Elegia dla bidoków

„Elegia dla bidoków” to całkiem sympatyczny dramat, z którego łatwo jest czerpać inspirację. To opowieść o gościu, który całe życie miał pod górkę, ale koniec końców wygrał. W nagrodę za to opublikował swoje pamiętniki zatytułowane „Elegia dla bidoków”, a Ron Howard zdecydował się nakręcić dla Netflixa film. Dobry? Ano – całkiem niezły.

J. D. Vance (dorosły Gabriel Basso i młody Owen Asztalos) finansowo ledwo daje ciągnąć studia prawnicze. W tygodniu ma zaplanowane parę rozmów z kancelariami, ale wydaje się, że wszystko skończy się katastrofą, bo ciągle ma jeden problem: matka, która weszła w opioidy, co skończyło się uzależnieniem od heroiny. Tym razem również Vance musi zdecydować, co wybrać… ale czy dokona właściwego wyboru?

Pierwsza godzina – z 1,56 h – upłynęła mi bardzo szybko, właściwie obejrzałam go jednym tchem. Przy drugiej trochę zaczęłam się męczyć, ale w dalszym ciągu chciałam się dowiedzieć, czy Vance się powiedzie, czy nie.

Miałam tylko jeden zawód: za mało było wątku historycznego. W sensie owszem, widzimy w sumie trzy pokolenia, w jaki sposób się one zmagają z życiem. Ale na początku jest taka scena, gdzie młodzi ludzie – ubrani tak w stylu lat 30-50 XX wieku jadą se do nowego miasta, za lepszą przyszłością. I choć dowiadujemy się ostatecznie, jacy byli i co robili, jak przeszli przez życie, to problem w tym, że ja zatęskniłam za filmem kostiumowym xD.

„Elegia dla bidoków” jest przyjemnym seansem, który daje do myślenia. Przede wszystkim w tym, że życie to nie same tęcze – ale każdy może wyjść cało z burzy i być dumnym z siebie. Chyba potrzebowałam takiego obrazu, a jak ktoś szuka motywacji/inspiracji, to tak, to ten adres.

My lady Jane

JAK DZIAŁA OKNO OVERTONA W PRAKTYCE

Okno Overtona to taki myk, dzięki któremu coraz bardziej ludzie akceptują dane zjawiska. Zaczyna się od głupich żartów o gejach, a kończy się na murzyńskich królach gejach, przy czym słowo „pedał” zostaje zastąpione dżentelmeńskim „homoseksualista” czy „gej”. Czy to coś złego? Oczywiście, tolerancja jest najwyższą formą cywilizacji. A to, że XV-wieczny król Anglii jest murzynem? To tylko fantastyka, prawda? PRAWDA???

Moi drodzy, w serialu „My lady Jane” – który w czwartek wylądował na Amazon Prime – król Edward jest murzynem i w dwóch scenach widzimy, że jest także gejem. To ostatnie spłynęło po mnie jak po kaczce, tym bardziej, że TO MA SENS. Wyższy cel: uświadomienie odbiorcom, że miłość jest ponad podziałami i różnicami, że nieważne, czy kochasz się z Ewianinem, czy gejem. Tak, mamy do czynienia z powieścią fantasy, która dzieje się w czasach Edwarda. A narrator nie ukrywa, że w serialu trochę zmienimy historię. A zresztą, sam serial jest iście zabawny.

Więc na czym w tym przypadku polega okno Overtona? Otóż, na tym, że Edward jest murzynem. Dowiadujemy się tego w pierwszym odcinku i szczerze? Ten fakt tak walił w oczy, że musiałam zrobić przerwę. Ale chwila, przecież narrator mówi, że zmieniamy historię i Ewianin to taka istotka, która potrafi się przemienić w zwierzę, a Anglia ma z nimi konflikt. No więc fantasy! Czego ja chcę? A w dodatku nie jestem Angielką, więc to, że WSZYSTKIE filmy i seriale zmieniają historię królów angielskich NIE JEST MOIM PROBLEMEM.

Czy ja właśnie zaakceptowałam fakt, że angielscy murz… znaczy, królowie, to murzyni? Tak, bo chcę obejrzeć wreszcie jakiś dobry serial. A „Moja lady Jane” JEST dobrym serialem, pochłonęłam go od razu.

I to jest właśnie okno Overtona – z czasem na niektóre głupoty machasz po prostu ręką, bo chcesz się – na przykład – dobrze bawić.

Ale główną bohaterką jest biała, piękna kobieta ze szlacheckiego rodu, która ma na imię Jane i nie chce wychodzić za mąż. Niestety, czasy były takie, że musi. Trochę się los do niej uśmiecha i Jane zyskuje męża, który może nie jest ładny, ale za to biały, i który skrywa pewną tajemnicę… tymczasem król Edward jak to król, ma klasyczny problem: ktoś czyha na jego życie…

Nie będę wchodziła w szczegóły historii, bo po co mam Was obdarzać spojlerami, gdy historia jest naprawdę pomysłowa. Trochę przewidywalna, fakt; ale jakże sympatyczna. To nie tylko krzywe zwierciadło tamtych czasów, ale po prostu fabuła jest tak poprowadzona, że ciężko się oderwać od odcinków i bardzo chciałam wiedzieć, co dalej. W każdym z odcinków dzieje się coś ważnego i finał zawiera jedną z piękniejszych scen, jakie ostatnio widziałam.

Niestety, produkcja nie jest pozbawiona wad. Choć na pierwszy rzut oka widać woke, to z racji tego, że serial nie ukrywa zmieniania historii, można mieć to całkowicie w zadku. Co innego jest tu słabostką i niestety, jest to muzyka. Co prawda na początku mogło się wydawać to dobrym pomysłem, bo tu mamy rockowe, nowoczesne rytmy, chyba nawet hip hop jest, ale… nie, jednak ja bym wolała soundtrack bardziej dostosowany do czasów Edwarda. Ale to tylko moje zdanie.

I również uważam, że stroje to także najsłabszy punkt „Mojej lady Jane”. Nie są one jakoś specjalnie wyróżniające się, choć przynajmniej widać, że ubrania chcą być z jednego czasu, by wszystko było dopasowane do siebie (przytyk do Brigdetonów czy jak im tam).

„Moja lady Jane” to historia na kanwie powieści Brodi Ashton, Cynthii Hand i Jodi Meadows. W Polsce książkę wydało Wydawnictwo SQN – więc jeśli ktoś czytał, to niech da znać, jakie różnice i czy była fajna 😉.

