penny dreadful sezony 1-2

Bo zapomnę, a to byłby grzech. Zresztą – zobaczcie na zdjęcie. Już ono samo robi wrażenie i jest dokładnie tym, co „Penny dreadful” – u nas znany jako „Dom grozy” sobą reprezentuje. Tak, tak – nie, że chce być, ale jaki jest. Bo widzicie, ten serial praktycznie nie ma fillerów. Ten serial z sezonu na sezon odkrywa siebie na nowo.

Pierwszy sezon to wprowadzenie do gotyckiej powieści. Więcej, to jest gotycka powieść na ekranie. Mamy tu filozofię – stawianie pytań trudnych, cholernie trudnych i kurewsko trudnych. Mamy tu mroczny i tajemniczy klimat, bo twórcy doskonale zdają sobie sprawę, że teraz, to teraz mają szansę na zbudowanie tajemnicy, potem będzie po rozlanym mleku, teraz, trzeba budować to tajemnicze uniwersum. Potem fakt, że w Londynie XIX-wieku spotykają się znakomite persony takie jak Dorian Grey, Frankestein czy Dracula to nie będzie nic nadzwyczajnego, wszyscy już będą do tego przyzwyczajeni. Będą przyzwyczajeni także do tego, że Vanessa jest postacią po przejściach, postacią wiecznie zagubioną. Tu nic nowego nie może być potem zbudowane, to teraz Dorian Grey ma budzić sympatię, och – ciekawe.

Właśnie, wszystkie niemal postacie, a na pewno te, które pełnią pierwsze skrzypce, są żywe. One mają charaktery, przeszłość, własny typ zachowania. Mniam, wyśmienite.

Pierwszy sezon nie chce jednak oddać jakoś bardzo konkretnie głównej roli, więc poznajemy wszystkich po trochu. Co więcej, jest przy tym odrobina czarnego humoru i niesamowicie przemyślanej fabuły.

Powiem tak: dwa pierwsze sezony to znakomita opowieść, która domyka się w bardzo symboliczny sposób.

I wydawałoby się, że nie ma miejsca na trzeci sezon, ale go zrobili i powiem Wam o nim na końcu, bo to zupełnie osobna sprawa.

Zdaje się, że każdy szczegół ma tu znaczenie. Jedna scena w piątym odcinku staje się nagle istotna w dziewiątym i tak dalej. Puzzle. Mało tego, czasem twórcy bawią się z widzem, na przykład prezentują śmierć jakiejś bohaterki i w kadrze może to wyglądać trochę komicznie. Oczywiście, sytuacja wcale nie jest komiczna, jest wręcz tragiczna i jako widz jestem w stanie uwierzyć, że człowiek w takiej właśnie sytuacji tak właśnie by się zachował. Żeby więc odeprzeć to poczucie komiczności wynikające – no, właściwie z samego tego, że to wszystko to jeden plan filmowy i mówię tu o dosłownym kręceniu „Penny dreadful” – twórcy postanowili nas uraczyć dialogiem, w którym jest dokładne wyjaśnienie tego, czego użyła bohaterka. Z jakiegoś powodu mi się to spodobało.

Dalej idąc, to powiem tak: niektóre odcinki mają znakomitą, żeby nie powiedzieć, mistrzowską reżyserię. Na przykład w czwartym odcinku sezonu pierwszego – rewelacyjnie pewne sceny są zdynaminozwane.

Drugi sezon „Penny dreadful” to odkrywanie Vanessy na nowo. Bardzo podoba mi się rozwój tej postaci, bo przede wszystkim ją jakoś uszlachetnia. W pierwszym sezonie wydawała się i mroczna, i niedostępna, ale też nie do końca ludzka. Teraz Vanessa zyskuje serce, podobnie zresztą jak Chandler.

Zanim przejdę do trzeciego sezonu – to jeszcze parę słów o poprawności politycznej w tym serialu. Myślicie sobie, że nie pasuje to do tej produkcji, co?

No bo – myślę, że tu widać i czuć, że jej nie ma w ogóle, ale mimo wszystko wątek Greya może się kojarzyć z dzisiejszymi wstawkami LGBT. I co więcej, wstawkami, które kompletnie nie przeszkadzają!

A dlaczego?

Bo pan Grey jest ukazany w sposób nie do końca oczywisty. Pan Grey – którego będziemy na nowo odkrywać w trzecim sezonie – z miłego, kulturalnego chłopasia przemienia się w kogoś, kto by rżnął i facetów, i kobiety, i inne stwory. Ale to tak idealnie pasuje do postaci!

I właśnie widzicie – twórcom udało się tu zrobić coś, czego może pozazdrościć wiele, wiele współczesnych produkcji. Udało się stworzyć postać, która może uprawiać seks z mężczyznami, ale jest to potrzebne dla historii i w pełni uzasadnione. I smaczne, wysmakowane. Mniam. Patrzcie, podziwiajcie i uczcie się od „Penny dreadful”, młodzi filmowcy!

Teraz czas na trzeci sezon. No więc – chciałabym wrócić do oglądania drugiego odcinka, ale się boję. 😂

proximity

Wyobraź sobie, że internety przestały działać, a Ty na dysku masz jeden jedyny film. I tym filmem jest „Proximity”, a ponieważ nie masz jak sprawdzić, co za ziółko – w ciemno lecisz.

* * *

Zaczyna się dobrze. Izaak pracuje w NASA. Pewnego dnia zostaje porwany przez kosmitów. Ponieważ nagrywał to na kamerze informuje o tym media. Te się napaliły i zrobiły z nim wywiad, ale wszyscy jak mantra powtarzają, że chłopina zrobił fejk. Młody nie czuje się z tym dobrze, ale zaczyna szukać w necie informacji o innych porwanych i spotyka jedną z nich – także młodą, chyba Sarę, no dla naszych potrzeb, niech to będzie Sara.

W każdym razie teraz zaczyna się robić źle.

Bo koleś idzie do pana pisarza, a ten robi mu badania wariografem, następnie jakaś dwójka agentów tajnego wydziału ds. czegośtam ONZ (XD) go porywa, więc chłopina się budzi w jakimś białym pomieszczeniu, gdzie dwóch facetów w dziwnych kombinezonach chce zrobić na nim badania.

