Sisu

To wszystko przez Matthias Music District i jego muzycznych kolegów xD. ❤ Ostatnio coraz częściej oglądam napisy końcowe, by znaleźć tytuły utworów, które tworzą film. I się niepomiernie wkurzam, gdy tego nie znajduję – dotyczy głównie seriali, ale i pełnometrażówki się zdarzają. Tak na przykład w „Sisu” – fińskim akcyjniaku – znajdziemy jedynie nazwisko kompozytora. Jest to Juri Seppä, który ma 20 lat doświadczenia w branży, przy czym tworzył także rzeczy do różnych gier. Przy czym widzowie go najbardziej kojarzą z „Karppi” (serial sensacyjny na Netflixie) i właśnie z „Sisu”. Przyznaję, muzyka w obu jest bardzo klimatyczna, a w tym ostatnim właściwie scala się z filmem, tworząc jego niezwykły klimat.

Bo „Sisu” to nie jest zwykły, standardowy akcyjniak. To znaczy – owszem, jest wybijanie złoli, jest zabawa konwencją, ale miałam takie wrażenie, że film chce nam dać coś więcej.

Aatami (Jorma Tommila) to człowiek, który postanowił skończyć z wojaczką, a jest rok 1944. Czasy więc niełatwe, Finlandia w ogniu i to dosłownym, nazistów nie brakuje, a on stwierdza, że pójdzie se do banku, da pindyliand złota – znalezionego w rzece – i się ustatkuje. Zadanie okazuje się niełatwe, gdy Aatami napotyka na swej drodze nazioli, którzy stwierdzili, że skoro i tak zostaną wcześniej czy później powieszeni, to warto zawalczyć o złoto. No i…

Dla widza oczywistym jest, że mamy tu do czynienia z jednostką nie do powstrzymania, kozakiem, który najprawdopodobniej wywinie się z wszystkich perypetii. Widz zaczyna to rozumieć w okolicy piętnastej minuty, gdy Aatami robi niezłą rozwalankę z nazioli.

„Sisu” podzielony jest na rozdziały i z początku myślałam, że będą długie – ale nie, to po prostu szybkie, proste epizody, które mają doprecyzować, z czym bohater musi się zmierzyć. Jest to raczej ukłon w stronę komiksowości, czy stylu Quentina Tarantino, niż pokazanie widzowi „ej, jesteś głupi”. Także doceniam.

Mamy tu też smutne, puste pejzaże, które tworzą taki specyficzny, cichy i skandynawski klimat. A jeśli dołożymy do tego muzykę, to ło panie – wychodzi na to, że film niesie na swoich barkach narodowy charakter. Chociaż, wszystkie prawie dialogi są nagrane po angielsku (pod koniec tylko nagle się pojawia się fiński), ale rozumiem zabieg: „Sisu” miał wejść na rynek międzynarodowy z przytupem. I wszedł.

„Sisu” to krótki metraż, bo ledwie 1,5, ale ogląda się go zacnie. Z jednej strony mamy wspomniany już klimat, z drugiej nawalankę – i to krwawą. Zresztą aktorstwo jest tu bardzo dobre, a pieseł skardł moje serduszko ❤.

W głowie się nie mieści

UWAGA – RECENZJA JEDYNECZKI.

Ja: mam ochotę na coś lekkiego, przy czym mogę się odprężyć

diabeł: może puść sobie „w głowie się nie mieści”, jest na disneyu

ja: ale to bajka dla dzieci

diabeł: no i właśnie dlatego będzie lekkie i odprężające

ja: ok

[puszcza]

[gdzieś od 40 minuty]

ja i moje mokre policzki

…przejdźmy może do recenzji.

Riley ma 11 lat i właśnie coś sprawia – nie jest wyjaśnione, co – że rodzina musi zrezygnować z pięknego, dużego domu, wyjechać z Minnesoty i zamieszkać w San Francisco. Rzecz jasna, taka sprawa nawet dla dorosłego może nie być łatwą rzeczą, a co dopiero dla małej istotki. Choć podejrzewam, że takie sytuacje w USA to całkiem normalna, codzienna wręcz rzecz. Nie mniej, na początku wszystko wydaje się być OK, ale im dłużej Riley jest na obcym terenie, tym gorzej się czuje. I my to obserwujemy wewnątrz głowy. Brzmi abstrakcyjnie? Owszem – i uważam, że przedstawienie tego pomysłu tak, by ktokolwiek zrozumiał, a zwłaszcza dzieci, było trudne. Dlatego nie dziwne, że animacja zgarnęła Oskara za najlepszy film animowany w 2016 roku.

