castle

„CASTLE” to serial starego typu – pierwszy sezon liczy kilka odcinków, ale kolejne już po 24. A ponieważ jest osiem sezonów, to pełna recenzja by była… ło ho ho, zwłaszcza, że dawkuję sobie po 2-3 epizody na raz. Ale przyznam, że uwielbiam „Castle”, bo mnie z jakiegoś powodu mega odpręża. Trudno powiedzieć, czy to przez humor, czy po prostu ekipa tak dobrze się przy kręceniu bawiła, że się to udziela widzowi.

Richard Castle (Nathan Fillion) jest pisarzem, który cierpi na tymczasowy brak weny. A ponieważ zna się z burmistrzem, to może chodzić za panną z policji (Beckett – gra ją Stana Katic), znaczy może być konsultantem w wydziale kryminalnym, gdzie – jak przystało na Nowy Jork – jest mnóstwo trupów.

Czuć chemię między głównymi bohaterami i twórcy serialu to doskonale wiedzą.

Ktoś: chodzicie ze sobą?

Castle: jeszcze nie

Beckett: nie

(patrzą na siebie).

Humor też jest nieźle dawkowany: „po co nam dowody, mamy historię”, mówi Castle. I właśnie – fani pisania znajdą tu rzeczywiście dobre uwagi warsztatowe, jak na przykład research, porada co się robi w kryminałach jak brakuje pomysłu i jeszcze kilka ciekawych opcji. Ale myślę… że najlepszą rzeczą, jaką serial prezentuje, to zabawa formą. Na początku serii widzimy, że Castle się zapalił do szukania zdjęć przestępców na podstawie portretu pamięciowego. To było wyraźnie widać, że facet myślał „wow, to teraz będą CSI NY”, wiecie, sprzęt, nowoczesność i takie tam. Oczywiście, zamiast tego dostał pod nos papiery do przeszukiwania XD.

Sorry za spojlery – aczkolwiek myślę, że w kontekście wielkości serii nie są one wielkie, a dobrze pokazują, co się na ekranie odjewapnia.

O ile mnie pamięć nie myli, to serial dostał przynajmniej kilka nagród za muzykę i to prawda – ona robi robotę. Współpracuje z tym, co widać na ekranie, tworzy taki klimat szybkości, na przykład.

W ogóle myślę, że wszyscy tu dojrzewają, od reżysera, a na bohaterach kończąc.

Ale zanim do tego przejdę, nie mogę nie wspomnieć o Alexis (Molly C. Quinn), która gra taką idealną księżniczkę tatusia. Ale wiecie, co? To jest taka nastolatka, która… jest żywa. To widać, że nastolatka, a nie 20-latka, no i jeszcze widać, że faktycznie się tak zachowuje. Jest to dla mnie wielce przyjemny obraz, bo to nie jest dziecko umoczone w telefon komórkowy, tylko w jakiś sposób rozmawia ze swoim rodzicem. Niesamowicie przyjemna postać.

No i serialowi dobrze wychodzi reklama lodów. W każdym odcinku je biorą i… tak, mam ochotę na lody.

A teraz wróćmy do reżyserki. Otóż, jest różnica między pierwszym a drugim sezonem w początku odcinka. Pierwszy sezon polegał na tym, że widzieliśmy ofiarę od razu, w momencie śmierci. Krótko i szybko, bez ceregieli. W drugim sezonie zaś widzimy, że ktoś sobie idzie i znajduje trupa. Co więcej, jest to wykorzystywane do budowania tempa narracyjnego, poprzez muzykę i szybkość ruchu kamery. To naprawdę buduje dobry klimat.

Czy coś jeszcze zostało do powiedzenia? Cóż, chyba na tym etapie to nie 🙂.

Miłego wieczoru i jestem wdzięczna, że jesteście ❤.

dundee II

Jak obiecałam, tak zrobiłam, czyli obejrzałam „Krokodyla Dundee II”, bo jest na Skyshowtime. Tylko moje pytanie brzmi, po jakiego czorta oni nakręcili tak DŁUGI film, trwający prawie dwie godziny. Zdecydowanie można by to skrócić.

