Spaceballs

Dzień dobereł. 🙂

Mel Brooks chce zaryzykować, więc zapowiedział kontynuację „Spaceballs”. Cóż – przydałaby się nam porządna parodia Star Wars, prawda? Niestety, czasy mamy takie, że zamiast się cieszyć nową produkcją, to ludzie stwierdzają: „ale czy da się zrobić taki film w dobie poprawności politycznej?”. To jest smutne, tym bardziej, że „Spaceballs” z 1987 roku nie jest jakimś turbo deptającym po świętościach filmem. No dobra, może i jest, w swoich czasach…

* * *

Dawno, dawno temu, w odległej galaktyce mamy dwóch typków: Samotną Gwiazdę (Bill Pullman) oraz Barfa (John Candy). Są oni zadłużeni, więc na wczoraj potrzebują pieniędzy. Tymczasem Kosmiczni Jajcarze czyhają na powietrze z Planety Druidy, skąd zbiegła z własnego ślubu księżniczka Vespa (Daphne Zuniga). To wszystko brzmi aż nadto znajomo, prawda?

Cóż – film nie ukrywa, że jest parodią Star Wars. Łapie się właściwie prawie wszystkiego, co znamy ze słynnej serii, ale jakoś w połowie filmu dotarło do mnie, że „Spaceballs” stosuje naprawdę sprytne chwyty. Czy świetne? Cóż – kwestia humoru. A ten jest prosty jak budowa cepa i zalicza się raczej do „tak głupie, że aż śmieszne”, dlatego nawet osoby, które nie kojarzą SW powinny się na tym dobrze bawić. Jednakże, im dalej w głąb tego prostackiego nawet miejscami humoru, tym widz bardziej ogarnia, że oni tu sparodiowali Obcego (tak), Planetę Małp (znakomity numer), a ponadto miałam wrażenie, że twórcy naśmiewali się z samych siebie, czyli – z Amerykanów, tak ogólnie rzecz mówiąc. I korpo. Plus „Spaceballs” wydaje się być takim trochę filmem meta, ponieważ nikt nie ukrywa, że bohaterowie także kręcą film xD.

Brzmi to wszystko rewelacyjnie, prawda?

Jednak, gdy się to wszystko ogląda, to niekoniecznie ma się wrażenie, że to jest komedia wszechczasów. Owszem – jest bardzo śmiesznie, zwłaszcza wtedy, kiedy wiemy, czego się spodziewać. Jednakże obawiam się, że „Spaceballs 2” może zostać źle przyjęte na skutek zbytniego idealizowania jedynki. Bo umówmy się – Mel Brooks i pozostali scenarzyści (Thomas Meehan, Ronny Graham) wcale nie stosują jakiś bardzo odkrywczych elementów, wcale nie są to jakieś super zabiegi, czy też odważne. To po prostu bardzo prosty humor, który w jakiś sposób śmieszy. Być może właśnie przez jego prostotę.

Ale o jedno chciałabym prosić Mela Brooksa: żeby tytuł dwójeczki, którą podał w filmie faktycznie się ziścił. Tak, wiem – humor lat 80′ czy 90′ mógł się nieco zestarzeć, ale… to by było bardzo meta nawiązanie, śmianie się z samych siebie.

Co do muzyki, to również w dźwiękach słyszymy wyraźne podteksty do Star Wars. Ponieważ mieliśmy lata 80′, a także to, że film na jednym motywie nie mógł jechać, stworzono fantastyczną, rockową piosenkę „Spaceballs”. Innych, podanych w napisach nie bardzo kojarzę 😅.

Miłego dnia 😉.

Dżentelmeni

Było mi przykro, kiedy Netflix zafundował serial „Dżentelmeni”, powiązany z filmem z 2019/20 roku, którego reżyserią zajął się Guy Ritchie. Co ma piernik do wiatraka? Ano – pełnometrażówka była dostępna na VOD, tyle że za opłatą. Średnio mi się widziało inwestować w akcyjniaka, chociaż na IMDB „Dżentelmeni” zebrali 7.5, więc całkiem przyzwoitą ocenę. I chyba właśnie dlatego się zawiodłam.