Dodatkowo, nie wiem, co tu się stało, naprawdę. Bo fabularnie to wszystko wygląda na znane i lubiane, po prostu emocje przeżywają przygody, chcąc osiągnąć jakiś cel. Ale… kurczę. W pewnym momencie po prostu musiałam poczuć na policzkach łzy. I to nawet nie to, że sceny były wzruszające, a po prostu czułam się, jakby twórcy grali na harfie emocje. Treść tego filmu coś we mnie wywoływała i może jakby się coś we mnie przepracowywało… nie wiem, bo nagle się po prostu uruchomił ten wzrusz. I pewnie mi napiszecie, że przy filmach Pixara to normalne xD.

W każdym razie – film wartościowy. Nie wiem, czy Was zrelaksuje, ale na 99% wzruszy, coś w Was wywoła. I dlatego bardzo bym chciała pójść na dwójeczkę do kina. Ta w tej chwili sprzedaje się jak ciepłe bułeczki. To jest głównym motywatorem do seansu, bo recenzje staram się omijać z daleka (póki co). No dobra, miłego dnia 😉.

Kingsman: the golden circle

„Kingsman: the golden circle” to druga część z uniwersum, która… no, jest niezła, chociaż nie aż tak dobra, jak jedyneczka. I to nie chodzi o muzykę czy reżyserię, bo te dalej są świetne, ale scenariusz nieco nawalił.

Mamy tu do czynienia z tym samym co zawsze: trza uratować świat. Tym razem jednak sytuacja jest na tyle chora, że dwie tajne organizacje szpiegowskie muszą połączyć siły…

I w tym momencie kończę RECENZJĘ BEZSPOJLEROWĄ. Poniższe akapity więc możecie ominąć, jeśli nie chcecie wiedzieć więcej, niż w zwyczajnym opisie.

Ja wiem, że to akcyjniak, a w akcyjniaku mnóstwo rzeczy może być naciągane. Nie mniej, zmartwychwstanie jednej z postaci uważam za rzecz, która niezbyt mi spasowała; wiecie, to takie „aby dobrze było na serduszku”. Rozumiem, że potem to może się fabularnie przydać, nie mniej… nie wiem, coś w tym mi nie podpasowało.

Czy jest więcej takich nie trzymających się kupy wydarzeń? Być może, to akcyjniak, ale akurat te szczegóły nie walą między oczami.

Szczególnie, że Golden Circle to wciąż film pełen akcji.

Fabularnie jest słabiej, ale dalej jest to przyjemna wizja, a jak dokopiemy się do finału, to – moim zdaniem, finał to scena-złoto. Działa tu wszystko: od choreografii, po muzykę.

Jak ktoś ma ochotę na przyjemny seans, to „Golden Circle” może być w sam raz 🙂.

Ludzka stonoga

Szczerze mówiąc – straszniejszy od samego filmu jest plakat. Ale,, tak po prawdzie: nie da się go oglądać na trzeźwo, dlatego zdecydowałam się na seans wtedy, kiedy byłam pijana w 3 dupy. Tak obejrzałam godzinę z 1,5. I trochę żałuję, że poszłam spać i musiałam dokończyć o poranku, gdyż ponieważ albowiem nie byłam w stanie w pełni docenić kunsztu Toma Sixa, który ponoć nakręcił film… właściwie dla beki.

Lindsay (Winter Williams) i Jenny (Ashlynn Yennie) mają pecha, jakiego świat nie widział.

BĘDĄ SPOJLERY, CHOCIAŻ – JEZUS MARIA, TEN FILM JEST TAK OBJĘTY LEGENDĄ, ŻE I TAK TO WAM NIE ZEPSUJE ZABAWY. DAJCIE SPOKÓJ, OCENA NA IMDB TO 4.4.

Wracając do dziewczyn: najpierw psuje im się samochód, ale inteligencję mają taką, że nie umieją wymienić opon, więc zachodzą do jakiegoś domu. W domu wita ich zwariowany profesorek a’la doktor Mengele, dr Heiter (Dieter Laser). Zrobił z dziewczyn ludzką stonogę, ale przód i tak stanowił mężczyzna, Katsuro (Akihiro Kitamura). Żeby było śmieszniej – na końcu Katsuro gada po japońsku, a jego gadanie chyba jest najbardziej realistyczne z całego filmu, bo miałam wrażenie, że typowo japońskie.

