sound of metal

– uwaga, spojlerowo!

Musimy porozmawiać o „Sound of Metal”. Ja wiem, że już wszyscy go widzieli, nie mniej… zapewne na IMDB omijacie komentarze od 1 do 6, a to błąd. Przynajmniej w tym wypadku, bo zawierają dość rzeczowe informacje, co tu się odjewapniło z pewnym tematem.

Prawdopodobnie każda osoba, która ma niedosłuch czy jest niesłysząca będzie miała lekką przynajmniej bekę z tego filmu. Ja wiem, że filmy z natury zawieszają prawdziwość, ale – no właśnie – tu mamy dwa problemy. Po pierwsze, informacje, jakie są podawane widzowi na temat implantów. Po drugie, to co się dzieje…

…a dzieje się mało. Nie mówię, że filmy spokojne, jednoosobowe są nudne. Ale ten ma problem z powiedzeniem, co właściwie chce przekazać odbiorcy.

Bo mamy tu tak: Ruben i jego żona Lou są muzykami heavymetalowymi, więc dają koncerty. I pewnego dnia Ruben traci słuch. To była pierwsza scena, która wydała mi się dziwna – teraz dopiero zauważył, że ma 23% słyszalności w każdym uchu? To bardzo mało, ale prawdopodobieństwo, że wystąpi naglica w przypadku ciągłego muzykowania jest raczej niska. Chyba że musiałoby nadawać coś na naprawdę wysokim poziomie, by coś się w uszach zrobiło.

No więc wróćmy do Rubena, który jest tym faktem przerażony. Nie dziwne; koniec końców słuch na pewnym etapie życia wydaje się być czymś niezastępowalnym. Tyle że dziewczę odsyła go do odizolowanej społeczności uzależnionych, którzy też są głusi. Ona przy nim nie może być, bo takie zasady tejże.

Tak, to jest film o ćpunach.

Na terapii, ale ćpunach.

Tu należy się uwaga, że uzależnionym pomaga odcięcie się od starego środowiska, więc izolacja nie wydaje się być złym pomysłem. Nie mniej, wciągamy się w historię głównego bohatera, który nawiązuje więź z dzieciakami ze szkoły, gdzie także się uczy języka migowego (miganego? 😛 – tak, są dwa pojęcia, ha ha).

Oczywiście Ruben jest niegrzeczny, więc codziennie rano wchodzi nielegalnie do gabinetu szefa i grzebie w internetach. W ten sposób dowiaduje się, że Lou pojechała do Paryża, a on sam nawiązuje kontakt z audiologiem, żeby załatwić sobie implanty.

I kiedy je sobie załatwił, to zostaje wyrzucony z ośrodka, bo jako słyszący nie może w nim przebywać. OK… argument szefa projektu jest spoko – nie warto traktować niedosłuchu jako choroby. Tylko pytanie jest takie, czy izolacja nie sprawia przypadkiem, że wspólnota zachowuje się jakby była na coś chora. No i jeszcze jedna rzecz: czy to źle, że ktoś wybiera słyszeć?

Wróćmy do tego audiologa, bo tu wydarzyły się rzeczy być może szkodliwe.

Proces wyglądał tak: od razu operacja, od razu ustawienie implantów i papa.

Gdy zobaczyłam operację miałam wrażenie „wtf? czemu tak szybko?”. Nie żeby coś, ale na przykład „Sonata” w dwuminutowej scenie przekonała mnie, że konsultacje z lekarzem były poważne, że temat został potraktowany rzeczowo. Tu natomiast Ruben wziął telefonik, babeczka zrobiła i yolo. Yyy? Serio? Już nie mówiąc o tym, że zakładanie ślimaka to proces bardzo długi. No bo najpierw jest długa konsultacja. Potem zakłada się na jedną stronę i dopiero jak w trakcie się człowiek przyzwyczai i podreperuje, to można drugą robić. Tak, NAWET W PRZYPADKU APARATU SŁUCHOWEGO mówią, by w razie dziwności dźwięku przychodzić i będzie się kręcić. Tu nic nie było, żadnych informacji, że należy przychodzić na wizyty, absolutnie nic. Od razu dwa na uszy i tyle. To nieważne, że jak założysz na 2 implanty – na lewy i prawy – to spowoduje to taki kombajn dźwiękowy, że jprdl. Wieści niosą, że osoby tak potraktowane popełniły samobójstwo.

I to nie jest dziwne, ponieważ to, co dźwięki z filmu chciały nam przekazać było bardzo chaotyczne, ale też prawdziwe. Takich wrażeń dostarczały aparaty słuchowe z lat 80-90′, jak się wchodziło w tłum, to istniało ryzyko, że z rozmowy dupa.

Za to decyzja artystyczna, by zrobić takie drętwe dźwięki była udana, bo widz raczej nie wytrzymałby przez 90′ minut takiego prawdziwego szumu usznego, gdyż jest on często niewygodny, piskliwy. Ale czy widz rozumie, że facet ma szum uszny? Rozumie, że film stara się oddać to, jak słyszy, ale czy on wie, co to jest? Moim zdaniem nie bardzo co w tym filmie zostało wyjaśnione z perspektywy osoby niedosłyszącej/niesłyszącej. Nie mniej, uważam, że twórcy „Sonaty” postanowili się posłużyć wzorcem z „Sound of Metal” i wyszło im to zajebiście dobrze.

Ruben – kiedy zostaje wywalony z tej izolującej się grupy – idzie do ojca Lou, ten go przyjmuje. No i dziewczyna w końcu wraca do domu i… no właśnie, Lou ma na początku filmu ciekawą rolę. Potem jej wcale nie ma i na końcu… jest płasko.

Historia kończy się sceną, gdzie facet wychodzi na miasto – więc jest w tłumie, więc jest w hałasie. I dzwony kościelne się odzywają i on wyciąga te swoje połączenia ze ślimakiem po to, by zanurzyć się w ciszy.