Chłopina widzi, że i Sarę wloką obok, więc jest zdezorientowany i nie chce się zgadzać na imprezę, wobec tego ucieka z tajnego, supertajnego miejsca, gdzie przetrzymuje się ludzi porwanych przez UFO, w międzyczasie uwalnia Sarę i nie widzimy, jak używa supermocy nabytych po porwaniu z UFO, no ale udaje im się zbiec i wybiegają na jakąś uliczkę na Kostaryce. Następnie udaje im się dorwać faceta od internetów, ten ich wprowadza w swoją siedzibę i ni z dupy, ni z pietruchy twierdzą wszyscy, że muszą się skontaktować z Karolem (serio, tak jest napisane to imię na IMDB xD)… który w 1979 roku został porwany przez UFO. Wszyscy go gonią, włącznie z tajnymi agentami, więc facet także się ukrywa. No ale dobra, młodziaki go znajdują, no i… okazuje się, że gościu kontaktuje się z obcymi.

I teraz najlepsze…

Obcy wysłali wiadomość, że tego dnia i o tej godzinie tu wylądują. No więc ekipa się zbiera na spotkanie i się z nimi spotyka.

Kosmici wyglądają jak szaraki i twierdzą, że wszystką wiedzę zdobyli, ludzie mają ogromne aury, a poza tym szukają odpowiedzi na jedno, jedyne pytanie, bo szukają odpowiedzi o początek.

Zgadnijcie, jakie mają pytanie do ludzkości.

KIM JEST JEZUS CHRYSTUS?!

Jeśli jeszcze nie padliście, to czekajcie, nie jestem nawet w połowie tego tekstu, bo najlepsze głupotki na końcu.

Sara się pyta, o co chodzi z rękoma, czemu czują ból. Na to kosmita, że wszczepili nadajnik i nakłada jej bransoletę, która rozczłonkowuje jej rękę i on wyjmuje to coś, co jej włożyli. To oczywiście zajmuje jakieś 5 sekund.

No, teraz czas na Izaaka… którego rozczłonkowana ręka leży sobie tak jakoś przez 5-10 minut i nikt się tym nie przejmuje do czasu, gdy agenci ich nie nakrywają XDD. Wow, co za akcja! Co za emocje!!!!1111

Agent chce wiedzieć, co się stało z jego ojcem, bo Karol z nim był w 1979 roku. Karol twierdzi, że nie wie, do wuja pana, nikt nie wie, co się wtedy stało, ale agenciak i tak każe strzelać. Zastrzelili biednego Karola, ale kosmita w końcu złożył tę rękę Izaaka, w międzyczasie agent zdążył i zastrzelić Sarę.

Na to kosmita, żeby Izaak użył swych zdolności.

No to chłopina „okej” i faktycznie – okazuje się, że ma on zdolności do bycia w innej przestrzeni czy jakoś tak. Generalnie dla agentów znika, więc facet zabiera swoich pobratymców, no i mogą sobie uciec od zamieszania. Jak już uciekli, to kosmici na pożegnanie przywracają do życia bogu ducha winnych Karola i Sarę, i goodbye, do widzenia. Młodzi stwierdzili, że chcą być razem i się zaszyli na zadupiu, no i sobie prowadzą restaurację.

KONIEC.

Kto to wymyślił?

Eric Demeusy. Tak, to ten od „Pacific Rim” i generalnie, gdybym nie widziała, że zamieszany jest także w „Game of Thrones” czy „Stranger Things”, to… to miałabym poważne obawy co do jakości „Tron: Legacy”, nad którym powoli zaczynają ruszać prace xD.

Ale! Obiecałam Wam głupotki.

No więc startujemy!

1) 2020 – naukowcy, którzy nie używają komórek, a pisarz na swojej wizytówce nie ma podanej ani strony internetowej, ani e-maila, ani nawet telefonu, tylko od razu leci z adresem stacjonarnym… ehm, na pewno mamy 2020?

2) Odległość między Kostaryką a Kolumbią Brytyjską… Ok, dla większego zrozumienia daję mapkę z googla. I ani googiel, ani bing z włączonym chatem GTP nie wiedzą, jak przejechać byle cessną tę trasę, bez międzylądowania xD. WTF? 😃

3) wykrywacz kłamstw – jak nasz młody Izaak idzie do pisarza, i ten mu mówi, że jeśli podda się wykrywaczowi, to będą mieli niepodważalny dowód na to, że facet został porwany, to ja myślałam, że pęknę ze śmiechu. Bo po pierwsze – wykrywacz kłamstw w sądzie nie jest i nie może być dowodem, gdyż no, to jest specyficzne urządzenie, które serio nie weryfikuje, kto gada prawdę, a kto nie. Bada tylko impulsy jakieśtam. I powie to każdy miłośnik true crime. No, ale drugi napad śmiechu miałam, gdy po badaniu dwóch agentów wlatuje na chatę, znaczy, do biura pana pisarza i zabierają Izaaka XD. Jaaaasne, na pewno to jest prawdopodobne… poza tym – czemu teraz? A nie zaraz po tym, jak koleś wysłał do TV informacje? Eee? Panie Demeusy xD?

Dobra, z grubsza to chyba tyle, bo już mi się nie chce czepiać, że młodzi lądują na Kostaryce i nikt nie pilnuje wyjść, absolutnie nikt nie dba o to, by mieli ludzi w pobliżu, nie ma też nadajników i agenci MiB (dosłownie xDDD) muszą się pytać jakiejś randomowej babki o tych dwojga.

Ale wiecie, co?

Ludzie narzekają na to, że pod koniec film zamienia się w chrześcijańską propagandówkę. I… mnie by się to spodobało, gdyby dopracowano te sceny. Ale niestety nie – gadka szmatka, Jezus w lekko kiczowaty sposób został zaprezentowany.

Bo – faktycznie byłoby ciekawe, gdyby kosmici szukali duchowości. Pokazanie ich drogi i odkrywanie jej dzięki ludzkości to historia z ogromnym potencjałem. Ale niestety, scenariusz nie dowiózł.

Gdy padło tempo, poczułam, że się nudzę. A że internety odzyskane, to sprawdziłam IMDB i… 4,8. xD. Jeżu, nowy miesiąc, a ja zaczynam z paździerzem 😃. Miłego wieczoru!

na zachodzie bez zmian 1930

Złota Malina należy się za tłumaczenie tytułu „Cisza na froncie zachodnim” jako „Na zachodzie bez zmian”. Bo przede wszystkim, takie tłumaczenie odstrasza i kompletnie nie oddaje tego, co chce powiedzieć arcydzieło Lewisa Milestona, które owszem – jest ekranizacją powieści Ericha Marii Remarque’a. Powieści antywojennej, opublikowanej 10 lat po tym, jak facet przeszedł Wielką Wojnę na froncie. Ale tych dwóch panów ze sobą współpracowało, jeśli chodzi o scenariusz do filmu.

