guardians of galaxy volume 2

NA WSTĘPIE OGROMNE PODZIĘKOWANIA WSZYSTKIM FANPEJOM I PODCASTEROM ZA… coraz jawniejsze spojlerowanie „Strażników Galaktyki volume 3”. Nie, żeby to było coś złego – w końcu sama też zrobię recenzję (środa, zapraszam), ale no… Trochę nie bardzo mam ochotę na spojlery.

I ja wiem, staracie się, żeby nie spojlerować chamsko, ale prawda jest taka, że najprzyjemniej ogląda się film bez większej wiedzy o nim, bo można się zaskoczyć. Plus do tego, Strażnicy Galaktyki to proste historie.

Nie inaczej jest z volume 2, gdzie Peter spotyka swojego ojca Ego i zostaje przez niego lekko przemaglowany. Więcej nie powiem, aczkolwiek, no…

Dostajemy tu to, co w poprzedniej części, tylko że lepiej i trochę więcej. Otóż, nasza drużyna to najemnicy, muzyka nadal jest świetna, a poza tym mamy sporo humoru – w dialogach przede wszystkim. No i jest kolorowo. Bardzo mi się spodobał design planety Ego, naprawdę urzeka i myślę, że tolkienowskim elfom by się spodobała.

To, co mi się nie spodobało to to, że mimo wszystko seans się trochę dłużył. Owszem, czuję się po nim bardzo dobrze, ale mam wrażenie, że dwójka mogłaby być odrobinę krótsza. Coś tu jest takiego, co można wyciąć, choć trudno odgadnąć, co. Bo wiecie: tutaj twórcy budują relacje między bohaterami i my ich naprawdę poznajemy. Zapewne tym manewrem trójka wygra, ale o trójce w środę.

Film płynie, chce płynąć, ale momentami się zacina. Za to w finale – finał działa całkowicie. Coś pięknego. Znaczy, ja poczułam emocje, ja poczułam wzruszenie i nie dlatego, że zobaczyłam coś innego, niż zwykle. Bardziej dlatego, że serca twórców pracowały w trakcie realizacji i to czuć. Naprawdę.

Jeśli spodobała Wam się jedynka, to dwójka także prawdopodobnie przypadnie Wam do gustu. Ja w każdym razie czuję się tak zrelaksowana, że z ogromną przyjemnością siądę do czegoś poważniejszego.

the doom

Dzień dobereł. „Doom” z 2005 to dziwny przypadek. Z jednej strony widać, że wszyscy się starali, a chyba najbardziej kamerzysta. Z drugiej strony… to miał być horror. I jako horror to po prostu NIE DZIAŁA.

Mamy tu kilka prób wystraszenia, ale nadal nie działają. W sumie trudno powiedzieć, dlaczego.

Z jednej strony… może zbyt rozwleczony początek? Mamy taką sytuację: jakieś laboratorium pada ofiarą monstrum i marines mają za zadanie odbić grupę ludziów. Rzecz jasna, mówić prościej, niż zrobić.

Nie mniej – akcja jest, trochę się dzieje, a kamera fajnie pracuje. Jest taka dynamiczna. Mało tego, na koniec mamy nawet odwzorowanie widoku gracza, bo przypominam, „Doom” to w kij stara gra, i była to prosta strzelanka.

Widać, że scenariusz był pisany z myślą o prostym zabiegu – żeby fabuła była prosta. Coś jak w „Mortal Kombat” z 1994. Jest argument do bitki – no to się bijemy, bez żadnych filozofii. Tu też trochę tak wygląda, ale dowalają motyw zła i dobra. Mi to nie przeszkadzało, widać, że twórcy chcieli, by widz jakoś odróżniał postacie.

Taaaak, myślę, że im dalej w film, tym lepiej, tym jest ciekawiej.

No i nie ma tu na szczęście momentu Piotrusia Pana, kiedy po 40 minutach się nudzisz i wyłączasz. Jednak po 40 minutach zdajesz sobie sprawę, że fajna nawalanka i – w zasadzie to tyle.

Więc jeśli się nastawisz na horror, to dostaniesz paździerzem w twarz, ale jeśli się nastawisz na miłą nawalankę, przy której możesz odetchnąć od myślenia, to „Doom” powinien się spodobać.

beforeigners

Macie Skyshowtime? No to włączajcie „Beforeigners” („Przybysze”). Co prawda na razie są dostępne tylko trzy odcinki, ale to złoto i prawdopodobnie zostanie tak do końca.