Koniec.

Koniec. który wywołał mój śmiech. Ej, ja wiem, że Wy prawdopodobnie nie rozumiecie, co mnie tak rozbawiło. Ale, no może… to jest jakaś dobra puenta do tego, jak zaprezentowali temat niedosłuchu/braku słuchu. Skoro to nie jest choroba, nie ma potrzeby izolacji i nie ma też potrzeby odcinania się od bliskich. A informacje o ślimaku są takie na poziomie „bo tak przeczytałem na onecie”. No bo… przy takiej prędkości ustawienia dźwięków na full nic dziwnego, że facet wybiera ciszę – spokój i harmonię.

Poza tym ciągle sobie zadaję pytanie: co film miał nam powiedzieć? Osobiście z seansu wyniosłam pytanie „to naprawdę dostało Oskara?”.

carnival row

Już słychać głosy, że drugi sezon „Carnival Row” przebija pierwszy. Są to prawdopodobnie głosy – tak, powtórzenie celowe – fanów takich hitów jak „Ród smoka” czy „Andora”, gdzie polityczne akcenty grają pierwsze skrzypce. A i tak carnivalowe sprawy mogłyby być lepiej poprowadzone. Być może gro powodów, dla którego 2 sezon wygląda jak wygląda to skutek plandemii, jednak nie jest to i nie może być argumentem usprawiedliwiającym.

Bo uważam, że Carnival Row sezon 2 jest tak po 50% słabszy od swego poprzednika i nic dziwnego, a może nawet cieszę się, że Amazon nie zrobi trzeciego sezonu.

Musiałam odczekać jakiś czas, by do mnie dotarło, z czym mam do czynienia. A mam do czynienia – w przypadku Carnivala Row – z próbą… zrobienia „Gry o tron” w Czechach. Wygląda to tak, że dwoje naszych bohaterów – tego z rogami i jego narzeczoną blondynką – natrafia na ląd, gdzie wybuchła rewolucja bardzo kojarząca się z czerwoną rewolucją. Rolę Stalina gra kobieta, a właściwie pokurcz, która twierdzi, że nowy porządek jest spoko, ale czasem musi kogoś zabić, zwłaszcza, jeśli jest to przeciwnik polityczny.

Hmmm – przez pięć odcinków mamy pokazane, jak ci dwoje wtryniają się w warunki komunistyczne i że władzom nie do końca udaje im się wyprać mózgi. Koniec końców zostają wysłani do swojego kraju z pewną misją…

…a w Burgu także mamy „House of the Cards” i powiem Wam, że moment, w którym powolna akcja zostaje zakończona jest świetny. Rozbawiło mnie to, bo to był soczysty czarny humor.

Uuuups… niewiele pamiętam z tego, co się działo później. Jest oczywiście intryga, ale tak naprawdę, to najciekawsze odcinki to pierwszy, któryś z połowy i koniec 9 i początek 10-go odcinka.

* * *

Powiem tak – tu przede wszystkim siadło tempo. To, do czego nas przyzwyczajono w 1 sezonie właściwie zniknęło. Czemu? Nie wiem, wiem tylko, że akcja mi się dłużyła. Chciałam zagadek, pytań, walk, wyraźnego konfliktu. A dostałam „House of the Dragon”, seans, który mnie wynudził, ale ej, to Carnival. Może na końcu będzie jakaś bomba atomowa, dzięki czemu trzeci sezon będzie mógł wrócić do poziomu pierwszego?

No – niestety, nie.

Końcówka serialu nie daje nam prawie żadnych nadziei na to, że trzeci sezon – jeśli by powstał, a raczej nie powstanie – będzie ciekawszy. Po pierwsze, absolutnie wszystkie wątki są skończone. to, co zostaje w tle jest bardzo dalekie echem i niekoniecznie może stanowić coś, co należałoby ciągnąć dalej. Zresztą, lepiej, żeby twórcy nie ciągnęli, bo im idą najlepiej przygody i zagadki kryminalne. Poza tym relacje naszych bohaterów również są jasno sprecyzowane i zakończone.

* * *

Największym problemem tej części Carnival Row jest to, że jakby trochę zmienia typ odbiorców. Owszem, wcześniej mieliśmy wątki polityczne, ale były one w stylu dynamicznym, bardziej jako tło do niesamowicie ciekawych wydarzeń. W drugim sezonie twórcy mogli iść ciekawszą moim zdaniem drogą – żeby główny bohater grany przez Orlando Blooma faktycznie wlazł do parlamentu i zrobił tam porządki, ale no – niestety – nie skorzystano z tej okazji. Także tego, wyszło, co wyszło, czyli… auć, 5/10.

cień i kość

„Bo sezon drugi jest znacznie lepszy” i „ładne stroje”, mówili. Ostatecznie przekonał mnie argument, że wspólne oglądanie jest przyjemne, bo seans z przyjaciółką jest cool ❤.

„Cień i kość” to serial na podstawie powieści Leigh Bardugo i w tym przypadku jest to bardzo ważna informacja, bo to mówi o tym, że samych twórców serialu nie można za bardzo obwiniać za to, co dostali.

No, a dostali historię o nastoletniej Mary Sue, znaczy, teraz się nazywa Alina Starkov. Jest sierotą i pewnego dnia ona – a także świat wokół niej – odkrywa, że jest mityczną Przywoływaczką Słońca, która ma zniszczyć takie czarne morze, w którym są potwory i ogólnie nic nie widać, i które sobie rozdziela państwo na dwie części. I w momencie, gdy się o tym dowiaduje, przejmują ją Griszowie, czyli osoby, które umieją posługiwać się magią.

