buzz astral

WSZECHŚWIAT TOY STORY, ROK 1995.

Andy to dziecko i właśnie wchodzi do kina na film o Buzzie Astralu. Wychodzi z seansu cały podjarany. Wow, co to była za przygoda! I jak Buzz dał kopa Zurgowi i jak oni weszli do jego statku i w ogóle, te efekty, ta grafika komputerowa! Jaj!

To nie mogło się skończyć inaczej – rodzice widząc fascynację synka Buzz’em postanowili mu dać kolejną zabawkę. Właśnie figurkę Buzza.

Wtedy Chudy – inny ulubieniec Andy’ego – czuje się odrzucony.

Mijał czas, a Andy zrozumiał, że znęcanie się nad zabawkami jest słabe, a w dodatku już jest za duży na nie. Postanowił zrobić to, co zwykły człowiek robi w takim przypadku – oddać je komuś innemu. Ale na studiach zakochał się w jakiejś miłej dziewczynie, wzięli ślub i dorobili się synka.

Andy jest przykładnym ojcem, inżynierem, informatykiem. I widząc, że jego syn ma już te sześć lat postanawia włączyć mu bajkę swojego dzieciństwa.

Andy znowu cały podjarany ogląda przygody Buzza Astrala.

Stan trzyma go do połowy filmu.

W połowie widzi, że Buzz wykonując swoją misję – próbując nowe warianty paliwa – nie starzeje się. Dla niego mija 5 minut, zaś dla innych kilka, nawet kilkanaście lat. Osoba, z którą Buzz współpracował zaręczyła się.

„Poznałam ją rok po tym, jak tu się zatrzymaliśmy” – tłumaczy Izzy.

„Ją?” – myśli sobie Andy. – „Jaką ją? Przecież to był on”. Ale ogląda dalej, bo może źle pamięta?

Marszczy brwi, nic nie mówi, bo widzi, że jego syn jest równie podjarany, jak on sam kiedyś, przed laty.

Buzz widzi, że Izzy ma dziecko. Dziecko z inną kobietą.

Andy wstrzymuje się z wyłączeniem bajki, bo to tak nieładnie znienacka wyłączać młodemu coś, co jest dla niego fantastyczne.

Dalsza fabuła filmu przeciekła przez palce – mężczyzna zastanawia się, czy aby na pewno on dobrze zapamiętał? Zaczął sobie przypominać wszystkie filmy z lat 90′, które oglądał. Zwłaszcza te rodzinne. Obliczenia w jego głowie wskazywały na to, że jeśli pojawiał się wątek homo, to był on na zasadzie „robimy sobie jaja”. Jeśli pojawiał się wątek dziecka, to dziecko zostało spłodzone przez kobietę i mężczyznę. Za funta kłaków nie mógł sobie przypomnieć, by wtedy pary lesbijskie z dziećmi były w filmach czymś normalnym. Przypomniała mu się Xena, którą dziś opisuje się jako „super postać, ale jej strój jest szowinistyczny”.

Ufff, na Boga, wreszcie koniec – pomyślał z ulgą Andy, gdy napisy się wreszcie skończyły, a dziecko poszło bawić się jakimiś swoimi zabawkami.

Andy zajrzał do internetów, by dowiedzieć się, o co kaman z tym nieszczęsnym wątkiem.

Już pierwsze znaleziska sprawiły, że powiedział „fuck”, ponieważ polskiego nie znał i generalnie to żył w Kanadzie.

„Disney cenzuruje Buzza Astrala” – pierwszy z brzegu artykuł.

„Spokojnie, nie macie syndromu Mandeli” – drugi tekst.

Andy wzdycha ciężko.

A on chciał tylko pokazać dziecku właściwe wzorce rodzinne.

samarytanin

„Samarytanin” co prawda otrzymał nominację do Złotych Malin, ale ich nie wygrał. I nie mógł, bo to nie jest paździerz. Zresztą, muszę się tu zgodzić z Sylvestrem Stallone, który stwierdził w pewnym momencie, że ludzie nie zajarzyli przesłania filmu.

I jasne – to nie jest wybitne kino.

I oczywiście, przy „Endgame” zapewne nawet to to nie stoi.

Ale czy chodzi o to, byśmy pływali w melodramatach, nie wiadomo jak ambitnym kinie?

Mózg czasem potrzebuje odetchnąć i „Samarytanin” tego dostarcza, a przy okazji – ma się do czynienia z ładną historią.

