Źródło

Nie da się napisać recenzji tego filmu. To trzeba zobaczyć. Tzn. mogłabym wprost powiedzieć – pewien pan próbuje uratować ukochaną. Ale jest to w tak mistycznym sosie podane, że naprawdę nie wiem, jak mogłabym to opowiedzieć.

Mało tego.

Chyba dużo zależy od tego, na jakim etapie jesteś. W moim przypadku kwestia śmierci jest nieprzerobiona, więc w trakcie seansu to właśnie przerabiałam.

Autentycznie, po filmie poczułam jakiś spokój i miałam wrażenie, jakby coś się przetransformowało.

To nie jest film dla każdego – bo od pierwszych minut widać, że to nie jest zwyczajna opowiastka. Że tu jest głębia. Ale taka prawdziwa głębia, która rzeczywiście chce coś opowiedzieć i która ma takie głębokie korzenie.

A właśnie, korzenie…

Ja nie opowiem Wam o czym jest to film – ponieważ nie chcę zdradzać ewentualnych spojlerów. Ja nie opowiem Wam, o czym jest ten film, bo tego nie da się opowiedzieć. Ale za to da się powiedzieć, że tu absolutnie wszystko miało sens, było dogłębnie przemyślane i miało znaczenie. Od dialogów, a skończywszy na grze świateł, scenerii. Mocno widać artyzm w tym obrazie.

Polecam serdecznie 🙂.

dziewczyna i kosmonauta

Paździerzowatości pewnego dialogu nie wytrzymała Canva. Otóż, chciałam Wam pokazać coś, co teoretycznie ma sens, ale praktycznie brzmi słabo. Bardzo słabo. Zrobiłam screeny całości, ale nie wszystkie udało się do niej wgrać.

Ale od początku.

Miałam sobie odpuścić „Dziewczynę i kosmonautę”, ponieważ nie przepadam za romansami. Tak – SF jest tu tyle, co kot napłakał, nie mniej jednak dobre początki robienia w polskim kinie projektów z fantastyki.

No, ale czy to jest dobry początek…

Mamy tu tak: Rosjanie zapraszają Polaków do współpracy, żeby piloci F-16 mogli wyruszyć w kosmos, a raczej jeden z nich. Bogdanowi się to udaje, a Julia Tymoszenko… znaczy, nasza ministra od czegoś tam, która wygląda jak Julia kandydatom tę nowinę ogłasza. No i Bogusiowi się udaje, w związku z tym Boguś wleciał na orbitę i przez 30 lat z niej nie wyleciał.

Światu zostaje ogłoszona wiadomość, że statek na którym on był wybuchnął.

No, ale teraz po trzydziestu latach Boguś wraca, więc nasza koffana bohaterka Marta chce rozmawiać z mężem, bo ten był jego konkurentem w bitwie o jej serce.

No i prowadzą taki oto dialog, który widzicie.

– No… a ty mnie okłamałeś – oświadcza Marta na koniec, niczym obrażona nastolatka i idzie w stronę zachodzą… znaczy, auta.

Włączyłam przyśpieszenie 1,5x żeby nie bolało. Niestety, w trakcie oglądania czułam, jak mózg mi się zaczyna buntować. Było to prawdopodobnie spowodowane wrażeniami, że ta historia może i ma potencjał – bo czemu nie, romanse mogą być poprowadzone na tle fantasy, jak i SF, ale… nawet jeśli przymkniemy na to oko, to historia jest zua.

Zua, bo miałam wrażenie, że jest mnóstwo scen, które do niczego nie prowadzą.

W pierwszym odcinku widzimy młodą Martę i jej koleżankę na imprezie, gdzie poznają Bogdana i tego drugiego. I spoko, nie ma problemu. Tyle że… pomyślałam, że Koreańczycy zrobiliby to lepiej.

Bo widzowi nie sprawi frajdy oglądanie nagich ciał zupełnie bez sensu, nie bawi go oglądanie imprezy, ale sprawi oglądanie historii, która jest rzeczywiście ciekawa. A z tego pomysłu można zrobić ciekawą – można rzeczywiście skupić się na bliskości relacji między Martą a Bogdanem, ale my tego nie widzimy, mamy jedynie jakieś tracenie taśmy filmowej.