Muhehe – magią. Jak wyjaśnił jeden z bohaterów, Pan Zuy, to nie magia, a nauka, bo wszystko jest ze sobą połączone i oni tworzą coś z tych wszystkich powiązań i tak dalej.

A dlaczego muhehe?

Bo widzicie, oglądam sobie i tam jest klasyczna sztampa. Tak, to jest historia, w której absolutnie wszystko jest przewidywalne. A tu jest „Mary Sue”, a tam „Gra Endera”, no – przynajmniej Paul Atryda nie wyskoczył zza drzwi. No, ale wytrawni fani fantasy raczej nie mają czego tu szukać i muszą albo przewracać oczami, albo jechać na prędkości 1,5x, albo nie oglądać wcale. Takie to 16-letnie ziółko. Ziółko, które nagle dowiaduje się, że ma magię i ta historia nie jest zbyt logiczna. Bo ona się dowiaduje, że ma magię, a potem się dowiadujemy, że ona wiedziała o tym, że ją ma, a potem miałam wrażenie, jakby wróciła do wersji „nie wiedziała”, ale dobra, zostawmy to. Gorzej z logiką treningu. Bo ten jest w miarę pokazany i jest tam niby, że trochę czasu mija – ale względnie raczej niewiele, ale jednak to nie to, czego najbardziej bym się czepiała.

Ponieważ jak postacie walczą – nieważne z kim, po prostu walczą – to ja widzę takiego 16-latka w ciele np. 30-letniej damy, który za cholerę nie umie panować nad emocjami. Bo nie wiem, czy zdajecie sobie sprawę, ale jeśli ma się moc, i jeśli trening chce sprawiać wrażenie ogarniętego – a tu chce, wszak Alinę posyła się do kolesia, który uczy sztuk walk – to… no, muszą znać podstawy oddychania, uspokajania się, pracy z emocjami. To są potężne istoty.

Ale jedziemy dalej. No więc.

Mamy Alinę, która weszła w społeczność Griszów i jest traktowana jak królowa i właściwie niewiele brakuje do tego, by olała sympatię – z którą musiała się rozłączyć – i uprawiała seks z panem Zuym, znaczy Zmroczem. No, ale jakaś służka im przerywa, więc się tylko całują.

Tak czy siak, okazuje się jednak, że Zmrocz, który się zaopiekował Aliną wcale taki dobry nie jest i wcale nie chce pozbyć się tej rozdzielającej ciemności, tylko nawet chce ją powiększyć i tak dalej.

A Alina nie chce być więźniem, więc się ratuje ucieczką.

Powiem tak – najlepszym wątkiem był wątek Szóstek Wron, którzy otrzymali zlecenie na Alinę i dostarczenie jej do kogośtam, ale… jak to Netflix, a może i pani Bardugo (nie czytałam książki), musiał się pojawić spory kawał historii homoseksualizmu.

To bardzo słaby wątek, ponieważ nic nie wprowadza do historii, widzimy tylko dwóch grzmocących się facetów w trakcie misji porywania Aliny. Po kiego czorta?

No i na koniec.

Bohaterowie są płascy i żadni właściwie nie wyróżniają się. No, może Szóstka Wron mi się podoba, ale nie do końca – bo nie mam w pamięci ich charakterów. Nawet laska jednego z gości nie pomaga.

To, co trzeba przyznać Netflixowi, to to, że jest to produkcja na dobrym poziomie. Kadry – chyba w siódmym odcinku, jak oni byli przy tym jeleniu, za którym też gonili – potrafili zrobić bardzo ładnie. W ogóle, symbolicznie, ale jednak, spróbowali strojem zaznaczyć inne czasy, retrospekcję (czapka), więc bardzo na plus. Muzyka może w sumie taka na poziomie „to jest OK”, po prostu dobrze się tego słucha, ale nie jest genialne. No i… to wszystko. Tak, serial ratują stroje, ten klimat pro-rosyjskiego świata. Ale cała reszta to dno i kilo mułu, i może być fascynujące jedynie dla jakiś 14-latek, co mają za sobą dopiero Harry’ego Pottera.

A teraz idę włączyć sobie drugi sezon 😅😂.

daisy jones and the six

Rewelacyjny. I na tym mogłabym skończyć recenzję.

* * *

Oczywiście dla tych, którzy czytali książkę – na podstawie którego serial został zrealizowany – zakończenie nie będzie żadnym zaskoczeniem, ale dla wszystkich innych to może być mocne. Znaczy, dla mnie jest mocne, ale może ja po prostu coś przerabiam w środku, eee. W każdym razie: Daisy Jones&The six praktycznie nie ma wad, poza może dwiema, ale co do drugiej to kwestia mocno dyskusyjna. Dlaczego? Dlatego, że w dziesiątym odcinku czułam już to zmęczenie, dłużenie się seansu, ale może to po prostu bohaterowie też czuli się niezwykle zmęczeni i mieli już wszystkiego dość. Zresztą nie dziwne, po tych wszystkich historiach i nie, nie zamierzam Wam tu spojlerować, bo spojlery będą – u mnie na kanale, gdy będę opowiadać o Bliźniaczych Płomieniach. Tak, związek Daisy i Bill’ego to właśnie doskonały przykład, czym one są.

Jezu, bycie WWO nie jest łatwe XD.

Dobra, ale wracając do dziesiątego odcinka – to wyraźnie czuć, że twórcy chcieli oddać hołd. Hołd zespołowi, który był ważną inspiracją do historii, hołd tym zespołom z lat 70′, które na zawsze wpisały się w historię muzyki. I hołd dla jednej postaci, którą w serialu tak odsunięto na bok, mało jej było. Dzięki temu jednak mogliśmy przyjrzeć się, że ta relacja – oczywiście między Billy’m a Camillą – jest niedoskonała…

A propos muzyki – ta od początku do końca jest świetna. Soundtrack może wstawię na bloga, ale kurde, dobór piosenek jest rewelacyjny. To są piosenki, gdzie czuć serce i chemię.