Ej, bo to jest naprawdę ŁADNA opowieść. I mówię tu w dosłownym znaczeniu. Mamy chłopaka, który wierzy w swojego bohatera, ale to jest chłopak przebojowy, więc się pakuje w niezłą kabałę z lokalnym gangiem. No, a Stallone… jak to Stallone, tu kogoś przetrzepie, tam powie dobre słowo, uśmiechnie się do babci i…

I no właśnie.

Niby wszystko w tym filmie jest przewidywalne, ale powiem szczerze, że morały, które są może i wprost wypowiadane, są słowami, które… no, czynią z tej historii ładną.

Właściwie sam pomysł – który odgadłam już w połowie filmu – że Samarytanin nie do końca jest Samarytaninem – mi się spodobał.

Można było zrobić to lepiej, czemu nie.

Ale z drugiej strony… czy młodzi ludzie zechcieliby to oglądać?

Bo wydaje się, że Stallone wie, że jest zgredem i bawi się nieco tą świadomością, ale wie również, że młody widz wróci z budy i sobie włączy Amazona. A ten mu może zaproponować film o nazwie „Samarytanin”. No i to taki seans i do odpoczynku, i do dowiedzenia się czegoś o świecie. I ładnie.

Ej, ale serio – to nie jest paździerz, a na IMDB dałam 7,0, bo czuję w sercu, że ta historia naprawdę chce coś ładnego zaprezentować widzowi. I spoko.

9 [recenzja]

Ten film trwa godzinę i 19 minut, a maczali w nim palce Eljah Wood (jako „9”) i Tim Burton. Cóż, dopiero jak zobaczyłam nazwisko, to bardzo mroczny świat przestał mnie dziwić.

Mamy tu postapokalipsę.

Ludzie wyginęli, ale szmaciane laleczki zyskały świadomość. Niestety, w tłoku spotkań bohater – zwany 9 właśnie – budzi coś naprawdę przerażającego i trzeba stawić temu czoła. Maszyna bowiem zbiera dusze, za to jest bardzo inteligentna i potrafi budować inne maszyny na swoje podobieństwo.

W tak krótkim czasie zmieściło się mnóstwo informacji – o duszy, o źródle – i wiele przygód naszych bohaterów. Być może to zmęczenie, ale czułam, że ten film trwa ze trzy godziny. A może to kwestia tego, że animacja jest dla dość młodych, albo tego, że było tam tyle akcji, ile dawno nie widziałam. Coś w ten deseń. W każdym razie wydaje mi się, że „9” to takie trochę „Źródło” Arofnosky’ego, tyle że dla najmłodszych.

Cóż, animacja z pewnością zasługuje na uwagę. 🙂

Ach, no tak, muzyka. Ta z pewnością dość przyjemnie wtapiała się w akcję, ale wykorzystano utwory z dawnych lat. Pierwszy to „Dies Irae”, którego wykonanie podjął się Crispin Glover, a drugi to piosenka od Judy Garland – „Somewhere over the Rainbow” („Czarnoksiężnik z krainy Oz”, 1939). Daty nieprzypadkowe, ponieważ całość bardzo nawiązuje do II WŚ, niemalże waląc tymi wszystkimi aluzjami po oczach.

9 – animacja

O masońskiej symbolice w filmie „9” – uwaga na spojlery!

Dzień dobereł, jeśli chcecie puścić „9” dzieciom, to musicie wiedzieć, że jest to film w pełni masoński. O, tak – już sam tytuł na to wskazuje. Niestety albo stety, od krytyków dowiemy się zazwyczaj rzeczy, które na pierwszy rzut oka widać:

* technologia zua, AI doprowadzi do zniszczenia ludzkości i w zasadzie to nic nowego, bo „Terminator” i „Matrix”,

* Hitler zuy, bo widać do niego nawiązania…

* Nawiązanie do II WŚ – ok, było, że Hitler, ale nie było o tym, że jedna z lalek ma takie więzienne paski, no i pewien teren trochę przypomina obóz.

Tak jak wczoraj oglądałam – tak miejsce, w którym oni przebywali skojarzyło mi się trochę z więzieniem. Do tego jeszcze wrócę w obrazkach, a teraz do brzegu.

