valerian i miasto tysiąca planet

No, wreszcie nadrobiłam „Valeriana i Miasto Tysiąca Planet” Luca Bessona. I szczerze mówiąc się cieszę, bo otrzymałam dokładnie to, czego potrzebowałam.

Gdy po raz pierwszy ujrzałam trailer filmu, to byłam zachwycona designem świata. Dziś po prawdzie jestem po „Avatarach”, ale przyznać muszę, że te efekty nadal robią bardzo dobre wrażenie i dla oka to jest przemiły widok.

Muzyka jakaś jest, ale nie jest wybitna – po prostu standardowa dla filmów.

A akcja?

Dwóch agentów Federacji jakiejśtam co jest w gwiazdach otrzymuje rozkaz przejęcia tzw. konwertera. Ten okazuje się być cute stworzonkiem i niewiele mu brakuje do bycia naprawdę kawaii nad kawaii. Ale to jest właśnie zasługa designu i wyobraźni twórców, że wszystko jest tam ładne, urocze i w zasadzie wróćmy do fabuły.

No więc akcja przejęcia co prawda kończy się sukcesem, ale problem jest – okazuje się, że na Mieście Tysiąca Planet jest jakaś dziwna przestrzeń, rozrastająca się niczym rak i oni potrzebują konwertera, by się tego czegoś pozbyć. To coś jest rzekomo niebezpieczne, ale…

Uuuuups, czyżbym zespojlerowała film?

Ale szczerze mówiąc, to jest przygodówka, akcyjniak, tu bohaterowie muszą wygrać liczne questy, żeby doprowadzić sprawę do końca.

Taka przyjemna trochę nawalanka w świecie space opery.

I tego właśnie potrzebował mój mózg.

Science fiction bez jakiejś wielkiej, mega filozofii. Historii, która nie jest ciężka jak stado krów i obrazów wolnych od masońskiej symboliki.

A, i jeszcze potrzebował czegoś pogodnego bez jakiegoś turbo wątku romansowego.

To wszystko otrzymujemy w „Valerianie i Mieście Tysiąca Planet”. Ot, przyjemny film na niedzielną potrawkę.

piąty element

Nie mam bladego pojęcia, co się dzieje na Oskarach, ale mam wrażenie, że grafik płakał, jak robił plakat do „Piątego Elementu” Luca Bessona z 1997. A szkoda, bo to znakomity obraz. Przekonałam się o tym dopiero po latach, odświeżając go i likwidując poczucie nudy. To zdecydowanie nie jest film dla dziewięciolatków.

Motyw stary jak świat – bo trzeba go uratować, a zrobi to tylko Piąty Element, istota doskonała i cztery kamienie. I naturalnie, że Bruce Willis – wtedy jeszcze w dobrej formie – przypadkiem trafia na nią, bo to kobieta, i prawie przypadkiem wmieszany zostaje w kosmiczną awanturę.

Pierwsza rzecz, jaka rzuciła mi się w oczy, to… trzeba pogrzebać w sieci, by znaleźć ten film. Oficjalnie nie udało mi się znaleźć na VOD’ach. Dowodzi to tylko tego, że rezygnując całkowicie z DVD zrezygnujemy z czegoś, co utrwala kulturę, czegoś, co pozwala wrócić do wspaniałych dzieł.

Ale my wróćmy do „Piątego Elementu”, bo druga rzecz, która zwróciła moją uwagę, to sama nazwa. Z pozoru wydaje się, że chodzi tylko o żywioły i równowagę. Ale nie. W liczbach symbolem ludzkości jest PIĄTKA. Z kolei KOBIETA to zawsze symbol życia. Wow, niesamowicie symboliczne i bardzo uduchowione, prawda?

Kolejna sprawa – trzecia już – to to, że ten film autentycznie płynie. Dawno nie miałam tak, że włączę sobie, a tu po 5 sekundach już godzina za mną. Autentycznie nie można się od tego cacuszka oderwać.

Bo jest tu właściwie wszystko, co tygryski lubią najbardziej. Bruce Willis w tłoku akcji, muzyka i znakomity humor. Jest jedna scena-perełka, to jest jak Diva śpiewa. W tym punkcie mamy do czynienia ze świetnym montażem.

No i co mogę powiedzieć o tym klasyku z 1997? Świetny, przejmujący film. Nie nudziłam się, a zabawne wstawki były takie, że czasem musiałam przerywać seans xD. Polecam 🙂.

kroniki riddicka

To męskie kino – stwierdziłam. „Kroniki Riddicka”, film z 2004 roku na podstawie gry to druga część o Riddicku, Furianinie, przestępcy, który jest wręcz rozchwytywany w kosmosie. Wszyscy chcą go dopaść, włącznie z nekromantami.