A właśnie o chemię chodziło w serialu, w różnych wariantach – i tych dosłownych, i tych mniej dosłownych.

Dobra, pozostał nam jeszcze jeden słabszy punkt, to jest odcinek 7, gdzie mało co się dzieje i właściwie to trochę historia o niczym. No, ale szerszy komentarz może kiedy indziej, niech ten post będzie wolny od komentarzy w stylu „homofobka”.

I co mogę więcej powiedzieć? 8/10.

I na koniec cytat z serialu, który jest jego credo: „Związek nie ma być łatwy, ale ma być szczery”.

człowiek demolka

Nie wiem, jak teraz, ale lata temu Canal+ miało bardzo dobre tłumaczenie. A na pewno w przypadku „Człowieka demolki” z Sylvestrem Stallonem, Wesleyem Snipesem i Sandrą Bullock tak jest. W ich wersji wszystkie przekleństwa, których używali główni bohaterowie były soczyste, choć trudno w to uwierzyć w przypadku języka angielskiego. Ale, do czego zmierzam? Odtwórzcie sobie to video, gdzie widać dosadny język (link w komentarzu). W wersji polsatowskiej czy nawet w wersji, która jest łatwo dostępna w sieci (wiadomo gdzie), tych słownych ekscesów nie ujrzymy. A szkoda, bo film ostro traci na tłumaczeniu w stylu „fuck”=”daj spokój”.

Ale przejdźmy już do rzeczy, okej?

* * *

John Spartan (Sylvester Stallone) w 1997 roku poluje na Simona Phoenixa (Wesley Snipes). Niestety, akcja policjanta się nie powodzi, giną ludzie i zostaje o to oskarżony, przez co trafia do zamrażalni na odsiadkę. Niestety, Simon również. Budzi się w roku 2032 i… no właśnie, zostaje poinformowany, że ma złapać Simona, bo ten urządza istną jatkę wśród policjantów, którzy nie umieją walczyć, ale umieją wlepiać mandaty za przekleństwa.

Męczył mnie temat filmu – choć wiele razy go widziałam dawno temu – więc postanowiłam sobie odświeżyć seans. Od razu powiem, że nie jest to film roku, na IMDB ma 6,7 punkta, a ogólnie można to nazwać „filmem akcji, typową nawalanką”. Tyle że nie do końca tak jest. Tzn. – widać, że twórcy wyraźnie mieli coś na myśli. Mało tego, że na myśli, to są tu liczne nawiązania do kultury.

Zaraz, zaraz, nie omawiam tu wybitnego filmu. O, to to nie. Ale na pewno jest to produkcja, która miała być potencjalnym hitem Warner Bros w 1993 roku. Widać to na przykład po ścieżce dźwiękowej. Jest za nią odpowiedzialny Ellot Goldenthal i… fani „Batmana” – a przede wszystkim „Batmana Forever” (1995) ją rozpoznają, bo to ta sama! Ponadto w filmie wykorzystano piosenkę Stinga – „Demolition man”, co mnie mocno zaskoczyło. Linki w komentarzu.

No to, jakież to nawiązania w tym niby durnym akcyjniaku?

Przede wszystkim warto popatrzeć na imiona bohaterów. Porucznik Lenina Huxley, która jako jedyna policjantka na komendzie chce, żeby się coś wydarzyło, ale, no… żyje w idealnym świecie. W scenie bardzo dobrze widać, że Huxley i cała reszta policyjnej załogi są w sumie zadowoleni, gdy dochodzi do awantur Simona, w wyniku których ludzie giną. Aha – chyba nie muszę dodawać, że nazwisko Huxley jest nawiązaniem do twórcy powieści „Nowy wspaniały świat”?

Z kolei Benjamin Bratt – postać drugoplanowa, ale widoczny towarzysz Bullock – to nawiązanie do filmu Sama Peckinpaha z 1974 r. „Przynieś mi głowę Alfredo Garcii”. Hm, ten klasyk ma na IMDB bardzo wysokie oceny, bo 7.1. i opowiada o zamożnym Meksykaninie, który dowiaduje się, że jego córka jest w ciąży z Garciem właśnie, więc się wścieka i wyznacza nagrodę w wysokości miliona dolarów. Chyba obejrzę, jak się da. W każdym razie, wg opisu, tutaj następuje pościg za gościem…

Stallone gra Johna Spartana – tu nawiązanie jest widoczne gołym okiem, więc nie będę na ten temat się rozpisywała.

Sam zaś początek filmu to nawiązanie do kina akcji lat 80′ XX wieku, ale do czasu.

Polacy dostali jakąś dziwną wersję – bo z jednej strony mamy kadr, gdzie widać wyraźny znaczek Pizza Hut, natomiast w ścieżce dźwiękowej jest Taco Bell. W sumie nie wiem, o co chodziło autorom, ale Pizza Hut miała lecieć na niektóre rynki zagraniczne. No nic, normalka. Ach, już wiem. Generalnie Taco Bell w filmie wygrało wojny franczyzowe i teraz wszystkie restauracje do nich należą. No, nie do wiary, ale taka wojna faktycznie miała miejsce i doszło do połączenia KFC z Pizzą Hut. Swoją drogą, jest to jedna z pierwszych produkcji, w których występuje wyraźne lokowanie produktu.