Zwalić na nastrój do końca nie mogę, gdyż szukałam dokładnie czegoś takiego, jak „Dżentelmeni” – z akcją i humorem, jednym słowem: film ma być lekki. I ten akurat taki jest.

Michael Pearson (Matthew McConaughey) prowadzi niezbyt legalny biznes w Wielkiej Brytanii, a wspiera go całkiem sympatyczny z pozoru pan – Ray (Charlie Hunnam). Niestety, pewnego dnia wszystko się pierniczy. My poznajemy bohaterów w momencie, kiedy pewien detektyw – Fletcher (Hugh Grant) – składa Rayowi całkiem ciekawą propozycję biznesową. Więc przez prawie cały film śledzimy retrospekcje, które do tego doprowadziły i jest w nich trochę akcji, przyznaję.

Ale film generalnie dupy nie urywa.

Właściwie nie wiem, co poszło nie tak, bo teoretycznie mamy gwiazdy na ekranie, humor (i tu można się zaśmiać), no i robienie sobie jaj z dosłownie wszystkiego, jak leci. Może było w tym wszystkim za mało Johna Wicka i trochę za dużo dialogów. Cóż, chyba po „Miss Sloane” czuję się wymęczona filmowymi rozmowami i bardzo, bardzo potrzebuję Johna Wicka…

Natomiast niezależnie od tego, ścieżka dźwiękowa to dość przyjemne przeżycie i chyba najlepsze z „Dżentelmenów”. Może nie daje się we znaki w każdej chwili, ale przynajmniej trzy utwory: „Shimmy Shimmy Ya”, „Count Your Blessings” czy „Cumberland Gap” Davida Rawlinga to dla mnie czysta przyjemność. Takie pop-ballady, jeśli się nie mylę. Fani hip-hopu też trochę znajdą tu dla siebie miejsce, ale ja akurat za tym gatunkiem nie przepadam.

No i ostatecznie nie wiem, dlaczego „Dżentelmeni” zbierali i zbierają tak dobre oceny. Cóż, może stałam się zbyt wymagająca po tych wszystkich dramatach…

Kontakt

Przypuszczam, że moje pierwsze zetknięcie z „Kontaktem” było fatalne w swych skutkach, bo nie rozumiałam ni w ząb, czemu ten film jest tak powolny, pomimo oznaczenia „science fiction”. Okazuje się jednak, że dla widza dorosłego to jest film bardzo głęboki i chyba uznam go za jeden z piękniejszych w tym roku.

Ellie Arroway (Jodie Foster) jest naukowcem, którego marzeniem jest nawiązanie kontaktu z obcą cywilizacją. Oczywiście, cel dla wielu wydaje się być bezsensowny, to też trudno zdobyć pieniądze tak od samego rządu, jak i od prywatnych sponsorów. I w momencie, kiedy Jodie dawała pokazówkę-przemowę przed jednym z nich zdałam sobie sprawę: ej, ja ten film oglądałam! Ten właśnie moment zapamiętałam!

Ale momentów w „Kontakcie” jest znacznie więcej.

Bo choć widz ogląda historyjkę o próbie kontaktu z obcą cywilizacją, to tak naprawdę jest to tylko pretekst do przekazania o wiele głębszych treści. Film stawia pytanie nie tylko, czy jesteśmy sami, ale w ogóle – jacy i kim jesteśmy, zadaje pytania filozoficzne typu „czy Bóg istnieje”. I wiecie, z pozoru to może wyglądać jak agenda religijna, ale… koniec. Ostatnia godzina to jest przeżycie. Nie chcę spojlerować Wam za bardzo, ale moim zdaniem stworzono tu jedną z najpiękniejszych scen w historii kina amerykańskiego, taką… kurde, jeśli Wam opowiem, to zdradzę szczegół tejże xD. Z drugiej strony – przypuszczam, że to, co pokazuje ekran jest o wiele lepsze od słów.