Fabuła jest prosta – nasz bohater musi zmierzyć się z nimi, ponieważ nekromanci niszczą wszystkie światy jak leci. Na szczęście ich motywy nie są od czapy, mają jakieś argumenty za tym, by tak robić. Tym argumentem jest Riddick.

Ten film to istna nawalanka połączona z kwestią „ok, pójdę po dziewczynę, żeby dłużej nie była na mnie zła” i z ratowaniem świata. Ale to, co się dzieje między początkiem, a końcem to miód na moje męskie serce.

Znaczy, jestem kobietą.

Ale tak jakoś w trakcie pomyślałam, że uratować świat to może tylko facet, że męskie serce da radę.

Nie bardzo zwracałam uwagę na efekty specjalne, bo film ma swoje lata, ale za to ruchy kamery i muzyka.

Kamera pracuje w bardzo dynamiczny sposób, doskonale grając z tym, co się dzieje na ekranie. Jeśli bohater jest w ciągu walki, to kamera także jest wciągu ruchu.

A do tego przygrywa muzyka, za którą odpowiedzialny jest Graeme Revell. Znany jest z „Kruka” czy z „Diuny” (2000). Istna perełka, zresztą on też tworzył do „Pitch Black” i „Riddicka”.

Kurczę, tak znakomicie mi się to oglądało, że dopiero pod koniec seansu zajarzyłam, że ja ten film już widziałam xD, a byłam przekonana, że nie 😃. Na IMDB ma ocenę 6.6. i powiem Wam, że pasuje tu jeno pytanie „jak do tego doszło?”.

Muzyczka w komentarzu 🙂.

the great hack

Jeżeli chcecie obejrzeć dokument o manipulacji w social mediach, to nadal najlepszym z nich jest „Hakowanie świata”. Dlaczego? Nie kombinuje fabularnie i nie bawi się w zagrywki typu „zróbmy jak thriller, dramat”. Konwencja jest prosta: opowiedzmy o tym, co się wywaliło. Opowiedzmy, jak doszło do zwycięstwa Trumpa i bankructwa Cambrigde Analityca. Weźmy ludzi w to zamieszanych i dajmy się im wypowiedzieć.

Liczba nagród, czy nawet ocena na IMDB jest mniejsza, niż „Dylematu społecznego”, ale „Hakowanie świata” jest szczere. Opowiada prostą historię w prosty sposób. Stwierdza po prostu, że social media to narzędzia do kontroli umysłów. Tylko tyle i aż tyle? Nie – prezentuje fakty. FAKTY, nie jakieś dziwne teorie, że coś jest nieprawdziwe, że doszło do manipulacji w wyborach. Nie ocenia, po prostu – wzięli człowieka, który im OPOWIEDZIAŁ, jak zmanipulował wybory w Trynibadzie (czy jak się zwie to miejsce). I że trwa śledztwo w tej sprawie.

TO jest dokument.

Aktualny.

I choć może wiedza o manipulacji wzrosła, nie ma to w rzeczywistości znaczenia. Social media były, są i będą – rozwijane, ot, co. Daleko szukać nie trzeba, choćby i Tik Tok. Dzisiejsza młodzież jest na nim wychowana. Pokolenia będą się wychowywały na SM…

…ale wiecie, co?

Mnie w gimbazjum już ostrzegali przed fakenewsami. Powiadano wtedy, by sprawdzać źródła. Teraz wydaje się to z deczka zakurzone, ale… w dokumencie jest scena o Hillary. Już mniejsza tym, kim naprawdę jest ta pani, chodzi o samo prowadzenie jej kampanii wyborczej. Cambridge Analityca zrobiła posta „Oszustka Hillary”, a informacja się rozeszła po sieci w błyskawicznym tempie. I wiecie, co? Ktokolwiek chciał dotrzeć do źródła informacji, NIE BYŁ W STANIE.

Czyli – zakurzone stwierdzenie „sprawdzajcie informacje” nadal jest aktualne.

To wszystko prowadzi mnie do pewnych refleksji, np. takich, że to nie narzędzia są niebezpieczne. Ale o tym szerzej na jednym z moich podcastów 🙂.

Tak czy inaczej – „Hakowanie świata” to dokument, który warto obejrzeć.

sonata

Od razu zaznaczę, że mogę nie być obiektywna wobec polskiej „Sonaty”, gdyż… to nawet nie jest to, że mam niedosłuch. To jest stan umysłowy lekarzy z lat 90′ XX wieku. Ale po kolei.

* * *

Grzegorz został zdiagnozowany jako autysta, więc posłali go do takiej szkoły. Okazuje się jednak, że to nie autyzm, tylko niedosłuch, a na dodatek młody – bo już nie dziecko – ma ogromny talent muzyczny.