Jako osoba interesująca się duchowością wiedziałam, że ludzkość wchodzi w Erę Wodnika, zwaną też „5D”. I powiecie, że to bzdury, ale dajcie mi chwilę. Otóż, 5D jest – według wielu i według mnie także – znaczkiem opisującym stan świadomości. Nic więcej, nic mniej, ale… ezoteryka od lat mówi „wtedy i wtedy nadejdzie tamto, ludzkość cośtam, przejdzie do nowej ery, gdzie technologia się bardzo rozwinie, a my nauczymy się magii”. Ta magia to skrótowe określenie rozmowy w myślach, widzenia aur i podobnych spraw, wiecie, wszystko to, co umieją bardzo rozwinięte w tych paranormalnych zdolnościach istoty.

Ale… jest też i ciemna strona medalu, a ją reprezentuje masońska sprawa, czytaj: Aleister Crowley, który żył na początku XX wieku. Stwierdził on, że ludzkość weszła w fazę Horusa, gdzie ludzie uczą się być własnymi bogami.

No cóż, w ezo/rozwoju duchowym jest takie stwierdzenie: „jesteś swoim bogiem” i można to bardziej rozwinąć, ale szczegóły w innym tekście, bo to nie jest takie proste, jakby masoni chcieli nam wmówić. 🙂

Przy okazji jednak musi się zadziać upadek autorytetów i kościoła, i w ogóle. To teraz obserwujemy, a Paul Dunne („Magia Nowej Ery Wodnika i Nowego Eonu Horusa”) tak rozwija sprawę:

„Mówiąc prostym językiem, Eon Horusa oznacza, że Bóstwo jest przekazywane jednostce, która musi nauczyć się aktywować i znajdować Boga w sobie. Ten ostatni Eon widzi początek końca Boskiej Mocy i autorytetu będącego w posiadaniu królów, królowych, religii, rządów, wielkich instytucji i dyktatur, które w coraz większym stopniu zaczną spektakularnie upadać. Jednostka będzie miała możliwość pełnego wyzwolenia, kierowania własnym duchowym przeznaczeniem”.

Bohater zwany 1 – drodzy moi – to w tym filmie przywódca, który kryje się w opuszczonej katedrze, a on sam nosi czerwoną pelerynę i czapkę. O, wypisz wymaluj ubiór papieża. Tyle że ten animowany papież w zniszczonym przez apokalipsę świecie jest wystraszony, więc chce się ukrywać i w zasadzie nic więcej nie robi. Twierdzi, że no, strach to dobry wybór. W tym przypadku. No i przy okazji facet jest butny. Wypisz wymaluj, film przez postać 1 obrazuje wszystkie kościoła przywary, bo gdy nasi bohaterowie przenoszą się do biblioteki, to tam Jedynka-papież mówi tak:

-Mroczna nauka. Co nam daje ten bezużyteczny śmieć? Zapomnij o tym!

– Wiesz coś. Co wiesz? – pyta 9.

– Wiem wystarczająco dużo, by pozostawić ich pradawne zło rozkładowi. Zobacz, z czym nas zostawili.

To zmierza oczywiście do porzucenia 1, czyli papieża. Bo pozostali bohaterowie mają bardziej ochotę walczyć. Zresztą, to nie koniec symboliki liczby 1 w tym filmie, bowiem WSZYSTKIE roboty mają JEDNO sprawne oko.

No dobra, sytuacja jest taka: nasi bohaterowie zostali ożywieni przez duszę swojego stwórcy-naukowca, gromadzą się w katedrze, by następnie uciec z niej do biblioteki. Tam toczy się wyżej przedstawiony dialog, ale sprawny poszukiwacz masońskich symboli zauważy, że obok jest książka z jobczym… znaczy nie jobczym, ale symbolem-trójkątem walącym po oczach, z tytułem równie masońskim: „Annuls of Paracelsus”. Trójkąt wszyscy kojarzą, ale Paracelsus wydaje się tu mieć większe znaczenie, bo książka jest do dziś badana przez masonów i zawiera alchemiczne instrukcje obsługi życia, przemiany z jednej formy w drugą. Sprawę tak opisuje Eliphas Levi:

„W każdej kwestii Urzeczywistnienia i Rytuału Paracelsus jest imponującym magicznym autorytetem. Nikt nie dokonał dzieł większych od niego i z tego właśnie powodu ukrywa on cnotę ceremonii i jedynie naucza w swojej filozofii okultystycznej istnienia tego czynnika magnetycznego, którym jest wszechmoc woli; podsumowuje także całą naukę o postaciach w dwóch znakach, gwiazdach makrokosmicznych i mikrokosmicznych. Adeptom to wystarczało, a ważne było, żeby nie inicjować wulgaryzmów. Dlatego Paracelsus nie nauczał Rytuału, ale praktykował, a jego praktyka była sekwencją cudów” („Rituel de la Haute Magie”). Chodzi o homuculusy – no przecież to się właśnie stało w filmie, a Paracelsus opisuje jak je stworzyć.

