugiej. Dzięki temu widz jest w stanie do samego praktycznie końca wysiedzieć z oczekiwaniem na sprawiedliwość dla Marie.

“Unbelievable” to serial składający się z ośmiu godzinnych odcinków. Z ośmiu odcinków, które sprawią, że nieco inaczej zaczniecie myśleć o “fałszywych oskarżeniach”, a także o samym systemie i wiktymizacji.

battle angel alita 1

Ten film poleciłabym z jednego powodu – sceny walki. Cała reszta to potrzeba pamiętania, że oglądasz film młodzieżowy.

Pewnego dnia jakiś profesorek od naprawiania ciała metodą mecha znajduje na wysypisku mózg cyborga. No, mózg z głową, w każdym razie chodzi o to, że mózgownica żyje, a ponieważ żyje, postanawia sklecić resztę ciała.

No więc nasza Alita wstaje i orientuje się, że ma ciało, a potem orientuje się, że chce walczyć, więc zostaje Łowcą. Takim, który łapie przestępców.

Tymczasem poznaje chłopaka i teoretycznie stawka jest taka, że ludzie chcą się dostać do podniebnego miasta, który jest takim jakby rajem. Ale to nie takie proste, bo albo pieniądze, albo wygrana w ekstremalnym sporcie…

Dobra – nie wiem, w którym momencie powinnam przestać spojlerować, ale to jest film, który się dobrze ogląda. Początek trochę przynudnawy, w sensie wolny, ale gdy dojeżdżamy do scen akcji to „ooo, zajebiste!”. Dosłownie. Dla tych scen warto obejrzeć „Alitę”.

Ale – żebyście nie zrozumieli mnie źle – to nie jest zły film. Jest to film trochę lepszy, niż taki do kotleta, ale ma swoje wady. Głównie ta powolność i nastolatkowość, a przynajmniej ja jakoś nie mogłam wczuć się w pełni w sytuację, nie czułam jakiś odjazdowych emocji. Emocje pojawiały się dopiero wtedy, gdy Alita obijała wszystkich wkoło. Naprawdę.

Za to znowu – „Battle Angel Alita” ma jeszcze jedną zaletę. Momentami czuć tę japońskość! Czuć, że pewne sceny, czy wątki nawet to są typowe dla japońskiej mangi i nawet poczułam ten klimat. A już szczególnie w scenie, kiedy myślę sobie: przecież to film młodzieżowy, tu nie ma brut…

JEB!

No, dobra. To chyba tyle, bo szczerze? To sceny akcji są miodem w tym filmie 🙂.

piotruś pan i wendy

Nuda.

W sumie to tyle, jeśli chodzi o recenzję „Piotruś Pan i Wendy”, bo o ile nie jestem już dzieckiem, o tyle nie sądzę, by dziecko znalazło coś ciekawego w tym filmie. A ten niby próbuje być samoświadomy, na przykład w scenie, gdzie śpiewają, a jeden z bohaterów:

– Znowu śpiewają? Mam dość.

Ha ha, śmiechom było co nie miara, tyle że nie.

Nic tu nie działa; w jakiś sposób chodzi o to, że widz w trakcie seansu czuje nudę. Ba – nawet multi kulti wydaje się nic nie znaczącym elementem. Dzwoneczek jest czarnoskóra? No, obchodzi mnie to tyle, co kot napłakał. Tak samo jak wątek z Indianami, który chce być, ale jednocześnie nie chce być, bo on nie jest jakoś super rozbudowany i właściwie mogłoby go nie być.

Szczerze, poczułam zmęczenie filmem już w trakcie siódmej minuty, kiedy Wendy była tak bardzo tą silnom i niezależnom kobietom. I to nawet nie tym, że była silnom i niezależnom, tylko tym, że było to w tak wtórny sposób przedstawione, że może nawet lekko trącić myszką. Serio, ile razy to już widzieliśmy? Czy naprawdę tego inkluzywnego, nowoczesnego wątku nie można było rozpisać inaczej?