Pewnego wieczora przy pływalni pojawiają się ludzie z przeszłości. Z czasów prehistorycznych, z czasów wikingów i z XIX wieku. A następnego dnia okazuje się, że to dotyczy całego świata. A że wrócić nie ma za bardzo jak, świat się zmienia i przenosimy się o kilka lat do przodu.

Zostaje odkryte ciało, a my poznajemy dwójkę głównych bohaterów: Holanda i panią Wiking. Tak ją dla uproszczenia będę nazywała. Tak czy inaczej, sama sprawa może nie jest tak intrygująca, jak to, w jaki sposób wykreowano ten świat.

Scenarzyści musieli wykonać dość duży research – choć całkiem możliwe, że w Norwegii, ojczyźnie serialu, wiedza ta jest powszechna. Nie mniej: mamy tu użycie języka staronordyckiego, mamy tu pokazanie zachowań kobiet-wikingów w przypadku okresu, a przede wszystkim mamy tu dużo chyba czarnego humoru.

Wydaje mi się, że ostro sobie jaja robią z poprawności politycznej.

Produkcja ta została stworzona przez HBO, ale wykupiło ją Skyshowtime. I mam cholerną nadzieję na trzeci sezon, bo krążą plotki, że to jest całkiem możliwe i emisja zacznie się w 2024 roku.

I chciałabym, by tak było, bo tu wszystko działa.

guardians of galaxy volume 3

Ja: dziś się już nie kręci epickich filmów

James Gunn: potrzymaj mi piwo.

* * *

Już w pierwszej minucie czujesz, że to będzie całkiem inny film od tych, które znasz. Ale to jest właśnie ten obraz, którego fanom brakowało: obraz epicki, obraz uduchowiony, inteligentny i zrealizowany perfekcyjnie. Tu absolutnie wszystko działa. Nie ma dłużyzn, każda scena czemuś służy, co więcej – nawet nie chcesz myśleć, że dyskusja naszych bohaterów jest zbędna. Po prostu film wciąga cię w siebie tak, że nie chcesz wyjść aż do ostatnich napisów. Ba, widziałam napisy do polskiej wersji językowej. I tak, byłam na wersji zdubbingowanej, ale nie żałuję: ten jest dobry, spoko. Tylko że ja chcę jeszcze.

Im mniej wiesz o fabule, tym lepiej się bawisz, ale patrząc na „Guardians of Galaxy 3” musisz sobie odpowiedzieć… albo nie musisz. Ale ja się zastanawiałam nad tym, czy to nie jest arcydzieło. Mądrzejsi ode mnie twierdzą, że nie i ja chyba wiem, dlaczego. Fabuła bowiem jest taka, że nie wymyśla koła na nowo. Ona to koło tak przetwarza, że nawet nie skapniesz się, że daną scenę oglądałeś/aś już milion razy w różnych kalibracjach. Bo to po prostu DZIAŁA.

Aha – jeśli słyszeliście, żeby na seans zabrać chusteczki, to zabierzcie te cholerne chusteczki.

Jeśli macie kontakt z własnymi emocjami, to jestem pewna, że się nie raz wzruszycie.

Kurde.

Bo nie chcę Wam spojlerować, ja wiem, że to doskonałe widowisko. Co prawda, dobry film powinien się bronić i tym, że spojlery nie psują aż tak zabawy, ale czuję, że tu występuje trochę zasada a’la 6 zmysł. SPOJLER (choć nie wierzę, że jest osoba, która nie widziała tego filmu): facet rozmawia z dzieckiem umarlakiem. I to było dla widza takie WHAAAAT?!?!?!

Wydaje mi się, że jeśli miałabym się do czegoś przyczepić, to do dźwięku w sali kinowej. XD

Ale to też prawdopodobnie naciągane.

James Gunn po prostu: doskonale dopasował epickie sceny do epickiej muzyki, doskonale zarządził pracę kamery (i mam wrażenie, że to nie jest zwykła ilość klatek), doskonale wyreżyserował walki, świetnie poradził sobie ze scenariuszem, przepięknie opracował efekty specjalne… tak, zgadliście: ludzie, którzy pracowali nad tym obrazem wykonali niesamowitą pracę.

