to nie wypanda

Musimy porozmawiać o „To nie wypanda”, bo mam mieszane uczucia. Z jednej strony jest to dobry film, ale z drugiej posiada swoje ciemne strony. I zupełnie nie zwracam uwagi na design postaci – bo to jest kwestia gustu. Mniejsza, do rzeczy.

Główną bohaterką jest Mei, która mieszka w Kanadzie i mamy 2004 rok, a Tamagotchi jest na porządku dziennym. Jest Chinką, ale tak – tu jakimś cudem w tych postaciach zupełnie nie widać chińskiej urody. Dopiero matrona rodu ma wyraźne oznaki chińskości. Znaczy, ta magiczna matrona.

Mei ma 13 lat i nadopiekuńczą – żeby nie powiedzieć toksyczną – matkę. Dziewczynka próbuje być idealna, ale no… pewnego dnia po prostu przemienia się w czerwoną pandę i następuje niesamowity ambaras.

A jej matka myśli, że Mei dostała okresu.

OKRES W KULTURZE

To jest pierwszy poważny punkt, z którym miałam problem. Tak, będę się powtarzać, ale chcę, żebyście nieco zrozumieli, na czym polega zagwozdka. Otóż, jestem kobietą 30+, na swym koncie mam przygodę z okresem, więc bardzo poważnie go sprawdzałam. Z mojego rozpoznania wynika, że jest on powiązany z księżycem i w filmie jest to podane. Tu zaczęłam mieć uczucie, że oni znów wyskoczą z programem typu „okres jest bolesny i niewygodny”. Na szczęście tak się nie stało, jednakże… pytanie, czy powinniśmy mieć tego typu tematykę w bajkach dla dzieci. OK – to jest natura i nie powinno się z tego robić tematu tabu. Ale… z fizyczności, biologicznej natury chłopaków nikt nie robi treści w filmach. Dopiero jako starsza osoba dowiedziałam się, że młodzi mogą mieć niekontrolowane wytryski, bo tak i parę innych rzeczy.

Należy sobie postawić poważne pytanie – dlaczego mówi się tylko o okresie?

W „To nie wypandzie” temat okresu nie jest kontynuowany i być może to i lepiej, skoro film w pewien temat nie umie.

MATKA

Gdyby to był film o matce – to by była petarda. Tak, nawet dla dzieci. Bo widzicie, Mei… niczego się nie uczy. Znaczy, może się uczy tego, że nie musi być idealna i może wybierać, w końcu ma te trzynaście lat. Ale… tu mamy trochę tryb „róbta co chceta bez konsekwencji”. Dobra, może się czepiam, wróćmy do matki.

Matka z jednej strony kocha córkę, ale z drugiej jest nadopiekuńcza, wręcz toksyczna. I wiecie, co? Trochę mnie to wkurwiało, bo ta postać wyszła na antagonistkę. Serio. Miałam wrażenie, że jest tu pokazywane… że rodzice to starzy cwele, którzy są staroświeccy i niczego nie rozumieją, ale Mei niczego się nie uczy, bo róbta co chceta jest od 1 do ostatniej minuty tego filmu. I to matka się uczy: uczy się… że powinna dać wolność swojej córce.

I w porządku.

To nic, że niektóre sceny z matką były cringe’owe – taka droga tej bohaterki. A scena, w której matka i córka się przytulają w tej krainie pand, to jest jedna z najlepszych scen tego filmu. Mało tego, ja widziałam w tym taką informację o wewnętrznym dziecku. Matka musiała je ogarnąć, żeby się uspokoić.

Ach, no tak.

Przecież to Mei uczy matkę. Przecież to Mei pociesza matkę. Mei staje się taką opiekunką… na wyrost? A niby co się dzieje w tym momencie? A niby kto pociesza wewnętrzne dziecko? Nawet nie – kto pociesza dziecko? Opiekun.

Auć.

Dobra, pomarudziłam, a przecież ten film dobrze mi się oglądało i chciałam go obejrzeć w całości. Wciąga i generalnie muzyka robi dużą robotę. Tam w ogóle chodzi o to, że Mei chce iść na koncert, ale matka zabrania. Dziecinne marzenie? Możliwe. W końcu Mei jest dzieckiem.

No i wracając do muzyki – również w jednej z końcowych scen widzimy, że muzyka jest nośnikiem wibracji. Nośnikiem energetycznym. To bardzo ważne spostrzeżenie duchowe. I fajnie.