Tyle opis, dalsze rozkminianie filmu może skutkować spojlerami, ale zostaliście ostrzeżeni, a zresztą – dużo znajduje się w samym opisie.

Ku mojemu zdziwieniu dość szybko na ekranie dostrzeżono, że to nie jest kwestia autyzmu, tylko niedosłuchu. Zabieg ten był potrzebny, bo wcześniejsza walka o dziecko nie wyszła, więc co tu pokazywać?

Wiecie, długo zwlekałam z obejrzeniem „Sonaty”, bo obawiałam się, że w moim wnętrzu będzie się działo, oj działo podczas seansu. Jednym z powodów było to, że nasza wspaniała myśl medyczna lat 90′ także próbowała mi wlepić autyzm, ale Centrum Zdrowia Dziecka nie zgodziło się z tą diagnozą i wprost stwierdziło „niedosłuch”. Był to jednak trudny i żmudny trud, moja mama wygrała, ale zastanawiałam się w trakcie filmu, ile osób to spotkało?

Ale dobrze, wracając do Grzegorza – oczywistym jest, że jak już zdiagnozowano, to można było podjąć odpowiednie środki. Czyli zaaparatować.

I scena, kiedy facet słyszy, gdy uczy się tych dźwięków, ta scena jest genialna. To znaczy – nie wiem, może dla osób związanych z montażem dźwięku, udźwiękowieniem to nie był jakiś wyczyn na skalę Oskara. Jednakże jak to usłyszałam, to praktycznie poczułam się jakbym wróciła do lat 90′. Naprawdę – starego typu aparaty słuchowe właśnie w bardzo podobny sposób przetwarzały dźwięki.

Ciekawe przeżycie.

Ucieszyła mnie jeszcze scena, gdzie jest jakiś wernisaż wystawy i pianino. Randomowy koleś sobie gra na nim, po chwili wskakuje Grzegorz.

– Nie rozumiem – mówi ktoś z rodziny. – Tamten po szkole muzycznej i nikt go nie słuchał, a ten wskakuje i wszyscy go słuchają.

Znakomite spostrzeżenie.

Bo my jako widz nie mamy wątpliwości, że Grzegorz nie tylko chce grać, ale robi to z czystego serca. A jedynym problemem dla ekipy wokół niego jest trudny charakter Grzegorza. Serio, bardzo trudny, ale powiem tak: trudno było się spodziewać czegoś innego, skoro warunki w szkole dla autystów były, jakie były. Znakomicie dobrano tu aktorów do ról – od Foremniak, po Michała Sikorskiego. Serio, ta rola wymagała sporo wysiłku, bo to nie była tylko postawa ciała, ale również i mowa.

Rewelacyjnie tu oddano trudne kontakty w rodzinie, ale też i oddano pewien stereotyp dotyczący muzyki.

Otóż – muzyka jest uniwersalna, tylko trzeba chcieć.

Jeśli nie słyszysz, to możesz polegać na cielesności, wibracjach.

Miałam dawno temu ćwiczenia z tańca w Związku Głuchych, ale chyba średnio lubiłam tamten klimat.

Natomiast dziś trochę żałuję, że nie jestem bardziej wyćwiczona, a mam wrażenie, że istoty mniej więcej w moich rocznikach zostały wychowane w przeświadczeniu, że dla głuchych to to nie ma muzyki, tworzenia, null, nic. I w filmie doskonale to oddano.

„Doskonale”.

Powtarzam?

Ależ, to bardzo dobry film. Posiada wszystkie cechy, które go robią. Solidne 8/10.

sound of metal

– uwaga, spojlerowo!

Musimy porozmawiać o „Sound of Metal”. Ja wiem, że już wszyscy go widzieli, nie mniej… zapewne na IMDB omijacie komentarze od 1 do 6, a to błąd. Przynajmniej w tym wypadku, bo zawierają dość rzeczowe informacje, co tu się odjewapniło z pewnym tematem.

Prawdopodobnie każda osoba, która ma niedosłuch czy jest niesłysząca będzie miała lekką przynajmniej bekę z tego filmu. Ja wiem, że filmy z natury zawieszają prawdziwość, ale – no właśnie – tu mamy dwa problemy. Po pierwsze, informacje, jakie są podawane widzowi na temat implantów. Po drugie, to co się dzieje…

…a dzieje się mało. Nie mówię, że filmy spokojne, jednoosobowe są nudne. Ale ten ma problem z powiedzeniem, co właściwie chce przekazać odbiorcy.

Bo mamy tu tak: Ruben i jego żona Lou są muzykami heavymetalowymi, więc dają koncerty. I pewnego dnia Ruben traci słuch. To była pierwsza scena, która wydała mi się dziwna – teraz dopiero zauważył, że ma 23% słyszalności w każdym uchu? To bardzo mało, ale prawdopodobieństwo, że wystąpi naglica w przypadku ciągłego muzykowania jest raczej niska. Chyba że musiałoby nadawać coś na naprawdę wysokim poziomie, by coś się w uszach zrobiło.