Ja nie wiem, ta recenzja jest niedoskonała. Ale chyba ją puszczę, bo nie mam pojęcia, co mogłabym dodać do opowieści o tym pięknym widowisku.

the alaska daily

– Oczywiście, że duże stacje telewizyjne anulowały program, który pokazywał, czym powinno być PRAWDZIWE dziennikarstwo – stwierdził Kim. Kim jest Kim? Randomowym internautą, który skomentował newsa na stronie Deadline, informującego, że Alaska Daily zostanie anulowana. -Weryfikacja faktów, sprawdzanie źródeł i fabuła odzwierciedlająca rzeczywistość, że organy ścigania ignorują morderstwa i zaginięcia rdzennych ludzi oraz osób o innym kolorze skóry.

Jeśli przyjrzycie się pozostałym komentarzom, to zauważycie, że 99% z nich bardzo negatywnie ocenia tę decyzję, oskarżając ABC o wspieranie treści-kocopałów i zamykanie seriali, które noszą sobą prawdę.

* * *

„Alaska Daily” to jedenastoodcinkowy serial o bardzo specyficznym klimacie, produkowanym dla ABC. Główną rolę gra Hilary Swank i jest ona dziennikarką, która padła ofiarą polityki. No bo umówmy się: dziennikarz, który weryfikuje fakty i dziennikarz, który wali tekstem w jakiegoś ważnego ważniaka z Chin to ten dziennikarz, który może mieć problemy. I to duże. Niestety, amerykańskie dziennikarstwo zna wiele takich przypadków, zresztą – filmy zdaje się także pokazują, że dziennikarstwo śledcze jest w uj niebezpieczną pracą. Mało tego, „Alaska Daily” została oparta na faktach – czego się dowiadujemy już w pilocie. I w pilocie dowiadujemy się, że dziennikarka wylatuje z wielgachnej gazety. Ale dziennikarka się nie poddaje, zaczyna pisać własną książkę o sprawie, przez którą straciła pracę. Niestety, nikt jej nie wierzy, ale musi jakoś zarabiać na życie, więc koniec końców – przez przyjaciela – zostaje przyjęta na zadupie. Do lokalnego dziennika „Alaska Daily”, gdzie dzieją się niefajne sprawy, bo dziewczyny z rdzennej ludności zaczynają znikać, ginąć. Nasza dziennikarka włazi butami w życie mieszkańców i dąży do rozwiązania tego ambarasu.

Jeśli Cię zaciekawiłam, to daj mi jeszcze chwilkę, bo być może nie jesteś tak naprawdę gotowy/a na „Alaskę Daily”.

Utknęłam na 5 odcinku. Sądziłam wtedy, że to przez to, iż w jednym czasie miałam do czynienia z dużą ilością filmów o dziennikarstwie śledczym.

Po jakimś jednak czasie uznałam, że ten serial jest po prostu nudny. I chyba podobnie stwierdzili widzowie ABC – na początku było ich 3,59 miliona, a na końcu już 2,75.

Cóż – nie dziwię się temu. Bo wiecie, Alaska Daily ma baaaaardzo powolny rozwój fabularny, a w każdym odcinku śledzimy jakiegoś dziennikarza z lokalnej gazety, który odkrywa właśnie jakiś temat. Jednakże Kim zwraca uwagę na to, że ci ludzie rzeczywiście bardzo się starali w swej pracy – zarówno przy weryfikacji, jak i przy dawaniu coś od siebie dla lokalnej społeczności. Na przykład jedna babeczka opisywała sprawę pożaru i… zrobiła bardzo ładny felieton w sprawie.

Więc mamy tu trochę stary styl prowadzenia seriali – no bo każdy odcinek to jeden wątek, a główny problem łączy ze sobą całość. Ale mamy tu też klimat Alaski jako takiej i uważam, że serial doskonale to oddaje (tak, wiem – nigdy tam nie byłam, a oceniam). Już same widoki nas przekonują do tego, że Alaska to raczej nie jest miejsce, gdzie się dużo dzieje, gdzie jest ruch, szybkość i popieprzoność, jak w Nowym Jorku. Powiedziałabym, że Alaska przedstawia ze sobą klimat z naszego Olsztyna. Kto był w Olku, ten wie, o czym mówię XD.