Kurde, chyba było w tym filmie coś faktycznie cringe, bo jak teraz sobie myślę, to tak bardzo widać w tym autorkę-pomysłodawczynię, bo ta miała toksyczną relację z matką. A jeszcze jak się dokopiesz do informacji, że pomysł na design jest „bo manga taka słodka i mnie zainspirowała”, to… bo wiecie – ja rozumiem, że manga jest teraz popularna. Problem w tym, że to jest styl, który niesamowicie dobrze wyraża smutek i cierpienie. I właściwie to taka terapia Japończyków przez sztukę. Tak, podyskutujemy kiedy indziej o stylu mangowym.

Czy „To nie wypanda” jest dobrym filmem? Tak. Czy zawiera potencjalnie szkodliwe programowanie? Oczywiście. Czy mogło wyjść lepiej? Ale nie wyszło. Nie mniej, całkiem możliwe, że ten film zasługuje przynajmniej na jednego Oskara. Może jak się prześpię, to mi się rozjaśni, co z tym fantem…

konsultant

Albo to nie jest ten czas, albo to był zły pomysł, by oglądać coś z oceną 6,6 na IMDB.

Gdy trafiłam na zapowiedź „Konsultanta” to się tym serialem zajarałam. Było w tym coś fajnego – no bo przychodzi facet i on sprząta po byłym właścicielu różnego rodzaju dziwne sprawy. I… to nie to. Znaczy, w serialu konsultant przychodzi i faktycznie zarządza. Problem polega na tym, że ja po dwóch odcinkach – po pół godzinie trwających – nie mam ani ochoty, ani zamiaru tegoż „Konsultanta” oglądać. I żebyście dobrze zrozumieli: to nie jest paździerzowa produkcja. Raczej… to nie to, co chciałam. Bo nastawiłam się na taką historię „wstajemy z kolan, doprowadzamy do sukcesu nasze przedsiębiorstwo” i chociaż – sądząc po opisie – motyw jest, to… no to nie to, na co miałam ochotę. Bo widzicie, wraz z przyjściem konsultanta pojawiają się podejrzenia, że facet wziął się z ciemnej strony mocy i może być nawet zabójcą. I jak ja lubię kryminały, tak, no… nie. Miałam wrażenie, że pracownicy firmy mają schizę, a to tak słabo. No i… nie no, ja chcę normalną opowiastkę, prostą i przyjemną, a nie jakieś tajemnice z dupy.

To chyba nie ten nastrój.

Mooooże kiedyś.

toy story 2

1999, do kin wchodzi „Star Wars Episode 1: The Phantom Menace” oraz „Toy Story 2”. Oprócz daty te filmy łączą jeszcze dwie rzeczy. Pierwsza to wiek odbiorców. Niewątpliwie ci, którzy obejrzeli SW mogą obejrzeć TS2, bo po prostu obie historie są o dzieciach dla dzieci. No, a w każdym razie ja jako dzieciak całkiem przyjemnie pochłonęłam początek historii o Anakinie.

Czekaj, dlaczego ja w recenzji „Toy Story 2” piszę o Star Warsach?

Ano, tak. Jeden z bohaterów – Buzz Astral – miał przecież wroga w postaci… jak mu tam… Dobra, nazwijmy go Wróg, bo i tak występuje na kilka minut i robi trochę zamieszania. Tak czy inaczej, ów Wróg kopiuje słynną scenę ze „Star Wars VI”, której jak wiemy nie było, ale była, bo się zapisała w kulturze.

Tak, „jesteś moim ojcem”.

OK.

Andy wyjeżdża na obóz, zostawiając połamanego Chudego w swoim pokoju. Jest to jedna z pierwszych scen filmu, ale kurde – uderzyło mnie mocno to, jaką przemianę bohatera przeszedł Andy. I widać ją do samego końca filmu.

Z jednej strony mamy tu wręcz dziecięcą prostotę i logikę, dziecięcą ikrę. I mogę powiedzieć, że te wszystkie sceny, gdy zabawki po prostu cieszą się chwilą są urzekające, ale to, jak Chudy stwierdził pewną rzecz, to było całkowicie dziecinne zachowanie. I… w tym momencie zaczęłam się zastanawiać nad całym swoim życiem.

XD

Aż mi się przypomniały wszystkie moje zabawki, co z nimi robiłam, jakie przygody im dawałam i w sumie popatrzyłam na swój dorosły pokój i stwierdziłam „ups, co się z nimi stało?”.

Ale tak – w pewnym momencie kurzyły się i aż szkoda było półek na nie… ale wiecie, co, to nie będzie spojler, bo Toy Story to historie o żywych zabawkach. I nie mogę się oprzeć, by nie zacząć nad tym filozofować.

Sorry, taka chyba moja natura ostatnimi czasy.