The Bodkin

Bodkin to tylko trochę lepszy serial od przeciętnego. Fakt, ma pozytywne elementy, ale też i swoje problemy. I zaczniemy od nich, bo jest tu chyba najwięcej do opowiedzenia.

Fabuła jest z pozoru prosta: grupa dziennikarzy w liczbie trzech chce zrobić podcast kryminalny. Problem w tym, że zadupie, w którym pracują – Bodkin – jest kompletną, irlandzką dziurą. A to oznacza mnóstwo trupów w szafach.

Charakterologicznie mamy tu trzy kompletnie różne charaktery i jest to siła tego siedmioodcinkowego serialu. Dove Maloney (Siobhán Cullen) to bezwzględna dziennikarka śledcza, która została zesłana z racji tego, co narozrabiała, ale ciekawość nie pozwala jej ustać w miejscu i drąży tam, gdzie nie wolno. I tak sobie człowiek jedzie na pełnej do piątego odcinka i… przewraca oczami, wzdychając ciężko. Serio, naprawdę musieliście z niej zrobić lesbijkę? Choć o tyle dobrze, że wątek ten jakoś wspiera fabułę, więc nie jest jakoś tragicznie. Reszta bohaterów ewidentnie jest hetero, ale wróćmy do ich prezentacji.

Emmy Sizergh (Robyn Cara) to typowa, młoda dusza w zawodzie, która podziwia Dove, chce być taka jak ona i jednocześnie nie bardzo wykazuje się cechami, które powinien posiadać dziennikarz śledczy. No – ale jest młoda, więc może nabierze jeszcze wprawy.

Gilbert Power (Will Forte) to narrator, jak i pomysłodawca podcastu. I cóż, serial chyba najbardziej ciekawie rozwija jego postać, bo z jednej strony widzimy, że stara się być etyczny, a z drugiej… Jednocześnie bardzo wkurzał mnie charakter tej postaci, ponieważ mamy do czynienia z mężczyzną. Problem w tym, że często sprawiał wrażenie miękkiego i raczej słabego, niż silnego, walczącego o swoje. Jasne; każdy człowiek jest inny, a prawdopodobieństwo spotkania takiego typka w realu jest dość duże. Tylko problem w tym, że ja jestem nieco przeczulona na to, co nam serwuje kinematografia, więc… zestawienie silnych femin i słabych mężczyzn trochę mnie irytuje. Ale ogólnie, dobrze się oglądało Gilberta.

Te wszystkie postaci prezentowały się dobrze, ale jakimś cudem stwierdziłam, że to nie oni błyszczą. Znaczy – aktorzy są bardzo dobrze poprowadzeni, wiarygodni i człowiek może nawet się z nimi zżyć, ale… to drugoplanowa postać skradła moje serce. David Wilmot zagrał Seamusa, który był jednym z ciekawszych bohaterów. Lawirował między sympatycznym gościem, a skurwysynem. I to się Wilmotowi niewątpliwie udało, bo tam, gdzie widz miał czuć do Seamusa sympatię, tam czuje; a tam, gdzie być na niego wściekłym, tam także to czuje.

Niestety, mamy do czynienia z kryminałem, a to oznacza typowe dla tego gatunku chwyty narracyjne. I szczerze, mnie jako osobie szczególnie lubiącej ten gatunek zaczynają męczyć wizualia typu „główna bohaterka zobaczyła wilka”. Dzizas, serio – w co drugim serialu pojawia się tajemniczy wilk, którego widzi tylko główny bohater. Jest to męczące i jak rozumiem, ma pełnić pewną symbolikę. Wszystko fajnie, ale ileż można? Nie, nie chodzi o to, że można to lepiej przedstawić; raczej o to, że to już jest mocno wyświechtane i zazwyczaj nie prowadzi do czegokolwiek. Ot, taka postać do zbudowania klimaciku.

Drugą rzeczą, którą poczułam się zmęczona, a jest gatunkowa, to retrospekcje. Gdzieś tak do połowy serialu ich nie było, a potem wpada narrator i widzimy, co bohaterowie robili kilka godzin wcześniej. I niby to okej, ale jakoś tak… nie wiem, może wpychanie w te rzeczy jakiejś ideologii typu „rozszczepienie światła” nie przypadło mi do gustu. Trochę może się czepiam, bo twórcy wyraźnie chcieli się trochę pobawić historią.

I wicie, rozumicie, ten serial ma być komedią także. I ja widzę sceny, które są obarczone komizmem, ale w zasadzie raz się tylko uśmiechnęłam czy parsknęłam śmiechem. To nie znaczy, że jest źle; raczej mój mózg dość słabo zajarzył, że „to było śmieszne”. Choć z drugiej strony – na „Spaceballs” bawiłam się dobrze, więc… no dobra, o gustach się nie dyskutuje. Może sprawdzicie sami, czy się będziecie śmiać, czy nie.

„Bodkin” ma jeszcze jeden plus – intro. Jest naprawdę klimatyczne i w sumie to dobrze, że serial stara się oddać irlandzki klimat, wykorzystując do tego także tamtejszy, regionalny język. Lubię irlandzkie pieśni, więc ich słuchanie było dla mojego ucha bardzo przyjemne, chociaż treść niekoniecznie była bardzo mityczna.

Czy polecam „Bodkin”? No cóż – jest to przyzwoity serial kryminalny z jednym przynajmniej aktorem, który błyszczy w swej roli. I chyba zapodam Wam linka do soundtracka.

Dżentelmeni

Po filmie przyszedł czas na serial i nie zawiodłam się. Od razu powiem: niezły, lepszy od kinówki i… tyle.

Eddie Horniman (Theo James) pewnego, pięknego dnia dowiaduje się o śmierci ojca. To jednak okazuje się pryszczem, bo wraz ze śmiercią wychodzi na jaw, że rodzinka uprawia zioło. I to na masową skalę, wraz z rodziną Glassów, giganta w tego typu sprawach. Mało tego, brat Eddiego – Freddy (Daniel Ings) – wpakował się przez długi w niezłą kabałę, z której trochę ciężko wyjść obronną ręką…

W ciągu ośmiu godzin – odcinków – śledzimy najróżniejsze zwroty akcji, często zabawne. Przyznaję, że dla mnie najlepszymi odcinkami były trzy pierwsze, bo to takie bardzo sprawne wprowadzenie do klimatu. Mamy tu dużo trupów i zamieszania, ale obserwujemy też, że Eddie jest idealnym przestępcą i pomimo małego doświadczenia w branży tegoż pana widz nie ma co do tego żadnej wątpliwości. A skoro tak, to w połowie zaczęłam pytać: skoro mu tak dobrze idzie, dlaczego chce zrezygnować z tak intratnego biznesu?