No więc wróćmy do Rubena, który jest tym faktem przerażony. Nie dziwne; koniec końców słuch na pewnym etapie życia wydaje się być czymś niezastępowalnym. Tyle że dziewczę odsyła go do odizolowanej społeczności uzależnionych, którzy też są głusi. Ona przy nim nie może być, bo takie zasady tejże.

Tak, to jest film o ćpunach.

Na terapii, ale ćpunach.

Tu należy się uwaga, że uzależnionym pomaga odcięcie się od starego środowiska, więc izolacja nie wydaje się być złym pomysłem. Nie mniej, wciągamy się w historię głównego bohatera, który nawiązuje więź z dzieciakami ze szkoły, gdzie także się uczy języka migowego (miganego? 😛 – tak, są dwa pojęcia, ha ha).

Oczywiście Ruben jest niegrzeczny, więc codziennie rano wchodzi nielegalnie do gabinetu szefa i grzebie w internetach. W ten sposób dowiaduje się, że Lou pojechała do Paryża, a on sam nawiązuje kontakt z audiologiem, żeby załatwić sobie implanty.

I kiedy je sobie załatwił, to zostaje wyrzucony z ośrodka, bo jako słyszący nie może w nim przebywać. OK… argument szefa projektu jest spoko – nie warto traktować niedosłuchu jako choroby. Tylko pytanie jest takie, czy izolacja nie sprawia przypadkiem, że wspólnota zachowuje się jakby była na coś chora. No i jeszcze jedna rzecz: czy to źle, że ktoś wybiera słyszeć?

Wróćmy do tego audiologa, bo tu wydarzyły się rzeczy być może szkodliwe.

Proces wyglądał tak: od razu operacja, od razu ustawienie implantów i papa.

Gdy zobaczyłam operację miałam wrażenie „wtf? czemu tak szybko?”. Nie żeby coś, ale na przykład „Sonata” w dwuminutowej scenie przekonała mnie, że konsultacje z lekarzem były poważne, że temat został potraktowany rzeczowo. Tu natomiast Ruben wziął telefonik, babeczka zrobiła i yolo. Yyy? Serio? Już nie mówiąc o tym, że zakładanie ślimaka to proces bardzo długi. No bo najpierw jest długa konsultacja. Potem zakłada się na jedną stronę i dopiero jak w trakcie się człowiek przyzwyczai i podreperuje, to można drugą robić. Tak, NAWET W PRZYPADKU APARATU SŁUCHOWEGO mówią, by w razie dziwności dźwięku przychodzić i będzie się kręcić. Tu nic nie było, żadnych informacji, że należy przychodzić na wizyty, absolutnie nic. Od razu dwa na uszy i tyle. To nieważne, że jak założysz na 2 implanty – na lewy i prawy – to spowoduje to taki kombajn dźwiękowy, że jprdl. Wieści niosą, że osoby tak potraktowane popełniły samobójstwo.

I to nie jest dziwne, ponieważ to, co dźwięki z filmu chciały nam przekazać było bardzo chaotyczne, ale też prawdziwe. Takich wrażeń dostarczały aparaty słuchowe z lat 80-90′, jak się wchodziło w tłum, to istniało ryzyko, że z rozmowy dupa.

Za to decyzja artystyczna, by zrobić takie drętwe dźwięki była udana, bo widz raczej nie wytrzymałby przez 90′ minut takiego prawdziwego szumu usznego, gdyż jest on często niewygodny, piskliwy. Ale czy widz rozumie, że facet ma szum uszny? Rozumie, że film stara się oddać to, jak słyszy, ale czy on wie, co to jest? Moim zdaniem nie bardzo co w tym filmie zostało wyjaśnione z perspektywy osoby niedosłyszącej/niesłyszącej. Nie mniej, uważam, że twórcy „Sonaty” postanowili się posłużyć wzorcem z „Sound of Metal” i wyszło im to zajebiście dobrze.

Ruben – kiedy zostaje wywalony z tej izolującej się grupy – idzie do ojca Lou, ten go przyjmuje. No i dziewczyna w końcu wraca do domu i… no właśnie, Lou ma na początku filmu ciekawą rolę. Potem jej wcale nie ma i na końcu… jest płasko.

Historia kończy się sceną, gdzie facet wychodzi na miasto – więc jest w tłumie, więc jest w hałasie. I dzwony kościelne się odzywają i on wyciąga te swoje połączenia ze ślimakiem po to, by zanurzyć się w ciszy.

Koniec.