Serial liczy sobie 6 odcinków po około 40 minut. To bardzo mało i choć teoretycznie stara się stworzyć jakąś dziwniejszą historię, z wątkiem romantycznym, z wątkiem imprezy, znaczy konfliktu, z wątkiem drogi bohatera, to początek mnie absolutnie nie wciąga.

I serio – może to to, że ja nie lubię romansów?

Tyle tylko, że „Źródło” – choć historia jest dość specyficzna – można by określić jako romans, bo facet walczy o swoją miłość. I mi się to oglądało zajebiście. A na przykład „Kara para ask”? To już w ogóle telenowela, ale za to bardzo dobra, pełna romansów i co? I dialogi ma o wiele lepsze, a poza tym to sceny w większości mają znaczenie.

A na koniec perełka – ponoć w szóstym odcinku widzimy, że ktoś odlatuje w kosmos i widzi Ziemię. Ta Ziemia zdaje się być płaska. Niestety, nie udało mi się znaleźć tego momentu, nie mniej screen z internetów jest. I powiem Wam tak.

Jeśli na początku nam pokazują OKRĄGŁĄ Ziemię, a na końcu PŁASKĄ, to nawet w kontekście dawania informacji podprogowych coś się wyraźnie pojebało, gdyż… nawet w takim „Truman Show” wszystko, ale to absolutnie wszystko jest wykładane w sensowny, uporządkowany sposób. Tu natomiast wygląda to trochę tak, jakby twórcy chcieli i jedno, i drugie, i wyszło bzdurnie.

Heh, jakbyście mieli siłę na znalezienie tej sceny, to dajcie znać, w której minucie. Mnie się odechciało po kilku minutach lagowania i wygląda na to, że do końca miesiąca muszę zwolnić z oglądaniem 🙂.

o północy w pera palace

„O północy w Pera Palace” (Turcja, Netflix) raczej paździerzem nie jest. Zapowiada się wręcz fajnie: mamy tu dziennikarkę, która węszy za mocno, ale dostała prikaz napisania o hotelu bez jakiś dziwnych sensacji. Sęk w tym, że się przenosi do przeszłości. I jasne, rozumiemy to, że jest zachwycona i myśli, że to jakiś turbo realistyczny sen. Ale gdy już rozumie, w co się wpakowała, to znajduje stolik wojaków z Anglii, podchodzi do niego i informuje:
– Wkrótce stąd wyjedziecie, zacznie się walka o niepodległość!
🤦‍♀️🤦‍♀️🤦‍♀️
No pomyślałam, że facepalm roku mam zaliczony.
Nie mniej, dotykamy w tym momencie być może szerszego i smutnego trochę problemu. Otóż, w „Inna Ja” oraz w „AT&YE”, a nawet w „Para kara ask” kobiety są spoko. Kobiety są inteligentne i bardzo uduchowione. I właściwie, nawet w takim „Wspaniałym stuleciu” kobiety są przebiegłe i inteligentne. W Sharmaranie czy jak mu tam, nie zwróciłam uwagi na to, by jakaś płeć była przedstawiona w dziwaczny sposób.
No, ale przeglądam sobie grupę fanbojek tureckich seriali i tam ktoś poddał dyskusji jakiś tytuł. Że się nie podoba, bo serial przedstawia głupoty.
Jedna z odpowiedzi mnie zaintrygowała:
– Coraz częściej Turcy przedstawiają kobiety jako idiotki.
Cóż – nie uzyskałam odpowiedzi, w jakich tytułach tak się stało, ale jeśli patrzeć przez pryzmat TYLKO pierwszego odcinka, to „O północy w Pera Palace” (2022) znajdzie się w tym niechlubnym gronie. Niestety, trzeba być kretynem, by obwieszczać wrogowi tajne plany walk.
No, ale może bohaterka jeszcze dojdzie do rozumu, wszak to osiem godzinnych odcinków, więc mnóstwo czasu.

księga boba fetta

Dzień dobereł, gotowi na trzeci sezon Mandalorianina? Spokojnie, ten staruje dopiero w środę.

Tymczasem postanowiłam obejrzeć „Księgę Boba Fetta” i się pozytywnie zaskoczyłam. Być może dlatego, że nie miałam żadnych oczekiwań – Disney po prostu zdążył tak dużo zniszczyć, że każda kolejna produkcja z uniwersum Star Wars stoi pod znakiem zapytania, czy jest OK.