Miejscami serial chce robić sobie jaja – choć czarny humor niekoniecznie jest tu wyszukany, raczej autorzy stosują chwyty znane wszystkim już od dawna i… szczerze? Jakoś nie bardzo mi to przeszkadza. Dobrze się po prostu bawiłam: aktorzy dają radę, zwroty akcji również, a muzyka jest tym, co trzyma w kupie klimat. No właśnie, jeśli chodzi o muzykę, to mam tu małego mindfucka. Być może wykorzystano utwory, które występowały w filmie, ale jestem pewna, że przynajmniej dwie piosenki zostały stworzone na potrzeby nowych „Dżentelmenów” i zamiast pójść do wikipedii, zdecydowałam się obejrzeć napisy końcowe. Zero informacji xD. Ale może akurat ślepota dała się we znaki.

Tak czy inaczej, wydaje mi się, że „Dżentelmeni” to całkiem miła, zgrabna i dobra historia o branży narkotykowej. Oczywiście, trochę w krzywym zwierciadle, oczywiście, nie jest to na serio, ale wciąż wszystko trzyma się dość wiarygodnie i po prostu miło się to-to ogląda. Gorzej, że nie jest to wybitne. Czy mogło? Nie – ale ocena 8.1. na IMDB sugeruje, że jakościowo jest przynajmniej do „Mayor of Kingstown”, a nie jest. Ot, zwyczajny sensacyjniak, trochę lepszy od przeciętnego produktu i tyle. 🙂

PS.: Jak widać po samym zdjęciu, bohaterów mamy tu zupełnie innych, niż w filmie. 🙂

Dość milczenia

Zwykle mówi się, że to droga jest najważniejsza, a nie samo zakończenie. Być może, ale tu coś nie wyszło, bo… to zakończenie okazało się najciekawsze i najlepsze. A może to po prostu mnie na starość coś poszło w dekiel, bo sam „Dość milczenia” to bardzo przyzwoity serial, który ma zacne zakończenie. Ale po kolei 🙂.

„Uwaga. W środku ukrywa się gwa.ł.ciciel” – taki napis na gigantycznej płachcie zawieszonej nad wejściem do szkoły mogli zobaczyć wszyscy nauczyciele i uczniowie tejże. Przy okazji mogli obczaić osobę, która za tym wszystkim stoi – oto 17-letnia Alma (Nicole Wallace), która uchodzi za dość rozpustną i słabą uczennicę. Nie mniej, zrobiła to, co zrobiła i trzeba było wezwać policję. A zatem zjawia się policjantka Mercedes (Sara Rivero) i zaczyna kolesiówę przesłuchiwać. A historia okazuje się nie tak prosta, jakby się chciało, bo sięgająca kilka miesięcy wstecz…

Nam narracja pozwala dowiedzieć się o wiele więcej, niż dowiaduje się Mercedes. I ja jako osoba dorosła pomyślałam: ale walnięte te nastki, jakaś zupełna patologia, ale może się nie znam? Bo tu mamy wszystko: od dragów, przez se…s, a skończywszy na męskim szowinizmie wobec kobiet.

Całość to ma chyba mieć pedagogiczny wymiar, tak żeby nastki, które oglądają historię zobaczyły, że takich rzeczy się nie powinno robić. Na przykład wysyłać zdjęć pe….sów do dziewczyn. Popieram, bo to jest istnie wk$##@$@#$. Jest tu jeszcze parę wątków typu trauma, przestępstwo, se…s…. czyżbym się powtarzała? No, może – bo mi się wydaje, że treści w tych przygodach nastków nie ma za wiele, bo to się kręci wokół dragów, s….u i buntu. Na szczęście, relacje między przyjaciółkami są bardzo wiarygodne, a podkreślają to sceny, które można zinterpretować na dwa sposoby.

Pierwszy – po prostu przyjaźń między kobietami taka jest…

Drugi – propaganda LGBT. Cóż, no… można się kłócić, ale tak, uważam, że to raczej było dość wyraźnie zaznaczone i Netflix musiał się bardzo cieszyć, że dwie przyjaciółki bardziej wyglądają na lesbijki, niż przyjaciółki. Swoją drogą, ja mam z tym problem. W sensie takim, że rozumiem, co to jest przyjaźń damsko-damska albo męsko-męska, ale… właśnie popkultura, wszelkie filmy i seriale skutecznie oduczyły mnie widzenia przyjaźni na rzecz widzenia LGBT. Trochę mnie to boli, bo czuję się lekko pogubiona w temacie.

Anyway, wracając do serialu, to nie bardzo wiem, co można tu dodać. Bo widzicie, rzecz jest taka, że obserwujemy, co odjewapniają nastolatki, przez co stają się po prostu dojrzalsze. I zakończenie jest nieco teatralne, ale tak, to właśnie jest ten powód, dla którego warto przejść przez całą historię, bo jest ono po prostu ładne. Oczywiście, feministyczne, oczywiście, temat przemocy se…alnej wobec kobiet jest zaznaczony w tym serialu, ale wydaje się to być takim trochę dodatkiem, stwierdzeniem „kobiety, nie dawajcie się tak, me too”. Nie wiem, czy rozumiecie, co mam na myśli; że to nie jest główny temat, ale jest taką podpowiedzią, że to ważna sprawa.

Zgodnie z obietnicą dodaję też spis utworów, które tu wykorzystano. Chyba wszystkie są w języku hiszpańskim i są to dość takie pop-balladowe utwory, często w smutnej, zamyślonej tonacji, cokolwiek to znaczy. Tak, spodobały mi się – ale obawiam się, że znaleźć konkretne utwory na YT jest trochę ciężko przez bogactwo hiszpańskiej sceny muzycznej. Nie mniej, macie w komentarzu linka do jakiegoś soundtracka, bo faktycznie, owe dźwięki były obecne w historii.