A sama Nibylandia… jest szara. Nie przedstawia sobą niczego, oprócz jakiś wybrzeży angielskich. Generalnie jeśli się tak zastanowić, to raczej nie jest to dziecięca, niewinna, kraina. Raczej jest to kraina dziecka w stanie smutku.

Żeby było śmieszniej – zdecydowałam się na obejrzenie tego filmu tylko po to, by zobaczyć, jak bardzo jest to poprawne politycznie. I powiem Wam, że tej poprawności nie widać, bo poza Wendy jako Mary Sue, to wszystkie te wątki są absolutnie miałkie i nic nie wnoszące do seansu.

A zgadnijcie, kto najlepiej gra w tym czymś? Oczywiście, że Kapitan Hak. Widać, że aktor zrobił, co mógł, by sobą coś zaprezentować i mu się to nawet udało.

Więc, jak już pisałam, nudne, miałkie i nie polecam.

severance sezon 1

Skończyłam świetny serial „Severance” (rozdzielenie) od Apple+, a teraz czytam, że… toksyczne środowisko pracy panuje w ekipie od serialu. Tak pokrótce, showrunnerzy mieli mieć odmienne wizje od siebie nawzajem i szczerze powiedziawszy, sam pomysł na „Severance” ma w sobie bardzo dużo potencjału na rozwinięcie bardzo ciekawej historii. Twórcy pracowali nad nią przynajmniej od 5 lat, kiedy Dan Erickson napisał pilota do opowieści. – Pierwszy raz przeczytałem pilot Dana ponad pięć lat temu. Zawsze była to opowieść na kilka sezonów i jestem naprawdę szczęśliwy, że możemy ją kontynuować – stwierdził Ben i poszedł ogarniać burdel, a tymczasem widownia Apple+ może obczaić sezon 1.

* * *

Zaczyna się od pokazania, jak przebiega tytułowe rozdzielenie. Decydujesz się na ten zabieg, po czym wbijają ci do głowy chipa, dzięki któremu nie pamiętasz pracy po pracy i nie pamiętasz domu w pracy. I nawet jeśli widz doskonale wie, że taki zabieg wcale nie jest niewinny, to daje się wciągnąć w historię. Naprawdę, obejrzałam pierwszy sezon za jednym haustem. I to bardzo dobrego wina.

Mamy tu bowiem wszystko, co w thrillerze technologicznym/pro-science fiction jest najlepsze.

Po pierwsze – wielkie korpo, które robi wodę z mózgu. Oglądając, co się dzieje w pracy – a bohaterowie pracują w korpo zwanej Lumon – można było odnieść wrażenie, że to nie historia o robolach z korpo, a o pracownikach więziennych. Nie dość, że ta ich część, która przebywa w pracy nie może się z niej wyrwać, to jeszcze szefostwo stosuje całkiem ciekawe metody prania mózgu.

I tak – wszystkie one mogą się kojarzyć z pięknymi „podręcznikami” czy innymi wspaniałymi arkuszami dla pracowników od – na przykład Biedronki. Z jednej strony zapierdziel, a z drugiej czułe słówka, które nic nie znaczą.

Po drugie, mamy tu całkiem dobry rozwój postaci. Zaczynamy od kolesia, który właściwie jest za zabiegiem rozdzielenia, a kończymy… no właśnie, nie do końca tak kończymy, jakbym chciała.

To znaczy – gdyby Apple+ stwierdziło, że nie będzie drugiego sezonu, to widzowie mogliby się wkurzyć, bo cliffhanger na koniec dziewiątego odcinka był całkiem duży, kilkuwarstwowy. Na szczęście będzie drugi sezon, choć nie wiadomo kiedy, ale, no – będzie. Wszak najwięcej pracy wymagają scenariusze, które są bardzo staranne i to widać w szczegółach.

Samo otoczenie, w jakim przebywają pracownicy jest bardzo minimalistyczne. Białe ściany – wszędzie. Nawet osiedla wyglądają na opustoszałe.