* * *

Nowy Jork, lata, w których World Trade Center królowało na filmowych pejzażach. Dundee całkiem przypadkowo wplątuje się w kabałę z gangiem narkotykowym. Żeby jednak dojść do tego momentu widz musiał patrzeć na motyw, który kompletnie został olany, a mógł być o wiele lepszy – poszukiwanie pracy przez Dundeego. O, to byłaby ciekawa historia, pełna zabawnych anegdot. Niestety, nie dostajemy jej, choć wciąż film zawiera parę zabawnych scenek.

Niestety jest on tak powolny i tak jakoś… nie wiem, jak to ująć. Średni? Mało trzymający w napięciu? Czegoś w tej części zabrakło, żeby to się oglądało szybko i przyjemnie, bez przerw na siku czy inne bzdetolety. No, ale niestety – dostaliśmy to, co dostaliśmy.

Co prawda klimat nadal jest taki jakiś miły, ale to jest klimat w stylu „ok, obejrzę coś do kotleta w niedzielę”.

No, marudziłabym może i bardziej, ale szkoda czasu, gdy czeka na mnie „Miłość, szmaragd i krokodyl”.

miłość, szmaragd i krokodyl

Kiedyś to były przygodówki, teraz nie ma przygodówek.

* * *

Pamiętałam tylko, że ten film się fajnie oglądało. I że była pisarka. Poza tym – null, kompletne zero. To sobie odświeżyłam „Miłość, szmaragd i krokodyl”, który z angielska brzmi „Romancing the Stone” i tak go dalej będę nazywała.

W tej przygodówce wszystko zagrało.

Zacznijmy od Alana Silvestriego, który stworzył muzykę do filmu. Ona może nie jest jakąś wybitnością, ale jaki klimat to nadaje „Romancing the Stone”! To właśnie duża zasługa tych wszystkich bardzo fajnych nutek, które nadają tempa akcji i są takie, no… z lat 80′.

I od momentu, gdy muzyka zabrzmiała, wiedziałam już, że to będzie dobry film. Bo wielkie nazwiska – Robert Zemeckis (reżyseria), Michael Douglas (Jack) i Kathleen Turner (Joan) to nie wszystko. Ach, no tak – nie zapomnijmy, że film miał scenariusz zrealizowany przez Dianę Thomas i to był dobry scenariusz. Może te wątki romantyczne były z lekka naiwne, ale – no właśnie – tak miało być, w końcu to o pisarce, która jest niepoprawną romantyczką!

Joan Wilder – bo tak się zwie nasza niepoprawna romantyczka-pisarka – pewnego dnia dostaje wiadomość, że jej siostra zostaje porwana, a porywacze ją uwolnią, jeśli dostaną mapę. To okazuje się nie być banalnie proste, bo Kolumbia pokazuje swoje pazurki pełną parą, od buszu, a kończąc na gangu polizei. Znaczy, policjantów.

Strzelanin, ucieczek, różnych ciekawych skrętów akcji tu nie brakuje. Humor? Jak już się pojawi, to rozbawi. Najlepsza była pewna scena… och, tak, ta scena to zuoto, ale nie będę jej spojlerować, bo ten film warto zobaczyć!

I to pomimo że trwa prawie 2h, to ja tego nie odczułam. Naprawdę, wciągnęłam się w historię i byłam mega ciekawska, jak to się potoczy z tym kamieniem.

Chyba czas na drugą część 🙂.

the jewel of the nile

Za scenariusz do historii odpowiedzialni byli Mark Rosenthal i Lawrence Konner. Niestety, Diane Thomas zmarła w październiku 1985 roku, ale film został poświęcony jej pamięci, co widać tylko i wyłącznie w napisach końcowych. Ale zacznijmy od początku…

* * *

Na początku mamy niesamowicie kiczowatą, romantyczną scenę. Na szczęście okazuje się to być sceną z powieści Joan Wilder. Co istotne, film bardzo wyraźnie nam pokazuje, że to jest scena wręcz grafomańska, a sama autorka ma kryzys twórczy. No, ale przedstawia nam się też relację między Joan a Jackiem i tu warto się zatrzymać na dłużej.

Jeśli ktoś miał wąty w stosunku do jedynki, że chemia między postaciami jest niepełna, to tu już nie ma tych wątów.

Nie dlatego, że coś się stało – po prostu twórcy to niecnie wykorzystali.