A sama historia powstała na podstawie powieści Miguela Saeza Carrala, hiszpańskiego pisarza, który po prostu czasem tworzy historie dla młodzieży. Niestety, wszystko wskazuje na to, że w Polsce nie jest ona wydana. Cóż, szczęściem mamy przynajmniej serial…

Neon Genesis Evangelion

O „Neon Genesis Evangelion” napisano już chyba wszystko, dlatego trzeba stworzyć kolejny tekst w temacie. 26-odcinkowy serial anime JEST arcydziełem – i to niezależnie od tego, czy Ci się historia spodoba, czy nie. Posiada on muzykę, która jest wybitna, a samo dzieło ostro wpisało się w fandom mangi i anime, wywierając wpływ na kolejne produkcje.

Zacznijmy od końca

Głównym reżyserem serii był Hideaki Anno, a Shinji Ikari odzwierciedlał jego wewnętrzny stan. A ponieważ twórca zmagał się ze stanami depresyjnymi, sam bohater również się z tym boryka, Zresztą, atmosfera tego serialu od początku była ciężka, a warunki traumatyczne, więc niech rzuci ten kamieniem, kto by nie miał po tych wszystkich porąbanych wydarzeniach depresji. Ale Hideaki nie dlatego, że kierował Evą 03 miał depresję – raczej dlatego, że warunki i projekty temu sprzyjały. Na przykład, produkcyjnie „Nadia: Secret of the Blue Water” (pierwotnym twórcą był Hayao Miyazaki) to było istne piekło na Ziemi. Raz, że relacje między kreatorami były koszmarne, a dwa, że to była typowa, piekielna praca produkcyjna w typowym, japońskim studiu animacji. Dla nieobeznanych z tematem: było koszmarnie. Na dodatek załamała się produkcja pełnometrażowa filmu „Royal Space Force Honneamise” – więc, gdy Gainax zrezygnowało z projektu, Hideaki się załamał na cztery lata i wycofał się z życia. Mimo to miał on przyjaciela, który podarował mu pindylion książek psychologicznych, a Hideaki postanowił walczyć ze swoimi demonami i koniec końców skupił się na lekturach, gdzie „znalazł to, co chciał powiedzieć”. Między innymi: nie uciekaj.

„Neon Genesis Evangelion” był właśnie tym anime, w którym Hideaki Anno mógł się wreszcie wyrazić. I było dobrze aż do 16 odcinka, bo stany depresyjne wówczas wróciły. Nic dziwnego – Evangelion nagle zebrał liczne kontrowersje z powodu brutalizacji serii (tak, mówimy o Japonii), a potem z powodu zakończenia tejże. Żeby było zabawniej, jest ono jednym z powodów, dla którego NGE stał się fenomenem.

Od 16 odcinka… Gainax nie miało dobrego budżetu na animację. I niestety, to bardzo widać, jak na przykład w scenie, w której Shinji swoim mechem ściska kapsułę z istotą. Leci piosenka, widz widzi pozycję mecha i… to wszystko. Tak się dzieje, aż muzyka się skończy. Choć NGE miał wcześniej statyczne elementy, to one zaczęły być widoczne na dobre dopiero od sceny s.e.k.s.u. dla dorosłych, bo wtedy widzimy kubki i rozmowy słyszymy. Nie mniej, może to i wywołało kontrowersje, ale chciałam zwrócić uwagę, że nastolatki to nie idioci, temat s….u nie jest dla nich czymś nadzwyczajnym i taka scena nie powinna budzić kontrowersji.

Ale był 1995 rok.

Animacja komputerowa dopiero zaczęła raczkować – czego pokłosiem była produkcja „Toy Story”, ale wracajmy do anime. NGE zaczęło dopiero wykorzystywać CGI, mieszać komputer z tradycyjnymi technikami animacyjnymi. To było wręcz nowatorskie, bo studio Ghibli jęło tak kombinować w 1997 roku. Wprawdzie Miyazaki nie musiał się bać o budżet, ale to już inna historia.

Jest jeszcze jedna rzecz, o której muszę wspomnieć. „Shojo Kakumei Utena” to może bardziej pokłosie „Sailor Moon”, niż NGE, ale nie do końca. Przyjrzyjmy się scenom, w których bohaterowie są w windzie. Obie są zakratowane. Co prawda NGE nie tworzył ze swojej sceny jakiegoś turbo-widowiska, ale dynamika widoczna, a inspiracja w Utenie również widoczna jak na dłoni. Rzecz jasna, w Utenie jest to niesamowita chwila, którą zawdzięczamy muzyce głównie.

Ale! Być może NGE otworzył drzwi tym produkcjom, które chciały bardzo mocno eksplorować psychikę w przedziale produkcji dla nastolatków. Dlatego Shojo Kakumei Utena, a przede wszystkim psychodelia, 'Wirtualna Lain” (leciała na Canal+ kiedyś). Bo w pewnym momencie NGE naprawdę staje się psychodeliczny, a animacja tylko w tym pomaga.

I choć stało się tak, że zakończenie fanom się nie spodobało, więc wysyłali do studia liczne groźby karalne, a Hideaki miał nawrót depresji z tego powodu, Neon Genesis Evangelion dzięki niemu właśnie zyskał na znacznej głębi. Ta prostota tylko dodaje smaczku. Mało tego, znakomicie wtapia się w opowieść o Shinjim Ikarim i jego ekipie. Bo choć widzowie nie otrzymali spektakularnej walki, to… NGE docenia się właśnie za psychologiczne ujęcie problemów.

A serial od początku jest psychologiczny. Kiedy wjeżdżałam w ten świat, czułam, że te postacie są żywe. Że mamy tu do czynienia z prawdziwymi nastolatkami, a nie z jakimiś dziwnymi klonami (hehe), które walczą dla samej walki. Mamy tu dorastanie, mamy tu tęsknotę za byciem zaopiekowanym, stany depresyjne, właściwie… czego my tu nie mamy? Hideaki chyba wtłoczył w tę historię absolutnie wszystko, co można. Mało tego – dwa ostatnie odcinki można interpretować na milion sposobów, co też i sami twórcy zrobili. Ale o tym pewno przy okazji filmów NGE.

NGE przyczyniło się do ogromnego finansowego sukcesu studia Gainaxu, jednakże to nie on był przyczynką do padnięcia tegoż. Gainax borykało się z problemami od 2012 roku, a było to założenie restauracji, pożyczanie pieniędzy czy dziwna firma spod znaku CG i inne kwiatki. Mimo wszystko, „End of Evangelion” nie był ostatnim filmem z uniwersum, ale kolejne powstały już w nowym studiu Hideakiego, Khara.. Cóż, to tylko szczegół, bo mam wrażenie – a nie tylko ja – że Hideaki próbował tymi wszystkimi filmami oddać szacunek fanom, głównie tym narzekającym na brak bitwy w 25-26 epizodzie. Cóż, złośliwi nazywają to „nie kończącą się historią” xD.