Cóż – horrorek nie kończy się dobrze dla nikogo, ale Tom Six i tak nakręcił Ludzką Stonogę 2. Dodam, że chyba Williams nie bardzo była zadowolona z roli w filmie typu G, ponieważ jest zapisana jako Ashley C. Williams, no ale to szczegół.

O „Ludzkiej stonodze” nasłuchałam się legend. Że to jeden z najbardziej pojebanych filmów, jakie można zobaczyć. Tyle że… nie. No, po prostu: nie. Owszem, koncepcja jest straszna, jednakże dało się ją zrealizować 10x bardziej. A tak mamy coś, co chce być horrorem, ale przez sporą część czasu wydaje się na tyle głupie, że… serio, tego na trzeźwo się nie da oglądać. Please, zaufajcie mi. NIE WARTO.

Atutów ten film nie ma żadnych, bo tu ani reżyseria oryginalna, ani muzyki żadnej, ani niczego ciekawego w tym holenderskim chyba tworze nie ma.

Dobra, idę dotrzeźwieć, a Wam życzę miłego dnia!

#ludzkastonoga#horror#horrorklasyc#głupifilm#idiotycznyfilm#durnyfilm#złyfilm#filmlegenda

PS.: Tak, wiem, że i trzecia część powstała, ale… jezu, serio?

Colors of evil red

No, Kieślowskiego z tego nie będzie…

Leopold (Jakub Gierszał) jest trójmiejskim prokuratorem. Pewnego dnia znajduje się trup w postaci córki sędziny Heleny Boguckiej (Maja Ostaszewska). Córka owa – Monika (Zofia Jastrzębska) – była niegrzeczną dziewczynką, wdała się w jakieś towarzystwo mafiosów i nie udało jej się przetrwać.

Wydaje się, że sprawa jest prosta jak budowa cepa, niestety – nie, bo Leopold jako niepokorny pracownik, wbrew swojemu szefowi, grzebie w sprawie i się okazuje, że wcześniejsze mordy to nie ten facet, którego skazali za nie xD.

Idę się poło… a nie, jeszcze nie.

Lepiej mi się oglądało „Atlas”, bo przy „Kolorach zła” byłam totalnie znudzona. Do tego stopnia, że już nie tylko Netflixa ustawiłam na 1,5x, ale sama przewijałam spacją. Cóż, jak świadczy to o filmie?

Dla fanów gatunku ten film nie prezentuje niczego. Ani zgrabnej historii, która by przynajmniej zaciekawiła, ani czegoś całkiem nowatorskiego.

No więc, pytacie, czemu ten film jest popularny w Hiszpanii? Bo to jest film skrojony pod gusta Hiszpanów, oni nie potrafią w kryminał xD.

Poza tym to żadna rewelacja, że coś jest w topce, bo tak działa streaming. Utrzymuje się w topce, bo ludzie są po prostu ciekawi, co zaproponował algorytm. A że obliczenia takie są, że wliczają ledwie kilka minut jako „obejrzane”, to no cóż.

Nie mam sił nawet na wstawianie tagów. Jestem mocniej podziębiona i po obejrzeniu tego czegoś poczułam się gorzej. Chyba z kolejnymi reckami poczekam, aż nieco wydobrzeję.

Miłego wieczoru.

Jumanji

To było ciekawe zmierzenie się ze wspomnieniami. Z filmu zapamiętałam tylko dwie rzeczy: przygody, przy których siedziałam jak zahipnotyzowana i dosłownie ostatnią scenę, gdzie dwie dziewczynki nad morzem odkrywają „Jumanji”. Czy film przetrwał próbę czasu?

Lata 60′ XX wieku. Alan (Adam Hann-Byrd) jest typowym, nieśmiałym dzieckiem, atakowanym przez zgraję szkolnych chuliganów. Pewnego dnia – w dość przypadkowych okolicznościach – odkrywa tajemniczą grę, Jumanji. Jeszcze nie wie, że to spowoduje problemy. Duże problemy.