I wyglądało na to, że tylko Niemcy mają problem z historią. Dlatego, choć producent Carl Laemme się napalił do roboty, to w pewnym momencie pojawiły się pytania, czy film odniesie sukces taki, jaki powinien, na jaki liczyła firma.

– Jedna z największych niemieckich sieci kin, UFA, powiedziała mi już, że nie chce mieć nic wspólnego z projektem, gdy nasz film zostanie pokazany w Niemczech. Nigdy czegoś takiego nie było, piszą krytycy (książki) w Niemczech, wszystko jest kłamstwem. Ale co nigdy nie powinno się wydarzyć – wojna?! Przeszliśmy przez to. Czy cały brud nie powinien istnieć?! Musieliśmy przez to przejść. A obiekcje wobec walki? Cierpienie było prawdopodobnie wspólne dla obu stron. Jestem pewien, że będziemy mieli naprawdę duży film.

I mieli.

* * *

Bo „Na zachodzie bez zmian” z 1930 roku to arcydzieło. Powstawało w dwóch wersjach: niemej i dźwiękowej, ja miałam przyjemność zapoznać się z dźwiękową, która liczy sobie 2 h i 13 minut. I nie przeszkadzało mi, że film jest czarno-biały, a jakby się uprzeć, to można stwierdzić, że te barwy mają znaczenie, to nie przypadek, że obraz powstał w nich właśnie.

Bo widzicie, cały film jest jednym wielkim symbolem.

Pierwsza scena – szkółka, w której nauczyciel namawia młodziaków do zaciągnięcia się. I jasne, nam się może ci uczniowie wydają starzy, nie mniej to kwestia dyskusyjna. Sto lat temu ludzie faktycznie w wieku 20 lat wyglądali jak 40-latkowie, ponieważ wszystko wcześniej robili. A zresztą, mniejsza o ich wiek. W każdym razie ta scena idealnie przedstawia scenę szaleństwa: będziemy bohaterami, idziemy na front! To jest proste aktorstwo? Być może tak, ale tu bohater jest zbiorowy; to jest cały drugi pułk, w którym służył Paul. Jednak te mimiki twarzy aktorów robią wrażenie, szczególnie na niedzielnym widzu.

Scenariusz ma wiele wspólnego z książką, choć nie uniknięto pewnych zmian. Zresztą, film jako format nie miał innego wyjścia, szczególnie w końcówce. W powieści dwa ostatnie zdania wystarczyło napisać w innej formie – zamiast pierwszoosobowej mamy trzecioosobową. W filmie potrzebna była scena-symbol. Oj, jak ogromny to symbol.

Jeszcze parę rzeczy zapada w pamięć widzowi, ale scena z karabinem maszynowym to istny majstersztyk. Jest bardzo dynamiczna nawet jak na obecne standardy i nie, nie oglądam filmów wojennych, ale nie mniej, dynamizm jest w pełni. I robi wrażenie. A jak człek se pomyśli, że to było w 1930 roku, że sprzęt był cięższy i było więcej kombinowania, to „wow”.

Zresztą wow – bo sceny na froncie idealnie oddają chaos i bezsens wojny.

Dialogi między bohaterami – majstersztyk i właściwie większość z nich zmusza widza do myślenia. Mają coś przekazywać, na przykład… „ej, ale przecież Francuz to człowiek jak my”.

Jest tu też ukazanie intymnej sceny – chociaż tak naprawdę jej nie ma, jest tylko dialog. Nie mniej, wydaje się to jednak znacznie bardziej seksualne i obrazowe, niż tradycyjne ruchańsko w kinie amerykańskim.

Wiecie, ten film wywołał gównoburzę w Niemczech. Narodowcy nie byli zadowoleni ze sposobu przedstawiania niemieckiego żołnierza jako ludzkiego, bojącego się, a tamtejsze ministra musiały się posilić nad tym, by potencjalnie szkodliwe obrazy nie przedostawały się do społeczeństwa. Niemcy początkowo dostali skróconą wersję filmu – ze 133 minut do 85, z wyciętą sceną z butami, które zmieniają właściciela. Gdy wybuchły zamieszki – organizowane przez NDSAP i tak dalej, stwierdzono, że film wywołuje zamęt, więc trzeba go zdjąć z afiszów. No i zdjęli.

A tymczasem cały świat zgodził się z tym, że wojna jest straszna i nie należy jej wywoływać. Ba – w filmie jest scena, gdzie wojna została przyrównana do choroby. Nikt jej nie chce, ale ta i tak przychodzi.

Ale wiecie, co jest najlepsze? Reżyser – poza sceną z karabinem i ogólną prezencją wojny – używa prostych metod. I ja powiem, że na końcu jest prawie tak, jakbyś oglądał/a „Grobowiec świetlików”. Niby tania sztuczka – wspominka bohaterów frontu – ale Jezu, to wali ostro w świadomość.

#arcydziełofilmowe#nazachodziebezzmian#filmantywojenny#LewisMilestone#Niemcy

PS.: Obraz dostał dwa Oskary – za reżyserię i za najlepszy film. W pełni zasłużenie.

Trzy oblicza Evy

-Ten film coś w sobie ma – powiedziała przyjaciółka. – Ale nie wiem, co.

Postanowiłam zabawić się w detektywa i obejrzeć „Trzy oblicza Ewy” z 1957 roku. Obraz znany jest głównie z wybitnej roli Joanne Woodward, która została zresztą za nią nagrodzona Oskarem. I po seansie wnioskuję, że nie dziwne, iż „Trzy oblicza Ewy” nawet nominowane do najlepszego filmu nie były.

Bo to nie jest tego rodzaju film.

Ogólnie rzecz biorąc: mamy Ewę White, która ma męża i dziecko. Problem w tym, że z kobietą zaczynają się dziać dziwne rzeczy: a to migreny, a to zachowuje się inaczej, niż normalnie, jakby była inną osobą.

Psychiatrzy zbadali ten przypadek, a potem napisali książkę, którą postanowiono przenieść na ekran.

Zrobiono to w bardzo prosty sposób, powiedziałabym wręcz, że w łopatologiczny. Mamy tu bowiem narratora i chyba nawet nie ma takiej intrygi, konfliktu. Znaczy jest choroba – ale właśnie… to jest opowieść o drodze bohaterki, drodze kobiety, którą Ewa White była, którą przeszła.

I powiem tak. Końcówka to jakaś torpeda jest.