Nie czytałam powieści Carla Sagana, na której bazuje film. Nie mniej, przypuszczam, że kino opowiedziało o wiele lepiej historię. Nie dlatego, że pan literat to grafoman, a właśnie dlatego, że kino posługuje się obrazem i dźwiękiem. W tym przypadku kluczem są wizje kosmosu, jakie znamy ze zdjęć NASA. I powiem Wam, że one zachwycają mimo upływu czasu. Jest to wszystko – fabuła, gra aktorska Foster, obraz, dźwięk – tak ze sobą skomponowane, że człowiek po seansie myśli sobie „o Boże, jakie to było piękne”. Tak po prostu, mimo że „Kontakt” wyszedł w 1997, a więc efekty powinny już ostro trącić myszką. A może po prostu film wygrywa, bo nie silono się tu na jakieś wydumane efekciarstwo, a leciało po najprostszych rzeczach? Co nie oznacza, że przy produkcji nie pracowało stado specjalistów. Pracowało, a za dodatkowe efekty wizualne odpowiedzialny był PETER JACKSON. Tak, ten Jackson! Po zobaczeniu jego nazwiska stwierdziłam: to już wiem, czemu ten film tak urzeka. 😉

Jodie Foster niewątpliwie błyszczy na ekranie. Zawsze była dobrą aktorką, ale ona potrafi grać emocje, twarzą, głosem i szczerze? Może nie dostała za rolę Oskara, ale oddała postać Ellie w przejmujący sposób. Pozostała ekipa była przyzwoita, myślę, że się spisali.

Jako ciekawostkę podam Wam, że w filmie wystąpił Bill Clinton jako on sam. Podobno to nagrania archiwalne, ale wow, bardzo się zdziwiłam, gdy go pierwszy raz w „Kontakcie” zobaczyłam, bo to było bardzo realistycznie rozegrane 😃. Aż musiałam obejrzeć napisy, ale niestety, nie został w nich wymieniony XD.

W 1998 roku „Kontakt” uzyskał nominację za najlepszy dźwięk. I szczerze? Nie było szans wygrać z „Titanicem”*. Jednakże uważam, że warstwa dźwiękowa „Kontaktu” jest bardzo ciekawa. Przede wszystkim dlatego, że muzykę słyszymy głównie w pierwszych i ostatnich sekwencjach, a reszta to jest właściwie dźwięk tła, wypowiedzi aktorów. Gdy bohaterowie namierzają sygnał od obcych, scena zostaje rewelacyjnie poprowadzona, bo z jednej strony widać, że film gra samym dźwiękiem, a z drugiej widz odczuwa niepokój i ekscytację. To było takie wow.

Zresztą, reżyser – Robert Zemeckis – bardzo sprawnie opowiada, tak że film płynie i praktycznie nie chce się go przerywać.

Polecam 😉.

#contact#sciencefiction#kontakt#adaptacja#pięknyfilm#głębokifilm#jodiefoster#filozofia#kosmos

* o Oskara w tej kategorii walczyły jeszcze: „Con Air” (Kevin O’Connell, Greg P. Russell, Art Rochester), „L.A. Confidential” (Andy Nelson, Anna Behlmer, Kirk Francis), „Air Force One” (Paul Massey, Rick Kline, Doug Hemphill, Keith A. Wester). Titanic (Gary Rydstrom, Tom Johnson, Gary Summers, Mark Ulano – jak widać, jedni z najlepszych speców w swojej branży). W „Kontakcie” za najlepszy dźwięk odpowiedzialni byli Randy Thom, Tom Johnson, Dennis S. Sands, William B. Kaplan.

Kingsman: the secret service

Ależ to była dobra rzecz! I na podstawie komiksu, może to ważne 😉.

Eggsy (Taron Egerton) nie ma łatwego życia. Jednak po licznych perypertiach udaje mu się trafić do tajnej organizacji, która jest tak tajna, że nie podlega jakimkolwiek rządom – podlega tylko sobie. To są Kingsmani…. którzy mają pewien problem w tej chwili – stowarzyszenie Valentina chce zniszczyć ludzkość, bo wicie, rozumicie, ocieplenie klimatu.