26 lat później – w roku 1995 – do dawnego domu Alana wprowadza się kobieta z dziećmi swojego brata. Ona idzie do pracy, one zaś na wagary, bo również całkiem przypadkowo odkrywają tajemniczą grę. Jeszcze nie wiedzą, że zaraz spadną na nich dziwne rzeczy w postaci zwierzątek i spotkają zupełnie zdziwaczałego, dorosłego już Alana (Robin Williams).

Chyba nie zespojlerowałam w jakiś straszny sposób, bo wydaje mi się, że większość kojarzy jak nie ten film, to przynajmniej nowe wersje. Jestem bardzo ciekawa, co z tego wyszło, bo „Jumanji” z 1995 to ekranizacja powieści Chrisa Van Allsburga, wydanej w 1981 roku. Najwyraźniej ta obrazkowa książka przyniosła dość spory sukces, a w 2002 nadeszły kolejne dwie części, najwyraźniej także zekranizowane.

Tak czy inaczej, film… ogląda się dziwnie. Fabuła dość powoli się rozkręca – choć podejrzewam, że to uczucie było związane z moją wiedzą, iż Alan będzie dorosły i wyląduje w 1995 roku. Bo jakby nie było, niemal na samym początku zostaje wciągnięty do gry. Choć, może to i dobrze, bo miałam wrażenie, że reżyser – Joe Johnston – robi taki quasi horrorowy klimat. Wiecie, śledzimy powolne tempo akcji, w dodatku w świeżo kupionym domu… brzmi znajomo? Muzyka trochę wspomaga, choć niestety nie jest jakaś niezwykła; po prostu przyzwoite utwory, wpasujące się w akcję.

Dużo ciekawszą kwestią od muzyki jest kwestia humoru. Powiedziałabym, że mamy tu typowy humor z lat 90′, który się nieco zestarzał. Mniej więcej do połowy nie wybuchnęłam śmiechem, a wręcz powiedziałabym, że znalazły się tzw. cringe’owe sceny. Chociaż – akurat tu bardzo dobrze oddano różnice pokoleniowe. I dlatego mam ochotę na inny film z Robinem Williamsem – „Stowarzyszeniem umarłych poetów”.

Ostatecznie to przyjemny seans, można odetchnąć po ciężkim Neon Genesis Evangelion, ale moim zdaniem… spodziewałam się czegoś ciekawszego, bardziej zabawnego. Takie 6,5/10 rzekłabym.

No cóż, dajcie znać, jakie macie wrażenia po „Jumanji”, czy dobrze to wspominacie? I miłego dnia!

Teściowie 2

Dzień dobereł 🙂

Właściwie to bym se nawet walnęła trzecią część, bo „Teściowie 2” okazali się dość znośną, przyjemną historyjką. Może pupki nie urywa, ale nie jest to komediowe dno, które zwykle dzieje się w polskich komediach. Nie mniej, do jedynki nie do końca dorasta.

Ponieważ poprzednia impreza się nie powiodła, musiała nastąpić druga próba. Teściów zaprosili do hotelu i w zasadzie obserwujemy ich przygody. Jest trochę śmiesznawo, jest trochę żenująco i jest trochę nudno, nie mniej „Teściowie 2” zebrało parę uśmiechów z mojej strony. Tradycyjnie: zakończenie jest najlepsze, bo po prostu musiało się coś odwalić.

Komedia na poziomie MAX (HBO) to to nie jest, ale ktoś oglądający TVN pewno może się dobrze bawić. Właśnie – odnoszę wrażenie, że więcej zabawy znajdzie tu nieco starsze pokolenie, niż młodsze. Nie mniej, na plus należy zaliczyć metraż filmu – to tylko 1,5 h, więc można sobie z sympatią pooglądać dziwne rzeczy u teściów.

Jak Wam się bardzo nudzi – możecie włączyć, ale jak ominiecie „Teściów 2”, to świat się nie zawali. A jak nie widzieliście jedynki, to idźcie nadrabiać, bo naprawdę warto. A ja se tymczasem poczekam na trzecią część, nad którą trwają prace.