Koniec. który wywołał mój śmiech. Ej, ja wiem, że Wy prawdopodobnie nie rozumiecie, co mnie tak rozbawiło. Ale, no może… to jest jakaś dobra puenta do tego, jak zaprezentowali temat niedosłuchu/braku słuchu. Skoro to nie jest choroba, nie ma potrzeby izolacji i nie ma też potrzeby odcinania się od bliskich. A informacje o ślimaku są takie na poziomie „bo tak przeczytałem na onecie”. No bo… przy takiej prędkości ustawienia dźwięków na full nic dziwnego, że facet wybiera ciszę – spokój i harmonię.

Poza tym ciągle sobie zadaję pytanie: co film miał nam powiedzieć? Osobiście z seansu wyniosłam pytanie „to naprawdę dostało Oskara?”.

carnival row

Już słychać głosy, że drugi sezon „Carnival Row” przebija pierwszy. Są to prawdopodobnie głosy – tak, powtórzenie celowe – fanów takich hitów jak „Ród smoka” czy „Andora”, gdzie polityczne akcenty grają pierwsze skrzypce. A i tak carnivalowe sprawy mogłyby być lepiej poprowadzone. Być może gro powodów, dla którego 2 sezon wygląda jak wygląda to skutek plandemii, jednak nie jest to i nie może być argumentem usprawiedliwiającym.

Bo uważam, że Carnival Row sezon 2 jest tak po 50% słabszy od swego poprzednika i nic dziwnego, a może nawet cieszę się, że Amazon nie zrobi trzeciego sezonu.

Musiałam odczekać jakiś czas, by do mnie dotarło, z czym mam do czynienia. A mam do czynienia – w przypadku Carnivala Row – z próbą… zrobienia „Gry o tron” w Czechach. Wygląda to tak, że dwoje naszych bohaterów – tego z rogami i jego narzeczoną blondynką – natrafia na ląd, gdzie wybuchła rewolucja bardzo kojarząca się z czerwoną rewolucją. Rolę Stalina gra kobieta, a właściwie pokurcz, która twierdzi, że nowy porządek jest spoko, ale czasem musi kogoś zabić, zwłaszcza, jeśli jest to przeciwnik polityczny.

Hmmm – przez pięć odcinków mamy pokazane, jak ci dwoje wtryniają się w warunki komunistyczne i że władzom nie do końca udaje im się wyprać mózgi. Koniec końców zostają wysłani do swojego kraju z pewną misją…

…a w Burgu także mamy „House of the Cards” i powiem Wam, że moment, w którym powolna akcja zostaje zakończona jest świetny. Rozbawiło mnie to, bo to był soczysty czarny humor.

Uuuups… niewiele pamiętam z tego, co się działo później. Jest oczywiście intryga, ale tak naprawdę, to najciekawsze odcinki to pierwszy, któryś z połowy i koniec 9 i początek 10-go odcinka.

* * *

Powiem tak – tu przede wszystkim siadło tempo. To, do czego nas przyzwyczajono w 1 sezonie właściwie zniknęło. Czemu? Nie wiem, wiem tylko, że akcja mi się dłużyła. Chciałam zagadek, pytań, walk, wyraźnego konfliktu. A dostałam „House of the Dragon”, seans, który mnie wynudził, ale ej, to Carnival. Może na końcu będzie jakaś bomba atomowa, dzięki czemu trzeci sezon będzie mógł wrócić do poziomu pierwszego?

No – niestety, nie.

Końcówka serialu nie daje nam prawie żadnych nadziei na to, że trzeci sezon – jeśli by powstał, a raczej nie powstanie – będzie ciekawszy. Po pierwsze, absolutnie wszystkie wątki są skończone. to, co zostaje w tle jest bardzo dalekie echem i niekoniecznie może stanowić coś, co należałoby ciągnąć dalej. Zresztą, lepiej, żeby twórcy nie ciągnęli, bo im idą najlepiej przygody i zagadki kryminalne. Poza tym relacje naszych bohaterów również są jasno sprecyzowane i zakończone.

* * *

Największym problemem tej części Carnival Row jest to, że jakby trochę zmienia typ odbiorców. Owszem, wcześniej mieliśmy wątki polityczne, ale były one w stylu dynamicznym, bardziej jako tło do niesamowicie ciekawych wydarzeń. W drugim sezonie twórcy mogli iść ciekawszą moim zdaniem drogą – żeby główny bohater grany przez Orlando Blooma faktycznie wlazł do parlamentu i zrobił tam porządki, ale no – niestety – nie skorzystano z tej okazji. Także tego, wyszło, co wyszło, czyli… auć, 5/10.

cień i kość

„Bo sezon drugi jest znacznie lepszy” i „ładne stroje”, mówili. Ostatecznie przekonał mnie argument, że wspólne oglądanie jest przyjemne, bo seans z przyjaciółką jest cool ❤.