A potem siedzisz chwilę w ciszy i zastanawiasz się, co się właśnie stało, co zrobił z Tobą ten obraz.

Bo wiecie, co?

– Ja też nie wiem – odpowiedziałam przyjaciółce. Ale może i Wy spróbujecie się dowiedzieć, co takiego jest w „Trzech obliczach Ewy”, że zmusza do zatrzymania się choć na chwilę?

sprzedawca marzeń

Dzień dobereł.

Na Netflixie jest „Sprzedawca marzeń”, ekranizacja powieści Evansa. Samego Evansa nie czytałam, ale chyba nawet trochę żałuję. Bo książka zawsze będzie bardziej rozbudowana, ale. Film mimo stosunkowo niskich ratingów – 6.1. – jest moim zdaniem wart zobaczenia. Choć jego tempo jest wadą tego obrazu, to jednak twórcy zawarli zdaje się kluczowe sekwencje z powieści, które dają ostro do myślenia, wzbudzają refleksję. To taki film dla myślących, może. A może nie, bo to się ogląda przyjemnie, lekko i sennie. Jeśli w połowie seansu nie uśniecie, możecie odtrąbić sukces. Ale. Jeśli nie uśniecie, to dobicie do końcówki nie będzie jakimś turbo wysiłkiem. Po prostu zobaczycie to, co najlepsze.

Generalnie, jeśli macie ochotę odpocząć od ciężkich klimatów, to jest to ten film, mimo że z pozoru opowiada trudną historię.

Otóż, główny bohater… e, nazwijmy go J. – chce popełnić samobójstwo, więc wchodzi na dach budynku. Oczywiście, negocjatorowi się nie udało gościa przekonać do zejścia, ale nagle pojawia się bezdomny. Beztrosko włazi na dach i zaczyna rozmawiać. Udaje mu się przekonać, by J. nie skończył na dole. I teraz J. decyduje się na spędzenie czasu z bezdomnym, który to czas pozwoli mu odkrywać siebie…

No, więcej Wam zdradzać nie będę – zwłaszcza, że film jest na Netflixie. Miłego seansu 😉.

aaah belinda 2023

Nie dajcie się nabrać.

* * *

„Oh, Belinda” to netflixowy potworek, który jest remakiem ponoć kultowego i feministycznego filmu z 1986 roku – „Aaach, Belinda”. Nie znam niestety różnic obu tych obrazów, bo wiecie – oryginału zapewne w Polsce nigdzie nie idzie dostać, nawet na fanowskich grupach. A zresztą, na fanowskich grupach często jest problem w stylu „nie mów!!!! to groźne!!!! jak powiesz to zagrozisz istnieniu grupy!!!!1111”, no więc nie sądzę, bym kiedykolwiek miała nadrobić.

Szkoda, ale przejdźmy już do paździerza miesiąca, bo seans skończył się nie dość, że przyśpieszeniem na 1,5x, to jeszcze przewijaniem. 3/10.

Co poszło nie tak?

Przede wszystkim pomysł. OK, rozumiem, w latach 80′ może to było oryginalne, ale teraz już nie. Otóż, naszą główną postacią jest aktorka, która ma strasznie wkurwiający charakter. O wszystko się awanturuje i jak tu żyć? I bierze kontrakt na jakąś reklamę gównianego szamponu „Belinda”. Reżyser do niej, by się wczuła w rolę, no to ta… tak się wczuła, że aż znalazła się w alternatywnym świecie, gdzie nie dość, że nie jest aktorką, to jeszcze ma męża – tego samego, co w ramach roli, który strasznie ją triggerował na planie – plus dwójka dzieci. No i… dalej jest jeszcze gorzej. Oczywiście, trochę jej zajmuje, by zrozumieć, co się odwaliło, ale przynajmniej próbowała powtórzyć scenę, którą odgrywała, myśląc, że dzięki temu wróci. Nie wróciła. Co dalej? Ano, dalej musi jakoś żyć w swoim bagienku: pracuje w banku i… okazuje się, że uprawia seks z kilkoma jeszcze facetami, w tym ze swoim szefem. Wow, nieźle polecieli w feminizm 🙄. Jakimś cudem udaje się jej przekonać grupę byłych znajomych – bo w tym świecie jej stara ekipa jej nie rozpoznaje – do tego, by zagrała rolę w przedstawieniu. Oczywiście, że genialnie zagrać może tylko ona i oczywiście, że dostaje. A potem problemem jest to, że policja ją zatrzymuje w ramach jakiś świństw finansowych i ona jej ucieka, i się spóźnia na przedstawienie, i zostaje wywalona z pracy, więc co robi? Włazi na dach, tańczy se, rozrzuca na ulicy pieniądze, a potem idzie na dół i potem już wraca do tej sceny z prysznicem, swojego prawdziwego życia. Koniec. A i po drodze zalicza jeszcze szpital psychiatryczny, bo mąż zmartwiony.

No właśnie.

Wszyscy mężczyźni zostali tu pokazani jako mężczyźni słabi, bojący się, tacy jacyś… jak nie Turcy. Określiłabym tych bohaterów jako „pindy w rurkach”, coś w ten deseń.

Co do szpitala psychiatrycznego – spotyka tam pacjentkę, która mówi jej o multiwersum i żeby grała do końca tę rolę. I… jezu, zmarnowany potencjał postaci i miejsca, i okazji na zrobienie czegoś ciekawego.

W ogóle – nie, to nie jest obraz feministyczny. To jest obraz o głupiej dziewczynie, która musi się ogarnąć. To jest obraz, który no… ma niby pewną logikę przechodzenia z jednej do drugiej rzeczywistości i to może być nietypowe, aczkolwiek ja se pomyślałam „i wróciła tak z dupy, bez sensu”.

Do gry aktorskiej nie można się przyczepić – sama aktorka, która odgrywa główną rolę – rozegrała to wszystko świetnie . Serio, nie można się do niej przyczepić, bo uwierzyłam w to, że postać jest i głupia, i wkurwiająca.

Właściwie, gdyby zrobić z tego historię dramatyczną, a nie komediową, to by może coś z tego było. Bo właśnie ten sznyt komediowy niszczy wszystko, wypowiedź feministyczną. Ba, te tematy feministyczne, które niby się pojawiają w filmie, są potraktowane po macoszemu, tak, że ledwo istnieją.

Aaach, Belindo, a jednak ode mnie 2/10.

znachor 1937

Tak bardzo II RP.