Pies

„Pies” („Dog”) reklamowany był jako komedia i co prawda zawierał zabawne sceny – bo raz, czy dwa się uśmiechnęłam – jednakże nie, to nie jest komedia. To jest powolny film drogi, w trakcie którego śledzimy losy żołnierza Jacksona Briggsa (Channing Tatum) oraz psa Lulu (Lana, Britta, Zuza). Briggs nie jest jednak właścicielem owczarka niemieckiego, ma on po prostu przywieźć psa na pogrzeb jego pana, również żołnierza. Zresztą, wszyscy oni służyli razem na misjach na Bliskim Wschodzie, więc sunia jest straumatyzowana i stwierdzono, że należy ją uśpić ze względu na bezpieczeństwo, ale czy aby na pewno to trzeba zrobić?

Ten film ogląda się dość specyficznie. Ja na przykład nie czułam się jakoś wielce zaangażowana w relację Briggs-Lulu, nie mniej jakoś nie bardzo miałam ochotę wyłączać opowieści. Czułam po prostu, że w filmie jest serce, chociaż to film nierówny. Ma prawo, w końcu to debiut reżyserski Channinga Tatuma i Reida Carolina, więc jak na ten fakt panowie poradzili sobie całkiem dobrze.

Skoro już zaczęłam od problemów w tym filmie, to dokończę tę kwestię. Jak widzicie po wstawkach, trochę wykorzystano tu utworów. Niestety, nie do końca wykorzystano potencjał tych melodii. Muzyka staje się tu takim tłem sytuacji, przez co niemal jest niewidzialna. Niemal, bo trochę jednak buduje nastrój – przede wszystkim w ostatnich trzydziestu minutach. I naprawdę dobrze wybrzmiewa na napisach końcowych, co też nie jest niczym nadzwyczajnym, bo i mamy tu orkiestrę, i Thomasa Newmana, a on całkiem dobrą muzykę filmową tworzy.

Film mnie wzruszył, bo miałam wrażenie, że jest pretekstem do opowiedzenia o żołnierzu, jest pretekstem do opowiadania o wspaniałym psie. Nie mniej, rzadko oglądam filmy, gdzie jedną z głównych ról to zwierzaki, więc bądźcie wyrozumiali. Ale… rzeczywiście, ta historia może mieć coś w sobie, bo nie tylko ja mówię o sercu w kontekście tego filmu. „Dog” to rzeczywisty hołd dla psa – Lulu właśnie, którego właścicielem był Tatum. Znalazł ją w schronisku i zamieszkała z nim przez 10 lat, a zmarła na raka w 2018. Także obraz zawiera wiele scen, których doświadczył Tatum, na przykład ta, gdzie wspólnie jadą przez Amerykę… ale dobra – dziwnie mi się pisze o „Dog”. Dlaczego? Być może nie ma zbyt wiele do opowiadania w kontekście samej historii, warto ją po prostu sprawdzić. Bo choć jako komedia „Dog” może nie wydawać się najlepsza, tak jako historia o docieraniu się dwóch istot jest już całkiem zgrabną opowiastką. A, i widziałam na IMDB narzekanie na dialogi. Ale wierzcie mi – po „Akolicie” żadne dialogi już nie będą tak bolały, jak przed.

* * *

Tym filmem chcę rozpocząć krótki cykl recenzji filmów z żołnierzami. W planach jest „Demony wojny wg Goi”, choć być może bardziej powinnam się skupić na USA. Bo to właśnie w tym kraju czerwiec jest narodowym miesiącem PTSD. Zastanawiałam się, czy dać do profilowego wstążkę, ale nie chcę aż tak bardzo wchodzić w egregorka, a poza tym to nie mój problem. Nie mój, choć moja inteligencja emocjonalna podpowiada: wesprzyj ich, bo PTSD to straszne [autocenzura].

Chwała żołnierzom, zwłaszcza tym, którzy pomimo wszystko bronią naszych granic. Dziękuję ❤

Uśpieni

– Czy znasz kogoś, kto chciałby pisać o tym, jeśli to się nie wydarzyło? Wiesz, co mam na myśli? Jaka byłaby motywacja do tego? To po prostu się nie zgadza – stwierdził Barry Levinson, reżyser „Uśpionych” z 1996 roku. Film został stworzony na kanwie powieści Lorenzo Carcattera i wywołała ona małe zamieszanie w połowie lat 90′. Opowiada o czterech chłopcach, którzy trafili do poprawczaka, a następnie postanawiają się zemścić za tamtejsze bestialstwa. Brzmi ciekawie? W sumie to mnie przywiodło do tej historii, ale dobrze, że twórcy filmowi postarali się nieco zweryfikować historię. A potrzeba była taka, gdyż Carcattera twierdził i twierdzi nadal, że opisał prawdziwe wydarzenia. – Trzeba zmienić daty, imiona, miejsca, ludzi. To, jak wyglądali. Trzeba sprawić, by wyglądali inaczej. Jeśli coś wydarzyło się tutaj, trzeba sprawić, by wydarzyło się tam – tłumaczył, gdy zarzucano mu wymyślanie wszelkich możliwych faktów. A fakty, czy też „fakty” są wciągające…