MUZYKA

DreamStream – popowo, alternatywnie, sugestywnie @Słodko-gorzkieFilmo Granie Wydarzenia Muzyka i Czytanie.Joanka98 KLIK Music News Matthias Music District i nie pamiętam, kto jeszcze, ale… jeśli kochacie muzykę, to przynajmniej RAZ W ŻYCIU PRZESŁUCHAJCIE SOUNDTRACK NEON GENESIS EVANGELION. Na jednym razie raczej się nie skończy, ale… chodzi o to, że ona jest wybitna. W mózgu zostaje na zawsze.

Jest tak między innymi dlatego, że część utworów to po prostu klasyka – od Bacha począwszy, przez Johanna Pachelbela, Georga Friedricha, Verdiego, a na Beethovenie skończywszy. Jednakże to opening rozwala mózg.

– Muzyka jest w dechę – stwierdziła Asia. – I czuć troszkę tą psychodelę w niej.

„The Cruel Angel’s Thesis” (残酷な天使のテーゼ, Zankoku na Tenshi no Tēze)” to utwór rozpoczynający Neon Genesis Evangelion. Został napisany przez Neko Oikawę, skomponowany przez Hidetoshiego Satę i zaśpiewany przez Yoko Takahashi. I teraz tak: o samej piosence znajduje się w kij długi wpis na Wiki. Link w komentarzu, jak i również do soundtracku. Szczerze mówiąc, ten wpis to jest nic w porównaniu do tego, co mogłabym o NGE napisać. Ale…

GDZIE TA RECENZJA?!?!?!

RECENZJA

Shinji Ikari (Megumi Ogata) jest czternastolatkiem żyjącym w post-apokaliptycznym świecie. Świat został zniszczony w trakcie tzw. Drugiego Uderzenia, gdzie Anioł – istota, która wygląda dość masońsko-demoniczno-ezoterycznie (sorry, nie mogłam się powstrzymać) rozwaliła miasta, w tym Tokio. Teraz, po piętnastu latach Shinji ma objąć stery mecha – Eva 02. To, co jest tu zauważalne, to niepewność Shinjiego, ale hej – mamy tu w końcu do czynienia z nastolatkiem. I wiecie, fabularnie, pozornie jest to walka między mechami a Aniołami, ale… no, nie.

Pierwsze odcinki są wybitnie psychologiczne, a przedstawiony świat wydaje się zniszczony, pusty, postapokaliptyczny. Sceny, gdzie obserwujemy protagonistów i właściwie nikogo innego tylko nasilają to uczucie. Ponoć też nowatorskie podejście w kwestii animacji było, jeśli chodzi o rysowanie światła, cieni. No, ale wracając do fabuły, ekipa gdzieś od 5-6 odcinka zaczyna się nieźle powiększać, a widz ma wrażenie, że już jest lekko… Shinji ze swoimi stanami depresyjnymi na chwilę się uspokoił, ale nie. Zresztą, są jeszcze inni równie – jak nie bardziej – straumatyzowani bohaterowie.

Nie byłoby NGE bez muzyki.

Po pierwsze – sceny walk między Aniołami a Evami to jest coś genialnego. I o ile można stwierdzać „eee tam, animacja z 1995 nie jest tak super jak obecnie”, o tyle przy NGE to się nie sprawdza. Oczywiście, walczący robią dość dynamiczne ruchy, nie mniej, nawet jeśli widz zdąży się przyzwyczaić do walk, to… rozbrzmiewa pierwsza nuta piosenki. I już, Drogi Widzu jesteś położny całkowicie na ziemi. To, co te nuty wyprawiają z tymi scenami to wręcz mistrzostwo świata.

I one również przyczyniają się do tego, że na tym serialu jesteśmy w stanie płakać. Nie żartuję – wzruszyłam się wielokrotnie. Z jednej strony mamy głęboką jak ocean psychologię postaci, a z drugiej mamy wybitne nuty soundtracka. To daje takie combo, że nawet wiedząc, iż bohater przetrwa, po prostu popłakałam się.

Serial zawiera też jeden z najlepszych – jeśli nie najlepszy – filler, czyli odcinek „ok, zrobimy 20 minut dla zyskania czasu”. W większości przypadków kończy się to na przypominaniu poprzednich odcinków, ich streszczaniu lub podobne, męczące głupoty. Jednakże NGE zrobił to inaczej. To znaczy tak: podsumowywał, co się działo do tej pory, ale poprowadził tak narrację, że to było ciekawe doświadczenie, sprawiając wrażenie dynamizmu. No i dał dodatkowe scenki, które nieco rozszerzały perspektywę sytuacji.

„Neon Genesis Evangelion” jest jak wino. Im starsze, tym lepsze. Z jednej strony jako nastolatka mogłam się identyfikować z bohaterami – w końcu to rówieśnicy – a z drugiej strony… jako osoba dorosła, w dodatku pracująca z tematem wewnętrznego dziecka miałam efekt wow. Najpierw było to wrażenie, że NGE po prostu je w jakiś sposób opisuje, że opowiada o mnie, o moich emocjach, wszystkim tym, z czym mi się kojarzy dzieciństwo i tak dalej. I tak dotrwałam do 21 odcinka (nie śpiąc przez 48 h). Gdy wstałam, pomyślałam se: skoro NGE wspiera mój proces zaprzyjaźniania się z wewnętrznym dzieckiem, to po dzisiejszej medytacji będę miała na niego inne spojrzenie. Ale, jeśli to arcydzieło, to i tak się wzruszę. Dlatego zrobiłam medytację i dokończyłam serial. Wniosek?

NEON GENESIS EVANGELION TO ARCYDZIEŁO ANIMACJI.

Zabójczy paradoks

Dzień dobereł, właśnie skończyłam ośmioodcinkowy serial „Zabójczy paradoks”. Zgadza się, ale zarwana nocka była tego całkowicie warta.

Lee Tang (Choi Woo-sik) jest najzwyklejszym w świecie studenciakiem, który marzy wyjechać za granicę, najlepiej do Kanady. Tymczasem pracuje w sklepie i pewnej ponurej nocy zabił człowieka. W pierwszej chwili spanikował, ale gdy odkrył, że w sumie zabił złola, to to w sumie jest w porządku i warto zabijać dalej.