I w zasadzie – tu powinnam przestać gadać o fabule. Ja wiem, że film dawno, ale prosiliście o nie spojlerowanie, więc trzymam się tego. Bo im mniej wiesz o filmie, tym lepiej. No, dodam jeszcze na koniec, że niektóre zwroty akcji były dość zaskakujące – oczywiście jak na tamte czasy, ale i dziś wzbudzają ciekawość.

Tak czy inaczej, ten film jest zrealizowany bardzo dobrze. Posiada znakomitą muzykę (link do soundtracku w komentarzu), świetną – bo dynamiczną – pracę kamery, wspaniałą choreografię walk i fabularnie, to jest bardzo smaczny kąsek wśród akcyjniaków. Dla fanów gatunku rzecz obowiązkowa.

I tyle xD. Miłego dnia ;)).

PS.: Tak, jest tam dość zabawnie, mam wrażenie, że twórcy sobie trochę robili jaja z teorii spiskowych, jak i z samego gatunku (patrz: pierwsze minuty filmu, to jest parodia do któregoś filmu, ale nie pamiętam, jakiego xD).

El caso Asunta

Mam problem z tym serialem, ponieważ trochę się od niego odbiłam, ale… to nie wina serialu. To wina historii, którą wybrano do opowiedzenia.

W 2013 roku Hiszpanią wstrząsnęła sprawa Asunty – adoptowanej Chinki, która została zamordowana przez… no właśnie, przez kogo? Sprawa wydaje się być z pozoru prosta: oto mamy małżeństwo, które nie ma zbyt udanych relacji, a kluczem do rozwiązania jest zniknięcie Asunty. Ale czy aby na pewno? Powiedzmy wprost: to jest sprawa poszlakowa i to w dodatku taka, w której z kilku kilometrów widać, że absolutnie NIC SIĘ NIE KLEI.

Wiemy w zasadzie tylko dwie rzeczy. Rosario Porto (Candela Pena) i Alfonso Basterra (Tristan Ulloa) podawali dziewczynce prochy, dzięki którym dziewczynka – mająca wówczas 12 lat – stawała się bardziej ospała, mniej żywiołowa i to miało im pozwalać na zajęcie się sobą. Z perspektywy singla, którym jestem wydaje się to być ciekawe, bo zawsze mi się wydawało, że im mniejsze dziecko, tym więcej roboty. A para była z Asuntą praktycznie od samego początku, bo wzięli ją do siebie, gdy ta miała kilka miesięcy. Serial niezbyt wyjaśnia, jak przebiegała adopcja, ale w sumie nie jest to takie ważne – ważne, że w telewizji rodzice mogli poszpanować dobrym uczynkiem. I tak też jest. Te postacie są przedstawione z jednej strony jako osobowości niezbyt przyjemne, a z drugiej, jako osobowości pełne emocji i ciepła.

Produkcja nie staje po niczyjej stronie, ale szczerze mówiąc to, w jaki sposób zagra Candela Pena i Tristan Ulloa powinno być w jakiś sposób nagrodzone. Ci bohaterowie błyszczą, dają omamić sobą widza. Wierzymy pani Rosario Porto, wierzymy panu Alfonsowi Basterrze, bo pokazują sobą pełny wachlarz emocji. I szczerze mówiąc, wygląda na to, że aktorka w jakiś sposób oddaje hołd Usancie, a może i matce? Ta bowiem w 2020 roku popełniła samobójstwo. Nie mniej – serial znakomicie pokazuje, w jaki sposób niestabilny psychicznie człowiek może sobie zniszczyć życie.

Para została skazana na 18 lat więzienia. On utrzymuje, że jest niewinny i z tego też powodu odsiedzi cały wyrok. I problem w tym, że nie mam powodu, by gościowi nie wierzyć. Tak, wiem, socjopaci czy psychopaci potrafią sprawnie manipulować, ale z perspektywy historii, jaką tu ukazano wiadomo tylko jedno.