W drugim odcinku reżyserowi – czy też raczej kolesiowi od zdjęć – udało się zrobić bardzo piękne ujęcie, ale poza tym… mamy dość dobrze zrealizowane kadry, które niczym się nie wyróżniają.

Za to bez wątpienia klimat dodatkowo tworzy muzyka, a także intro – to jest ciekawe, interesujące i bardzo dobrze pokazujące psychozę, jaką w pewnym momencie widz obserwuje.

Na jeszcze dwa wątki chciałam zwrócić uwagę.

Pierwszy, to wątek porodu domowego. I on został całkiem przyzwoicie pokazany, choć dziwnie trochę wyszło, patrzaj: napisy, co mówią bohaterowie xD. Chodzi o to, że jako takich niektórych wypowiedzi widz nie słyszy, ale napisy lecą w najlepsze. Cóż, pierdoła, ale trochę się jej muszę doczepić, bo innym razem napisy lecą zdecydowanie za szybko i nie zdążyłam przeczytać. Na szczęście, nie były to jakieś skomplikowane kwestie i na szczęście, takie wpadki były od czasu do czasu.

Drugi wątek to wątek bohatera, który zaprzyjaźnia się z człekiem z innego działu i widać, że oni lgną do siebie. Niby drobnostka, ale właściwie nie wiem do końca jak to odczytywać, bo z jednej strony można „o nie, Apple, propagandzisto od lgbt”, ale z drugiej strony widzimy tę schizę w firmie, i myślimy sobie, czy to wszystko nie jest właśnie tym wywołane. No, ale może się czepiam.

„Severance” to dobry serial. Trochę żałuję, że sezon nie skończył się jak w przysłowiowej koreańskiej dramie, czyli ostatnie trzy odcinki to pierdolnięcie na całego. Z drugiej strony, cieszy mnie to, bo to oznacza, że dostaniemy kolejny, fantastyczny sezon serialu.

the morning show sezon 1

Zamierzałam zrobić film na YT w kontekście tego serialu, ale to się chyba nie uda. Więcej, to się NA PEWNO nie uda, ponieważ dociągnęłam do szóstego odcinka „The morning show” od Apple+ i dalej nie mogę.

Nie, nie dlatego, że serial durny jak auta elektryczne.

Bardziej dlatego, że a) jest o dziennikarzach i b) jest o narcyzach.

* * *

Mamy tu program śniadaniowy – taki wiecie, typowy, zwyczajne flaki z olejem. Niestety albo stety dla nich, New York Times otrzymuje sporo danych na temat tzw. me too w redakcji śniadaniówki. Skutek? Tak, facet zostaje zwolniony i trzeba znaleźć na jego miejsce kogoś nowego. I ten ktoś nowy znajduje się – żywiołowy i nie do końca sztampowy. Kiedy Bradley – ten nowy, a właściwie ta nowa, bo to kobieta – nie trzyma się scenariusza, to program nagle winduje w górę.

No, a poza tym wszystkim są relacje między bohaterami. Jej prowadząca – gra ją Aniston – jest narcyzką, lada chwila się rozwodzi, w dodatku miała bliskie relacje ze zwolnionym kolesiem i tak to się kręci. Jezu, serio, to chyba najbardziej wkurwiająca baba w serialu.

No dobra – tyle o narcyzach.

Ale dlaczego mnie wkurza to, że jest to serial o dziennikarzach? Czy też może raczej „dziennikarzach”?

No właśnie – jedna rzecz to taka, że widzimy z całym inwentarzem, jak te wszystkie śniadaniówki są reżyserowane. Nie, żeby to było jakieś dziwne, ale po prostu ustala się tematy, które – zwykle – mają odmóżdżać. No tak, człowiek wstaje rano, wybiera się do pracy, chce lekkich tematów. Czyżby? Bradley udowadnia, że niekoniecznie tematy muszą być lekkie, a wywiady prowadzone bezpiecznie. I jak ja obserwowałam jej niezależność, to zgadnijcie, kto mi się przypomniał. Taaaak, Tucker, którego ostatnio zwolniono z Foxa. A powinien się przypomnieć niezależny dziennikarz, ale nie wiem, czy taki istnieje.