Opis przygotowuje nas na koreańskie „Świętych z Bostonu”, nie mniej w połowie pierwszego odcinka byłam niepomiernie zdziwiona. Ale jak to, tak niewiele się dzieje? Gdzie te zabójstwa wszystkie? Jesteśmy na drugim odcinku, a tu do Lee Tanga wpadł niezbyt miły gość i nie była to policja, gdzie są ci święci z Seulu?

Najsłabszym ogniwem jest pierwszy odcinek, chociaż to zależy od gustu. W tym serialu dużo się dzieje, jest masa fantastycznych – bo nie do końca takich oczywistych – zwrotów akcji, a psychologia jest na dość wysokim poziomie. Można powiedzieć, że wszystkie postaci są wiarygodne, być może dlatego, że serial daje czas na to, by widz się z nimi wszystkimi zżył i w miarę je zrozumiał. Najlepsze jest to, że „Zabójczy paradoks” traktuje widza poważnie. Bo mamy tu klasyczne pytanie – czy wolno zabijać złoli, bo to złole? A zamiast prostej, jednoznacznej odpowiedzi otrzymujemy całkiem ciekawe wywody bohaterów, którzy są uwikłani w bardzo trudną sprawę.

Więc, pierwszy odcinek jest najwolniejszy. Ale jeśli dacie szansę temu serialowi, to naprawdę nieźle możecie się na nim bawić. Zwłaszcza, że jest tu czarny humor i to w sporej ilości. Tyle że ja niezupełnie zdążyłam się nim nacieszyć, bo akcja w pewnym momencie tak szybowała w górę, że nie było czasu na dywagacje.

Co najlepsze, nie chciałam zarywać nocki. Znaczy najpierw stwierdziłam, że obejrzę sobie 1-2 odcinki, przy trzecim byłam już zupełnie w rękach serialu, a że była czwarta nad ranem, to stwierdziłam, że się położę, no ale nie, bo przecież muszę się dowiedzieć, co się stanie z Lee Tangiem i jego ekipą.

Całkiem niezły klimat „Zabójczego paradoksu” czyni muzyka – oczywiście, link w komentarzu.

Miłego dnia 🙂.

Namacalne dowody

Skończyłam oglądać „Namacalne dowody” i… i nie wiem. Przyznam, że pod koniec się męczyłam, ale wynikać to mogło z choroby. Albo i nie – po kolei jednak.

Bong Ye-bun (Han Ji-min)* mieszka na totalnym prawie że zadupiu, miasteczku liczącym 30 tys. mieszkańców, a sama dzielnica jest taka, że wszyscy wszystkich znają. Największe przestępstwo to ukatrupienie cebuli.

Jednak przychodzą zmiany. Prosto z Seulu przybywają dwaj mężczyźni. Jeden to policjant: Moon Jang-yeol (Lee Min-ki) i Seon Woo-Kim (Andrew Grace), stolarz pracujący w sklepie. I nagle, jak z grom jasnego nieba pojawiają się w mieście trupy. I medium, bo okazuje się, że Bong ma zdolności, przez które może poznać przeszłość człowieka/zwierzęcia. Wystarczy, że dotknie jego pupy.

Śmieszne?

Do dziesiątego odcinka ta drama jest bardzo cukierkowo-komediowa. Serio, można się pośmiać, bo ilość gagów całkiem pokaźna, a zakończenia odcinków takie, że łatwo włączyć kolejny.

Od 10-go odcinka jest gorzej, bo czułam, że powinno coś się zacząć dziać. I rzeczywiście, drama nagle zmienia nastrój z głupiej komedyjki na mroczniejszy kryminał, thriller nawet. Dobrze poznane postacie nagle zaczynają ginąć, a morderca… no właśnie: dużą zaletą tego serialu jest to, że niemalże do końca nie wiadomo, kto nim jest. Podobało mi się, jak twórcy sobie pogrywają w tym temacie z widzem.

Udało się jeszcze stworzyć dość charakterystycznych bohaterów, przy czym w k-dramie nie jest to nic nadzwyczajnego. Za to to są postacie, których łatwo polubić. Na przykład Bae Ok-hui (Joo Min-kyung), która miała charyzmę i ubierała się z tych wszystkich postaci najlepiej 😂.

Jako drama, „Namacalne dowody” mogą się poszczycić jeszcze dość przyzwoitą ścieżką dźwiękową – dwa, trzy numery bardzo mi się spodobały, a link do całego soundtracku w komentarzu.

No, ale napisałam, że miałam problem z tą dramą. Więc, kwestia jest taka, że sama zmiana nastroju nie byłaby tragedią, gdyby nie to, że jakoś od 11 do 13 odcinka obserwowałam serial, byle obserwować. To były takie… nudniejsze zwroty akcji, miałam poczucie, że niewiele się z tym dzieje. No, ale chciałam już doobejrzeć do końca, skoro tyle się działo. I… Przy trzynastym odcinku znowu mamy lepszą akcję i…

…i prawie im się udało zrobić dobry, szesnasty odcinek. To bardzo rzadko w koreańskich serialach wychodzi, bo to takie podsumowanie jakby całości i często jest bardzo nudne. I tu też było takie – mniej więcej od połowy 16 epizodu się nudziłam.

To nie jest zły serial, ale dla kogoś, kto widział całą masę seriali koreańskich, ten nie będzie niczym odkrywczym. Można się dość przyjemnie pośmiać, i ma się wrażenie, że sami twórcy też się przy jej kręceniu nieźle bawili. Ot, taki miły serialik dla odetchnięcia.

Przy okazji przypomniały mi się dramy, przy których bawiłam się o wiele lepiej. I chyba zrobię o tym posta 🙂.

* posiłkuję się danymi z IMDB. To tak, jakbyście byli zdziwieni, czemu nagle do tekstów wstawiam imiona koreańskie xD.

Spokojnie, wszystko gra

Dzień dobereł!

„Spokojnie, wszystko gra” to serial, który – wbrew przypisanej kategorii w @CANAL+ Polska – NIE JEST komediowy. Ba, nawet kategoria „czarna komedia” tu nie za bardzo wchodzi. To raczej typ serialu obyczajowego ze skłonnością do dramatu. I ten serial jest dziwny, ale po kolei.