Ale tymczasem… Boba Fett jest OK. Złośliwi mówią, że od piątego odcinka wyszedł twórcom Mandalorian i jest w tym wiele prawdy, ponieważ cały odcinek jest mu poświęcony, a dwa kolejne mają duży jego udział.

Z drugiej strony akcja dzieje się na Tatooine – planecie pustynnej, na której zresztą spotkaliśmy Mandalorianina, a przecież on był na chwilę, a życie na niej toczyło się dalej.

Tak samo, jak życie Boba Fetta.

Wiecie, cztery pierwsze odcinki mają naprawdę dobry klimat. To znaczy – jest w tym trochę z „Diuny”, tyle że jakby inaczej interpretowanej, niż u Villeneuve’a, a z drugiej strony… jest coś bardzo fajnego w drodze bohatera, jaką przebywa Boba Fett.

I nieoczekiwanie dla mnie, naprawdę się wciągnęłam. Jeden, drugi odcinek i skończyłam serial w kilka godzin, bo ten liczy sobie 7 odcinków.

No – epicki jak Mandalorianin to on nie jest, ale myślę, że w kategoriach zgrabnej przygody to już jest przyzwoity serial. Mamy tu sporo akcji, zwłaszcza pod koniec, świetną scenę z pociągiem i coś, co prawie chyba zawsze wychodzi – świetna muzyka.

No więc, pytanie jest takie: czy to chamstwo, że żeby zrozumieć, skąd znowu Grogu u Mando w trzecim sezonie, trzeba obejrzeć Bobę Fetta?

I tak i nie.

Z jednej strony, gdyby przeskoczyli ten kawałek widz mógłby być niezadowolony, bo akcja byłaby poszatkowana i średnio uporządkowana. Z drugiej strony, a właściwie na kawałku tej samej strony mamy jeszcze to, że wszystko dzieje się w tym samym świecie, w podobnych przestrzeniach, więc widz odczuwa spójność, że ma do czynienia z wielkim, pięknym światem.

Jednakże… zobaczymy, jak w Mandalorianinie podejdą do sprawy. Bo nie ukrywam, że to może dać nutkę tajemnicy fabule Mando, choć niektórzy mogą poczuć się zirytowani, że tak ucięli i nagle robimy jakiś przeskok.

Hmmm – pożyjemy, zobaczymy.

Póki co, to polecam bardzo muzykę z Boba Fetta: https://youtu.be/3a0tH0fkvW8

A serial? Cóż, myślę, że jest na przyjemny seans w sam raz.

to nie wypanda

Musimy porozmawiać o „To nie wypanda”, bo mam mieszane uczucia. Z jednej strony jest to dobry film, ale z drugiej posiada swoje ciemne strony. I zupełnie nie zwracam uwagi na design postaci – bo to jest kwestia gustu. Mniejsza, do rzeczy.

Główną bohaterką jest Mei, która mieszka w Kanadzie i mamy 2004 rok, a Tamagotchi jest na porządku dziennym. Jest Chinką, ale tak – tu jakimś cudem w tych postaciach zupełnie nie widać chińskiej urody. Dopiero matrona rodu ma wyraźne oznaki chińskości. Znaczy, ta magiczna matrona.

Mei ma 13 lat i nadopiekuńczą – żeby nie powiedzieć toksyczną – matkę. Dziewczynka próbuje być idealna, ale no… pewnego dnia po prostu przemienia się w czerwoną pandę i następuje niesamowity ambaras.

A jej matka myśli, że Mei dostała okresu.

OKRES W KULTURZE

To jest pierwszy poważny punkt, z którym miałam problem. Tak, będę się powtarzać, ale chcę, żebyście nieco zrozumieli, na czym polega zagwozdka. Otóż, jestem kobietą 30+, na swym koncie mam przygodę z okresem, więc bardzo poważnie go sprawdzałam. Z mojego rozpoznania wynika, że jest on powiązany z księżycem i w filmie jest to podane. Tu zaczęłam mieć uczucie, że oni znów wyskoczą z programem typu „okres jest bolesny i niewygodny”. Na szczęście tak się nie stało, jednakże… pytanie, czy powinniśmy mieć tego typu tematykę w bajkach dla dzieci. OK – to jest natura i nie powinno się z tego robić tematu tabu. Ale… z fizyczności, biologicznej natury chłopaków nikt nie robi treści w filmach. Dopiero jako starsza osoba dowiedziałam się, że młodzi mogą mieć niekontrolowane wytryski, bo tak i parę innych rzeczy.