To tzw. technika „małego człowieka”, gdzie używa się końskiego łajna i spermy.

Ale przejdźmy już do ogólniejszego punktu widzenia. No więc mamy szmaciane lalki, Parasceulsa i martwą ludzkość – bo wojenna pożoga sprawia, że nikt, absolutnie nikt nie przeżywa. Naukowiec, który ożywił swoją duszą lalki był ostatnim z ludzkości. Ale lalki zyskały świadomość, a jest ich dziewięć. Każda z nich symbolizuje jakąś cechę ludzkości, a ich los to uosobienie tego, co masoni by chcieli, by ludzkości się wydarzyło:

1: upadek autorytetu, bogactwa i władzy przez kościół (to już się dzieje zresztą, ale to dobrze),

9: to… trzymacie się? Chodzi o nosiciela światła, Lucyfera, kogoś pełnego miłości. Czekajcie, stójcie! xD. Ja wiem, że to brzmi powalenie, ale gdy wczoraj wpisałam „symbolika liczby 9” to wyskoczyło, że 9 symbolizuje bezwarunkową miłość. A z kolei bohater filmu zachowuje się tak, jakbyśmy mieli go skojarzyć z Prometeuszem. Składa on lampę, która działa i którą potem niesie. No, a kto niósł ogień ludzkości? Tak, tak. Z kolei na koniec filmu mamy scenę, gdzie już jest po imprezie, widzimy pięcioramienną gwiazdę, ogień, dusze niektórych laleczek – znaczy, no tych, co w filmie umarły – zostały uwolnione. Ktoś pyta, co się teraz stanie ze światem, a 9 na to: „nie wiem, ale to nasz świat”. I chwilę potem zaczyna padać, a… no właśnie – widzimy jakieś dziwne istotki, zielone, w kroplach, właściwie jako widz nie bardzo umiałam to odczytać, bo to tak średnio mi pasowało. Ale ok, przecież oglądałam to na zmęczeniu trochę, a czarno na białym mamy podane, że ludzkość jest w fazie, która właśnie przechodzi przez erę Horusa (cały film) i wchodzi w następną (końcówka). Uffff.

Macie jeszcze siłę na kolejne symbole?

Oczywiście, że jeszcze są, na przykład 6 – który tu symbolizuje naukowca i obsesję na punkcie pewnego znaczku – a jego szkice zawierają trzy cyfry „6”. 666… Szczerze mówiąc, tak mi się wczoraj wydawało, dziś już mam pewność.

Albo liczba 4. Tutaj jest bliźniakiem dla 3 i oba pracują w bibliotece, porządkując przeszłość. Ale na końcu – znowu wracam do końca – widzimy, że z dziewięciu bohaterów zostaje tylko czterech. Wszystkie przeciwstawiały się 1. Można to uznać za stwierdzenie „czystka pozwoliła wrócić życiu na Ziemię”. No cóż, to tylko bajka, a depopulacja to tylko teoria spis…

Co ciekawe, 7 – jako postać – jest jedyną kobietą w grupie, także przeżywa i także była zwrócona przeciwko 1. Na początku myślałam, że to „eh, znowu ta poprawność polityczna”, ale jak ktoś siedzi w duchowości, to wie, że kobieca energia utożsamiana jest z transformacją. No, ale to już taka moja mała drobna uwaga.

Jaki z tego wniosek? „9” jest obrzydliwie masońskim filmem, który jest efektem pewnej zasady wśród masonów. Otóż: absolutnie wszystko, co robimy, jest JAWNE. Mówimy, co mamy robić, zapowiadamy. Chodzi o to, żeby ludzie niby godzili się na to, na co nie chcieliby się zgodzić. Chodzi też o prawa karmiczne. Postępując w ten sposób ryzykują o wiele mniej „w dupę”, niż jakby nie opowiadali o swoich mrocznych sprawkach.

Bardzo Wam dziękuję za to, że obczailiście tekst i w komentarzu macie linki do źródeł oraz do zrzutki – jakby ktoś chciał wesprzeć moją pracę.

chwała

Dzięki Netflix, teraz nie wiem jak obiektywnie ocenić ten serial.