Vivian (Thomasin McKenzie) dziedziczy po dziadku domek nad morzem. Z początku wszystkim się wydaje, że to tylko chałupka, ale już pierwszego dnia po przybyciu Vivian odkrywa, że kilkanaście metrów od niej jest tzw. klif samobójców, a jej dziadek codziennie ratował takie właśnie osoby. Sęk jednak w tym, że Vivian jest tzw. czarną owcą w rodzinie i jeden z jej braci – John (Rowan Witt) – totalnie jej nie ufa. Konflikt się dzieje… a jakby tego było mało, do Vivian przyplątała się niedoszła samobójczyni, Amy (Contessa Treffone). Nie chce odejść i twierdzi, że ona też musi ratować ludzi.

Był taki moment w serialu, który mnie wkurzył. Problem w tym, że kompletnie wypadł z pamięci. Dlaczego, za co? Być może dlatego, że historia ma w sobie coś lekkiego, coś, co każe obserwować perypetie bohaterów.

Oczywiście, musiał się w tej historii znaleźć OBOWIĄZKOWY wątek LGBT. John jest gejem, a jego partner to typowy przedstawiciel archetypu tegoż, czyli człowiek, który zawsze jest miły, delikatny i może być najlepszym przyjacielem kobiety. Aż zatęskniłam do „Przyjaciół” i stwierdzenia geja, że się zakochał w Rachel.

„Spokojnie, wszystko gra” z jednej strony chce psychologizować – i może nawet nieźle mu się to udaje. Z drugiej strony stara się bardziej wgłębić w naturę człowieka, czego przykładem jest Amy. O, chyba trochę sobie przypomniałam, na czym polegała moja złość. Bo widzicie, Amy to taka ciepła kluska, która papla o aurach, że ptak jest znakiem i tak dalej. Taki niby element komediowy. Bardzo polubiłam tę bohaterkę, ale miałam wrażenie, że serial trochę się boi dalej wyskoczyć, niż wymaga to polityczna poprawność.

Tak, są sceny łóżkowe gejów, ale spokojnie, jako rasowa homofobka po prostu je przewinęłam.

Są tu również elementy komediowe, ale jest ich znacznie mniej, niż przypisana kategoria sugeruje. Być może dlatego tak to odczuwam, bo diabelnie, cholernie, rozumiem Vivian. Właściwie to nie wiem – już w pierwszym odcinku wlazła mi gula na gardło i stwierdziłam „nie mogę oglądać takich rzeczy”, a mimo to oglądałam. Ta historia z pewnością coś w sobie ma. I w kolejnych epizodach – zwłaszcza ostatnich – byłam mocno wzruszona. Może nie potrzebowałam jakiejś dużej garści chusteczek, ale niewiele do tego brakowało.

Za to brakło czegoś końcówce – i kurczę, tu serial trochę próbował zaskoczyć, co niby się udało, ale nie udało się jednak. Finał ładnie zamyka historię i może ona być całością bez tworzenia drugiego sezonu. Nie mniej pozostawia niektóre wątki otwarte, przez co kontynuacja mogłaby powstać. I nie mam bladego pojęcia, co się z tym serialem dzieje, ponieważ widzowie sobie go cenią dość wysoko (patrz Rotten Tomatoes), a z drugiej strony nie ma żadnych wieści o ewentualnym drugim sezonie. Liczę jednak, że powstanie, choć z pewnością zadanie przed twórcami będzie dużo trudniejsze.

PS.: A co do psychologizowania, to znalazłam w tym serialu doskonałą radę do tego, jak zacząć obserwować myśli. Niech będą jak liście, które opadają. Problem w tym, że bohaterka szybko stwierdziła „to nic nie daje”. Cóż – może dla niej… bo uważam, że to doskonała myśl, by przestać wczuwać się w myśli. Dobra, miłego dnia.

El Mariachi

Trailer „El Mariachi” przypominał o „hicie” (cóż – dla wielu to film z jakiegoś powodu wybitny, ale na pewno Oskarowy) „Boy’z N’ The Hood”. Wtedy Columbia Pictures dała szansę 23-letniemu Johnowi Singlentonowi nakręcić film. Dwa lata później dała szansę Robertowi Rodriguezowi, który również miał 23 lata. Chodziło o dystrybucję raczej, bo o ile mi wiadomo, Rodriguez stworzył „El Mariachi” z własnych pieniędzy, a budżet wynosił 7 tys. dolarów. Na ekranie widzimy jego rodzinę i przyjaciół. Mówi się, że gdyby nie potrzeba trzymania kamery w ręku, to Rodriguez sam także by zagrał, no ale mus to mus. W „El Mariachi” stworzył niemal wszystko – od montażu, przez muzykę, na scenariuszu kończąc.

„El Mariachi” to pierwsza część „Desperado” – i nie martwcie się, jeśli nie widzieliście, to trochę straciliście, ale nie aż tak, by było tragicznie xD. Bo widzicie, pierwszy pełnometrażowy film Rodrigueza to jest prosta historia. Oto młody człowiek, El Mariachi (Carlos Gallardo), który chce być mariachim. Wstępuje więc do meksykańskiego miasteczka-zadupia (Jimenez), gdzie zostaje pomylony z lokalnym gangusem, Domino (Consuelo Gómez). Tak zaczyna się walka o życie…

Film trwa jakieś 79 minut, więc jest bardzo krótki, treściwy i jest przeżyciem. Zgarnął zresztą 7 nagród, w tym na Sundance (dramat). I powiem tak: z filmowcami dzieje się coś dziwnego, bo zwykle jest tak, że im młodszy, tym tworzy lepiej. „El Mariachi” to doskonały tego przykład, jeśli chodzi o pracę kamery szczególnie. Widać, że jej ruchy są trochę na intuicję, trochę nieokiełznane, ale jakie świeże, dynamizujące! Wystarczy sobie porównać z „Desperado” z 1995, czy z „Pewnego razu w Meksyku” z 2003, by zobaczyć różnice w narracji, w prowadzeniu kamery. Owszem, Rodriguez nadal nie boi się pewnych eksperymentów, ale… to już nie do końca to samo.

Jeszcze jedna rzecz mnie ujęła w „El Mariachi” i wcale nie był to meksykański, którym posługują się w filmie. To była muzyka. Niekoniecznie wybitna, ale świetna, i jeśli miałabym podać studentom filmoznawstwa przykład, gdzie muzyka gra drugą rolę, wbijając się w to, co się dzieje na ekranie, tworząc jego niezwykły klimat, to będzie to właśnie „El Mariachi”.