HISZPAŃSKIE INSTYTUCJE SĄ CHUJOWE!!!!!!!11111

Wiem, że to była sprawa bardzo trudna, bo nic się w niej nie kleiło. I wybór tej story jest największą wadą opowieści, ponieważ widz ma wrażenie, że nic się tu nie klei, a że nic się tu nie klei… to mogli iść dalej, prawda? I tak zaznaczono, że serial został lekko udramatyzowany, by był lepszy efekt. Ale… przez to, że nie chce się opowiadać po żadnej stronie, widz nie dostaje tortu z wisienką. Serio. Gdyby bardziej przyjebali w system, gdyby bardziej pokazali, to może by coś z tego było. Twórcy – którzy już wcześniej zrobili dokument o sprawie – utrzymują, że jest to historia o rodzinie, o ważnej jej funkcji. Ale ja jako widz – w dodatku singiel – nie poczułam tego. Nie poczułam tej tęsknoty za więziami rodzinnymi czy coś. Po prostu… nic. Pokazano, co miano pokazać, zachowując szacunek do osób, które wzięły udział w sprawie. I tyle. To błąd narracyjny, że serial nie chce wbić się jak nóż w żaden konkret. Oczywiście, można to zrozumieć „szacunkiem do ofiary”, ale to za mało. Bo widzicie – im serial nośniejszy, tym więcej osób poznaje sprawę, a to z kolei może przyczynić się do lepszego upamiętniania ofiary. Ufff, długi wywód.

Przez ten rozkrok niektórzy widzowie mogą stwierdzić, że „Sprawa Asunty” jest nudna. I trochę się z tym zgadzam, ponieważ serial nie zawiera czegoś, co ewidentnie zapada w pamięć. A szkoda. Ale mimo wszystko polecam zobaczyć przynajmniej dwa pierwsze odcinki, bo one są najlepsze i widać fenomenalną grę aktorską Candeli Peny (o której zrobiło się z tego powodu głośno w Hiszpanii) i Tristana Ulloy, którego rolę niektórzy krytycy oceniają jako rolę życia.

Psych

Dzień dobereł. Pierwszy plakat to prawdopodobny winowajca zaistniałej sytuacji, a drugi obrazek to stan mojego interneta z Playa. I nie, nie mam dostępu do światłowodu.

O „Psych” już pisałam wcześniej, ale myślałam, że skończę na ośmiu odcinkach pierwszego sezonu. Plan nie wypalił, bo się skończyło na obczajeniu ośmiu sezonów. To trochę duży kaliber, bo serie mają od 22 do 16 odcinków (ostatni ma 10). I myślę, że warto powiedzieć sobie o paru sprawach, przez które skończyło się to tak, jak się skończyło. Zapraszam.

🤣 Humor to chyba główna przyczyna, bo niemal nie było odcinka, na którym bym nie rąbnęła śmiechem. Owszem, oglądanie ciągiem może spowodować, że formuła będzie nudniejsza, nie mniej nadal ten serial bardzo śmieszy. Szczerze mówiąc, na niektórych odcinkach niemal płakałam ze śmiechu.

😍 Nawiązania do kina. Nie przebiję wiedzą Shawna Spencera (James Roday Rodriguez) w tym zakresie, ale kiedy zauważałam odniesienia, to robiło się jeszcze bardziej śmieszniej, niż było śmiesznie. Właściwie to w każdym odcinku jest jakieś odniesienie i tylko szkoda, że nie wiem, czy Spencer ma na myśli seriale, czy film „Partnerzy”. Reszta da się odnaleźć – jak na przykład „Ostatnie lato” z 1969 czy „To nie jest kraj dla starych ludzi”. Tak, serial ewidentnie zachęca do sięgania po inne twory kultury i chwała mu za to, bo to bardzo szlachetne i tak się to powinno robić. A „Psych” bardzo często parodiuje formuły, ale o tym może za chwilkę.