* * *

Na internety wleciała druga część „Chwały”, czyli odcinki 9-16. To NIE JEST drugi sezon, to po prostu kontynuacja serialu o standardowej liczbie odcinków. Pierwsza część była w grudniu, w związku z czym za cholerę nie pamiętałam szczegółów i całej, skomplikowanej intrygi.

A intryga jest skomplikowana, ponieważ nasza kochana bohaterka – nazwijmy ją Ha na potrzeby tego artykułu* – miała totalnie przejebane w szkole. Znęcali się nad nią chyba wszyscy, którzy mogli: od koleżanek, po rodzinę. W związku z tym przeżyła ogromną, niesamowicie trudną traumę. I twórcy serialu nie wahają nam się pokazać tych wszystkich tragicznych scen. Całe szczęście, że od jakiegoś czasu są nowoczesne retrospekcje, czyli: kawałek po kawałku w każdym odcinku, a nie rzut na dwa pierwsze i z głowy. To zdecydowanie ratuje tę opowieść, szczególnie, że jak wszystkie wydarzenia ze sobą zepniemy, to mamy szalone tempo.

Bo po osiemnastu latach Ha wraca ze swoją zemstą.

I dosłownie odpierdziela takie rzeczy, że wydaje się, iż końcowym efektem ma być zabicie wszystkich.

A smaczku dodaje Yeo* – który jest lekarzem i który także ma pewną sprawę z przeszłości i chciałby ją zakończyć.

Tempo, tempo i tempo tych pierwszych ośmiu odcinków jest tak mocne, że trudno było złapać oddech. W dodatku, po tych odcinkach wszyscy wydawali się psychopatami, włącznie z główną bohaterką. I teraz nie wiem, czy to kwestia aktorstwa, czy zamysłu, ponieważ… ja nie potrafię wierzyć Ha. Dosłownie, mam wrażenie, jakby z tej dziewczyny uleciało wszelkie czucie, emocje, życie i teraz jest wrakiem człowieka. W związku z tym, gdy mówi „kocham cię” to brzmi… eee, podejrzanie?

Ponieważ od grudnia do marca minęło mnóstwo czasu, Netflix zasugerował, bym obejrzała serial od pierwszego odcinka. Propozycja odrzucona, a chwała za grupy, bo inaczej bym zlała, gdyż nie pamiętałam, od którego powinnam zacząć.

Ale że grupy fanów przypomniały, że od 9, to włączyłam se 9 i… strasznie trudno było mi się wbić w historię przez tę godzinę. Z jednej strony szczegóły już uleciały, więc mamy środek intrygi, z drugiej strony tempo już nie jest aż tak szalone.

Myślę, że zdecydowanie tempo siadło w drugiej części serialu, ale to chyba na plus, ponieważ jakoś przyjemnie mi się oglądało tę historię.

W sumie można powiedzieć, że popłynęła ona na tyle, bym chciała zarwać nockę – i nie tylko ja, inni fani serii również tak zrobili i zapewne przesypiają teraz dzień 🤣😅. Pozdrawiam Was serdecznie! Tak czy inaczej, było trochę plot twistów. A w każdym razie scen, które trochę – no właśnie, odrobinę – mogły zaskoczyć widza, bo Ha… jakby miała trochę więcej ludzkiego w sobie charakteru.

Trochę żałuję, że nie rozwinęli bardziej wątku Yeo, bo wydawał się on mieć potencjał na totalny odjazd. Naprawdę gruby odjazd. Ale z drugiej strony, to co zrobiono ostatecznie z tym bohaterem wcale nie jest jakieś złe – bo ładnie spina klamrą całą opowieść.

Tyle że po pierwszych odcinkach miałam autentyczne wrażenie, że tu będzie grubo. I bardzo szybko. No, ale mamy to, co mamy.

A mamy dobrą rzecz. Zdecydowanie warto, zwłaszcza, że muzyka tu jest standardowo wręcz dobra, bardzo dodaje klimatu wszystkim scenom. Och, jea, trzeba Wam dać soundtrack: https://www.youtube.com/watch?v=LIIgkljf5Do

Powiedziałabym, że jest tu kilka uroczych scen, mnóstwo krwi i wartkiej akcji. Polecam 😉.