Oglądając film można się zdziwić – to, co kiedyś uznawano za absurd, dzisiaj niestety staje się rzeczywistością. Już mniejsza z tym, że Bullock sobie normalnie rozmawia w samochodzie, jakby używała Skype’a z kamerką. Pamiętajmy, to miał być film SF w 1993 roku. Ale jak przystało na SF, rzeczywistość je dogania. Dalej idąc, w filmie jest mowa o tym, że zabroniono rzeczy niezdrowych – palenia tytoniu, słodyczy, przypraw, mięsa… czekaj, mięsa? Czegoś to Wam nie przypomina? A czy nie przypominają Wam czegoś elektroniczne autka policjantów, które jadą tempem wolniejszym od żółwia, przez co Snipes zdąża rozwalić pół miasta? Albo chipy podskórne – choć to akurat jest stary pomysł SF, ale jednak. Albo to, że waluta jako tako nie istnieje, zapłacisz tylko elektronicznie? A moment, w którym Stallone pyta: „czekaj, Schwarzenegger był prezydentem” był tak yyy…. realistyczny, że zaczęłam się zastanawiać, czy był, czy tylko stał na czele jakiegoś stanu. No, ale w filmie wprowadzono poprawkę, w której Arnie mógł być preziem, u nas natomiast nie.

Generalnie – „Człowiek demolka” najbardziej zaskoczył mnie Stingiem. Nie jest to film wybitny, ale parę akcji mnie rozbawiło, bo czuć z daleka satyrę na współczesność. W sumie, jeśli po latach ogląda się jakiś film n-ty raz i przyzwoicie się przy nim bawi, to to chyba jest dobry film. W swojej kategorii oczywiście, gdzie nie trzeba myśleć, jest biba i ogólnie gwiazdorska obsada. Ponadto – „Człowiek demolka” faktycznie chce nam coś przekazać, i oczywiście to może być zasłonięte przez na pozór głupie zwroty akcji, ale to jest właśnie clue tej produkcji. To jest satyra społeczna, którą znacznie lepiej się ogląda, niż „Idiokracja”.

penny dreadful sezony 1-2

Bo zapomnę, a to byłby grzech. Zresztą – zobaczcie na zdjęcie. Już ono samo robi wrażenie i jest dokładnie tym, co „Penny dreadful” – u nas znany jako „Dom grozy” sobą reprezentuje. Tak, tak – nie, że chce być, ale jaki jest. Bo widzicie, ten serial praktycznie nie ma fillerów. Ten serial z sezonu na sezon odkrywa siebie na nowo.

Pierwszy sezon to wprowadzenie do gotyckiej powieści. Więcej, to jest gotycka powieść na ekranie. Mamy tu filozofię – stawianie pytań trudnych, cholernie trudnych i kurewsko trudnych. Mamy tu mroczny i tajemniczy klimat, bo twórcy doskonale zdają sobie sprawę, że teraz, to teraz mają szansę na zbudowanie tajemnicy, potem będzie po rozlanym mleku, teraz, trzeba budować to tajemnicze uniwersum. Potem fakt, że w Londynie XIX-wieku spotykają się znakomite persony takie jak Dorian Grey, Frankestein czy Dracula to nie będzie nic nadzwyczajnego, wszyscy już będą do tego przyzwyczajeni. Będą przyzwyczajeni także do tego, że Vanessa jest postacią po przejściach, postacią wiecznie zagubioną. Tu nic nowego nie może być potem zbudowane, to teraz Dorian Grey ma budzić sympatię, och – ciekawe.

Właśnie, wszystkie niemal postacie, a na pewno te, które pełnią pierwsze skrzypce, są żywe. One mają charaktery, przeszłość, własny typ zachowania. Mniam, wyśmienite.

Pierwszy sezon nie chce jednak oddać jakoś bardzo konkretnie głównej roli, więc poznajemy wszystkich po trochu. Co więcej, jest przy tym odrobina czarnego humoru i niesamowicie przemyślanej fabuły.

Powiem tak: dwa pierwsze sezony to znakomita opowieść, która domyka się w bardzo symboliczny sposób.

I wydawałoby się, że nie ma miejsca na trzeci sezon, ale go zrobili i powiem Wam o nim na końcu, bo to zupełnie osobna sprawa.

Zdaje się, że każdy szczegół ma tu znaczenie. Jedna scena w piątym odcinku staje się nagle istotna w dziewiątym i tak dalej. Puzzle. Mało tego, czasem twórcy bawią się z widzem, na przykład prezentują śmierć jakiejś bohaterki i w kadrze może to wyglądać trochę komicznie. Oczywiście, sytuacja wcale nie jest komiczna, jest wręcz tragiczna i jako widz jestem w stanie uwierzyć, że człowiek w takiej właśnie sytuacji tak właśnie by się zachował. Żeby więc odeprzeć to poczucie komiczności wynikające – no, właściwie z samego tego, że to wszystko to jeden plan filmowy i mówię tu o dosłownym kręceniu „Penny dreadful” – twórcy postanowili nas uraczyć dialogiem, w którym jest dokładne wyjaśnienie tego, czego użyła bohaterka. Z jakiegoś powodu mi się to spodobało.

Dalej idąc, to powiem tak: niektóre odcinki mają znakomitą, żeby nie powiedzieć, mistrzowską reżyserię. Na przykład w czwartym odcinku sezonu pierwszego – rewelacyjnie pewne sceny są zdynaminozwane.

Drugi sezon „Penny dreadful” to odkrywanie Vanessy na nowo. Bardzo podoba mi się rozwój tej postaci, bo przede wszystkim ją jakoś uszlachetnia. W pierwszym sezonie wydawała się i mroczna, i niedostępna, ale też nie do końca ludzka. Teraz Vanessa zyskuje serce, podobnie zresztą jak Chandler.

Zanim przejdę do trzeciego sezonu – to jeszcze parę słów o poprawności politycznej w tym serialu. Myślicie sobie, że nie pasuje to do tej produkcji, co?

No bo – myślę, że tu widać i czuć, że jej nie ma w ogóle, ale mimo wszystko wątek Greya może się kojarzyć z dzisiejszymi wstawkami LGBT. I co więcej, wstawkami, które kompletnie nie przeszkadzają!

A dlaczego?