Należy sobie postawić poważne pytanie – dlaczego mówi się tylko o okresie?

W „To nie wypandzie” temat okresu nie jest kontynuowany i być może to i lepiej, skoro film w pewien temat nie umie.

MATKA

Gdyby to był film o matce – to by była petarda. Tak, nawet dla dzieci. Bo widzicie, Mei… niczego się nie uczy. Znaczy, może się uczy tego, że nie musi być idealna i może wybierać, w końcu ma te trzynaście lat. Ale… tu mamy trochę tryb „róbta co chceta bez konsekwencji”. Dobra, może się czepiam, wróćmy do matki.

Matka z jednej strony kocha córkę, ale z drugiej jest nadopiekuńcza, wręcz toksyczna. I wiecie, co? Trochę mnie to wkurwiało, bo ta postać wyszła na antagonistkę. Serio. Miałam wrażenie, że jest tu pokazywane… że rodzice to starzy cwele, którzy są staroświeccy i niczego nie rozumieją, ale Mei niczego się nie uczy, bo róbta co chceta jest od 1 do ostatniej minuty tego filmu. I to matka się uczy: uczy się… że powinna dać wolność swojej córce.

I w porządku.

To nic, że niektóre sceny z matką były cringe’owe – taka droga tej bohaterki. A scena, w której matka i córka się przytulają w tej krainie pand, to jest jedna z najlepszych scen tego filmu. Mało tego, ja widziałam w tym taką informację o wewnętrznym dziecku. Matka musiała je ogarnąć, żeby się uspokoić.

Ach, no tak.

Przecież to Mei uczy matkę. Przecież to Mei pociesza matkę. Mei staje się taką opiekunką… na wyrost? A niby co się dzieje w tym momencie? A niby kto pociesza wewnętrzne dziecko? Nawet nie – kto pociesza dziecko? Opiekun.

Auć.

Dobra, pomarudziłam, a przecież ten film dobrze mi się oglądało i chciałam go obejrzeć w całości. Wciąga i generalnie muzyka robi dużą robotę. Tam w ogóle chodzi o to, że Mei chce iść na koncert, ale matka zabrania. Dziecinne marzenie? Możliwe. W końcu Mei jest dzieckiem.

No i wracając do muzyki – również w jednej z końcowych scen widzimy, że muzyka jest nośnikiem wibracji. Nośnikiem energetycznym. To bardzo ważne spostrzeżenie duchowe. I fajnie.

Kurde, chyba było w tym filmie coś faktycznie cringe, bo jak teraz sobie myślę, to tak bardzo widać w tym autorkę-pomysłodawczynię, bo ta miała toksyczną relację z matką. A jeszcze jak się dokopiesz do informacji, że pomysł na design jest „bo manga taka słodka i mnie zainspirowała”, to… bo wiecie – ja rozumiem, że manga jest teraz popularna. Problem w tym, że to jest styl, który niesamowicie dobrze wyraża smutek i cierpienie. I właściwie to taka terapia Japończyków przez sztukę. Tak, podyskutujemy kiedy indziej o stylu mangowym.

Czy „To nie wypanda” jest dobrym filmem? Tak. Czy zawiera potencjalnie szkodliwe programowanie? Oczywiście. Czy mogło wyjść lepiej? Ale nie wyszło. Nie mniej, całkiem możliwe, że ten film zasługuje przynajmniej na jednego Oskara. Może jak się prześpię, to mi się rozjaśni, co z tym fantem…

konsultant

Albo to nie jest ten czas, albo to był zły pomysł, by oglądać coś z oceną 6,6 na IMDB.