#kdrama#theglory#koreańskieseriale#soundtracktheglory#akcja#dramat#kryminał#netflix

* bo ni czorta nie potrafię zapamiętać koreańskich imion, wybaczcie. I nie, szukanie ich po sieci nie rozwiązałoby problemu 😅, bo zapominam je praktycznie od razu 🤣.

valerian i miasto tysiąca planet

No, wreszcie nadrobiłam „Valeriana i Miasto Tysiąca Planet” Luca Bessona. I szczerze mówiąc się cieszę, bo otrzymałam dokładnie to, czego potrzebowałam.

Gdy po raz pierwszy ujrzałam trailer filmu, to byłam zachwycona designem świata. Dziś po prawdzie jestem po „Avatarach”, ale przyznać muszę, że te efekty nadal robią bardzo dobre wrażenie i dla oka to jest przemiły widok.

Muzyka jakaś jest, ale nie jest wybitna – po prostu standardowa dla filmów.

A akcja?

Dwóch agentów Federacji jakiejśtam co jest w gwiazdach otrzymuje rozkaz przejęcia tzw. konwertera. Ten okazuje się być cute stworzonkiem i niewiele mu brakuje do bycia naprawdę kawaii nad kawaii. Ale to jest właśnie zasługa designu i wyobraźni twórców, że wszystko jest tam ładne, urocze i w zasadzie wróćmy do fabuły.

No więc akcja przejęcia co prawda kończy się sukcesem, ale problem jest – okazuje się, że na Mieście Tysiąca Planet jest jakaś dziwna przestrzeń, rozrastająca się niczym rak i oni potrzebują konwertera, by się tego czegoś pozbyć. To coś jest rzekomo niebezpieczne, ale…

Uuuuups, czyżbym zespojlerowała film?

Ale szczerze mówiąc, to jest przygodówka, akcyjniak, tu bohaterowie muszą wygrać liczne questy, żeby doprowadzić sprawę do końca.

Taka przyjemna trochę nawalanka w świecie space opery.

I tego właśnie potrzebował mój mózg.

Science fiction bez jakiejś wielkiej, mega filozofii. Historii, która nie jest ciężka jak stado krów i obrazów wolnych od masońskiej symboliki.

A, i jeszcze potrzebował czegoś pogodnego bez jakiegoś turbo wątku romansowego.

To wszystko otrzymujemy w „Valerianie i Mieście Tysiąca Planet”. Ot, przyjemny film na niedzielną potrawkę.

piąty element

Nie mam bladego pojęcia, co się dzieje na Oskarach, ale mam wrażenie, że grafik płakał, jak robił plakat do „Piątego Elementu” Luca Bessona z 1997. A szkoda, bo to znakomity obraz. Przekonałam się o tym dopiero po latach, odświeżając go i likwidując poczucie nudy. To zdecydowanie nie jest film dla dziewięciolatków.

Motyw stary jak świat – bo trzeba go uratować, a zrobi to tylko Piąty Element, istota doskonała i cztery kamienie. I naturalnie, że Bruce Willis – wtedy jeszcze w dobrej formie – przypadkiem trafia na nią, bo to kobieta, i prawie przypadkiem wmieszany zostaje w kosmiczną awanturę.

Pierwsza rzecz, jaka rzuciła mi się w oczy, to… trzeba pogrzebać w sieci, by znaleźć ten film. Oficjalnie nie udało mi się znaleźć na VOD’ach. Dowodzi to tylko tego, że rezygnując całkowicie z DVD zrezygnujemy z czegoś, co utrwala kulturę, czegoś, co pozwala wrócić do wspaniałych dzieł.

Ale my wróćmy do „Piątego Elementu”, bo druga rzecz, która zwróciła moją uwagę, to sama nazwa. Z pozoru wydaje się, że chodzi tylko o żywioły i równowagę. Ale nie. W liczbach symbolem ludzkości jest PIĄTKA. Z kolei KOBIETA to zawsze symbol życia. Wow, niesamowicie symboliczne i bardzo uduchowione, prawda?

Kolejna sprawa – trzecia już – to to, że ten film autentycznie płynie. Dawno nie miałam tak, że włączę sobie, a tu po 5 sekundach już godzina za mną. Autentycznie nie można się od tego cacuszka oderwać.

Bo jest tu właściwie wszystko, co tygryski lubią najbardziej. Bruce Willis w tłoku akcji, muzyka i znakomity humor. Jest jedna scena-perełka, to jest jak Diva śpiewa. W tym punkcie mamy do czynienia ze świetnym montażem.