* * *

Tadeusz Dołęga-Mostowicz pisał świetne powieści, ale także i scenariusze dla raczkującego kina II RP. Jednym z nich miał być „Znachor”, ale filmowcom się jakoś nie bardzo chciało wziąć za historię. Do czasu. Otóż, kiedy wyszła powieść, z miejsca stała się bestsellerem. Dlatego też kino polskie postanowiło zekranizować historię, zresztą – oj, kreowaliśmy wiele adaptacji, ale jedną z najpotężniejszych form gatunkowych był romans. Ludzie w II RP potrzebowali nie tylko kina patriotycznego, ale także i ckliwego, romantycznego, taka postromantyczna mentalność. I to widać w filmie Michała Waszyńskiego. Tak, dosłownie to się ogląda jak romans, a nie jak dramat o profesorze Wilczurze. Ale czy to źle?

Niewątpliwie aktorzy – Kazimierz Junosza-Stępowski (Wilczur/Kosiba), Elżbieta Barszczewska (Beata/Marysia Wilczurowa), Witold Zacharewicz (Leszek Czyński), Mieczysława Ćwiklińska (Szkopkowa) i inni – grają rewelacyjnie. To widać, że są wybitni. Ba! Nawet lekko teatralny sznyt nie przeszkadza, po prostu te role żyją. Czuć, że aktorzy robią, co mogą.

I tak bardzo II RP.

Po pierwsze, Szkopkowa. Na jej przykładzie można scharakteryzować kino II RP: że udźwiękowienie dopiero wchodziło, że jeszcze zafascynowani ludzie kinem nie mogli oglądać kina niemalże doskonałego, do którego nie trzeba pogrywać z pianina, że automyzacja w II RP jest zapóźniona i zresztą, że wielu ludzi, naprawdę wielu, kochało kino. Ach.

Po drugie – gdy pada słowo sądu: „za włóczęgostwo zostaje pan skazany na więzienie”, to od razu otwiera się hasło: „II RP”. Tam dbano o język. Zresztą, widać to i w filmie – dykcja jest na ogół staranna, wszystko słychać, język polski jest taki, no, staranny. Inny od współczesnego. No i także widać trochę inność w zapisach nazwisk, a przede wszystkim skrótów. Na przykład: „pt.” – pod tytułem jest zapisany jako „p.t.” – i widzisz to, i wiesz, że to był poprawny zapis, tak, po wojnie z ruskiej woli język polski przeszedł reformę. No, mniejsza, nie rozprawiamy tu o języku, a o filmie.

Czy to da się oglądać?

Niewątpliwie tak, jednak to specyficzne kino. Nie tylko, że czarno-białe, ale również i… romansowe. To jest romans. Wilczur gra swoją rolę, ale on jest jakby z boku, twórcy obrazu skupili się na miłości Beaty czy jej córki Marysi. To jest główna rola. Dążenie do tego, by Marysia spotkała ojca jest tu naturalne i ciekawe, ale jednak nie przepadam za romansami, to też robiłam sobie przerwy. Nie mniej, to jest kino wybitne. Zwłaszcza, że i w 1937 roku film odniósł sukces finansowy. Komercja komercją, ale coś mi się wydaje, że niejeden kinoman powtórzył seans: „widziałam to już, ale to takie ładne”, jakby powiedziała pani Szkopkowa.

No właśnie, ładne.

W komentarzu link do filmu z 1937 r., a jutro wersja Hoffmana 🙂.

PS.: Oczywiście, w obu filmach są zmiany względem książki, ale ja jej nie czytałam i zaczynam poważnie tego żałować 😃.

bullet train

Dzień dobereł, ja przychodzę z… paździerzem. Tak, dobrze widzicie tytuł: „Bullet train” z 2022. Nie jest to niestety pomyłka, choć muszę powiedzieć, że się zdziwiłam, bo wszyscy recenzenci powtarzali jak mantrę: „to jest zajebisty film”. I co? I pstro. David Leitch wyreżyserował coś, co nadaje się… właściwie do niczego się nie nadaje, może poza Bradem Pittem.

* * *

Sam pomysł sugeruje, że będzie świetna zabawa, klimatem przypominająca „Nobody” czy „Killa Billa” – i chociaż konwencja tych filmów jest inna, to jednak rozwalanka, rozwalanka i jeszcze raz rozwalanka w nich występuje na maksa. Ale, coś tu poszło nie tak. „Bullet train” do pięt nie dorównuje „Nobody”, a „Kill Bill” staje się przy tym naprawdę wybitną powieścią. Zresztą, może i jest zważywszy na głupoty zawarte w historii Leitcha.

Zacznijmy od początku. Nasi bohaterowie wpadają do shinkansena, zwanym z angielska „bullet train”. I na początku widzimy, że pociąg jest pełen pasażerów, występuje ok. 55 statystów. Ale im bliżej końca, tym robi się dziwniej, bo nagle cały tłum przestaje istnieć; ba – nie pomaga nawet scenka z nowymi pasażerami, którzy niby to wchodzą do pociągu, ale jednak chyba nie, bo potem nikogo nie ma. Są tylko mordercy.

Bo widzicie – chodzi o walizkę. Wszyscy zostali najęci do wzięcia tej walizki, więc siłą rzeczy muszą się pozabijać.

Sęk jednak w tym, że dialogi tu są przedłużeniem zbędnego czasu. Może i miały być śmieszne, ale jednak nie są. Ponadto humor, który kpi z Japonii jest tandetny. I można się uśmiechnąć na uwagę Pitta: „nie kłaniają się?” po rozmowie z konduktorem, ale w momencie, gdy mamy już zabawę z mocno najeżonym technologicznie kiblem, jesteśmy po prostu znużeni i znudzeni.

Nie ma tu naprawdę nic nowego, choć domyślam się, że twórcy chcieli zrobić pełną bekę z Japonii. Tyle że znowu nie wyszło, bo po pierwsze: znikający pasażerowie. Po drugie: gdzie obsługa pociągu? To, co się tam wyprawia jest na tyle hardkorowe, że szczególnie w Japonii obsługa od razu by zatrzymała pociąg. Gdy doszło do zamachu na niego w latach 90′, wprowadzono bardzo brutalne przepisy antyterrorystyczne. A zresztą; brak reakcji obsługi – której w sumie też nie ma – jest niewiarygodny nawet w jakimś Bangladeszu. Bo na przykład, gdy odpada kawałek pociągu, to jednak… no, każdy normalny człowiek by zareagował, prawda? I ja na przykład rozumiem, że konduktorom nie zawsze się chce co przystanek przechadzać między pasażerami, ale na litość boską, widzimy pasażerów, którzy wchodzą i myślisz sobie: „oo, wchodzą do tego wagonu z trupem, zaraz ktoś zrobi alarm”. I co? I pstro. Ja rozumiem, trzeba zawiesić niewiarę; jednak tu niewiara musi być zawieszona tak wysoko, że nie dosięgam.