🫣 Obserwujemy wszystkie wydarzenia w porządku chronologicznym, a więc od małolata do dorosłego. To mnie trochę zaskoczyło, ale historia była na tyle wciągająca, że się zdziwiłam, gdy okazało się, że minęła już godzina. Metraż nie jest długi – trwa tylko 2h i 26 minut. Ej, dobra – nie czuje się go po prostu, a od połowy to miałam wrażenie, że film wciągnął na amen. Mało tu piszę o fabule*, nie mniej… może im mniej Wam powiem, tym lepiej. Jest to bowiem rasowy dramat i widać tu jak na dłoni, że mógł wygrać Oskara.

Jednak „Uśpieni” zostali nominowani tylko w jednej kategorii – muzycznej, co zresztą nie dziwi, bo twórcą muzyki był John Williams. Trudno zatem spodziewać się innego efektu. Przegrał, bo miał bardzo mocną konkurencję w postaci „Angielskiego pacjenta” (zwycięzca), Hamleta, Shine i Michaela Collinsa. No cóż – niezależnie od tego, zescreenowałam utwory wykorzystane w „Uśpionych”, także możecie se poszukać na jutubie.

Tymczasem „Uśpieni” to jeden z tych filmów, które toczą się powoli i zaskakują na końcu. Nie spodziewałam się, że się popłaczę, ale tak się stało. Dlaczego? Myślę, że oprócz nastrojowej muzyki film spełnia jeszcze trzy warunki.

Pierwszy – to historia, ale o niej już wspominałam, to po prostu ciekawa i mocna rzecz, zwłaszcza dla rodziców.

Drugi – gra aktorska. Cóż, w tym filmie występują gwiazdy i szczerze mówiąc, większość z nich gra twarzą, gra znakomicie. Jestem jako widz w stanie uwierzyć, że ci ludzie cierpią. Robert de Niro oczywiście wdał się w rolę „Ojca chrzestnego” trochę, ale taki styl podpasował tej postaci, a zresztą, z jakiegoś powodu pomyślałam o „Desperado”.

Trzeci warunek: poważne podejście do historii. Widz nie jest traktowany jak idiota – wszystkie wydarzenia mają dość duży walor „zawieszenia nieprawdy”. Tak, jestem w stanie uwierzyć, że młodzi trafili do poprawczaka za to, co zrobili. Jestem w stanie uwierzyć, że działo się tam piekło, chociaż instytucje temu absolutnie zaprzeczają. Ale wreszcie… przede wszystkim jestem w stanie uwierzyć tym postaciom, bo aktorzy znakomicie grają twarzą. Tak właśnie wyglądają cierpiący ludzie, borykający się z pewnymi wątpliwościami. I cieszę się, że film jest na wysokim C do samego końca, bo widz tak naprawdę nie jest do końca pewny, jak to wszystko się skończy, choć narrator w pierwszej minucie filmu zdradza mniej więcej, jak bohaterowie skończą.

Choć nie są to decydujące rzeczy, to jeszcze o dwóch rzeczach wspomnę.

W filmie zastosowano efekty wizualne w odcieniu błękitu. Zimny, nostalgiczny kolor i wydaje mi się, że to było dość dobre rozwiązanie. Jest ono powiązane z PTSD, bo bohaterowie je mają i czasem ostro im się to daje we znaki… czasem? Właściwie od samego początku miałam wrażenie, że to, co się odjewapniło w poprawczaku na zawsze ich nie tyle odmieniło, co poniewierało. Traumę widać od razu, przez to, jak ci ludzie siebie i innych traktują. Nawet to, że dwóch bohaterów stało się mordercami również sprawia wrażenie, że to jest wszystko wina tego przeklętego poprawczaka. I narrator nie tyle nam to objaśnia ekspozycyjnie, ile najpierw zapowiada, a potem pokazuje twardą rzeczywistość. „Uśpieni” znajdują się na kilku listach TOP filmów o PTSD, dlatego śmiem twierdzić, że to rzeczywiście jeden z lepszych obrazów poruszających ten problem.