😊 Muzyka jest wbrew pozorom bardzo ważna. Nie ma tu jakiegoś bardzo czaderskiego budowania klimatu rodem z „Gry o tron” HBO, ale za to mamy proste rzeczy, typu: zmieńmy opening. I tak na przykład w paru odcinkach opening jest w innym języku czy aranżacji, co znacząco wprawia widza w klimat. Żałuję tylko, że było tak mało eksperymentów, ale rozumiem – czuwanie nad produkcją ogólnie to ogrom pracy, a czasu niekoniecznie dużo.

🫣 Politpoprawność, która jest jak kot Schrodingera. Serial produkowany w latach 2006-2014 nie jest produkcją Disneya, czy innego Netflixa, więc może politpoprawność aż tak bardzo nie uwiera. Ale mam wrażenie, że twórcy tu poszli zupełnie po bandzie i tak naprawdę robią sobie jaja ze wszystkiego, a już chyba najbardziej z woke. Gus (Dule Hill, czarnoskóry aktor) w pewnym odcinku stwierdza, że Shawn jest rasistą, a w innych jest kompletna parodia tego wszystkiego. Ale to jest możliwe tylko dlatego, że absolutnie wszyscy bawili się konwencją „Psych”. I pod tym względem, im dalej w las, tym lepiej. Tak, najbardziej zwariowane, zabawne epizody to te, które powstawały już w późnej fazie serii.

😲 Jak nie lubię, gdy coś jest opisywane jako kryminał/cokolwiek i nagle w połowie zaczyna się coś innego, fantastycznego, tak w przypadku „Psych” mogłabym taki zabieg wybaczyć. Jasne, zabawa konwencją to jedno. Ale twórcy sami przyznają, że na planie panowała bardzo kreatywna atmosfera, często też zabawna. Tak na przykład, Steve Franks przyznał, że chciałby zrobić odcinek o podróży w czasie. I jeszcze parę innych pomysłów, ale problemem była telewizja, bo nie byli pewni, czy ta by klepnęła pomysły. Były one tak odjechane, że to zakrawało na abstrakcję. Jednakże udało się wykombinować jeden z najbardziej kreatywnych odcinków, w którym Shawn zastanawia się nad alternatywną wersją wydarzeń. To było bardzo ciekawe doświadczenie i mi się kojarzyło z prawem założenia. Nie wiem, czy warto tu ten temat rozwijać, ale nie jest to jedyny interesujący przypadek. Mamy jeszcze totalną parodię niektórych hitów, na przykład „To nie jest kraj dla starych ludzi”, dwa musicalowe odcinki i kilka mroczniejszych. Całkiem zgrabna historia z tego wychodzi.

🧐 Nie ma tu Oscarowych ról, nie mniej znowu – im dalej w las, tym lepiej. Być może wynika to z zażyłości ekipy, bo w serialu naprawdę widać, że ci bohaterowie do siebie docierają. Dwóch głównych protagonistów – Shawn i Gus – grają całkiem nieźle, ale… myślę, że na końcu przede wszystkim błyszczeli Carlton Lassiter (Timothy Omundson), Juliet O’hara (Maggie Lawson) – w ostatniej, finałowej scenie ma się wrażenie, że Lawson nie tyle gra, co staje się O’harą.

🫣 Przyznaję – seria ma na tyle dużo odcinków, że pod koniec postanowiłam iść na skróty, co nie zawsze mi się udawało, a to przez to, że atmosfera „Psych” wprawia mnie w totalne odprężenie. Nie mniej, poszłam na stronę IMDB i leciałam wg najlepszych epizodów, co nie było łatwe, bo większość odcinków waha się między 7.+ a 8.+. Mimo to mam wrażenie, że niektóre wątki zostały pourywane i jakoś tak splecione na szybko, jakby aktorzy musieli się wycofać z projektu ze względu na inne projekty aktorów. Tak było z postacią Rachael (Parminder Nagra), która pojawiła się tak szybko, jak szybko zniknęła, choć widz miał wrażenie, że wszystko idzie w jak najlepszy scenariusz. Trochę też taki los czekał samą O’harę – była, ale nagle jakby zniknęła. I oczywiście przeniesienia w policji się zdarzają, ale tu nie czułam, by sytuacja była w pełni jasna. Ale może się czepiam i po prostu w którymś ze słabszych epizodów sytuacja jest całkowicie wyjaśniona. Dobra, bo sama zaczynam krążyć wokół tematu, jak po orbicie planety…