Mamy tu dwójkę bohaterów, którzy potrzebują w swoim związku ognia. I oni dzięki wydarzeniom docierają do siebie. Ten związek w staje się swoistą już nie przygodą, a drogą bohaterów.

Intrygę w filmie mamy.

Joan zostaje zaproszona przez randomowego muzułmanina do jego siedziby, gdzie ma opisać jego fantastyczny życiorys. Na miejscu okazuje się jednak, że facet nie ma zbyt czystych zamiarów, a tzw. klejnot Nilu wcale nie jest zielonym szmaragdem z pierwszej części…

No i właśnie.

Może akcja powolniejsza, niż jedynka, ale za to otrzymujemy tu – oprócz historii związku – całkiem inne elementy i to wręcz elementy podprogowe.

Mamy tu pokazane ze dwie odmienne od europejskich kultury i co ważniejsze, każda z nich prezentuje coś więcej, niż „Allah powie”. Widać w tym przesłania duchowe – spodobał mi się na przykład moment, w którym Klejnot Nilu pokazuje kamień, który nie jest kamieniem.

Tak – film gra na zasadzie „nic tu nie jest takie, na jakie wygląda”. Oferuje coś więcej, niż zwyczajną, szybką przygodę. Oferuje chwile, w których warto się zatrzymać na moment i zastanowić się.

Co do przekazów podprogowych, to jest tu zuol, którego film stara się kojarzyć z Adolfem Hitlerem. I to jest o tyle ciekawe, że splątuje to w zupełnie nowoczesną postawę – otóż, image przemowy zuola do ludu ma spec od efektów specjalnych – ale taki dosłowny, pracujący dla największych gwiazd muzycznych.

Warto się nad tym pochylić chociaż chwilę, obserwując wszędobylską, różnorodną narrację z mediów różnorakich.

Muzyka jest okej – tu macie soundtrack: https://www.youtube.com/watch?v=PAQ-U-MBSPE…

I powiem Wam, że jeszcze jedna rzecz mi się spodobała. Wątek z przejściem ognia 🙂. Ale może zostawię niedopowiedzenie, byście nabrali ochoty na obejrzenie „Klejnotu Nilu”.

Prawo Lidii Poet

Próbowałam, ale poległam.

* * *

Podobno Lidia Poet żyła naprawdę i podobno walczyła o prawa kobiet do wykonywania zawodu adwokata we Włoszech. Ach – czyż to nie brzmi pięknie? Prawda, że ta historia ma mnóstwo potencjału?

Szkoda tylko, że w tym przypadku jest to zmarnowany potencjał.

Zacznijmy od tego, co tygrysy lubią najbardziej, czyli… sprawy kryminalne. Wydawałoby się, że to nie przeszkadza – w końcu w „Castle”, „CSI: NY”, „Zabójcze Umysły” i tak dalej to seriale, które mają pindyliard sezonów, a opierają się na prostocie spraw. Ofiara, śledztwo, złapanie i tyle. A w przypadku „Prawa Lidii Poet” mamy dodatkowy atut – dziewiętnastowieczne tło, które jest antykobiece i w którym nie ma aż tak dobrych metod badawczych.

No ale… właśnie.

Te sprawy biegną po najmniejszej linii oporu: „on na pewno nie zabił, więc ja będę go broniła”. Czy brzmi to jak nuda? Tak. Znaleziono ciało, od razu znalazcę do lochu! I koniec sprawy. Jeśli tak miało wyglądać sądownictwo ówczesnych Włoch, to ja się dziwię, że to państwo długo trwało (?).

No, ale nie bądźmy tacy brutalni… w końcu… no właśnie. W „Castle” te historie zdają się być odrobinę bardziej skomplikowane.

Ale no, może serial ratują bohaterowie?

Ci z kolei to nie bohaterowie, a postacie płaskie jak pergamin. Serio – nie ma tu niczego, przez co polubiłabym tych bohaterów. Jeśli twórcy chcieli zrobić dramatyzm w tym, że Lidia walczy o wykonywanie zawodu, to im się nie udało. A dlatego się nie udało, bo skupili się na prostych, tendencyjnych morderstwach. A mogli przedstawić życie tej pani adwokatki inaczej – mogli po prostu opowiedzieć, jakim cudem się znalazła na prawie, jakim cudem je skończyła i jak wzięła pierwszą sprawę. Wait, to ostatnie niby zrealizowano. Ale… no nadal, tło jest tylko tłem i nie chce grać głównych skrzypiec, czego bardzo żałuję. Bo jakże ciekawszy byłby dramat o Lidii Poet! No dobra, ale jeśli tło chce być tylko tłem, to może te charaktery? Ależ skąd – nie ma tu… kurde, Lidia Poet w tym serialu jest typową babką, która jest sprytniejsza od wszystkich innych mężczyzn. Skąd my to znamy? I nie ma tu jakiś większych rozkmin – w powozie się rozpłacze na wspomnienie i tyle widzieli. No, null, nic.