Bo wiecie – w duchowości jest takie powiedzenie „wszystko ma świadomość” i „wszystko jest odbiciem twojej świadomości”. To pierwsze jest nieco skomplikowane, ponieważ my nie widzimy objawów świadomości, objawów życia w lampie, kubku czy komputerze. Ba, nawet w zabawkach nie dostrzegamy iskry życia. Ale przecież dziecko bawiąc się nimi tworzy historię, staje się kreatorem i daje jakąś ikrę życia tym właśnie zabawkom.

Niesamowite, co?

I z tą niesamowitością Was zostawiam, a ja idę zobaczyć, co tam u Chudego i ekipy.

toy story 3

Dla kogo jest „Toy Story 3”? Chciałabym powiedzieć, że dla dzieci, ale prawdopodobnie byłabym w błędzie. Na moje oko najlepiej będą się bawiły takie babcie, jak ja. Pokolenie 30+.

Zacznijmy od tempa fabuły. Ja rozumiem, że historie się zmieniają, na przykład – pierwsze „Toy Story” były raczej najmroczniejsze, tamtejszy koniec do dziś mam w pamięci. Ale jedynka i dwójka miały bardzo dynamiczną akcję i właściwie widz nie miał czasu na jakieś fabularne rozkminy. Jeśli były – to na chwilę, dla złapania typowego oddechu.

Tymczasem trójka oferuje nam… refleksję.

Andy wyjeżdża na studia, a w związku z tym musi zdecydować, co zrobić ze swoimi zabawkami. Opcje są proste: śmieci, strych lub oddanie ich komuś. Co wybierze siedemnastolatek, możecie się domyślić albo obejrzeć film.

Ja się trochę może nudziłam, powiedzmy, że do ostatnich trzydziestu minut uważałam, że dwójka jest znacznie lepsza. Ale… no…

…popłakałam się.

Serio, to było takie piękne.

Są tu oczywiście pewne ukryte w treści informacje, ale pozwolę sobie je opracować albo w filmie, albo zatrzymać dla siebie. Wyjdzie w praniu, ponieważ to są spore spojlery, a nie chciałabym psuć zabawy.

Albo może bardziej – refleksji.

toy story 4

Na końcu napisów jest informacja „in memory”. Twórcy oddali w ten sposób hołd Donowi Ricklesowi (1926-2017) i Adamowi Burke (1971-2018). W pierwszym przypadku odszedł aktor głosowy, komik – i chyba w jakiś sposób miał wpływ na humor w Toy Story. W drugim przypadku to był animator, jego wkładu chyba nie trzeba za specjalnie wyjaśniać.

Patrząc na to pomyślałam sobie: „oho, odeszła osoba, dzięki której Toy Story miało to COŚ”.

Możecie zwalić to na kilkugodzinny seans, jednak moim zdaniem czwórka jest… taka sobie. Przede wszystkim nie ma już tego dziecinnego, dziecięcego akcentu, jaki znamy z jedynki czy dwójki. Serio! I chociaż w tej części dużo się dzieje – bo się dzieje – to… coś uciekło.

Bonnie idzie do zerówki, Chudy chce się nią zaopiekować, bo widać, że dziewczę ma stresa. I jak się domyślacie, Chudy przejawia coś w rodzaju „ojcowskiej nadopiekuńczości”, choć nie jest to taka nadopiekuńczość, jakąś możemy zaobserwować w „To nie wypanda”. Ale mimo wszystko poczułam się zmęczona tym wątkiem.

Eja, to ma być dla dzieci, a nie dla starych pryków, nieprawdaż?

Humoru jest bardzo mało – raz czy dwa się zaśmiałam.

Więc może udział Ricklesa nie był bez znaczenia dla Toy Story. Ale dobra, kolejny raz zmęczyłam się, gdy Chudy jak zwykle chciał wszystkich ratować, no i jego przywiązanie do Bonnie. To na szczęście jest trzema groszami w jego drodze bohatera, więc można to wybaczyć. Za to trzeci raz odczułam zmęczenie na widok dobrze znanej twarzy – tej blondynki znanej z pierwszego filmu. I… tak, poprawność polityczna. Musi być jedna BARDZO SILNA KOBIECA POSTAĆ W MĘSKIEJ ENERGII. Och, dżizas skrajz.

Ale mnie wcale nie chodzi o fabułę. Bo w tym przypadku bardziej bym się obawiała o kwestię „Toy Story 5” – a będzie, już zapowiedzieli.

Dwie pierwsze części mają tempo i można je nazwać takimi dziecięcymi przygodami, autentycznie czuć tam iskrę dziecka. Trzecia staje się już bardziej poważna, ale gdy docieramy do końca, to film zaskakuje.

Natomiast czwarta? Ani to za specjalnie humoru nie ma, ani też nie jest oryginalne – bo przecież gonitwę za zagubionymi ludzikami widzieliśmy już z przynajmniej dwa razy.