Kolejna kwestia: kto, kogo i dlaczego musi czy chce zabić. To jest zbyt skomplikowane. Sorry, ale ja nie oglądam tego filmu dla myślenia filozoficznego, ja chcę się odprężyć i pośmiać, popatrzeć na znakomite sceny a’la John Wick. Ale nie. Musi być przegadanie i muszą być retrospekcje, które budują chaos – bo w pewnym momencie widz się po prostu w tych wszystkich łańcuchach fabularnych gubi i macha ręką. Niech się dzieje, co chce.

To nie jest ani trochę ekscytujące.

Aktorzy może i grają dobrze, ale właściwie, co mają grać? Denne, archetypowe postacie, których jest za dużo i które nie są za ciekawe. Płatny morderca, który chce zrezygnować z zawodu, ale jednak nie może, bo dostaje ostatnie, potencjalne zlecenie? Jakaś niby-nastolatka z bordeline, która chce zabić ojca? Czarnoskóry koleś z Boliwii? Co te postacie sobą reprezentują oprócz – no właśnie – tego, że mają na celu pozamiatać innych?

Ponadto mamy tu trochę nieporozumienie z wężem boomslanga, bo tu objawy występują praktycznie od razu i – właśnie – wracając do Japonii – nie wiadomo czemu, zwierzę jest zapakowane w tym samym schowku, co reszta bagażu. Normalnie byłby w innym i generalnie, musiałby przejść kontrolę walizkową. Wiadomo, że film nie może czekać z objawami kilka godzin – nie mniej… te walizki.

Meh.

Więc mamy tu trochę taki odgrzewany kotlet. Wszystko zdaje się być wtórne, bo widzieliśmy to w innych filmach, jednak… nie ma tu duszy. Nie ma czegoś tego, co „Nobody” na przykład oferował. Film nie płynie, film nudzi do kwadratu tak, że w pewnym momencie stwierdziłam: „przewijam”.

I dobrze – bo gdyby nie to, przegapiłabym końcówkę. Ta była dobra, w sensie: najlepsza akcja filmu na końcu. Tylko szkoda, że żeby do niej dotrwać trzeba było poświęcić jakieś 1,5 h. Więc w rezultacie, widz się cieszy byle czym.

Nie polecam, chyba że bardzo, bardzo się nudzicie. Ocena: 5/10 (jeden dodatkowy punkt za Brada Pitta).

znachor 1982

Mamy dwa wybitne filmy będące adaptacją tej samej historii – czyli „Znachora” Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Ja chyba wolę tę z 1937 roku, ale – żeby oddać sprawiedliwość Hoffmanowi – jest to spowodowane głównie nieodtwarzalnym klimatem II RP. Choćby skały srały, choćby i 10 reżyserów różnych czasów zabierało się za to story, to wersja z II RP będzie fundamentalną, najlepszą, bo ona jest zrealizowana w tamtym czasie. Dlatego, jeśli Netflix chce zrobić film, który będzie i doceniany, i piękny, to zrobić może tylko jedno. A właściwie dwie rzeczy: zatrudnić reżysera, który bardzo potrafi w historie, który jest ceniony. Niestety, z tego co widzę, to p. Michał Gazda zrobił kilka odcinków do dwóch-trzech seriali i choć miały one dobrą opinię, to jednak ogólna jego twórczość na filmwebie nie jest oceniana najlepiej, co najwyżej przeciętnie. Ale drugą rzeczą, którą Netflix może zrobić to… osadzić „Znachora” we współczesności. To jednak mogłoby być bardzo niepoprawnie politycznie – szczególnie, że klimat mamy taki, iż ludzie nie ufają lekarzom z wiadomych powodów. I aż mnie korci, by dopisać, że i w II RP tak było, bo z tego, co czytam, to Dołęga posiłkował się dwiema historiami, a w jednej z nich lekarz zataił, że posiada papiery, bo… znachorzy lepiej leczyli xD.

No, ale ja jestem po filmie Jerzego Hoffmana.

I będę go oceniać bez znajomości powieści, bo choć się do niej przymierzam, to mam opory. Ale warto zwrócić uwagę na to, że historia jako historia jest przedstawiona w powieści, Hoffman więc nie mógł jakoś na wariacko pozmieniać biegu opowieści. Zresztą i tak względem oryginału trochę poszalał, a mowa tu o tej słynnej scenie „proszę państwa, to jest profesor Rafał Wilczur!”. Jej nie ma w powieści (tak mówią) i nie ma w wersji z 1937 roku.

* * *

Dobrze, przejdźmy już do Hoffmana. Mimo że film ma już na karku 40+ lat, to się tego nie czuje. Naprawdę – mam wrażenie, że odbiorca nie musi się przejmować tym, że „Znachora” kręcono w 1981 roku. Właśnie – przy filmie są dwie daty, jedni twierdzą, że 81′, a drugi, że 82′. Prawdopodobnie jest to związane z Solidarnością, wiadomo, protesty się nasilały, a sztukę jakoś trzeba było uprawiać. W związku z tym Hoffman może i wyprodukował film w 1981, ale tenże trafił do kin dopiero na kwiecień 82′. I co? I widzowie szturmem polecieli do kin, a krytycy? Krytycy jak zwykle marudzili. Ale mieli swoje powody – pierwszy, czyli klimat II RP już znacie. To natomiast, że historia jest jaka jest, to uważam, że nie jest powód do czepiania się.