Bo pan Grey jest ukazany w sposób nie do końca oczywisty. Pan Grey – którego będziemy na nowo odkrywać w trzecim sezonie – z miłego, kulturalnego chłopasia przemienia się w kogoś, kto by rżnął i facetów, i kobiety, i inne stwory. Ale to tak idealnie pasuje do postaci!

I właśnie widzicie – twórcom udało się tu zrobić coś, czego może pozazdrościć wiele, wiele współczesnych produkcji. Udało się stworzyć postać, która może uprawiać seks z mężczyznami, ale jest to potrzebne dla historii i w pełni uzasadnione. I smaczne, wysmakowane. Mniam. Patrzcie, podziwiajcie i uczcie się od „Penny dreadful”, młodzi filmowcy!

Teraz czas na trzeci sezon. No więc – chciałabym wrócić do oglądania drugiego odcinka, ale się boję. 😂

proximity

Wyobraź sobie, że internety przestały działać, a Ty na dysku masz jeden jedyny film. I tym filmem jest „Proximity”, a ponieważ nie masz jak sprawdzić, co za ziółko – w ciemno lecisz.

* * *

Zaczyna się dobrze. Izaak pracuje w NASA. Pewnego dnia zostaje porwany przez kosmitów. Ponieważ nagrywał to na kamerze informuje o tym media. Te się napaliły i zrobiły z nim wywiad, ale wszyscy jak mantra powtarzają, że chłopina zrobił fejk. Młody nie czuje się z tym dobrze, ale zaczyna szukać w necie informacji o innych porwanych i spotyka jedną z nich – także młodą, chyba Sarę, no dla naszych potrzeb, niech to będzie Sara.

W każdym razie teraz zaczyna się robić źle.

Bo koleś idzie do pana pisarza, a ten robi mu badania wariografem, następnie jakaś dwójka agentów tajnego wydziału ds. czegośtam ONZ (XD) go porywa, więc chłopina się budzi w jakimś białym pomieszczeniu, gdzie dwóch facetów w dziwnych kombinezonach chce zrobić na nim badania.

Chłopina widzi, że i Sarę wloką obok, więc jest zdezorientowany i nie chce się zgadzać na imprezę, wobec tego ucieka z tajnego, supertajnego miejsca, gdzie przetrzymuje się ludzi porwanych przez UFO, w międzyczasie uwalnia Sarę i nie widzimy, jak używa supermocy nabytych po porwaniu z UFO, no ale udaje im się zbiec i wybiegają na jakąś uliczkę na Kostaryce. Następnie udaje im się dorwać faceta od internetów, ten ich wprowadza w swoją siedzibę i ni z dupy, ni z pietruchy twierdzą wszyscy, że muszą się skontaktować z Karolem (serio, tak jest napisane to imię na IMDB xD)… który w 1979 roku został porwany przez UFO. Wszyscy go gonią, włącznie z tajnymi agentami, więc facet także się ukrywa. No ale dobra, młodziaki go znajdują, no i… okazuje się, że gościu kontaktuje się z obcymi.

I teraz najlepsze…

Obcy wysłali wiadomość, że tego dnia i o tej godzinie tu wylądują. No więc ekipa się zbiera na spotkanie i się z nimi spotyka.

Kosmici wyglądają jak szaraki i twierdzą, że wszystką wiedzę zdobyli, ludzie mają ogromne aury, a poza tym szukają odpowiedzi na jedno, jedyne pytanie, bo szukają odpowiedzi o początek.

Zgadnijcie, jakie mają pytanie do ludzkości.

KIM JEST JEZUS CHRYSTUS?!

Jeśli jeszcze nie padliście, to czekajcie, nie jestem nawet w połowie tego tekstu, bo najlepsze głupotki na końcu.

Sara się pyta, o co chodzi z rękoma, czemu czują ból. Na to kosmita, że wszczepili nadajnik i nakłada jej bransoletę, która rozczłonkowuje jej rękę i on wyjmuje to coś, co jej włożyli. To oczywiście zajmuje jakieś 5 sekund.

No, teraz czas na Izaaka… którego rozczłonkowana ręka leży sobie tak jakoś przez 5-10 minut i nikt się tym nie przejmuje do czasu, gdy agenci ich nie nakrywają XDD. Wow, co za akcja! Co za emocje!!!!1111

Agent chce wiedzieć, co się stało z jego ojcem, bo Karol z nim był w 1979 roku. Karol twierdzi, że nie wie, do wuja pana, nikt nie wie, co się wtedy stało, ale agenciak i tak każe strzelać. Zastrzelili biednego Karola, ale kosmita w końcu złożył tę rękę Izaaka, w międzyczasie agent zdążył i zastrzelić Sarę.

Na to kosmita, żeby Izaak użył swych zdolności.

No to chłopina „okej” i faktycznie – okazuje się, że ma on zdolności do bycia w innej przestrzeni czy jakoś tak. Generalnie dla agentów znika, więc facet zabiera swoich pobratymców, no i mogą sobie uciec od zamieszania. Jak już uciekli, to kosmici na pożegnanie przywracają do życia bogu ducha winnych Karola i Sarę, i goodbye, do widzenia. Młodzi stwierdzili, że chcą być razem i się zaszyli na zadupiu, no i sobie prowadzą restaurację.

KONIEC.

Kto to wymyślił?

Eric Demeusy. Tak, to ten od „Pacific Rim” i generalnie, gdybym nie widziała, że zamieszany jest także w „Game of Thrones” czy „Stranger Things”, to… to miałabym poważne obawy co do jakości „Tron: Legacy”, nad którym powoli zaczynają ruszać prace xD.

Ale! Obiecałam Wam głupotki.

No więc startujemy!

1) 2020 – naukowcy, którzy nie używają komórek, a pisarz na swojej wizytówce nie ma podanej ani strony internetowej, ani e-maila, ani nawet telefonu, tylko od razu leci z adresem stacjonarnym… ehm, na pewno mamy 2020?