Serial chciałby być ambitny, ale coś mu zdecydowanie nie wyszło. Jest to tak nudne, że stwierdziłam, że posłucham sobie lektora w tle, ale i to mnie znudziło XD.

Zwiastun:

cube

Dobra – to nieprawda, że „Cube” jest horrorem.

* * *

– Zbyt wiele niskobudżetowych filmów science fiction próbuje osiągnąć epicki zasięg i kończy się niepowodzeniem – stwierdziła Kim Newman dla Empire Online, pisząc o „Cube”. – Ten koncentruje się na jak najlepszym wykorzystaniu tego, co ma, i robi to dobrze.

Rzeczywiście, „Cube” to niskobudżetowy film zrealizowany właściwie w jednym pomieszczeniu, na pożyczonym darmo sprzęcie, z dźwiękiem pociągu udającym ruch pokojów sześcianu i z ekipą aktorów, którzy są zaprzyjaźnieni z pomysłodawcą projektu, Vincenzo Natali. A widzowie – choć myślą, że zmieniane są pomieszczenia – i tak zauważą niskie nakłady finansowe.

Kanada nie polubiła się z filmem, ale za to we Francji i Japonii „Cube” odniósł sukces. Zwłaszcza nie dziwi Japonia, gdzie ludzie żyją na dość ograniczonych przestrzeniach i lubią projekty typu „pudełkowy hotel”.

No dobrze, przejdźmy do meritum.

Kilka osób zostało uwięzionych w sześcianie. Dlaczego? Po co? A w ogóle kto to zrobił?

Pytania pytaniami, a sytuacja jest taka, że trzeba się z tego kotła jakoś wydostać. Więc ruszają w drogę, kombinując, co oznaczają liczby przy zmianach wnętrz, którędy najbliżej wyjścia. Bo jakieś wyjście musi być, ne?

Pomimo tego, że film nakręcono w 21 dni, a czytanie scenariusza odbyło się w jeden dzień, to ekipa dała radę. Właściwie pierwsza scena – zaraz po trupie – mówi nam, że mamy tu bohaterów z krwi i kości, każdy z innego pudełka. Jak się zachowają w ograniczonej przestrzeni? Czy będą umieli współpracować?

I dobra, to nie horror, ale jest tu z lekka psychozyczny nastrój, który z miejsca skojarzył mi się tym, co udało się wypracować w „Lśnieniu”. Serio, to jest odczuwalne, ale może dlatego, że gdy dekoracje były czerwone, to i ten kolor wpływał na aktorów.

No poza tym rzeczywiście warunki filmowania były średnio wygodne, więc twórcy skomentowali to jako partyzantkę filmową.

Najlepszy był pomysł na dźwięk przesuwających się pokoi – to po prostu pociąg, który sobie jechał w pobliżu. xD

Początkowo miało być 6 kolorów ścian, ale budżet tego nie wytrzymał i zrobiło się 5. Można to nazwać przypadkiem, ale kto widział „Cube” i zna jego zakończenie, ten może bardzo ładną i romantyczną historię z przesłaniem stworzyć, bo 5 to liczba ludzkości.

Mam wrażenie, że ten film chce, bym się dłużej przy nim zatrzymała. Nie dlatego, że jest jakoś wybitny, ale raczej dlatego, że coś jeszcze chce powiedzieć. Że nie jest tak prosty, jakby się na pierwszy rzut oka wydawało. I choć niektórzy krytycy uważają, że rozmowy między bohaterami są tandetne, to właśnie dzięki nim widz dostaje info: „myśl”, bo to nie jest kolejna, bezmózgowa opowiastka.

star trek strange new worlds sezon 1

Jeśli nie widziałeś/aś nigdy „Star Treka”, to nie musisz sięgać lat 60′ XX wieku, by zacząć się bawić z tym uniwersum. „Star Trek: Strange New Worlds” to idealny początek. No, prawie, ale o tym dalej.