– Masz tu 7 milionów, nakręć jeszcze raz tę historię – powiedziała Columbia Pictures do Rodrigueza. I Rodriguez dał jeden z najlepszych akcyjniaków, a przynajmniej jeden z moich ulubionych filmów. W ogóle, przy „Cancion del Mariachi” mam wrażenie org.azmu, bo to jest niesamowita piosenka i jedno z lepszych, filmowych wejść. Zresztą, „Desperado” im starsze, tym lepsze.

Nie wiem w ogóle czy da się ten film zespojlerować, ale właśnie odkryłam, że to jest jeden z tych, które można oglądać pindylionowy raz i tak jakby się go widziało pierwszy raz. A to dlatego, że choć muzyka zostaje w głowie (niesamowite Los Lobos!), to fabularnie szybko z niej wychodzi. Ale to dobrze.

W „Desperado” – jak wiemy – El Mariachi gra już Antonio Banderas, co jest okazją do tego, by Rodriguez zabawił się nieco widzami. Ci, którzy widzieli jedynkę skapną się, że jedno wspomnienie było z poprzedniego filmu i… uwaga – tu teraz też gra Banderas. Tworzy to bardzo ciekawe wrażenie: z jednej strony, jakby od tamtego momentu minęło wiele lat; z drugiej – dla tych, co nie znali jedynki – wspomnienie jest takie trochę fikcyjne, no bo przecież El Mariachi poluje na kolesia, co zabił jego ukochaną, ne? No, przynajmniej tak myślałam do momentu obejrzenia jedynki. A przyznaję, nie było to łatwym zadaniem, bo ta część swego czasu miała słabą dystrybucję w Polsce.

I teraz tak – ruchy kamery są tu nadal ciekawe, ale to już nie jest to nieokrzesane filmowanie, co w jedynce. Nie przeszkodziło to jednak dać Rodriguezowi jedne z najlepszych scen w akcyjniaku.

I UWAGA, LEKKI SPOJLER:

W momencie, kiedy Banderas i Carolina (Salma Hayek) się kochają, ona postanawia zaśpiewać. Ten widzi, że oj, ktoś chce ich zabić. I to była po prostu iście genialna scena: raz, że muzyka znakomicie skomponowana w sytuację, dwa, że trzyma w napięciu.

KONIEC SPOJLERA

W ogóle dzięki „Desperado” odkryłam świetną kapelę – Los Lobos i zakochałam się w tej muzyce.

Z pewnością jeszcze nie raz sobie przypomnę „El Mariachi” i „Desperado”, ale nie wiem, czy to samo będę robić z „Pewnego razu w Meksyku”.

Wydaje mi się, że Rodriguez chciał za dużo opowiedzieć w dwóch godzinach. Z jednej strony mamy zamach na prezydenta Meksyku, z drugiej wątek zemsty, a z trzeciej bardzo ciekawego agenta CIA (Depp). Tylko że pierwsza połowa to jakieś drobne wprowadzenie do wielkiej akcji, przy czym miałam wrażenie, że gdzieś się ulotniła ta fantazja, w której kapela El Mariachi wybija wszystko, co się rusza. Owszem, w filmie nie brak chwytów a’la Rodriguez, ale… coś tu odeszło. To samo z tęsknotą Banderasa za Hayek – bo Carolina jest na ekranie kilka minut, a szkoda. To był ogromny i szalony potencjał, by opowiedzieć o parce, która rozbija wszystkich gangusów w Meksyku. No i nie ma. A nie ma dlatego, że Banderas chce się zemścić za śmierć ukochanej i córeczki. I może to by znacznie lepiej wybrzmiało, gdyby Rodriguez skupił się na samym Banderasie, a nie dał pindyliona nowych postaci, które rozpraszają akcję.

Co do muzyki – ta dziwnym trafem dopasowuje się najlepiej do filmu wtedy, kiedy na ekranie widać już pełną siekankę. Więc powiem tak: nie jest najgorzej, jest dobrze, ale i tak dźwięki nie przebijają się tak ekstremalnie fantastycznie, jak w „El Mariachi”.

„Pewnego razu w Meksyku” to najsłabsza część trylogii, ale za to jest jeszcze serial, który na tę chwilę ma już jakieś 116 odcinków. Columbia i Sony w 2014 roku postanowiły dać hiszpańskojęzycznemu światu taki właśnie serial, on ma na IMDB 7.4., ale… nie obejrzysz sobie bez VPN i na legalu.

Powiem tak: nie znam hiszpańskiego, a na streamingu serialowy „El Mariachi” nie bardzo jest do złapania. Próbowałam wyczaić, w którym kraju Amazon odpalił kilka odcinków, ale wygląda na to, że nigdzie. Cóż, pozostało wdrożyć plan B i uruchomić Dailymotion+VPN. Nie ma napisów, jak w jutubie, ale i tak zaryzykowałam.

I niemal natychmiast pożałowałam.

Spokojnie – Rodriguez nie robi tu paździerza. Wręcz przeciwnie!

Kamera czasem uchwyci jakieś zwierzątko na drodze, widać starania, by światło odgrywało ważną rolę w tych ujęciach. Już samo to buduje klimat pustki, klimat niezbyt przyjaznego Meksyku. A teraz dodamy do tego niemal znajome dla ucha dźwięki, bardzo charakterystyczne dla el Mariachi i jedziesz… Pierwszy odcinek zaczyna się od akcji: wchodzi do chałupy młody i widzi, że domownik jest umierający. Okazuje się, że ktoś mu wbił nóż w d. Tak to wyglądało. Czarny humor? Może trochę tak, bo młodego dopada policja i ląduje w więzieniu, gdzie ma odegrać pewną rolę. I przenosimy się do momentu, kiedy młody jeszcze nie wpakował się w poważne tarapaty. El Mariachi – w liczbie mnogiej – mieli podbić jakieś zadupie meksykańskie, ale jeden z nich miał bombę, a dzieciak pomylił ją z gitarą i jebło. W kontrze do tego wydarzenia złole porywają młodego i go torturują. Nie mam pojęcia, jak się dogadali, bo nie znam hiszpańskiego, ale gdy fabuła przeszła do dwóch barmanek, to trochę się ich gadaniną znudziłam i odpuściłam dalszy seans. Ufff.

Ale tak – serial „El Mariachi” płynie i niesamowicie mi żal, że nie ma jak go obejrzeć z napisami po angielsku choćby i tylko. To jest co prawda akcyjniak i obraz wiele mówi, ale kurczę… to dobry serial.