2) Odległość między Kostaryką a Kolumbią Brytyjską… Ok, dla większego zrozumienia daję mapkę z googla. I ani googiel, ani bing z włączonym chatem GTP nie wiedzą, jak przejechać byle cessną tę trasę, bez międzylądowania xD. WTF? 😃

3) wykrywacz kłamstw – jak nasz młody Izaak idzie do pisarza, i ten mu mówi, że jeśli podda się wykrywaczowi, to będą mieli niepodważalny dowód na to, że facet został porwany, to ja myślałam, że pęknę ze śmiechu. Bo po pierwsze – wykrywacz kłamstw w sądzie nie jest i nie może być dowodem, gdyż no, to jest specyficzne urządzenie, które serio nie weryfikuje, kto gada prawdę, a kto nie. Bada tylko impulsy jakieśtam. I powie to każdy miłośnik true crime. No, ale drugi napad śmiechu miałam, gdy po badaniu dwóch agentów wlatuje na chatę, znaczy, do biura pana pisarza i zabierają Izaaka XD. Jaaaasne, na pewno to jest prawdopodobne… poza tym – czemu teraz? A nie zaraz po tym, jak koleś wysłał do TV informacje? Eee? Panie Demeusy xD?

Dobra, z grubsza to chyba tyle, bo już mi się nie chce czepiać, że młodzi lądują na Kostaryce i nikt nie pilnuje wyjść, absolutnie nikt nie dba o to, by mieli ludzi w pobliżu, nie ma też nadajników i agenci MiB (dosłownie xDDD) muszą się pytać jakiejś randomowej babki o tych dwojga.

Ale wiecie, co?

Ludzie narzekają na to, że pod koniec film zamienia się w chrześcijańską propagandówkę. I… mnie by się to spodobało, gdyby dopracowano te sceny. Ale niestety nie – gadka szmatka, Jezus w lekko kiczowaty sposób został zaprezentowany.

Bo – faktycznie byłoby ciekawe, gdyby kosmici szukali duchowości. Pokazanie ich drogi i odkrywanie jej dzięki ludzkości to historia z ogromnym potencjałem. Ale niestety, scenariusz nie dowiózł.

Gdy padło tempo, poczułam, że się nudzę. A że internety odzyskane, to sprawdziłam IMDB i… 4,8. xD. Jeżu, nowy miesiąc, a ja zaczynam z paździerzem 😃. Miłego wieczoru!

na zachodzie bez zmian 1930

Złota Malina należy się za tłumaczenie tytułu „Cisza na froncie zachodnim” jako „Na zachodzie bez zmian”. Bo przede wszystkim, takie tłumaczenie odstrasza i kompletnie nie oddaje tego, co chce powiedzieć arcydzieło Lewisa Milestona, które owszem – jest ekranizacją powieści Ericha Marii Remarque’a. Powieści antywojennej, opublikowanej 10 lat po tym, jak facet przeszedł Wielką Wojnę na froncie. Ale tych dwóch panów ze sobą współpracowało, jeśli chodzi o scenariusz do filmu.

I wyglądało na to, że tylko Niemcy mają problem z historią. Dlatego, choć producent Carl Laemme się napalił do roboty, to w pewnym momencie pojawiły się pytania, czy film odniesie sukces taki, jaki powinien, na jaki liczyła firma.

– Jedna z największych niemieckich sieci kin, UFA, powiedziała mi już, że nie chce mieć nic wspólnego z projektem, gdy nasz film zostanie pokazany w Niemczech. Nigdy czegoś takiego nie było, piszą krytycy (książki) w Niemczech, wszystko jest kłamstwem. Ale co nigdy nie powinno się wydarzyć – wojna?! Przeszliśmy przez to. Czy cały brud nie powinien istnieć?! Musieliśmy przez to przejść. A obiekcje wobec walki? Cierpienie było prawdopodobnie wspólne dla obu stron. Jestem pewien, że będziemy mieli naprawdę duży film.

I mieli.

* * *

Bo „Na zachodzie bez zmian” z 1930 roku to arcydzieło. Powstawało w dwóch wersjach: niemej i dźwiękowej, ja miałam przyjemność zapoznać się z dźwiękową, która liczy sobie 2 h i 13 minut. I nie przeszkadzało mi, że film jest czarno-biały, a jakby się uprzeć, to można stwierdzić, że te barwy mają znaczenie, to nie przypadek, że obraz powstał w nich właśnie.

Bo widzicie, cały film jest jednym wielkim symbolem.

Pierwsza scena – szkółka, w której nauczyciel namawia młodziaków do zaciągnięcia się. I jasne, nam się może ci uczniowie wydają starzy, nie mniej to kwestia dyskusyjna. Sto lat temu ludzie faktycznie w wieku 20 lat wyglądali jak 40-latkowie, ponieważ wszystko wcześniej robili. A zresztą, mniejsza o ich wiek. W każdym razie ta scena idealnie przedstawia scenę szaleństwa: będziemy bohaterami, idziemy na front! To jest proste aktorstwo? Być może tak, ale tu bohater jest zbiorowy; to jest cały drugi pułk, w którym służył Paul. Jednak te mimiki twarzy aktorów robią wrażenie, szczególnie na niedzielnym widzu.

Scenariusz ma wiele wspólnego z książką, choć nie uniknięto pewnych zmian. Zresztą, film jako format nie miał innego wyjścia, szczególnie w końcówce. W powieści dwa ostatnie zdania wystarczyło napisać w innej formie – zamiast pierwszoosobowej mamy trzecioosobową. W filmie potrzebna była scena-symbol. Oj, jak ogromny to symbol.