To nie znaczy, że jest to film słaby. Powiedziałabym raczej, że jest to film typowy dla naszych czasów (ale tę kwestię poruszę na dniach). I trzeba oddać studiom, że WIDAĆ bardzo dobrą jakość animacji. Być może wynika ona tak dobrze w porównaniu do trzech poprzednich, ale jednak szczegółowość jest tu bardzo duża.

Jest też rzecz, która jest bardzo dobra tak w wersji angielskiej, jak i polskiej.

Oczywiście, że jest to MUZYKA!

Znakomicie tworząca klimat piosenka „Druha we mnie masz” Stanisława Soyki: https://www.youtube.com/watch?v=rXGQFDOGftw , czy Tomasza Organki „Ja ci nie dam zmarnować się”: https://www.youtube.com/watch?v=2XjHXrlp6OQ .

Wszystkie zostały nagrane pod opieką Randy’ego Newmana. A propos oryginalnego soundtracka, to łapcie: https://www.youtube.com/watch?v=guSDCyPot5E… .

Więc ogólnie… jak musicie obejrzeć ten film, to obejrzyjcie. Ale bardzo polecam muzykę i w sumie jak macie te 30+ na karku to to wystarczy całkowicie do zaczerpnięcia radości z tego filmu.

To co, teraz Buzz Astral?… A nie, może pójdę spać.

Dobranoc.

buzz astral

WSZECHŚWIAT TOY STORY, ROK 1995.

Andy to dziecko i właśnie wchodzi do kina na film o Buzzie Astralu. Wychodzi z seansu cały podjarany. Wow, co to była za przygoda! I jak Buzz dał kopa Zurgowi i jak oni weszli do jego statku i w ogóle, te efekty, ta grafika komputerowa! Jaj!

To nie mogło się skończyć inaczej – rodzice widząc fascynację synka Buzz’em postanowili mu dać kolejną zabawkę. Właśnie figurkę Buzza.

Wtedy Chudy – inny ulubieniec Andy’ego – czuje się odrzucony.

Mijał czas, a Andy zrozumiał, że znęcanie się nad zabawkami jest słabe, a w dodatku już jest za duży na nie. Postanowił zrobić to, co zwykły człowiek robi w takim przypadku – oddać je komuś innemu. Ale na studiach zakochał się w jakiejś miłej dziewczynie, wzięli ślub i dorobili się synka.

Andy jest przykładnym ojcem, inżynierem, informatykiem. I widząc, że jego syn ma już te sześć lat postanawia włączyć mu bajkę swojego dzieciństwa.

Andy znowu cały podjarany ogląda przygody Buzza Astrala.

Stan trzyma go do połowy filmu.

W połowie widzi, że Buzz wykonując swoją misję – próbując nowe warianty paliwa – nie starzeje się. Dla niego mija 5 minut, zaś dla innych kilka, nawet kilkanaście lat. Osoba, z którą Buzz współpracował zaręczyła się.

„Poznałam ją rok po tym, jak tu się zatrzymaliśmy” – tłumaczy Izzy.

„Ją?” – myśli sobie Andy. – „Jaką ją? Przecież to był on”. Ale ogląda dalej, bo może źle pamięta?

Marszczy brwi, nic nie mówi, bo widzi, że jego syn jest równie podjarany, jak on sam kiedyś, przed laty.

Buzz widzi, że Izzy ma dziecko. Dziecko z inną kobietą.

Andy wstrzymuje się z wyłączeniem bajki, bo to tak nieładnie znienacka wyłączać młodemu coś, co jest dla niego fantastyczne.

Dalsza fabuła filmu przeciekła przez palce – mężczyzna zastanawia się, czy aby na pewno on dobrze zapamiętał? Zaczął sobie przypominać wszystkie filmy z lat 90′, które oglądał. Zwłaszcza te rodzinne. Obliczenia w jego głowie wskazywały na to, że jeśli pojawiał się wątek homo, to był on na zasadzie „robimy sobie jaja”. Jeśli pojawiał się wątek dziecka, to dziecko zostało spłodzone przez kobietę i mężczyznę. Za funta kłaków nie mógł sobie przypomnieć, by wtedy pary lesbijskie z dziećmi były w filmach czymś normalnym. Przypomniała mu się Xena, którą dziś opisuje się jako „super postać, ale jej strój jest szowinistyczny”.

Ufff, na Boga, wreszcie koniec – pomyślał z ulgą Andy, gdy napisy się wreszcie skończyły, a dziecko poszło bawić się jakimiś swoimi zabawkami.

Andy zajrzał do internetów, by dowiedzieć się, o co kaman z tym nieszczęsnym wątkiem.

Już pierwsze znaleziska sprawiły, że powiedział „fuck”, ponieważ polskiego nie znał i generalnie to żył w Kanadzie.