* * *

Nasz kapitan statku Enterprise ma kryzys zawodowy. Zobaczył coś, czego nie powinien widzieć, więc nie chce wrócić na statek. Jednak koniec końców inni go przekonują, więc zaczynamy przygodę.

Powiem Wam tak – ogólnie, rzecz wzbudzała we mnie pozytywne emocje. Nie dlatego, że jakieś wybitne to było, ale koncepcja, gdzie sobie zwiedzasz kosmos w celach badawczych jest całkiem przyjemna. I widać, że starają się tego trzymać.

Tutaj masz do czynienia z przygodami odkrywającymi ciekawe elementy kosmosu lub takimi, co to wiesz – spotykasz inną nację i jej pomagasz.

Bajka dla dzieci?

Bardziej dla dwunastolatków, ale spokojna głowa – „Strange New Worlds” dokładnie wie, czym chce być i nie traktuje widza jak idioty. No, może poza samą koncepcją, ale o tym na końcu.

No więc mamy tu kilkoro załogantów, z którymi się zżywamy. Śledzimy ich losy, jesteśmy ciekawi szczególnie Spocka, który jakby dopiero zaczyna przechodzić swoją drogę bohatera. Dla fanów Star Treka pewnie nic nowego, ot – lekko odświeżona koncepcja postaci.

Spodobało mi się, że umieją się bawić koncepcjami, jak na przykład w odcinku, gdzie wszyscy grają w bajce, to było naprawdę zabawne i niezłe.

Ale… oglądam sobie Star Treka i jest kij wie, który rok – znaczy no, widz wie, bo zostaje o tym poinformowany na początku. Nie mniej wiadomo, ogólne wrażenie jest takie, że to głęboka przyszłość, czasy, których żaden z nas nie dożyje i tak dalej. Wicie, rozumicie. I mają teleport.

I tak sobie oglądam, oglądam i tak se myślę… kurwa – mają statki kosmiczne, teleporty, tysiące kultur w Federacji, a… nie umieją medycyny kwantowej? WTF?

Ależ nie – umieją!

To znaczy umie to robić akurat ta kultura, która jest poza Federacją. I wydaje się rajem na ziemi i w ogóle, złoto i miód płyną jej rzekami. Niestety albo stety, to tylko przykrywka dla smutnej ceremonii, dość brutalnej, którą widzimy na końcu. Aha, czyli kultura, która umie w medycynę kwantową, która wykazuje się duchowością – ma wszak Festiwal Wdzięczności jako bardzo ważne narodowe wydarzenie – jest zua. Super, brawo twórcy Star Trekowi.

No, ale byłabym niesprawiedliwa, gdybym powiedziała, że „Strange New Wolrds” jest złe. Nie, nie jest – ono ma po prostu przestarzałą koncepcję nauki, która w ogóle nie bawi się w fizykę kwantową, ale bądźmy szczerzy. W zasadzie to nie ma w tej chwili seriali, które by inaczej traktowały najnowsze odkrycia naukowe, wiedzę o fizyce kwantowej. Wszyscy jadą na tym samym wózku, na starych koncepcjach, a koncepcje statków kosmicznych są bardzo przestarzałe. Także, no – może jednak przymknąć oko na to?

Dobra, dobra – wywoływało to wszystko pozytywne uczucie, w gruncie rzeczy. Czułam, że świat Star Treka mnie wciąga i chcę więcej, i więcej. Ale… doszłam do dziesiątego odcinka.

Już tam walić koncepcję Spocka, ale koncepcja czasu to… I uwaga, teraz sobie pozwolę na spojlery.

W ostatnim odcinku Pike ma problem, ponieważ spotyka się z kimś, kogo widział w stanie agonalnym w przyszłości. Chciałby to zatrzymać, ale… ni z tego ni z owego widzi siebie z przyszłości. I zaczyna z nim gadać.

Tak, Szanowni Państwo, mamy tu koncepcję starą jak zdziadziały piernik. Jak coś zmienisz w przeszłości, to zmienisz cały świat, który to dodatkowo będzie rozwalony, ponieważ TY COŚ ZMIENISZ. Nie możesz! Musisz być ofiarą! Musisz!