Jeszcze parę rzeczy zapada w pamięć widzowi, ale scena z karabinem maszynowym to istny majstersztyk. Jest bardzo dynamiczna nawet jak na obecne standardy i nie, nie oglądam filmów wojennych, ale nie mniej, dynamizm jest w pełni. I robi wrażenie. A jak człek se pomyśli, że to było w 1930 roku, że sprzęt był cięższy i było więcej kombinowania, to „wow”.

Zresztą wow – bo sceny na froncie idealnie oddają chaos i bezsens wojny.

Dialogi między bohaterami – majstersztyk i właściwie większość z nich zmusza widza do myślenia. Mają coś przekazywać, na przykład… „ej, ale przecież Francuz to człowiek jak my”.

Jest tu też ukazanie intymnej sceny – chociaż tak naprawdę jej nie ma, jest tylko dialog. Nie mniej, wydaje się to jednak znacznie bardziej seksualne i obrazowe, niż tradycyjne ruchańsko w kinie amerykańskim.

Wiecie, ten film wywołał gównoburzę w Niemczech. Narodowcy nie byli zadowoleni ze sposobu przedstawiania niemieckiego żołnierza jako ludzkiego, bojącego się, a tamtejsze ministra musiały się posilić nad tym, by potencjalnie szkodliwe obrazy nie przedostawały się do społeczeństwa. Niemcy początkowo dostali skróconą wersję filmu – ze 133 minut do 85, z wyciętą sceną z butami, które zmieniają właściciela. Gdy wybuchły zamieszki – organizowane przez NDSAP i tak dalej, stwierdzono, że film wywołuje zamęt, więc trzeba go zdjąć z afiszów. No i zdjęli.

A tymczasem cały świat zgodził się z tym, że wojna jest straszna i nie należy jej wywoływać. Ba – w filmie jest scena, gdzie wojna została przyrównana do choroby. Nikt jej nie chce, ale ta i tak przychodzi.

Ale wiecie, co jest najlepsze? Reżyser – poza sceną z karabinem i ogólną prezencją wojny – używa prostych metod. I ja powiem, że na końcu jest prawie tak, jakbyś oglądał/a „Grobowiec świetlików”. Niby tania sztuczka – wspominka bohaterów frontu – ale Jezu, to wali ostro w świadomość.

#arcydziełofilmowe#nazachodziebezzmian#filmantywojenny#LewisMilestone#Niemcy

PS.: Obraz dostał dwa Oskary – za reżyserię i za najlepszy film. W pełni zasłużenie.

Trzy oblicza Evy

-Ten film coś w sobie ma – powiedziała przyjaciółka. – Ale nie wiem, co.

Postanowiłam zabawić się w detektywa i obejrzeć „Trzy oblicza Ewy” z 1957 roku. Obraz znany jest głównie z wybitnej roli Joanne Woodward, która została zresztą za nią nagrodzona Oskarem. I po seansie wnioskuję, że nie dziwne, iż „Trzy oblicza Ewy” nawet nominowane do najlepszego filmu nie były.

Bo to nie jest tego rodzaju film.

Ogólnie rzecz biorąc: mamy Ewę White, która ma męża i dziecko. Problem w tym, że z kobietą zaczynają się dziać dziwne rzeczy: a to migreny, a to zachowuje się inaczej, niż normalnie, jakby była inną osobą.

Psychiatrzy zbadali ten przypadek, a potem napisali książkę, którą postanowiono przenieść na ekran.

Zrobiono to w bardzo prosty sposób, powiedziałabym wręcz, że w łopatologiczny. Mamy tu bowiem narratora i chyba nawet nie ma takiej intrygi, konfliktu. Znaczy jest choroba – ale właśnie… to jest opowieść o drodze bohaterki, drodze kobiety, którą Ewa White była, którą przeszła.

I powiem tak. Końcówka to jakaś torpeda jest.

A potem siedzisz chwilę w ciszy i zastanawiasz się, co się właśnie stało, co zrobił z Tobą ten obraz.

Bo wiecie, co?

– Ja też nie wiem – odpowiedziałam przyjaciółce. Ale może i Wy spróbujecie się dowiedzieć, co takiego jest w „Trzech obliczach Ewy”, że zmusza do zatrzymania się choć na chwilę?

sprzedawca marzeń

Dzień dobereł.

Na Netflixie jest „Sprzedawca marzeń”, ekranizacja powieści Evansa. Samego Evansa nie czytałam, ale chyba nawet trochę żałuję. Bo książka zawsze będzie bardziej rozbudowana, ale. Film mimo stosunkowo niskich ratingów – 6.1. – jest moim zdaniem wart zobaczenia. Choć jego tempo jest wadą tego obrazu, to jednak twórcy zawarli zdaje się kluczowe sekwencje z powieści, które dają ostro do myślenia, wzbudzają refleksję. To taki film dla myślących, może. A może nie, bo to się ogląda przyjemnie, lekko i sennie. Jeśli w połowie seansu nie uśniecie, możecie odtrąbić sukces. Ale. Jeśli nie uśniecie, to dobicie do końcówki nie będzie jakimś turbo wysiłkiem. Po prostu zobaczycie to, co najlepsze.

Generalnie, jeśli macie ochotę odpocząć od ciężkich klimatów, to jest to ten film, mimo że z pozoru opowiada trudną historię.

Otóż, główny bohater… e, nazwijmy go J. – chce popełnić samobójstwo, więc wchodzi na dach budynku. Oczywiście, negocjatorowi się nie udało gościa przekonać do zejścia, ale nagle pojawia się bezdomny. Beztrosko włazi na dach i zaczyna rozmawiać. Udaje mu się przekonać, by J. nie skończył na dole. I teraz J. decyduje się na spędzenie czasu z bezdomnym, który to czas pozwoli mu odkrywać siebie…

No, więcej Wam zdradzać nie będę – zwłaszcza, że film jest na Netflixie. Miłego seansu 😉.