No i co mogę powiedzieć o tym klasyku z 1997? Świetny, przejmujący film. Nie nudziłam się, a zabawne wstawki były takie, że czasem musiałam przerywać seans xD. Polecam 🙂.

kroniki riddicka

To męskie kino – stwierdziłam. „Kroniki Riddicka”, film z 2004 roku na podstawie gry to druga część o Riddicku, Furianinie, przestępcy, który jest wręcz rozchwytywany w kosmosie. Wszyscy chcą go dopaść, włącznie z nekromantami.

Fabuła jest prosta – nasz bohater musi zmierzyć się z nimi, ponieważ nekromanci niszczą wszystkie światy jak leci. Na szczęście ich motywy nie są od czapy, mają jakieś argumenty za tym, by tak robić. Tym argumentem jest Riddick.

Ten film to istna nawalanka połączona z kwestią „ok, pójdę po dziewczynę, żeby dłużej nie była na mnie zła” i z ratowaniem świata. Ale to, co się dzieje między początkiem, a końcem to miód na moje męskie serce.

Znaczy, jestem kobietą.

Ale tak jakoś w trakcie pomyślałam, że uratować świat to może tylko facet, że męskie serce da radę.

Nie bardzo zwracałam uwagę na efekty specjalne, bo film ma swoje lata, ale za to ruchy kamery i muzyka.

Kamera pracuje w bardzo dynamiczny sposób, doskonale grając z tym, co się dzieje na ekranie. Jeśli bohater jest w ciągu walki, to kamera także jest wciągu ruchu.

A do tego przygrywa muzyka, za którą odpowiedzialny jest Graeme Revell. Znany jest z „Kruka” czy z „Diuny” (2000). Istna perełka, zresztą on też tworzył do „Pitch Black” i „Riddicka”.

Kurczę, tak znakomicie mi się to oglądało, że dopiero pod koniec seansu zajarzyłam, że ja ten film już widziałam xD, a byłam przekonana, że nie 😃. Na IMDB ma ocenę 6.6. i powiem Wam, że pasuje tu jeno pytanie „jak do tego doszło?”.

Muzyczka w komentarzu 🙂.

the great hack

Jeżeli chcecie obejrzeć dokument o manipulacji w social mediach, to nadal najlepszym z nich jest „Hakowanie świata”. Dlaczego? Nie kombinuje fabularnie i nie bawi się w zagrywki typu „zróbmy jak thriller, dramat”. Konwencja jest prosta: opowiedzmy o tym, co się wywaliło. Opowiedzmy, jak doszło do zwycięstwa Trumpa i bankructwa Cambrigde Analityca. Weźmy ludzi w to zamieszanych i dajmy się im wypowiedzieć.

Liczba nagród, czy nawet ocena na IMDB jest mniejsza, niż „Dylematu społecznego”, ale „Hakowanie świata” jest szczere. Opowiada prostą historię w prosty sposób. Stwierdza po prostu, że social media to narzędzia do kontroli umysłów. Tylko tyle i aż tyle? Nie – prezentuje fakty. FAKTY, nie jakieś dziwne teorie, że coś jest nieprawdziwe, że doszło do manipulacji w wyborach. Nie ocenia, po prostu – wzięli człowieka, który im OPOWIEDZIAŁ, jak zmanipulował wybory w Trynibadzie (czy jak się zwie to miejsce). I że trwa śledztwo w tej sprawie.

TO jest dokument.

Aktualny.

I choć może wiedza o manipulacji wzrosła, nie ma to w rzeczywistości znaczenia. Social media były, są i będą – rozwijane, ot, co. Daleko szukać nie trzeba, choćby i Tik Tok. Dzisiejsza młodzież jest na nim wychowana. Pokolenia będą się wychowywały na SM…

…ale wiecie, co?

Mnie w gimbazjum już ostrzegali przed fakenewsami. Powiadano wtedy, by sprawdzać źródła. Teraz wydaje się to z deczka zakurzone, ale… w dokumencie jest scena o Hillary. Już mniejsza tym, kim naprawdę jest ta pani, chodzi o samo prowadzenie jej kampanii wyborczej. Cambridge Analityca zrobiła posta „Oszustka Hillary”, a informacja się rozeszła po sieci w błyskawicznym tempie. I wiecie, co? Ktokolwiek chciał dotrzeć do źródła informacji, NIE BYŁ W STANIE.