Gdy trafiłam na zapowiedź „Konsultanta” to się tym serialem zajarałam. Było w tym coś fajnego – no bo przychodzi facet i on sprząta po byłym właścicielu różnego rodzaju dziwne sprawy. I… to nie to. Znaczy, w serialu konsultant przychodzi i faktycznie zarządza. Problem polega na tym, że ja po dwóch odcinkach – po pół godzinie trwających – nie mam ani ochoty, ani zamiaru tegoż „Konsultanta” oglądać. I żebyście dobrze zrozumieli: to nie jest paździerzowa produkcja. Raczej… to nie to, co chciałam. Bo nastawiłam się na taką historię „wstajemy z kolan, doprowadzamy do sukcesu nasze przedsiębiorstwo” i chociaż – sądząc po opisie – motyw jest, to… no to nie to, na co miałam ochotę. Bo widzicie, wraz z przyjściem konsultanta pojawiają się podejrzenia, że facet wziął się z ciemnej strony mocy i może być nawet zabójcą. I jak ja lubię kryminały, tak, no… nie. Miałam wrażenie, że pracownicy firmy mają schizę, a to tak słabo. No i… nie no, ja chcę normalną opowiastkę, prostą i przyjemną, a nie jakieś tajemnice z dupy.

To chyba nie ten nastrój.

Mooooże kiedyś.

toy story 2

1999, do kin wchodzi „Star Wars Episode 1: The Phantom Menace” oraz „Toy Story 2”. Oprócz daty te filmy łączą jeszcze dwie rzeczy. Pierwsza to wiek odbiorców. Niewątpliwie ci, którzy obejrzeli SW mogą obejrzeć TS2, bo po prostu obie historie są o dzieciach dla dzieci. No, a w każdym razie ja jako dzieciak całkiem przyjemnie pochłonęłam początek historii o Anakinie.

Czekaj, dlaczego ja w recenzji „Toy Story 2” piszę o Star Warsach?

Ano, tak. Jeden z bohaterów – Buzz Astral – miał przecież wroga w postaci… jak mu tam… Dobra, nazwijmy go Wróg, bo i tak występuje na kilka minut i robi trochę zamieszania. Tak czy inaczej, ów Wróg kopiuje słynną scenę ze „Star Wars VI”, której jak wiemy nie było, ale była, bo się zapisała w kulturze.

Tak, „jesteś moim ojcem”.

OK.

Andy wyjeżdża na obóz, zostawiając połamanego Chudego w swoim pokoju. Jest to jedna z pierwszych scen filmu, ale kurde – uderzyło mnie mocno to, jaką przemianę bohatera przeszedł Andy. I widać ją do samego końca filmu.

Z jednej strony mamy tu wręcz dziecięcą prostotę i logikę, dziecięcą ikrę. I mogę powiedzieć, że te wszystkie sceny, gdy zabawki po prostu cieszą się chwilą są urzekające, ale to, jak Chudy stwierdził pewną rzecz, to było całkowicie dziecinne zachowanie. I… w tym momencie zaczęłam się zastanawiać nad całym swoim życiem.

XD

Aż mi się przypomniały wszystkie moje zabawki, co z nimi robiłam, jakie przygody im dawałam i w sumie popatrzyłam na swój dorosły pokój i stwierdziłam „ups, co się z nimi stało?”.

Ale tak – w pewnym momencie kurzyły się i aż szkoda było półek na nie… ale wiecie, co, to nie będzie spojler, bo Toy Story to historie o żywych zabawkach. I nie mogę się oprzeć, by nie zacząć nad tym filozofować.

Sorry, taka chyba moja natura ostatnimi czasy.

Bo wiecie – w duchowości jest takie powiedzenie „wszystko ma świadomość” i „wszystko jest odbiciem twojej świadomości”. To pierwsze jest nieco skomplikowane, ponieważ my nie widzimy objawów świadomości, objawów życia w lampie, kubku czy komputerze. Ba, nawet w zabawkach nie dostrzegamy iskry życia. Ale przecież dziecko bawiąc się nimi tworzy historię, staje się kreatorem i daje jakąś ikrę życia tym właśnie zabawkom.

Niesamowite, co?

I z tą niesamowitością Was zostawiam, a ja idę zobaczyć, co tam u Chudego i ekipy.

toy story 3

Dla kogo jest „Toy Story 3”? Chciałabym powiedzieć, że dla dzieci, ale prawdopodobnie byłabym w błędzie. Na moje oko najlepiej będą się bawiły takie babcie, jak ja. Pokolenie 30+.

Zacznijmy od tempa fabuły. Ja rozumiem, że historie się zmieniają, na przykład – pierwsze „Toy Story” były raczej najmroczniejsze, tamtejszy koniec do dziś mam w pamięci. Ale jedynka i dwójka miały bardzo dynamiczną akcję i właściwie widz nie miał czasu na jakieś fabularne rozkminy. Jeśli były – to na chwilę, dla złapania typowego oddechu.