Ale osoby, które interesują się fizyką kwantową wiedzą, że TO TAK NIE DZIAŁA.

W ogóle – ten odcinek wkurzył mnie nie tylko przez tę koncepcję. On był jakby trochę bez sensu. Widzimy Pike’a, który gada ze sobą i na końcu dochodzi do wniosku, że musi zaakceptować swój okrutny los, bo nie może zmienić przyszłości, no i tyle. To może nie brzmi na papierze źle, może dla większości ludzi jest to okej odcinek, ale dla mnie?

Odgrzewany kotlet. I owszem, mamy tu kilka pomysłów, które mogą być przewidywalne, odgrzewanymi kotletami, ale te kotlety były dobre, smaczne. Natomiast kotlet z czasem absolutnie nie był smaczny, był sprzed kilku tygodni i w dodatku na zimno.

No, ale może się czepiam. 🙂.

Dobra, idę w końcu coś zjeść 😃.

mirage

Bierzcie notesy i zapisujcie, dlaczego ten film jest świetny. Albo jeszcze lepiej – obejrzyjcie go sobie 🙂.

* * *

„Fatamorgana” – bo pod takim tytułem znajdziemy go na Netflixie – to hiszpański film, który im bliżej końca, tym jest lepszy. Bo zaczyna się od tego, że chłopiec zobaczył coś, czego nie powinien i w wyniku tej jazdy ginie.

– Ej, jaki to ma związek z tym, że babeczka zmieniła czas, nie ma córki i musi coś zrobić, żeby ją odzyskać? – moje pierwsze pytanie po tych paru minutach.

Okazało się, że związek jest ogromny – ale tu jest trochę tak, że im mniej wiesz, tym lepiej.

I tak, bawią się koncepcją, którą znamy od zawsze. Że jak coś zmienisz, to zmienisz wiele, oj wiele. Ale… to nie jest film, który jest przewidywalny. On dokładnie wie, co zrobić, żeby widz nie stwierdził „ej, ale to nudne”.

Choć – ma wadę w postaci pierwszej godziny. Znaczy wadę. Ona potrafi się dłużyć, ale powiedzmy sobie szczerze, że gdyby nie to dłużenie się, to nie nawiązalibyśmy świetnych relacji z bohaterami.

Film wie, że jest prosty, ale stawia na maksa na triki, które w scenopisarstwie są bardzo wysoko cenione.

Po pierwsze – daj bohaterów z krwi i kości. I mamy tu matkę, która chce odzyskać dziecko. Utożsamisz się z nią? Nie? Oj tam, każdy zna coś takiego jak związki, miłość, ten wątek temu dopomoże. O i mamy tu tajemnicę, intrygę…

Właśnie, po drugie – w połowie filmu pytamy się nie „ale po co nam to pokazujecie”, tylko czy uda się, czy się uratuje, czy w ogóle! O matko, zaczyna się drugi etap filmu i coś dosłownie w nim wybucha. Chcemy wiedzieć, co będzie dalej, chcemy śledzić tych bohaterów, chcemy rozwiązać intrygę, która niby opiera się na wątku czasu, ale tak naprawdę to jest takie dążenie do rozwiązania kryminalnej sprawy.

Och, właśnie – to jak wykorzystano w tym filmie historie bohaterów to czyste złoto.

Sam koncept zmiany czasu jest tłem i nie gra w zasadzie jakiejś turbo ważnej rzeczy, to tylko pretekst do podróży bohaterów. Bo oni przechodzą w sobie jakieś zmiany, bo oni grają tak, żeby ugrać jak najwięcej. Może się uda, co? Może! Kurde, ale uda się czy się nie uda?

I do ostatniego tchu filmu właściwie czekałam w napięciu, czy się uda, czy jak to się skończy, mając nadzieję, że wreszcie wszystko się ułoży i nie będzie to kolejne „12 małp”. Dobra, poleciałam za daleko ze skojarzeniem, ale powiedzmy sobie szczerze – większość filmów o zmianie czasu jest dennie ponura.

„Fatamorganę” bardzo polecam. To jest na pewno coś, na co warto przeznaczyć te dwie godziny swojego czasu.

czerwony karzeł

Nie bardzo jest jak obejrzeć „Red dwarf”, a szkoda, bardzo szkoda.