🥲 Finał – i tu będzie trochę spojlerowo, a trochę nie. Z opisu odcinka wynika, że Shawn przeprowadza się tam, gdzie jest O’hara, czyli bodaj do San Francisco. Uważam, że zmiana miejsca bohatera to jest najgorszy typ zakończenia długiej, wieloletniej serii. I wiele hitów już się tak kończyło, poczynając od „Ally McBeal”, a skończywszy na „Friends”, ale, no… człowiek by chciał, by na końcu było jakieś pełne walnięcie. I w „Psych” tego walnięcia nie ma, niestety. Jest za to coś innego, i w sumie w klimacie całego serialu. Bo okazuje się, że Gus i Shawn w San Francisco nadal będą kontynuować swoje kariery detektywów, i to mi się spodobało. Nie spodobało mi się natomiast, że nie ma ciągu dalszego.

Tu powinnam postawić kropkę nad i, ponieważ zastanawianie się nad materiałem, który robi sobie jaja z woke w czasach woke jest trochę stratą czasu. Bo otóż, wiadomo, że „Psych” dziś nie mógłby powstać z taką swobodą, jak w tamtych latach.

„Psych” to bardzo dobry, komediowy serial z nutką kryminału. Polecam każdemu na chandrę. I nie, nie żałuję, że przez niego oglądanie czegokolwiek ograniczyło się tylko do Netflixa, bo Netflix sobie radzi z niskimi szybkościami internetowymi. Reszta niestety nie.

PS.: Postaram się dokończyć „To nie jest kraj dla starych ludzi”, choć z takim tempem sieci może być ciężko. I zastanawiam się też, co z seansem „Na południe”, bo to jest bardzo długi serial z bardzo ciekawym, kanadyjskim klimatem lat 90′. Jutro postaram się zrobić recenzję „Ostatniego lata” z 1969 roku. Trzymajcie się i miłego dnia!

Algorytm miłości

CANAL+ Polska dawajcie mnie drugi sezon „Algorytmu miłości”!

Jestem zdziwiona, że na Filmweb ten komediowy, dziesięcioodcinkowy serial ma tylko 6,6/10 (stan na 23.05.2024), gdyż uważam, że zasługuje na 7.0. To naprawdę dobry relaks – nie tylko dlatego, że odcinki trwają pół godziny, ale także dlatego, że praktycznie w każdym z nich się pośmiejemy. Wprawdzie twórcy formatu to już weterani, bo mają za sobą Office PL, ale komedia to wciąż jeden z najtrudniejszych gatunków.

Na skutek pewnych perturbacji stacja TV zmuszona jest do urządzenia piątego sezonu „Algorytmu miłości” na podwarszawskim wygwizdowiu, mimo że wcześniejsze sezony odbywały się za granicą, w ciepłej Hiszpanii. Cóż – miejscówka to najmniejszy problem uczestników, którzy mają do zgarnięcia milion złotych i miłość swojego życia.

Szczerze? Wspaniale się przy tym odprężyłam. Serial wciągnął prawie od pierwszego odcinka. Na początku było trochę sucharowo, nie mniej – im dalej, tym lepiej. Ta parodia ma chyba wszystko, czego potrzeba: durne questy, zabawne momenty i przede wszystkim znakomite aktorstwo postaci, które są żywe. Tak – wierzymy w tych bohaterów i przy piątym odcinku skapnęłam się, że właściwie to ja im wszystkim kibicuję. Niektórzy są bardzo stereotypowi, inni bardzo sympatyczni. Ponoć aktorzy trochę ćwiczyli do tego show i szczerze mówiąc: widać ogrom pracy włożonej w projekt, widać bardzo staranną realizację. Gratsy dla nich, jak i całej ekipy, odwaliliście kawał dobrej roboty!