Czyli – zakurzone stwierdzenie „sprawdzajcie informacje” nadal jest aktualne.

To wszystko prowadzi mnie do pewnych refleksji, np. takich, że to nie narzędzia są niebezpieczne. Ale o tym szerzej na jednym z moich podcastów 🙂.

Tak czy inaczej – „Hakowanie świata” to dokument, który warto obejrzeć.

sonata

Od razu zaznaczę, że mogę nie być obiektywna wobec polskiej „Sonaty”, gdyż… to nawet nie jest to, że mam niedosłuch. To jest stan umysłowy lekarzy z lat 90′ XX wieku. Ale po kolei.

* * *

Grzegorz został zdiagnozowany jako autysta, więc posłali go do takiej szkoły. Okazuje się jednak, że to nie autyzm, tylko niedosłuch, a na dodatek młody – bo już nie dziecko – ma ogromny talent muzyczny.

Tyle opis, dalsze rozkminianie filmu może skutkować spojlerami, ale zostaliście ostrzeżeni, a zresztą – dużo znajduje się w samym opisie.

Ku mojemu zdziwieniu dość szybko na ekranie dostrzeżono, że to nie jest kwestia autyzmu, tylko niedosłuchu. Zabieg ten był potrzebny, bo wcześniejsza walka o dziecko nie wyszła, więc co tu pokazywać?

Wiecie, długo zwlekałam z obejrzeniem „Sonaty”, bo obawiałam się, że w moim wnętrzu będzie się działo, oj działo podczas seansu. Jednym z powodów było to, że nasza wspaniała myśl medyczna lat 90′ także próbowała mi wlepić autyzm, ale Centrum Zdrowia Dziecka nie zgodziło się z tą diagnozą i wprost stwierdziło „niedosłuch”. Był to jednak trudny i żmudny trud, moja mama wygrała, ale zastanawiałam się w trakcie filmu, ile osób to spotkało?

Ale dobrze, wracając do Grzegorza – oczywistym jest, że jak już zdiagnozowano, to można było podjąć odpowiednie środki. Czyli zaaparatować.

I scena, kiedy facet słyszy, gdy uczy się tych dźwięków, ta scena jest genialna. To znaczy – nie wiem, może dla osób związanych z montażem dźwięku, udźwiękowieniem to nie był jakiś wyczyn na skalę Oskara. Jednakże jak to usłyszałam, to praktycznie poczułam się jakbym wróciła do lat 90′. Naprawdę – starego typu aparaty słuchowe właśnie w bardzo podobny sposób przetwarzały dźwięki.

Ciekawe przeżycie.

Ucieszyła mnie jeszcze scena, gdzie jest jakiś wernisaż wystawy i pianino. Randomowy koleś sobie gra na nim, po chwili wskakuje Grzegorz.

– Nie rozumiem – mówi ktoś z rodziny. – Tamten po szkole muzycznej i nikt go nie słuchał, a ten wskakuje i wszyscy go słuchają.

Znakomite spostrzeżenie.

Bo my jako widz nie mamy wątpliwości, że Grzegorz nie tylko chce grać, ale robi to z czystego serca. A jedynym problemem dla ekipy wokół niego jest trudny charakter Grzegorza. Serio, bardzo trudny, ale powiem tak: trudno było się spodziewać czegoś innego, skoro warunki w szkole dla autystów były, jakie były. Znakomicie dobrano tu aktorów do ról – od Foremniak, po Michała Sikorskiego. Serio, ta rola wymagała sporo wysiłku, bo to nie była tylko postawa ciała, ale również i mowa.

Rewelacyjnie tu oddano trudne kontakty w rodzinie, ale też i oddano pewien stereotyp dotyczący muzyki.

Otóż – muzyka jest uniwersalna, tylko trzeba chcieć.

Jeśli nie słyszysz, to możesz polegać na cielesności, wibracjach.

Miałam dawno temu ćwiczenia z tańca w Związku Głuchych, ale chyba średnio lubiłam tamten klimat.

Natomiast dziś trochę żałuję, że nie jestem bardziej wyćwiczona, a mam wrażenie, że istoty mniej więcej w moich rocznikach zostały wychowane w przeświadczeniu, że dla głuchych to to nie ma muzyki, tworzenia, null, nic. I w filmie doskonale to oddano.

„Doskonale”.

Powtarzam?

Ależ, to bardzo dobry film. Posiada wszystkie cechy, które go robią. Solidne 8/10.