* * *

Dawno, dawno temu – bo w roku 1988 na BBC Two wpadł pierwszy odcinek „Red dwarf”, sitcomu, który wywraca wszystkie świętości SF w parodię.

Pod koniec XXI wieku kosmiczny statek górniczy – Red Dwarf – ma problem. Otóż, wyciek promieniowania na pokładzie zabija wszystkich… no prawie wszystkich. Najniższy rangą technik Dave Lister uchodzi z życiem, podobnie jak kotka, której potomstwo potem ewoluuje w człowieko-kota, a ogólnie ekipa jest taka: robot-android, hologram, człowiek i człowieko-kot. Oni oczywiście mają swoje imiona, ale dla widza znacznie ważniejszy jest humor.

Głupi, czasem może prymitywny – ale na pewno zabawny. To jest typ „głupiej amerykańskiej komedii”, choć tu bardziej mamy do czynienia z angielskim humorem. No i jest śmiesznie. Nawet bardzo śmiesznie, powiedziałabym, że po kilku odcinkach trzeciej serii gęba mi się uśmiecha.

Serial doczekał się dwunastu sezonów – głównie w latach 1988-1993 i jednego TV filmu. Wydaje się, że dla Anglików może to być kultowy serial, natomiast dla Polaków „Czerwony karzeł” jest raczej zapomnianą produkcją, widzianą na jakiś dziwnych kanałach typu TV Kraków.

Udało mi się znaleźć parę pojedynczych odcinków na cda, jednakże z chęcią bym zobaczyła całość. Serio, w skali od 1 do 10 to bym dała mu 8, ponieważ ten humor. Tak, humor… a zresztą, sami obczajcie po fragmencie. 😉 Ach, byłabym zapomniała! Intro chociaż jest kiczowate, to sama muzyka – podobnie jak do endingu – są klimatyczne 🙂.

the call [korea, thriller psychologiczny]

Wchodzimy na IMDB i wpisujemy „The Caller”, z polska nazwany „Telefon z przeszłości”. Widzimy ocenę 6.0.

OK, wpisujemy „The Call” – no, ten koreański, z 2020, co jest na Netflixie. O, 7.1! Czy słusznie?

* * *

Pewna kobieta wraca do swego rodzinnego domu, jednak po drodze okazuje się, że zgubiła komórkę. No nic, w chacie będzie jakiś telefon, to zadzwoni.

Tak.

Telefon jest stary.

Tak.

Bohaterka rozmawia z kimś z przeszłości, by najpierw się z nią zaprzyjaźnić – bo to kobieta – a później, a później przejść przez tą relację w trybie horroru.

Znamy? Istotnie – „The Call” nie jest jeszcze horrorem, ale delikatnie zahacza o ten gatunek, szczególnie pod koniec. Mam nadzieję, że to nie jest żaden spojler, choć ja przecież nic nie mówię 😛.

Pierwszy akt jest dość powolny, mamy więc czas na poznawanie się obydwu bohaterek. Jednak gdy jedna z nich postanawia coś zmienić, to zaczyna się wywrotka na całego i film nabiera tempa.

I choć koreańskie dzieło powstało na bazie „The Caller” z 2011, to robi to raczej o wiele lepiej, co widać nawet po samych nagrodach z festiwali różnorakich. No, ale nagrody nagrodami, a co decyduje o tym, że ten film jest tak dobry?

Przede wszystkim napięcie zbudowane między bohaterkami. Widz dobrze je poznaje, oj dobrze i jest wielokrotnie zwodzony. Kunsztu tu dodaje muzyka (Dalpalan) oraz artystyczne ujęcia, zdjęcia scen. Nawet nie wchodząc za bardzo w historię, ujęcie aż samo mówi „proszę, zinterpretuj mnie”. A przez to opowieść nabiera głębi, daje do myślenia i przede wszystkim wjeżdża w emocje.

Myślę, że jest to dobre kino, warte zobaczenia szczególnie wtedy, gdy lubicie kino koreańskie. Albo takie thrillery.

I wiecie, co? Może to dobrze, że film trafił przez plandemię na Netflix (choć pierwotnie miał być w kinach), bo na pewno więcej ludzi go doceni i zobaczy.