No i na zakończenie – „Uśpieni” zawierają kilka momentów, kadrów czy też scenek, które są po prostu interesujące. Może to nie Cameron, ale zobaczyłam w tych krótkich chwilach coś bardziej oryginalnego, niż zwykle.

Jeśli macie siłę na rasowy dramat, to „Uśpieni” Barry;ego Levinsona to ten właśnie adres.

* tak naprawdę chciałam wymienić wszystkich bohaterów z imion, ale się pogubiłam do kwadratu i nie jestem w stanie rozpoznać kto i kogo gra 🫣🤦.

Miss Sloane

Ten film prawdopodobnie Wam się spodoba, bo to film, który podoba się większości osób. Nic dziwnego: „Sama przeciw wszystkim” („Miss Sloane”) to thriller polityczny, kręcony bardzo dynamicznie i z bardzo przyzwoitą muzyką, tworzącą nastrój. W dodatku aktorzy też całkiem nieźli, błyszczy tu Jessica Chastain, a zresztą sam reżyser – John Madden – tak powiedział o niej:

– (…) miałem szczęście mieć aktorkę, która nie była zaniepokojona tym, jak bardzo widownia może być po jej stronie, po prostu bardzo interesowało ją zagranie tej postaci.

Elizabeth Sloane (Jessica Chastain) to bardzo wysoko ceniona lobbystka, która nie zna żadnych granic w dążeniu do celu. I to dosłownie. Jednakże na skutek pewnych działań zostaje oskarżona o niezbyt etyczne zachowanie, ściślej: przekupstwo senatora, za co grozi jej do pięciu lat więzienia. Sprawa ta wyszła na jaw, gdy Sloane walczyła o utrudnienie dostępu do broni.

A Ameryka ma z tym tematem niewątpliwy problem, bo broń można kupić w Walmarcie (market), a każdego roku w szkołach odbywają się strzelaniny. Również popkultura nie pozostaje biernym obserwatorem – żeby wspomnieć tylko słynny, animowany film „Jakby coś, kocham was” od Netflixa.

Mam problem z tym filmem, ponieważ jest on oparty na rozmowach. Oczywiście nie ma w tym nic złego; tym bardziej, że dialogi są żywe i wiarygodne, a dobry filmowiec potrafi oprzeć obraz na kanwie rozmów. Tak też zrobił Madden i wyszło mu całkiem zacne słuchowisko. No właśnie – słuchowisko, bo też brnęłam w ten film właśnie w taki sposób. Dlaczego?

Kobiety.

To na pewno wina kobiet.

Albo lewicujących filmowców z Hollywoodu.

Ewentualnie – dzieje się we mnie jakiś wewnętrzny proces, przez który nie mogę dobrze, komfortowo patrzeć na polityczkę, która zachowuje się jak rasowy psychopata/socjopata. Śmiem twierdzić, że pani Sloane to taki Dexter, ale pracujący w polityce.

Jest jedna dobra strona tego, że postanowiłam z filmu skorzystać w tle. Otóż, dowiedziałam się, że muzyka Maxa Richtera jest dobra, bo potrafi wybrzmieć między dialogami i zbudować napięcie, klimat. Toteż macie szczegóły muzyczne w obrazkach…

– Jak wcześniej powiedziałem, to mogłaby być mniej interesująca historia, gdyby to był mężczyzna, ale nie jest to mężczyzna – mówił John Madden. – To znaczy, wciąż uważam, że byłaby to interesująca historia, ale na pewno to, co czyni ją fascynującą, to fakt, że postać jest kobietą w przeważająco męskim środowisku, torującą sobie drogę – ale to nie jest feministyczny film w wąskim sensie, ponieważ nie definiuje siebie jako kobieta, po prostu definiuje siebie jako profesjonalistkę, i to też jest interesujące.