No i jest jeszcze jedna rzecz. Widzowie raczej nie lubią powolnych rzeczy. Kochają, jak coś się dzieje, a w „Alasce Daily” ma się wrażenie, że niewiele się dzieje, chociaż dziennikarze robią, co mogą, by opisywać lokalne sprawy.

W zasadzie – to ten klimat małomiasteczkowości stał się trumną do serialu. Bo po pierwsze, trzeba być gotowym na taki klimat. A po drugie, nie każdy ma ochotę na seans niemal senny. Jednak nie da się ukryć, że ostatecznie „Alaska Daily” nie jest głupim serialem, pokazuje raczej życie lokalnej Ameryki i dziennikarzy, którzy starają się pracować sercem.

Może więc pan Kim ma rację w swoim komentarzu?

Tym bardziej, że serial jako taki ma dobre oceny – zarówno na Rotten Tomatoes, jak i na IMDB, dlatego zastanawiam się nad powrotem do niego. Ale czy jestem gotowa?

a town called malice sezon 1

Skyshowtime: Kiedy rodzina drobnych złodziei z południowego Londynu po bitwie gangów ucieka do Hiszpanii, postanawia wykorzystać ten czas na odkrywanie samych siebie, jednocześnie czerpiąc zyski z nieoczekiwanego szczęścia.

Ja: O, może to będzie jakaś ciepła historia o przemianie…

A Town Called Malice: ha ha.

Tak, wiem – tytuł piosenki The Jam rozumianego jako „miasto zwane złością” powinno samo przez się coś mówić. No niestety, mój angielski nie jest najlepszy, ale z drugiej strony… opis platformy obiecuje co innego, niż to, co zastałam.

Oto bowiem rodzina Lordów z południowego Londynu przestała cieszyć się poważaniem na tamtejszych ziemiach. Jakby tego było mało, wrogi gang urządza na nich zasadzkę, przez co ostatecznie muszą spierdalać. Najlepiej do Hiszpanii.

Na razie możemy się cieszyć trzema odcinkami i jedno można zauważyć na pewno. Pełno tu muzyki. Począwszy od tego, że postacie udają że śpiewają, gdy widz słyszy muzykę, a skończywszy na utworach w napisach końcowych. Serio, dają teledyski. I to chyba są utwory głównie z lat 80′, bo bodajże w tych czasach się to dzieje (na pewno nie we współczesności, bo mają stacjonarne telefony i samochody ze starym designem, a słynny utwór a-ha powstał właśnie w latach 80′. Ale poprawcie mnie, jeśli coś spartoliłam 😃). Dobra, wracając do rzeczy. Z odcinka na odcinek problemy bohaterów się nawarstwiają, a widz może być ukontentowany czarnym humorem.

Jest nieźle, chociaż do pełnej oceny serialu trzeba trochę poczekać 🙂. Ale – niech Was nie zmyli ocena 6.5 na IMDB, bo ogólnie to odcinki mają dość wysokie oceny, najniższy to 7.4, a dalej jest już tylko lepiej. 🙂 Więc czekam z ciekawością na ciąg dalszy.

tulsa king

Dwight „Generał” Manfredi często pokazuje znak rogów szatana, ale z drugiej strony to człowiek, który zabił, był w mafii, a teraz wyszedł z więzienia po 25 latach. Ta kryminalna rodzinka nie do końca przyjmuje go zgodnie z umową – ale ostatecznie Dwight nie ma innego wyboru, niż przystać na kolejną umowę z tymi typkami. Zostaje zesłany do Tulsy, niezłego zadupia w Oklahomie i tam zaczyna się rządzić. Dosłownie.

A ponieważ jego więzienny dramat zaczął się w 1997 roku, to po wyjściu na wolność czekają go liczne niespodzianki, ale radzi sobie całkiem nieźle.

Tak nieźle, że w niedługim czasie zyskuje sobie znakomitą ekipę…

* * *

Ten serial ma swój osobisty urok. Tzn. faceci określają go jako „męskie kino”, bo faktycznie są tam walki, strzelaniny, liczne perypetie między gangusami. Na szczęście nie ma tu agresywnego wybuchu testosteronu. Ale… „Tulsa King” ma w sobie kilka elementów, dzięki którym kobiety go polubią. Na przykład – pani policjantka, która daje się omamić Dwightowi i go broni, pomimo że nie ma w tym żadnego interesu.