Tymczasem trójka oferuje nam… refleksję.

Andy wyjeżdża na studia, a w związku z tym musi zdecydować, co zrobić ze swoimi zabawkami. Opcje są proste: śmieci, strych lub oddanie ich komuś. Co wybierze siedemnastolatek, możecie się domyślić albo obejrzeć film.

Ja się trochę może nudziłam, powiedzmy, że do ostatnich trzydziestu minut uważałam, że dwójka jest znacznie lepsza. Ale… no…

…popłakałam się.

Serio, to było takie piękne.

Są tu oczywiście pewne ukryte w treści informacje, ale pozwolę sobie je opracować albo w filmie, albo zatrzymać dla siebie. Wyjdzie w praniu, ponieważ to są spore spojlery, a nie chciałabym psuć zabawy.

Albo może bardziej – refleksji.

toy story 4

Na końcu napisów jest informacja „in memory”. Twórcy oddali w ten sposób hołd Donowi Ricklesowi (1926-2017) i Adamowi Burke (1971-2018). W pierwszym przypadku odszedł aktor głosowy, komik – i chyba w jakiś sposób miał wpływ na humor w Toy Story. W drugim przypadku to był animator, jego wkładu chyba nie trzeba za specjalnie wyjaśniać.

Patrząc na to pomyślałam sobie: „oho, odeszła osoba, dzięki której Toy Story miało to COŚ”.

Możecie zwalić to na kilkugodzinny seans, jednak moim zdaniem czwórka jest… taka sobie. Przede wszystkim nie ma już tego dziecinnego, dziecięcego akcentu, jaki znamy z jedynki czy dwójki. Serio! I chociaż w tej części dużo się dzieje – bo się dzieje – to… coś uciekło.

Bonnie idzie do zerówki, Chudy chce się nią zaopiekować, bo widać, że dziewczę ma stresa. I jak się domyślacie, Chudy przejawia coś w rodzaju „ojcowskiej nadopiekuńczości”, choć nie jest to taka nadopiekuńczość, jakąś możemy zaobserwować w „To nie wypanda”. Ale mimo wszystko poczułam się zmęczona tym wątkiem.

Eja, to ma być dla dzieci, a nie dla starych pryków, nieprawdaż?

Humoru jest bardzo mało – raz czy dwa się zaśmiałam.

Więc może udział Ricklesa nie był bez znaczenia dla Toy Story. Ale dobra, kolejny raz zmęczyłam się, gdy Chudy jak zwykle chciał wszystkich ratować, no i jego przywiązanie do Bonnie. To na szczęście jest trzema groszami w jego drodze bohatera, więc można to wybaczyć. Za to trzeci raz odczułam zmęczenie na widok dobrze znanej twarzy – tej blondynki znanej z pierwszego filmu. I… tak, poprawność polityczna. Musi być jedna BARDZO SILNA KOBIECA POSTAĆ W MĘSKIEJ ENERGII. Och, dżizas skrajz.

Ale mnie wcale nie chodzi o fabułę. Bo w tym przypadku bardziej bym się obawiała o kwestię „Toy Story 5” – a będzie, już zapowiedzieli.

Dwie pierwsze części mają tempo i można je nazwać takimi dziecięcymi przygodami, autentycznie czuć tam iskrę dziecka. Trzecia staje się już bardziej poważna, ale gdy docieramy do końca, to film zaskakuje.

Natomiast czwarta? Ani to za specjalnie humoru nie ma, ani też nie jest oryginalne – bo przecież gonitwę za zagubionymi ludzikami widzieliśmy już z przynajmniej dwa razy.

To nie znaczy, że jest to film słaby. Powiedziałabym raczej, że jest to film typowy dla naszych czasów (ale tę kwestię poruszę na dniach). I trzeba oddać studiom, że WIDAĆ bardzo dobrą jakość animacji. Być może wynika ona tak dobrze w porównaniu do trzech poprzednich, ale jednak szczegółowość jest tu bardzo duża.

Jest też rzecz, która jest bardzo dobra tak w wersji angielskiej, jak i polskiej.

Oczywiście, że jest to MUZYKA!

Znakomicie tworząca klimat piosenka „Druha we mnie masz” Stanisława Soyki: https://www.youtube.com/watch?v=rXGQFDOGftw , czy Tomasza Organki „Ja ci nie dam zmarnować się”: https://www.youtube.com/watch?v=2XjHXrlp6OQ .