Właśnie widzicie; to jest jeden z powodów, dla których nie byłam w stanie zdzierżyć Sloane. Co więcej, reżyser wprost przyznaje, że ta postać jest napisana jak postać mężczyzny, ale teraz ma po prostu myszkę, zamiast koguta. Ekhem, za daleko pojechałam? Nie, ponieważ chyba każdy z nas zdaje sobie sprawę, że zarówno mężczyźni, jak i kobiety są w swym zachowaniu, dążeniu do celu inni. Sloane to postać bardzo męska, powiedziałabym wręcz, że to mężczyzna w spódnicy. Właśnie dlatego wzbudziła we mnie antypatię i wbrew temu, co mówił Madden, nie udało mu się osiągnąć tego, by Sloane nagle stała się sympatyczna. Jasne; może pojawiły się cieplejsze uczucia; jasne… może ktoś jednak coś poczuje, jednak końcowy twist był niejako oczywistym twistem. Wszakże nasza wspaniała kobieta – czy też raczej facet w spódnicy – nie mogła tak do końca, na amen przegrać, musiała pokazać, że jest geniuszem w swojej branży i wygrywa niemal zawsze.

Wiecie – tu nie chodzi o to, że jestem przewrażliwiona na punkcie woke, choć może Wam się teraz tak wydawać. Wbrew pozorom, chodzi o duchową stronę mnie. Od lat staram się funkcjonować na wysokim poziomie kobiecej energii, i szczerze nie znoszę, jak filmy/seriale/cokolwiek próbują nam wmówić, że kobiety są silne tylko wtedy, kiedy zachowują się jak mężczyźni. Zaraz, zaraz – to przecież polityka, męski zawód, prawda? Tylko co z tego? Szczerze mówiąc, bohaterka „Wspaniałego stulecia” (tak, ta ruda) zachowywała się bardziej kobieco, od Sloane. Porównanie z dupy? No, nie – bo ruda baba była i okrutna, i władcza, i potrafiła całkiem ciekawych rzeczy dokonywać. Ale nikt z niej nie robił męskiego tyrana. Odnoszę wrażenie, że Hollywood nie umie i nie chce pokazywać kobiecych, silnych postaci w swoich kobiecych energiach. Powód? Cóż, zostawmy masonów na chwilę i przejdźmy do drugiego, najważniejszego wątku filmu.

Pozwolenie na broń.

– Rzecz w tym, że kwestia broni nie jest kluczową kwestią w filmie; film naprawdę dotyczy procesu politycznego, myślę, oraz studium postaci – fascynującego studium postaci – twierdzi Madden. – Ale byłoby nierozsądne nie przyznać, że jest to bardzo dzielący temat, więc jesteś zobowiązany do potraktowania go sprawiedliwie.

To coś poszło nie tak, ponieważ miałam nieodparte wrażenie, że ten film to taka wypowiedź w sprawie broni. Że to jest w pewnym sensie manifest, który usiłuje powiedzieć „Ameryko, mamy problem”. To prawda, USA nie potrafi sobie poradzić z tą sprawą i nie zanosi się na to, by kiedykolwiek sobie z nią poradziła. Mimo wszystko, gdy oglądam vlogerów z USA mieszkających w Polsce i proszących, żeby TO (zabijanie w szkołach) się wreszcie skończyło, coś we mnie pęka. Bo czuć, że ci wszyscy ludzie naprawdę nie czują się komfortowo z myślą, że w szkołach dochodzi do strzelanin i że pragną zmiany. A tymczasem „Miss Sloane” pokazuje wyraźnie, że lobby strzeleckie ma bardzo silne poparcie i właściwie niemożliwym jest, by ktokolwiek z nimi wygrał.

No i kończywszy ten niby-esej, trzeba wspomnieć, że kilka dosłownie szczegółów w tym tytule nie trzyma się kupy. Choćby to, że jedna z bohaterek – przeciwniczka posiadania broni – nagle rezygnuje z pomocy Sloane, ale… nie przekonała mnie logika tegoż zachowania. Tak samo – a może bardziej – słaby jest motyw twistu, jaki wykonała Sloane. Ale to już jest całkowite czepialstwo z mojej strony.

Niestety – ten film można także podciągnąć pod kategorię normowania prostytucji, ponieważ bohaterowie w nim nie tylko o niej mówią, ale także jeden z nich jest prostytutką. Cóż…

Pozwolę sobie przypomnieć, że na IMDB „Miss Sloane” ma 7.5, więc przypuszczam, że wielu z moich czytelników bawiło się/bawić się będzie na nim dość dobrze. Ot, ta recenzja to po prostu takie marudzenie podstarzałej panny z trzema kwiatkami na parapecie*…