„Cień i kość” to serial na podstawie powieści Leigh Bardugo i w tym przypadku jest to bardzo ważna informacja, bo to mówi o tym, że samych twórców serialu nie można za bardzo obwiniać za to, co dostali.

No, a dostali historię o nastoletniej Mary Sue, znaczy, teraz się nazywa Alina Starkov. Jest sierotą i pewnego dnia ona – a także świat wokół niej – odkrywa, że jest mityczną Przywoływaczką Słońca, która ma zniszczyć takie czarne morze, w którym są potwory i ogólnie nic nie widać, i które sobie rozdziela państwo na dwie części. I w momencie, gdy się o tym dowiaduje, przejmują ją Griszowie, czyli osoby, które umieją posługiwać się magią.

Muhehe – magią. Jak wyjaśnił jeden z bohaterów, Pan Zuy, to nie magia, a nauka, bo wszystko jest ze sobą połączone i oni tworzą coś z tych wszystkich powiązań i tak dalej.

A dlaczego muhehe?

Bo widzicie, oglądam sobie i tam jest klasyczna sztampa. Tak, to jest historia, w której absolutnie wszystko jest przewidywalne. A tu jest „Mary Sue”, a tam „Gra Endera”, no – przynajmniej Paul Atryda nie wyskoczył zza drzwi. No, ale wytrawni fani fantasy raczej nie mają czego tu szukać i muszą albo przewracać oczami, albo jechać na prędkości 1,5x, albo nie oglądać wcale. Takie to 16-letnie ziółko. Ziółko, które nagle dowiaduje się, że ma magię i ta historia nie jest zbyt logiczna. Bo ona się dowiaduje, że ma magię, a potem się dowiadujemy, że ona wiedziała o tym, że ją ma, a potem miałam wrażenie, jakby wróciła do wersji „nie wiedziała”, ale dobra, zostawmy to. Gorzej z logiką treningu. Bo ten jest w miarę pokazany i jest tam niby, że trochę czasu mija – ale względnie raczej niewiele, ale jednak to nie to, czego najbardziej bym się czepiała.

Ponieważ jak postacie walczą – nieważne z kim, po prostu walczą – to ja widzę takiego 16-latka w ciele np. 30-letniej damy, który za cholerę nie umie panować nad emocjami. Bo nie wiem, czy zdajecie sobie sprawę, ale jeśli ma się moc, i jeśli trening chce sprawiać wrażenie ogarniętego – a tu chce, wszak Alinę posyła się do kolesia, który uczy sztuk walk – to… no, muszą znać podstawy oddychania, uspokajania się, pracy z emocjami. To są potężne istoty.

Ale jedziemy dalej. No więc.

Mamy Alinę, która weszła w społeczność Griszów i jest traktowana jak królowa i właściwie niewiele brakuje do tego, by olała sympatię – z którą musiała się rozłączyć – i uprawiała seks z panem Zuym, znaczy Zmroczem. No, ale jakaś służka im przerywa, więc się tylko całują.

Tak czy siak, okazuje się jednak, że Zmrocz, który się zaopiekował Aliną wcale taki dobry nie jest i wcale nie chce pozbyć się tej rozdzielającej ciemności, tylko nawet chce ją powiększyć i tak dalej.

A Alina nie chce być więźniem, więc się ratuje ucieczką.

Powiem tak – najlepszym wątkiem był wątek Szóstek Wron, którzy otrzymali zlecenie na Alinę i dostarczenie jej do kogośtam, ale… jak to Netflix, a może i pani Bardugo (nie czytałam książki), musiał się pojawić spory kawał historii homoseksualizmu.

To bardzo słaby wątek, ponieważ nic nie wprowadza do historii, widzimy tylko dwóch grzmocących się facetów w trakcie misji porywania Aliny. Po kiego czorta?

No i na koniec.

Bohaterowie są płascy i żadni właściwie nie wyróżniają się. No, może Szóstka Wron mi się podoba, ale nie do końca – bo nie mam w pamięci ich charakterów. Nawet laska jednego z gości nie pomaga.

To, co trzeba przyznać Netflixowi, to to, że jest to produkcja na dobrym poziomie. Kadry – chyba w siódmym odcinku, jak oni byli przy tym jeleniu, za którym też gonili – potrafili zrobić bardzo ładnie. W ogóle, symbolicznie, ale jednak, spróbowali strojem zaznaczyć inne czasy, retrospekcję (czapka), więc bardzo na plus. Muzyka może w sumie taka na poziomie „to jest OK”, po prostu dobrze się tego słucha, ale nie jest genialne. No i… to wszystko. Tak, serial ratują stroje, ten klimat pro-rosyjskiego świata. Ale cała reszta to dno i kilo mułu, i może być fascynujące jedynie dla jakiś 14-latek, co mają za sobą dopiero Harry’ego Pottera.