Natomiast nie da się zaprzeczyć, że Hoffman odrobił lekcję. W przeciwieństwie do Waszyńskiego, postawił właśnie na logikę, na Rafała Wilczura. Generalnie film jest sprytnie podzielony na dwie części – co powoduje, że widz nie ma uczucia „ty, ale po co ten wątek, przecież tu się nie łączy”. Co prawda Marysia od początku jest córką Rafała, ale oglądając wersję z 1937 roku miałam takie odczucie, że to nie jest opowieść o znachorze, a o Marysi i jej romansie. No, takie czasy. I w starej wersji czuć, że bohaterowie się bardzo kochają, oj jak czuć! To i wątek matki Marysi pozwalało Waszyńskiemu na stworzenie wrażenia „ale to są różnice społeczne, to widać”. I faktycznie, u Hoffmana było to niemalże niedostrzegalne. I jasne, obraz zaznacza, ale dopiero wtedy staje się to jasne, kiedy rodzice znacząco wyrażają sprzeciw wobec miłostki syna. Być może stało się tak również dlatego, że Marysia nie pracowała w kinie, a w sklepie – co jest zbliżone do książkowego oryginału. Cóż, nie mniej, Hoffman nie umie w romanse, ale to już wiemy xD. Co umie, to w logikę. Co umie, to z pewnością to, że się bardzo starał oddać klimat II RP. Mimo wszystko – widoczne pola, widoczny młyn, tworzy ten klimat staroświeckości, że tak powiem. Reżyser dobierał się do tematu starannie, ja nawet myślę, że muzyka w formie może i kiczowatej, ale muzyka wykonana przez orkiestrę to także pewien rodzaj staranności, odtworzenia tamtych czasów, tamtych klimatów. I ba, nawet niektóre ujęcia, te bardziej romantyczne też do tego nawiązują. Ma być romantycznie…

Właściwie, zastanawiam się, w którym momencie Hoffman składa hołd Waszyńskiemu. Czy to była scena operacji na nogach? Bo w obu filmach nie widzimy jego wykonywania, CHOCIAŻ Hoffman niewątpliwie posiadał możliwości, by to zrobić. Ba, pierwsza scena, gdzie Wilczur operuje serce, mamy widok na serce, że bije. A przecież u Waszyńskiego zabiegów na ekranie właściwie nie było. Więc i u Hoffmana nie ma zabiegu na nogach – jest tylko scena, że chłopina jest przywiązany do stołu. Jest to oczywiście pokazane ciut techniczniej, no ale jakieś różnice dobrze robią filmom. Nawet takie drobnice. Czy Hoffman oddaje hołd Waszyńskiemu w scenie z motorem, gdzie dwójka ukochanych zostaje wyrzucona w powietrze i są ranni? Wiecie, co – może w przyszłym roku zrobię analizę porównawczą obu filmów, jeśli chcecie… ja teraz mam za to wrażenie, że ten biegły sądowy i z jednego, i z drugiego filmu są w budowie bardzo podobni, twarzą przede wszystkim.

No, ale, wracając do Hoffmana…

To im dłużej mija od czasu jego obejrzenia, tym jestem w stanie dać temu filmowi wyższą ocenę. I jasne, Hoffman sam mówi, że wkładał własną energetykę do swoich dzieł. I to widać. Widać, że reżyser bardzo się starał, na przykład tym, żeby ostatnie sceny były dobrze, logicznie ułożone. Tak na przykład u Waszyńskiego mamy moment, kiedy młody chce popełnić samobójstwo, ale w momencie ścinania tych kwiatów to on nie bardzo orientował się w sytuacji Marysi. U Hoffmana wszystko musi być poskładane, jedna scena musi przenikać do drugiej. Młody wie o jej śmierci, bo mu tak powiedziano, więc logiczną konsekwencją będą kwiaty na jej nagrobek i tak dalej.

Film Waszyńskiego trwa ok. 1h i 35 minut (nie liczę napisów), natomiast film Hoffmana ok. 2h. Metraż dłuższy, ale tempo narracji o wiele wolniejsze. Jest to też logiczne, bo jak sądzę, styl Hoffmana taki w sobie jest; Waszyński wolał dynamiczniejsze sekwencje, co widać nawet w odczycie listu Beaty, z początku filmu. U Waszyńskiego mamy cięcie na list, cięcie na bohatera, natomiast Hoffman stara się kupić widza napięciem między bohaterami, emocjami na twarzach bohaterów, smutkiem, ciszą w sekwencji. Jednak sama Beata u Hoffmana praktycznie nie występuje, co może powodować, że film słabiej pokazuje niewesołą sytuację finansową Marysi. Ale dzięki temu historia jest mniej ckliwa, jest bardziej o profesorze Rafale Wilczurze.

* * *

Uff, czy to wszystko? Nie, bo jako że lubicie uwagi o języku, to postanowiłam i o nim napisać. Otóż, w obu wersjach mamy słowo „przodownik”. Wkurzało mnie to początkowo, ponieważ bardzo, ale to bardzo kojarzyło mi się z komunistycznym przodownikiem pracy, ale tymczasem okazuje się, że to błędne skojarzenie. Otóż, przodownik to jeden ze stopni podoficerskich w II RP, zwłaszcza w policji, a przecież Kosiba ciągle był przez nią łapany 😛.

Jeśli chodzi o dialogi, to styl ich u Hoffmana jest mieszany, oscyluje między literackością, a między normalnymi rozmowami. I myślę, że jest to dobry wybór, bo nie sprawia wrażenia pompatycznego, a widzowie z przyjemnością oglądają historię w takim, no… z lekka teatralnym zacięciem.

Co zaś do aktorstwa, to u Waszyńskiego i Hoffmana aktorzy są świetni. I myślę, że nie można porównywać tych dwóch pokoleń aktorów, bo każdy wykonywał swoją robotę najlepiej, jak na swoje czasy.

* * *

Dobra – pytanie do Was. Czy chcecie, bym zrobiła obrazkowe porównanie obu wersji? Np. aktorów, kadrów? Co prawda napisałam, że zrobię za rok, ale za rok to mogę nie pamiętać o tym zamiarze 😛.

Właściwie, trudno postawić jednoznaczną ocenę, która wersja jest lepsza. U Waszyńskiego czuć ten niepowtarzalny klimat II RP, ale u Hoffmana czuć szacunek do historii Wilczura. Być może, jeśli obu wersjom postawię 8/10 to będzie to sprawiedliwa ocena.

mayor of kingstown

Już, już niedługo do Was wracam, tylko muszę wziąć oddech, bo w moim prywatnym życiu trochę się dzieje 😉.

Ale ja nie o nim, a o „Burmistrzu Kingstown”, który jest na Skyshowtime. Serial opowiada o Kingstown – mieście, gdzie jest w ciul więzień, dzięki czemu 20 tys. strażników w nich ma pracę. Ogólnie jest to mroczna mieścina, w której trzeba iść na układy i nie ma wyborów zły albo dobry, są wybory tylko „gorzej lub jeszcze gorzej”. Jak możecie się domyślać – jest tu przemoc, seks i… no właśnie.