„Disney cenzuruje Buzza Astrala” – pierwszy z brzegu artykuł.

„Spokojnie, nie macie syndromu Mandeli” – drugi tekst.

Andy wzdycha ciężko.

A on chciał tylko pokazać dziecku właściwe wzorce rodzinne.

samarytanin

„Samarytanin” co prawda otrzymał nominację do Złotych Malin, ale ich nie wygrał. I nie mógł, bo to nie jest paździerz. Zresztą, muszę się tu zgodzić z Sylvestrem Stallone, który stwierdził w pewnym momencie, że ludzie nie zajarzyli przesłania filmu.

I jasne – to nie jest wybitne kino.

I oczywiście, przy „Endgame” zapewne nawet to to nie stoi.

Ale czy chodzi o to, byśmy pływali w melodramatach, nie wiadomo jak ambitnym kinie?

Mózg czasem potrzebuje odetchnąć i „Samarytanin” tego dostarcza, a przy okazji – ma się do czynienia z ładną historią.

Ej, bo to jest naprawdę ŁADNA opowieść. I mówię tu w dosłownym znaczeniu. Mamy chłopaka, który wierzy w swojego bohatera, ale to jest chłopak przebojowy, więc się pakuje w niezłą kabałę z lokalnym gangiem. No, a Stallone… jak to Stallone, tu kogoś przetrzepie, tam powie dobre słowo, uśmiechnie się do babci i…

I no właśnie.

Niby wszystko w tym filmie jest przewidywalne, ale powiem szczerze, że morały, które są może i wprost wypowiadane, są słowami, które… no, czynią z tej historii ładną.

Właściwie sam pomysł – który odgadłam już w połowie filmu – że Samarytanin nie do końca jest Samarytaninem – mi się spodobał.

Można było zrobić to lepiej, czemu nie.

Ale z drugiej strony… czy młodzi ludzie zechcieliby to oglądać?

Bo wydaje się, że Stallone wie, że jest zgredem i bawi się nieco tą świadomością, ale wie również, że młody widz wróci z budy i sobie włączy Amazona. A ten mu może zaproponować film o nazwie „Samarytanin”. No i to taki seans i do odpoczynku, i do dowiedzenia się czegoś o świecie. I ładnie.

Ej, ale serio – to nie jest paździerz, a na IMDB dałam 7,0, bo czuję w sercu, że ta historia naprawdę chce coś ładnego zaprezentować widzowi. I spoko.

9 [recenzja]

Ten film trwa godzinę i 19 minut, a maczali w nim palce Eljah Wood (jako „9”) i Tim Burton. Cóż, dopiero jak zobaczyłam nazwisko, to bardzo mroczny świat przestał mnie dziwić.

Mamy tu postapokalipsę.

Ludzie wyginęli, ale szmaciane laleczki zyskały świadomość. Niestety, w tłoku spotkań bohater – zwany 9 właśnie – budzi coś naprawdę przerażającego i trzeba stawić temu czoła. Maszyna bowiem zbiera dusze, za to jest bardzo inteligentna i potrafi budować inne maszyny na swoje podobieństwo.

W tak krótkim czasie zmieściło się mnóstwo informacji – o duszy, o źródle – i wiele przygód naszych bohaterów. Być może to zmęczenie, ale czułam, że ten film trwa ze trzy godziny. A może to kwestia tego, że animacja jest dla dość młodych, albo tego, że było tam tyle akcji, ile dawno nie widziałam. Coś w ten deseń. W każdym razie wydaje mi się, że „9” to takie trochę „Źródło” Arofnosky’ego, tyle że dla najmłodszych.

Cóż, animacja z pewnością zasługuje na uwagę. 🙂

Ach, no tak, muzyka. Ta z pewnością dość przyjemnie wtapiała się w akcję, ale wykorzystano utwory z dawnych lat. Pierwszy to „Dies Irae”, którego wykonanie podjął się Crispin Glover, a drugi to piosenka od Judy Garland – „Somewhere over the Rainbow” („Czarnoksiężnik z krainy Oz”, 1939). Daty nieprzypadkowe, ponieważ całość bardzo nawiązuje do II WŚ, niemalże waląc tymi wszystkimi aluzjami po oczach.

9 – animacja

O masońskiej symbolice w filmie „9” – uwaga na spojlery!

Dzień dobereł, jeśli chcecie puścić „9” dzieciom, to musicie wiedzieć, że jest to film w pełni masoński. O, tak – już sam tytuł na to wskazuje. Niestety albo stety, od krytyków dowiemy się zazwyczaj rzeczy, które na pierwszy rzut oka widać:

* technologia zua, AI doprowadzi do zniszczenia ludzkości i w zasadzie to nic nowego, bo „Terminator” i „Matrix”,

* Hitler zuy, bo widać do niego nawiązania…

* Nawiązanie do II WŚ – ok, było, że Hitler, ale nie było o tym, że jedna z lalek ma takie więzienne paski, no i pewien teren trochę przypomina obóz.