A teraz idę włączyć sobie drugi sezon 😅😂.

daisy jones and the six

Rewelacyjny. I na tym mogłabym skończyć recenzję.

* * *

Oczywiście dla tych, którzy czytali książkę – na podstawie którego serial został zrealizowany – zakończenie nie będzie żadnym zaskoczeniem, ale dla wszystkich innych to może być mocne. Znaczy, dla mnie jest mocne, ale może ja po prostu coś przerabiam w środku, eee. W każdym razie: Daisy Jones&The six praktycznie nie ma wad, poza może dwiema, ale co do drugiej to kwestia mocno dyskusyjna. Dlaczego? Dlatego, że w dziesiątym odcinku czułam już to zmęczenie, dłużenie się seansu, ale może to po prostu bohaterowie też czuli się niezwykle zmęczeni i mieli już wszystkiego dość. Zresztą nie dziwne, po tych wszystkich historiach i nie, nie zamierzam Wam tu spojlerować, bo spojlery będą – u mnie na kanale, gdy będę opowiadać o Bliźniaczych Płomieniach. Tak, związek Daisy i Bill’ego to właśnie doskonały przykład, czym one są.

Jezu, bycie WWO nie jest łatwe XD.

Dobra, ale wracając do dziesiątego odcinka – to wyraźnie czuć, że twórcy chcieli oddać hołd. Hołd zespołowi, który był ważną inspiracją do historii, hołd tym zespołom z lat 70′, które na zawsze wpisały się w historię muzyki. I hołd dla jednej postaci, którą w serialu tak odsunięto na bok, mało jej było. Dzięki temu jednak mogliśmy przyjrzeć się, że ta relacja – oczywiście między Billy’m a Camillą – jest niedoskonała…

A propos muzyki – ta od początku do końca jest świetna. Soundtrack może wstawię na bloga, ale kurde, dobór piosenek jest rewelacyjny. To są piosenki, gdzie czuć serce i chemię.

A właśnie o chemię chodziło w serialu, w różnych wariantach – i tych dosłownych, i tych mniej dosłownych.

Dobra, pozostał nam jeszcze jeden słabszy punkt, to jest odcinek 7, gdzie mało co się dzieje i właściwie to trochę historia o niczym. No, ale szerszy komentarz może kiedy indziej, niech ten post będzie wolny od komentarzy w stylu „homofobka”.

I co mogę więcej powiedzieć? 8/10.

I na koniec cytat z serialu, który jest jego credo: „Związek nie ma być łatwy, ale ma być szczery”.

człowiek demolka

Nie wiem, jak teraz, ale lata temu Canal+ miało bardzo dobre tłumaczenie. A na pewno w przypadku „Człowieka demolki” z Sylvestrem Stallonem, Wesleyem Snipesem i Sandrą Bullock tak jest. W ich wersji wszystkie przekleństwa, których używali główni bohaterowie były soczyste, choć trudno w to uwierzyć w przypadku języka angielskiego. Ale, do czego zmierzam? Odtwórzcie sobie to video, gdzie widać dosadny język (link w komentarzu). W wersji polsatowskiej czy nawet w wersji, która jest łatwo dostępna w sieci (wiadomo gdzie), tych słownych ekscesów nie ujrzymy. A szkoda, bo film ostro traci na tłumaczeniu w stylu „fuck”=”daj spokój”.

Ale przejdźmy już do rzeczy, okej?

* * *

John Spartan (Sylvester Stallone) w 1997 roku poluje na Simona Phoenixa (Wesley Snipes). Niestety, akcja policjanta się nie powodzi, giną ludzie i zostaje o to oskarżony, przez co trafia do zamrażalni na odsiadkę. Niestety, Simon również. Budzi się w roku 2032 i… no właśnie, zostaje poinformowany, że ma złapać Simona, bo ten urządza istną jatkę wśród policjantów, którzy nie umieją walczyć, ale umieją wlepiać mandaty za przekleństwa.

Męczył mnie temat filmu – choć wiele razy go widziałam dawno temu – więc postanowiłam sobie odświeżyć seans. Od razu powiem, że nie jest to film roku, na IMDB ma 6,7 punkta, a ogólnie można to nazwać „filmem akcji, typową nawalanką”. Tyle że nie do końca tak jest. Tzn. – widać, że twórcy wyraźnie mieli coś na myśli. Mało tego, że na myśli, to są tu liczne nawiązania do kultury.