Wszystkie zostały nagrane pod opieką Randy’ego Newmana. A propos oryginalnego soundtracka, to łapcie: https://www.youtube.com/watch?v=guSDCyPot5E… .

Więc ogólnie… jak musicie obejrzeć ten film, to obejrzyjcie. Ale bardzo polecam muzykę i w sumie jak macie te 30+ na karku to to wystarczy całkowicie do zaczerpnięcia radości z tego filmu.

To co, teraz Buzz Astral?… A nie, może pójdę spać.

Dobranoc.

buzz astral

WSZECHŚWIAT TOY STORY, ROK 1995.

Andy to dziecko i właśnie wchodzi do kina na film o Buzzie Astralu. Wychodzi z seansu cały podjarany. Wow, co to była za przygoda! I jak Buzz dał kopa Zurgowi i jak oni weszli do jego statku i w ogóle, te efekty, ta grafika komputerowa! Jaj!

To nie mogło się skończyć inaczej – rodzice widząc fascynację synka Buzz’em postanowili mu dać kolejną zabawkę. Właśnie figurkę Buzza.

Wtedy Chudy – inny ulubieniec Andy’ego – czuje się odrzucony.

Mijał czas, a Andy zrozumiał, że znęcanie się nad zabawkami jest słabe, a w dodatku już jest za duży na nie. Postanowił zrobić to, co zwykły człowiek robi w takim przypadku – oddać je komuś innemu. Ale na studiach zakochał się w jakiejś miłej dziewczynie, wzięli ślub i dorobili się synka.

Andy jest przykładnym ojcem, inżynierem, informatykiem. I widząc, że jego syn ma już te sześć lat postanawia włączyć mu bajkę swojego dzieciństwa.

Andy znowu cały podjarany ogląda przygody Buzza Astrala.

Stan trzyma go do połowy filmu.

W połowie widzi, że Buzz wykonując swoją misję – próbując nowe warianty paliwa – nie starzeje się. Dla niego mija 5 minut, zaś dla innych kilka, nawet kilkanaście lat. Osoba, z którą Buzz współpracował zaręczyła się.

„Poznałam ją rok po tym, jak tu się zatrzymaliśmy” – tłumaczy Izzy.

„Ją?” – myśli sobie Andy. – „Jaką ją? Przecież to był on”. Ale ogląda dalej, bo może źle pamięta?

Marszczy brwi, nic nie mówi, bo widzi, że jego syn jest równie podjarany, jak on sam kiedyś, przed laty.

Buzz widzi, że Izzy ma dziecko. Dziecko z inną kobietą.

Andy wstrzymuje się z wyłączeniem bajki, bo to tak nieładnie znienacka wyłączać młodemu coś, co jest dla niego fantastyczne.

Dalsza fabuła filmu przeciekła przez palce – mężczyzna zastanawia się, czy aby na pewno on dobrze zapamiętał? Zaczął sobie przypominać wszystkie filmy z lat 90′, które oglądał. Zwłaszcza te rodzinne. Obliczenia w jego głowie wskazywały na to, że jeśli pojawiał się wątek homo, to był on na zasadzie „robimy sobie jaja”. Jeśli pojawiał się wątek dziecka, to dziecko zostało spłodzone przez kobietę i mężczyznę. Za funta kłaków nie mógł sobie przypomnieć, by wtedy pary lesbijskie z dziećmi były w filmach czymś normalnym. Przypomniała mu się Xena, którą dziś opisuje się jako „super postać, ale jej strój jest szowinistyczny”.

Ufff, na Boga, wreszcie koniec – pomyślał z ulgą Andy, gdy napisy się wreszcie skończyły, a dziecko poszło bawić się jakimiś swoimi zabawkami.

Andy zajrzał do internetów, by dowiedzieć się, o co kaman z tym nieszczęsnym wątkiem.

Już pierwsze znaleziska sprawiły, że powiedział „fuck”, ponieważ polskiego nie znał i generalnie to żył w Kanadzie.

„Disney cenzuruje Buzza Astrala” – pierwszy z brzegu artykuł.

„Spokojnie, nie macie syndromu Mandeli” – drugi tekst.

Andy wzdycha ciężko.

A on chciał tylko pokazać dziecku właściwe wzorce rodzinne.