Tak jak wczoraj oglądałam – tak miejsce, w którym oni przebywali skojarzyło mi się trochę z więzieniem. Do tego jeszcze wrócę w obrazkach, a teraz do brzegu.

Jako osoba interesująca się duchowością wiedziałam, że ludzkość wchodzi w Erę Wodnika, zwaną też „5D”. I powiecie, że to bzdury, ale dajcie mi chwilę. Otóż, 5D jest – według wielu i według mnie także – znaczkiem opisującym stan świadomości. Nic więcej, nic mniej, ale… ezoteryka od lat mówi „wtedy i wtedy nadejdzie tamto, ludzkość cośtam, przejdzie do nowej ery, gdzie technologia się bardzo rozwinie, a my nauczymy się magii”. Ta magia to skrótowe określenie rozmowy w myślach, widzenia aur i podobnych spraw, wiecie, wszystko to, co umieją bardzo rozwinięte w tych paranormalnych zdolnościach istoty.

Ale… jest też i ciemna strona medalu, a ją reprezentuje masońska sprawa, czytaj: Aleister Crowley, który żył na początku XX wieku. Stwierdził on, że ludzkość weszła w fazę Horusa, gdzie ludzie uczą się być własnymi bogami.

No cóż, w ezo/rozwoju duchowym jest takie stwierdzenie: „jesteś swoim bogiem” i można to bardziej rozwinąć, ale szczegóły w innym tekście, bo to nie jest takie proste, jakby masoni chcieli nam wmówić. 🙂

Przy okazji jednak musi się zadziać upadek autorytetów i kościoła, i w ogóle. To teraz obserwujemy, a Paul Dunne („Magia Nowej Ery Wodnika i Nowego Eonu Horusa”) tak rozwija sprawę:

„Mówiąc prostym językiem, Eon Horusa oznacza, że Bóstwo jest przekazywane jednostce, która musi nauczyć się aktywować i znajdować Boga w sobie. Ten ostatni Eon widzi początek końca Boskiej Mocy i autorytetu będącego w posiadaniu królów, królowych, religii, rządów, wielkich instytucji i dyktatur, które w coraz większym stopniu zaczną spektakularnie upadać. Jednostka będzie miała możliwość pełnego wyzwolenia, kierowania własnym duchowym przeznaczeniem”.

Bohater zwany 1 – drodzy moi – to w tym filmie przywódca, który kryje się w opuszczonej katedrze, a on sam nosi czerwoną pelerynę i czapkę. O, wypisz wymaluj ubiór papieża. Tyle że ten animowany papież w zniszczonym przez apokalipsę świecie jest wystraszony, więc chce się ukrywać i w zasadzie nic więcej nie robi. Twierdzi, że no, strach to dobry wybór. W tym przypadku. No i przy okazji facet jest butny. Wypisz wymaluj, film przez postać 1 obrazuje wszystkie kościoła przywary, bo gdy nasi bohaterowie przenoszą się do biblioteki, to tam Jedynka-papież mówi tak:

-Mroczna nauka. Co nam daje ten bezużyteczny śmieć? Zapomnij o tym!

– Wiesz coś. Co wiesz? – pyta 9.

– Wiem wystarczająco dużo, by pozostawić ich pradawne zło rozkładowi. Zobacz, z czym nas zostawili.

To zmierza oczywiście do porzucenia 1, czyli papieża. Bo pozostali bohaterowie mają bardziej ochotę walczyć. Zresztą, to nie koniec symboliki liczby 1 w tym filmie, bowiem WSZYSTKIE roboty mają JEDNO sprawne oko.

No dobra, sytuacja jest taka: nasi bohaterowie zostali ożywieni przez duszę swojego stwórcy-naukowca, gromadzą się w katedrze, by następnie uciec z niej do biblioteki. Tam toczy się wyżej przedstawiony dialog, ale sprawny poszukiwacz masońskich symboli zauważy, że obok jest książka z jobczym… znaczy nie jobczym, ale symbolem-trójkątem walącym po oczach, z tytułem równie masońskim: „Annuls of Paracelsus”. Trójkąt wszyscy kojarzą, ale Paracelsus wydaje się tu mieć większe znaczenie, bo książka jest do dziś badana przez masonów i zawiera alchemiczne instrukcje obsługi życia, przemiany z jednej formy w drugą. Sprawę tak opisuje Eliphas Levi:

„W każdej kwestii Urzeczywistnienia i Rytuału Paracelsus jest imponującym magicznym autorytetem. Nikt nie dokonał dzieł większych od niego i z tego właśnie powodu ukrywa on cnotę ceremonii i jedynie naucza w swojej filozofii okultystycznej istnienia tego czynnika magnetycznego, którym jest wszechmoc woli; podsumowuje także całą naukę o postaciach w dwóch znakach, gwiazdach makrokosmicznych i mikrokosmicznych. Adeptom to wystarczało, a ważne było, żeby nie inicjować wulgaryzmów. Dlatego Paracelsus nie nauczał Rytuału, ale praktykował, a jego praktyka była sekwencją cudów” („Rituel de la Haute Magie”). Chodzi o homuculusy – no przecież to się właśnie stało w filmie, a Paracelsus opisuje jak je stworzyć.

To tzw. technika „małego człowieka”, gdzie używa się końskiego łajna i spermy.

Ale przejdźmy już do ogólniejszego punktu widzenia. No więc mamy szmaciane lalki, Parasceulsa i martwą ludzkość – bo wojenna pożoga sprawia, że nikt, absolutnie nikt nie przeżywa. Naukowiec, który ożywił swoją duszą lalki był ostatnim z ludzkości. Ale lalki zyskały świadomość, a jest ich dziewięć. Każda z nich symbolizuje jakąś cechę ludzkości, a ich los to uosobienie tego, co masoni by chcieli, by ludzkości się wydarzyło:

1: upadek autorytetu, bogactwa i władzy przez kościół (to już się dzieje zresztą, ale to dobrze),

9: to… trzymacie się? Chodzi o nosiciela światła, Lucyfera, kogoś pełnego miłości. Czekajcie, stójcie! xD. Ja wiem, że to brzmi powalenie, ale gdy wczoraj wpisałam „symbolika liczby 9” to wyskoczyło, że 9 symbolizuje bezwarunkową miłość. A z kolei bohater filmu zachowuje się tak, jakbyśmy mieli go skojarzyć z Prometeuszem. Składa on lampę, która działa i którą potem niesie. No, a kto niósł ogień ludzkości? Tak, tak. Z kolei na koniec filmu mamy scenę, gdzie już jest po imprezie, widzimy pięcioramienną gwiazdę, ogień, dusze niektórych laleczek – znaczy, no tych, co w filmie umarły – zostały uwolnione. Ktoś pyta, co się teraz stanie ze światem, a 9 na to: „nie wiem, ale to nasz świat”. I chwilę potem zaczyna padać, a… no właśnie – widzimy jakieś dziwne istotki, zielone, w kroplach, właściwie jako widz nie bardzo umiałam to odczytać, bo to tak średnio mi pasowało. Ale ok, przecież oglądałam to na zmęczeniu trochę, a czarno na białym mamy podane, że ludzkość jest w fazie, która właśnie przechodzi przez erę Horusa (cały film) i wchodzi w następną (końcówka). Uffff.

Macie jeszcze siłę na kolejne symbole?

Oczywiście, że jeszcze są, na przykład 6 – który tu symbolizuje naukowca i obsesję na punkcie pewnego znaczku – a jego szkice zawierają trzy cyfry „6”. 666… Szczerze mówiąc, tak mi się wczoraj wydawało, dziś już mam pewność.

Albo liczba 4. Tutaj jest bliźniakiem dla 3 i oba pracują w bibliotece, porządkując przeszłość. Ale na końcu – znowu wracam do końca – widzimy, że z dziewięciu bohaterów zostaje tylko czterech. Wszystkie przeciwstawiały się 1. Można to uznać za stwierdzenie „czystka pozwoliła wrócić życiu na Ziemię”. No cóż, to tylko bajka, a depopulacja to tylko teoria spis…

Co ciekawe, 7 – jako postać – jest jedyną kobietą w grupie, także przeżywa i także była zwrócona przeciwko 1. Na początku myślałam, że to „eh, znowu ta poprawność polityczna”, ale jak ktoś siedzi w duchowości, to wie, że kobieca energia utożsamiana jest z transformacją. No, ale to już taka moja mała drobna uwaga.

Jaki z tego wniosek? „9” jest obrzydliwie masońskim filmem, który jest efektem pewnej zasady wśród masonów. Otóż: absolutnie wszystko, co robimy, jest JAWNE. Mówimy, co mamy robić, zapowiadamy. Chodzi o to, żeby ludzie niby godzili się na to, na co nie chcieliby się zgodzić. Chodzi też o prawa karmiczne. Postępując w ten sposób ryzykują o wiele mniej „w dupę”, niż jakby nie opowiadali o swoich mrocznych sprawkach.