Zaraz, zaraz, nie omawiam tu wybitnego filmu. O, to to nie. Ale na pewno jest to produkcja, która miała być potencjalnym hitem Warner Bros w 1993 roku. Widać to na przykład po ścieżce dźwiękowej. Jest za nią odpowiedzialny Ellot Goldenthal i… fani „Batmana” – a przede wszystkim „Batmana Forever” (1995) ją rozpoznają, bo to ta sama! Ponadto w filmie wykorzystano piosenkę Stinga – „Demolition man”, co mnie mocno zaskoczyło. Linki w komentarzu.

No to, jakież to nawiązania w tym niby durnym akcyjniaku?

Przede wszystkim warto popatrzeć na imiona bohaterów. Porucznik Lenina Huxley, która jako jedyna policjantka na komendzie chce, żeby się coś wydarzyło, ale, no… żyje w idealnym świecie. W scenie bardzo dobrze widać, że Huxley i cała reszta policyjnej załogi są w sumie zadowoleni, gdy dochodzi do awantur Simona, w wyniku których ludzie giną. Aha – chyba nie muszę dodawać, że nazwisko Huxley jest nawiązaniem do twórcy powieści „Nowy wspaniały świat”?

Z kolei Benjamin Bratt – postać drugoplanowa, ale widoczny towarzysz Bullock – to nawiązanie do filmu Sama Peckinpaha z 1974 r. „Przynieś mi głowę Alfredo Garcii”. Hm, ten klasyk ma na IMDB bardzo wysokie oceny, bo 7.1. i opowiada o zamożnym Meksykaninie, który dowiaduje się, że jego córka jest w ciąży z Garciem właśnie, więc się wścieka i wyznacza nagrodę w wysokości miliona dolarów. Chyba obejrzę, jak się da. W każdym razie, wg opisu, tutaj następuje pościg za gościem…

Stallone gra Johna Spartana – tu nawiązanie jest widoczne gołym okiem, więc nie będę na ten temat się rozpisywała.

Sam zaś początek filmu to nawiązanie do kina akcji lat 80′ XX wieku, ale do czasu.

Polacy dostali jakąś dziwną wersję – bo z jednej strony mamy kadr, gdzie widać wyraźny znaczek Pizza Hut, natomiast w ścieżce dźwiękowej jest Taco Bell. W sumie nie wiem, o co chodziło autorom, ale Pizza Hut miała lecieć na niektóre rynki zagraniczne. No nic, normalka. Ach, już wiem. Generalnie Taco Bell w filmie wygrało wojny franczyzowe i teraz wszystkie restauracje do nich należą. No, nie do wiary, ale taka wojna faktycznie miała miejsce i doszło do połączenia KFC z Pizzą Hut. Swoją drogą, jest to jedna z pierwszych produkcji, w których występuje wyraźne lokowanie produktu.

Oglądając film można się zdziwić – to, co kiedyś uznawano za absurd, dzisiaj niestety staje się rzeczywistością. Już mniejsza z tym, że Bullock sobie normalnie rozmawia w samochodzie, jakby używała Skype’a z kamerką. Pamiętajmy, to miał być film SF w 1993 roku. Ale jak przystało na SF, rzeczywistość je dogania. Dalej idąc, w filmie jest mowa o tym, że zabroniono rzeczy niezdrowych – palenia tytoniu, słodyczy, przypraw, mięsa… czekaj, mięsa? Czegoś to Wam nie przypomina? A czy nie przypominają Wam czegoś elektroniczne autka policjantów, które jadą tempem wolniejszym od żółwia, przez co Snipes zdąża rozwalić pół miasta? Albo chipy podskórne – choć to akurat jest stary pomysł SF, ale jednak. Albo to, że waluta jako tako nie istnieje, zapłacisz tylko elektronicznie? A moment, w którym Stallone pyta: „czekaj, Schwarzenegger był prezydentem” był tak yyy…. realistyczny, że zaczęłam się zastanawiać, czy był, czy tylko stał na czele jakiegoś stanu. No, ale w filmie wprowadzono poprawkę, w której Arnie mógł być preziem, u nas natomiast nie.

Generalnie – „Człowiek demolka” najbardziej zaskoczył mnie Stingiem. Nie jest to film wybitny, ale parę akcji mnie rozbawiło, bo czuć z daleka satyrę na współczesność. W sumie, jeśli po latach ogląda się jakiś film n-ty raz i przyzwoicie się przy nim bawi, to to chyba jest dobry film. W swojej kategorii oczywiście, gdzie nie trzeba myśleć, jest biba i ogólnie gwiazdorska obsada. Ponadto – „Człowiek demolka” faktycznie chce nam coś przekazać, i oczywiście to może być zasłonięte przez na pozór głupie zwroty akcji, ale to jest właśnie clue tej produkcji. To jest satyra społeczna, którą znacznie lepiej się ogląda, niż „Idiokracja”.