Ale właśnie – zarówno Tucker, jak i serial wskazują na to, że media kontrolują. Ja nawet nie jestem tego pewna, ale w jednym z pierwszych odcinków padają tego typu opinie, że widownia to, widownia tamto, a tu chodzi o jedno i to samo, czyli pieniądze. Udziałowców, rzecz jasna.

I jak tak sobie oglądam, to nie mogę nie myśleć o tym, jak to całe dziennikarstwo jest przedstawieniem dla mas. Chcemy zjebać mężczyzn? OK – napiszmy, że mężczyzna jest chujem. Ach, no tak, 99% osób z me too faktycznie jest chujami, tak? Tyle że widzicie – przykład Deppa pokazuje, że dziennikarze tak naprawdę gówno zrobili, pisząc o nim teksty. Ach, sorry, mieli zatwardzenie i nie sprawdzili. Co? Że potem się wydało jednak, że Amber oszukiwała?

Tyle że znowu – Carrel – no ten gość w serialu – chce się bronić. On tylko romansował z asystentkami i tak dalej, niekoniecznie był jakimś ostrym chujem, szczególnie, że cała ekipa wszystko o wszystkich wiedziała, obserwowała to gówno na co dzień.

No tak – bo kiedyś trzeba powiedzieć dość…

Tylko wiecie, jest jedna zasada w dziennikarstwie, która jest obecnie bardzo rzadko stosowana. Żeby artykuł był obiektywny TRZEBA PRZEDSTAWIĆ DWIE STRONY MEDALU. Tymczasem gość, który został oskarżony nie może się obronić, bo nikt go nie chce słuchać. A nawet jeśli – PUBLICZNOŚĆ JUŻ WYDAŁA WYROK. A teraz czekoj na kolejny, kiedy sąd udowodni, że ktoś tu ma zrytą banię.

Dobra, to na czym to ja? A tak, że wkurzyło mnie to, że wprost nam pokazują, iż dziennikarstwo to kontrolowanie mas, opowiadanie negatywnych rzeczy, bo społeczeństwami w depresji lepiej kontrolować.

Yyy.

Dobra, ogólnie to 1 sezon jest dobry, oglądalny i ma ciekawe wątki. Drugiego sezonu nawet nie zacznę, bo a) jest okołokoronkowy, b) nie ma za dobrych opinii, i c) przeczytaj tego posta xD.

Jeśli Ci się tekst spodobał – daj komentarz/lajka, dziękuję i trzymaj się, wszystkiego dobrego ❤.

guardians of the galaxy volume 1

Ponieważ kompletnie nic nie pamiętałam ze „Strażników Galaktyki 1”, a do ostatniej części trylogii trza się przygotować, to… no, obejrzałam sobie. I się wielce zdziwiłam, bo ten film wchodzi w pamięć. Nawet nie do końca wiadomo dlaczego – bo fabuła jest prosta jak budowa cepa, a tu mamy jeszcze taką sytuację, że jest trochę objaśnień kto i co i dlaczego, co może nie jest najdoskonalszym ruchem w kinematografii, ale za to nie zmusza do oglądania 34534 innych filmów. W końcu – volume 1 ogląda się niezmiernie przyjemnie. Czułam się tak, jakbym poszła do starych kumpli. I kurczę, serio – image statków, szczególnie statku Ronnana (czy jak mu było) mi się jakoś spodobał, a Groot jest postacią wykonaną bardzo, bardzo starannie. Co więcej, mimo znajomości fabuły i takiego przypominania sobie w trakcie „o, tu będzie to”, to nie chce się filmu wyłączać. Ma się ochotę obejrzeć całość i ta całość jest dość humorystyczna. Wow, to było bardzo przyjemne doznanie.

Polecam 🙂.