Bardzo Wam dziękuję za to, że obczailiście tekst i w komentarzu macie linki do źródeł oraz do zrzutki – jakby ktoś chciał wesprzeć moją pracę.

chwała

Dzięki Netflix, teraz nie wiem jak obiektywnie ocenić ten serial.

* * *

Na internety wleciała druga część „Chwały”, czyli odcinki 9-16. To NIE JEST drugi sezon, to po prostu kontynuacja serialu o standardowej liczbie odcinków. Pierwsza część była w grudniu, w związku z czym za cholerę nie pamiętałam szczegółów i całej, skomplikowanej intrygi.

A intryga jest skomplikowana, ponieważ nasza kochana bohaterka – nazwijmy ją Ha na potrzeby tego artykułu* – miała totalnie przejebane w szkole. Znęcali się nad nią chyba wszyscy, którzy mogli: od koleżanek, po rodzinę. W związku z tym przeżyła ogromną, niesamowicie trudną traumę. I twórcy serialu nie wahają nam się pokazać tych wszystkich tragicznych scen. Całe szczęście, że od jakiegoś czasu są nowoczesne retrospekcje, czyli: kawałek po kawałku w każdym odcinku, a nie rzut na dwa pierwsze i z głowy. To zdecydowanie ratuje tę opowieść, szczególnie, że jak wszystkie wydarzenia ze sobą zepniemy, to mamy szalone tempo.

Bo po osiemnastu latach Ha wraca ze swoją zemstą.

I dosłownie odpierdziela takie rzeczy, że wydaje się, iż końcowym efektem ma być zabicie wszystkich.

A smaczku dodaje Yeo* – który jest lekarzem i który także ma pewną sprawę z przeszłości i chciałby ją zakończyć.

Tempo, tempo i tempo tych pierwszych ośmiu odcinków jest tak mocne, że trudno było złapać oddech. W dodatku, po tych odcinkach wszyscy wydawali się psychopatami, włącznie z główną bohaterką. I teraz nie wiem, czy to kwestia aktorstwa, czy zamysłu, ponieważ… ja nie potrafię wierzyć Ha. Dosłownie, mam wrażenie, jakby z tej dziewczyny uleciało wszelkie czucie, emocje, życie i teraz jest wrakiem człowieka. W związku z tym, gdy mówi „kocham cię” to brzmi… eee, podejrzanie?

Ponieważ od grudnia do marca minęło mnóstwo czasu, Netflix zasugerował, bym obejrzała serial od pierwszego odcinka. Propozycja odrzucona, a chwała za grupy, bo inaczej bym zlała, gdyż nie pamiętałam, od którego powinnam zacząć.

Ale że grupy fanów przypomniały, że od 9, to włączyłam se 9 i… strasznie trudno było mi się wbić w historię przez tę godzinę. Z jednej strony szczegóły już uleciały, więc mamy środek intrygi, z drugiej strony tempo już nie jest aż tak szalone.

Myślę, że zdecydowanie tempo siadło w drugiej części serialu, ale to chyba na plus, ponieważ jakoś przyjemnie mi się oglądało tę historię.

W sumie można powiedzieć, że popłynęła ona na tyle, bym chciała zarwać nockę – i nie tylko ja, inni fani serii również tak zrobili i zapewne przesypiają teraz dzień 🤣😅. Pozdrawiam Was serdecznie! Tak czy inaczej, było trochę plot twistów. A w każdym razie scen, które trochę – no właśnie, odrobinę – mogły zaskoczyć widza, bo Ha… jakby miała trochę więcej ludzkiego w sobie charakteru.

Trochę żałuję, że nie rozwinęli bardziej wątku Yeo, bo wydawał się on mieć potencjał na totalny odjazd. Naprawdę gruby odjazd. Ale z drugiej strony, to co zrobiono ostatecznie z tym bohaterem wcale nie jest jakieś złe – bo ładnie spina klamrą całą opowieść.

Tyle że po pierwszych odcinkach miałam autentyczne wrażenie, że tu będzie grubo. I bardzo szybko. No, ale mamy to, co mamy.

A mamy dobrą rzecz. Zdecydowanie warto, zwłaszcza, że muzyka tu jest standardowo wręcz dobra, bardzo dodaje klimatu wszystkim scenom. Och, jea, trzeba Wam dać soundtrack: https://www.youtube.com/watch?v=LIIgkljf5Do

Powiedziałabym, że jest tu kilka uroczych scen, mnóstwo krwi i wartkiej akcji. Polecam 😉.

#kdrama#theglory#koreańskieseriale#soundtracktheglory#akcja#dramat#kryminał#netflix

* bo ni czorta nie potrafię zapamiętać koreańskich imion, wybaczcie. I nie, szukanie ich po sieci nie rozwiązałoby problemu 😅, bo zapominam je praktycznie od razu 🤣.