Ale Dwight jest dżentelmenem starego typu i produkcja jest tego świadoma. Bardzo mi się podoba, jak komentuje NFT czy kryptowaluty: „one nie są prawdziwe”, albo „co tu się odpierdala?” w temacie pieniędzy, których nie można dotknąć, bo są w banku. Jest jeszcze parę ciekawych smaczków, ale pozwólcie je sobie sami odkryć.

Po co spojlerować?

Jednakże, jedna scena jest moim zdaniem wybitna niemalże. Nie wiem, może przesadzam. W jednym z odcinków okazuje się, że Dwight ma brata i on umiera. To nie jest jakiś turbo spojler, ale widzimy dwóch braci, którzy rozmawiają ze sobą przez telefon, jeden z nich nie mówi… mimika na twarzy Stallona, dobór światła w tej scenie… ja miałam i mam wrażenie, że jest to chyba jedna z najlepszych scen w serialu. Można się wzruszyć.

Ale ogólnie serial pełen jest czarnego humoru, no i… rucha poprawność polityczną XD. No, ale w końcu Dwight jest przestępcą nie tylko starej daty, ale i starej klasy.

Polecam serdecznie „Tulsę King”. To 9 bardzo przyjemnych epizodów, w których można znaleźć wiele mądrości życiowych i to dosłownie 🙂.

the big door prize sezon 1

Mam problem z tym serialem – bo nie wiem, jak go opisać.

„The Big Door Prize” powstało dla Apple+ na podstawie powieści. Przedstawia historię małego miasteczka, w którym ni z tego, ni z owego zjawia się tajemnicza maszyna, wypluwająca dla każdego co innego w postaci kartki z jego „potencjałem”. I wiecie, trzy pierwsze odcinki – rewelacyjne. Potem zaczyna się mielizna fabularna, która wynika z tego, że… nie ma wiele humoru, nie ma wiele treści, a najważniejsze są relacje, a odcinki są krótkie.

OK – można powiedzieć, że relacje między bohaterami są bardzo istotne, i to zawsze.

Dobra, ale tu chyba mamy zbyt wielu bohaterów jak na półgodzinne odcinki. I w dodatku brak pogłębionej treści. Ojej, to przecież pewnie taka książka była. No cóż – bywa, ja nie znam pierwowzoru, więc mogę oceniać tylko serial.

A serial po prostu dupy nie urywa.

Ma ładny opening, to prawda. I do końca trzeciego odcinka historie o zmianie życia są inspirujące, ale potem niewiele z tego wynika. Nie widzimy tak naprawdę sukcesów, nie widzimy czegoś, co sprawia, że mamy od zera do bohatera. No dobra, niby jest córka burmistrz, ale… jej wątek chyba nie do końca się udał, bo brak jest zgłębienia problemu tej pani.

Końcówka znowu jakby wraca na lepsze tory, no ale zawsze te środkowe odcinki są słabsze.

Co więcej, jestem rasistką.

Jeśli miałabym wskazać najbardziej inkluzywny serial – to będzie to właśnie „The Big Door Prize”. Mamy tu wszystko: kolorowych, homoseksualistów, młodych zbuntow… a nie, czekaj. Nie wszystko. Skupiają się na lesbijkach, omijając gejów, i nie ma za bardzo Indian.

No, ale za to mamy księdza, który stwierdza, że jednak woli seks, niż bycie księdzem.

A poza tym maszyną tak naprawdę nikt tak naprawdę się nie interesuje. Może z początku ktoś zadaje pytanie, o co z nią chodzi, ale nie ma prób odpowiedzi na to pytanie. A przecież maszyna ta ma intrygującą historię: z dupy się wzięła, i w sumie wygląda, że ona nie bierze informacji z danych osobowości, tylko… no właśnie, skąd?

Tak, myślę, że brak pogłębionej treści oraz niesamowicie rozbuchane wątki LGBT sprawiają, że ten serial ogląda się przyciężkawo i ogólnie jest nijaki. Nie polecam, ale obejrzałam, żebyście Wy nie musieli.

candy – śmierć w texasie

„Candy – śmierć w Teksasie” to pięcioodcinkowy serial na Disney+. Opowieść o tragedii, jaka wydarzyła się w 1980 roku i która odcisnęła duże piętno na tamtejszych mieszkańcach małego osiedla/miasteczka. Oto bowiem jedna z mieszkanek – nauczycielka, dobra matka, żona i chrześcijanka – zostaje zamordowana w bardzo brutalny sposób, bo siekierą.