Jakiś czas temu oglądałam „Stewardessę” na HBO. Laska miała problem alkoholowy, w ogóle nie radziła sobie z niczym i wplątała się w aferę kryminalną. Pierwszy sezon był całkiem w porządku, bo w końcu bohaterka się ogarnęła, przestała latać do łóżka z pierwszym lepszym i poszła na AA.

W drugim sezonie – wkurwili mnie.

Laska – już mniejsza, że spita – to poszła do łóżka z jakimś agentem FBI, pomimo posiadania partnera i tak dalej. Wiecie, możecie powiedzieć, że fabuła jest lepsza, jak coś się dzieje, a dzieje się jak jest zdrada.

Wkurwiłam się, bo poczułam, że tu nie było nic dobrego – to było takie wypaczanie żeńskiej energetyki.

Serial poszedł out.

Drugi serial – tym razem wybaczcie, tytułu nie pamiętam, ale jest o nauczycielce w Danii i znajdziecie to coś na Netflixie – rozjuszył mnie w podobny sposób. I znowu: pierwszy sezon spoko, ale w drugim już… już nawet nie pamiętam, co się odwaliło, ale znowu poczułam, że sceny seksualne wypaczają żeńską energetykę, totalnie brak jej uszanowania. Wkurwiłam się i serial poszedł out.

Ale „Burmistrz Kingstown” pokazuje, że można inaczej!

Żeby Wam nie zdradzać za wiele, to powiem, że kobieta na screenie jest po ostrych przejściach, i to niesamowicie trudnych dla kobiety. Ale… Och, chyba zrobili jedną z najpiękniejszych scen, jakie widziałam.

– Możesz coś dla mnie zrobić? – zapytała.

– Dobrze – zgodził się.

Utulona przez męskość.

*

Wszyscy, którzy pracują w branży filmowej wiedzą jedno: film to jedno z największych kłamstw świata. A widzowie – jakby oczarowani tym zjawiskiem – nie znoszą, kiedy filmy mówią prawdę.

– Ej, jaki to ma związek z „Mayor of Kingstown”? – zapytasz.

Ano, ma. Ale zacznijmy od początku.

* * *

Pierwszy sezon to jest istny majstersztyk. Mamy tu miasteczko z kilkunastoma więzieniami, układy między prawem a złolami i człowieka, który musi tego całego bajzlu pilnować. Z każdym odcinkiem pierwszej serii czułam, że historia podoba mi się coraz bardziej. Masz tu bowiem nie tylko akcję typu rozpierducha, ale masz tu dramat i wiarygodne postacie psychologiczne. I zero propagandy a’la Netflix. Wskażesz na jednego bohatera, to zaraz wyłoni się jego ciemna twarz. Nic tu bowiem nie jest czarno-białe.

Decyzje są albo złe, albo bardzo złe.

Szczerze? O pierwszym sezonie można w skrócie powiedzieć „rewelacyjny”.

Dyskusja jednak zaczyna się w drugim, i tu – uwaga – spojlery.

Pamiętacie, jak pisałam o pięknej scenie, gdzie dziewczyna została otulona przez męskość? Oto prostytutka, która znajduje się na rozwidleniu dróg: ma szansę zacząć nowe życie pod ochroną polizei, w ramach programu świadków. Nie mniej, młoda rezygnuje z szansy i ucieka z powrotem do swego oprawcy.

– Iris, która została porwana, zatruta, zgwałcona i torturowana przez Milo Suntera – mówi jeden z widzów na IMDB -(…) dobrowolnie wraca do tego oprawcy zamiast skorzystać z ochrony świadka, bo „nie ma domu”. Co za nonsens?

No i właśnie, to nie jest nonsens. Każdy, kto choć trochę się interesował traumami czy sam je przeżył wie doskonale, że zmiany są niezwykle trudne. Po pierwsze, występuje coś takiego jak współuzależnienie. Tak, tak: nowe przeraża, a najłatwiej wrócić do starego. Mnie się od razu w głowie pojawiło pytanie, czy Iris nie czuje, że umie tylko w seks. Przecież widz zna jej historię – jak jedna z wielu prostytutek, miała ciężkich rodziców, została wyrzucona z domu i tak dalej. To czyni bohaterkę wiarygodniejszą. I jasne, Iris mogłaby pójść do szkoły i mogłaby znaleźć pracę dzięki wsparciu programu świadka. Nic prostszego, prawda? Ale są jeszcze dwie rzeczy. Widać, że kobieta czuje coś do Mike’a, zresztą ze wzajemnością. To ten, co musi wszystko ogarniać. Więc jeśli ktoś czuje do kogoś jakąś miłość, to czy nie chce z nim przebywać? I kolejna rzecz. Zmiana wymaga pracy, dużej wewnętrznej pracy. Iris zaś to taka mała dziewczynka, której nie dano dorosnąć. Więc woli się otulić kimś, kto da jej bezpieczeństwo i tym kimś jest Mike.

Prawda, że teraz jej powrót do złola nie brzmi bez sensu?

Ponadto – od historii wymagamy logiki.

Ale człowiek bardzo często nie zachowuje się logicznie.

– Mike bije tego samego gangstera po raz czwarty – jak głupi i słaby może być gangster? To nie działa jako dowcip powtarzający się – to po prostu słabe pisanie – pisze ten sam użytkownik.

No OK, może warto by było, żeby scenarzysta opracował jakiś nowy typ wydarzenia.

Ale… Pytanie „jak głupi i słaby może być gangster” jest pytaniem, jak bardzo realistyczną historię chcemy mieć.

Bo wiecie, filmy i książki przyzwyczaiły nas do archetypu przestępców nader inteligentnych.

Tyle że każdy – znowu – kto interesuje się true crime odpowie, że inteligentni przestępcy to bzdura na patyku. Zwykle ich inteligencja jest poniżej normy i mało co czują.

A więc serial chce być realistyczny, chce być przy tym poważny; dlatego ja uważam, że pokazywanie głupoty gangsterów jest w tej historii na plus. Tu nie ma bajek; Kingstown zresztą to nie bajka, to koszmar.

* * *

Drugi sezon jest trochę inny, jakby wolniejszy. Ale to dobrze, bo powtarzanie tych samych schematów zniszczyłoby serial. Natomiast o ile na końcu pierwszego sezonu mieliśmy bardzo widowiskową rozpierduchę, to na końcu drugiego mamy wręcz taką małą, niewielką bitkę. Nie mniej pozwala to na zrobienie tak przyzwoitej klamry, ładnego domknięcia, że nawet nie obraziłabym się o brak trzeciego sezonu.

Ode mnie za całość 8/10. Polecam serdecznie, oba są dostępne na Skyshowtime.