Serial nie udaje, że chce nas omamić jakąś nową wiedzą w sprawie. Natomiast wykorzystuje jak się tylko da pracę kamery.

Wszelkie kadry są wykonane z namysłem – gdy widzimy domek, który ma atmosferę martwoty, to nas to trochę zatrzymuje. Zbliżenie na krew? Kadr zrobiony w półciemności albo w czerwieni? A nawet momenty nagrane w sepii.

Teraz tak – momenty, gdy mamy zbliżenie np. na usta Candy to momenty znowu wykonane z rozmysłem. Gdy zaś kamera jest w ruchu, robi podjazdy, to znowu – ma to absolutny sens, bo trochę dodaje szybkości scenie, a trochę wyrywa z takiego klimatu oczekiwania, powolności.

Ale „Candy” to nie serial powolny. Tam wszystko dzieje się w odpowiednim czasie. Twórcy chcą przetrzymać widza z niewiedzą, co się naprawdę stało, i jak się stało aż do końca, a potem jest pytanie – jaki wyrok dostała Candy.

Żeby to wszystko tak naprawdę docenić, trzeba drugiego seansu. Tyle że właśnie – przy drugim historia staje się znacznie bardziej przerażająca. Aż mnie ciarki po plecach przeszły, jak włączyłam sobie znowu pierwszy odcinek, by wyczaić ładne kadry. I nie dałam rady przejść przez to znowu.

Bo mimo że Candy koniec końców została psychoterapeutką (sic), to w sprawie jest coś niejasnego. Podobno w rzeczywistości sprawa jest na tyle niejasna, że właściwie tak naprawdę nikt nie wie, co tam się odwaliło.

I wiecie – teoretycznie można by powiedzieć, że ten serial należy do zjawiska „mordercy są fajni”, bo tu mamy Candy, z którą widz się zżywa i którą nawet lubi, w przeciwieństwie do ofiary. Tyle że na końcu ta ofiara stoi przed zabójczynią i mówi: „to jest TWOJA WERSJA”. Twórcy trochę bawią się z nami w ciuciubabkę – niby wiemy, że chcecie poznać mózg mordercy, no to macie, osobowość dysocjacyjna, i tak dalej, ale… wiemy też, że ta sprawa jest niejasna.

A serialowa wersja wydarzeń jest wersją Candy.

I znakomicie, że serial to podkreśla.

I serio – jeśli włączycie sobie „Candy” drugi raz, to nie będziecie mieli wrażenia, że opowieść gloryfikuje mordercę. Prędzej serial zachwyci Was znakomitą pracą kamery oraz przerazi charakterem Candy. No, ale może to tylko ja tak – bo w trakcie rozkmin przyszło do mnie, że jest tu kłamstwo, ale nie będę już wchodzić w to, bo to gówno.

praktykant

Film z kategorii „ładny” i szczerze mówiąc, chce się go oglądać do końca, a nawet dalej. Ma w sobie taki urok. W sensie – mamy tu seniora, który zapisuje się na praktyki w firmie e-commerce. Dziwne, ale na początku myślałam, że to będzie jakiś wielki dramat, albo w sumie… nie wiem, trzeba było mi rekomendacji kogoś, bym w końcu się za „Praktykanta” z Robertem de Niro wzięła. I szczerze? Nie żałuję. To bardzo ładne dwie godziny, w trakcie których obserwujemy… samo życie. Tak, po prostu samo życie. Jeśli ktoś myśli, że to jest wielka historia z jakimiś intrygami, albo o bizneswoman, to nie ten adres. Tu mamy po prostu o doświadczaniu. O tym, że nie trzeba być 30-latkiem, by czerpać garściami z życia, a podstarzałość to fikcja literacka. Trochę trudno powiedzieć o fabule, bo tutaj mamy życie. xD Po prostu, widzimy praktykanta, który ma relację z szefową, obserwuje, który jest właśnie mężczyzną, których już w zasadzie nie ma. Albo są – ale jest to gatunek wymierający i film to wie.

Nie brakuje też humoru i to takiego ładnego, uroczego. 🙂

Nie będę Wam zdradzać za wiele – po prostu obejrzyjcie, jest na Netflixie.