Nie bardzo oglądam reality show, więc tym bardziej należy docenić, że „Algorytm miłości” śmieszy bez znania jakiegoś większego kontekstu. Rozumiem, że gdybym śledziła te wszystkie „Hotele miłości”, to pewnie gagi by mnie śmieszyły nieco bardziej. Nie mniej… Serial idzie chyba trochę dalej, niż reality show. Pod koniec mamy trochę takie jakby uświadamianie widzów, że tego typu programy to są ustawiane, i właściwie niekoniecznie jest to dla uczestników w porządku. Eeeh, tak, jeszcze pamiętam początki reality show w Polsce. A dziś? To żadna tajemnica, dlatego takie edukowanie może trochę za bardzo wybrzmiewało. Na szczęście, „Algorytm miłości” w pewnym momencie jakby się przebudził i dołożył wyśmiewanie się z wszelkich durnych gal FMA czy innych Oktagonów. To było dla mnie szczególnie śmieszne, bo przez dłuższy czas śledziłam losy patoinfluencerów (commentary).

To, na co zwróciłam uwagę to muzyka. Tak – jest jej tu trochę, bo opening musi jakąś prezentować. Wpada w ucho i tworzy bardzo przyjemną, lekką atmosferę, a odpowiedzialny za nią jest Alberto Greco.

„Algorytm miłości” to bardzo przyjemny i szybki seans, w którym można się dużo pośmiać. I szczerze, jeszcze raz powtórzę: gratulacje dla ekipy, która pracowała nad serialem. Widać tu kawał znakomitej roboty, i widać, że mieliście do tego serce. Czekam zatem na drugi sezon 😃.

Der Pass

„Der Pass” / „Granica zbrodni” to niemieckojęzyczny serial, w którym wszystko dzieje się baaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaardzoooooooooooooooooooooooooooo poooooooooooooooooooooooowoooooooooooooliiiiiiiiiiiii i to jest jedyna wada tego serialu. Oczywiście, taka impreza leży w korzeniach gatunku, jakim jest kryminał detektywistyczny czy noir. Tu mamy do czynienia z rasowym kryminałem noir, zawierającym wszystkie elementy tego, co tygryski lubią najbardziej.

Ellie Stocker (Julia Jentsch) i Gedeon Winter (Nicholas Ofczarek) pracują w policji, ale ona w Niemczech, on w Austrii. Niestety, ich szlaki się przecinają przez grasujących, seryjnych morderców.

I teraz tak: serial zaczyna się widokiem trupa na pełnym mrozie, ale to nie to co myślisz. Znaczy – jasne, to jest ofiara jednego z wyrodnialców. Sęk w tym, że „Granice zbrodni” mniej obchodzi samo polowanie na mordercę, a to, jacy są policjanci, ich charaktery, ich radzenie sobie z traumami, z bardzo trudną nie raz rzeczywistością. Właściwie to praca w policji jest tylko pretekstem do ukazania znakomitych profili psychologicznych głównych bohaterów.

Pierwszy sezon przyzwyczaił widza do powolnego tempa, ale od razu widać było, że „Der Pass” zawiera świetną muzykę. Jak się zdaje, w pierwszym i drugim sezonie za muzykę odpowiedzialny był Jacob Shea, a producentem wykonawczym był… Hans Zimmer. I o ile ten fakt, jak i samo brzmienie ścieżki dźwiękowej spowodowało, że postanowiłam dokończyć „Granicę zbrodni”, o tyle w drugim sezonie to już jest odjechany poziom. Mało tego – doceniono to także w USA, gdzie Shea zgarnął nominację Hollywood Music in Media Awards (HMMA) w 2022. Zresztą, w innych kategoriach, szczególnie w krajach niemieckojęzycznych, „Granica zbrodni” była uznawana za jeden z najlepszych seriali kryminalnych w latach 2018-2022.

I o ile pierwszy sezon pozwalał krążyć między policjantami, a ofiarami, tak w drugim sezonie historia okazała się o wiele ciekawsza. Znaczy – pod względem psychologicznym, chociaż krytycy zdaje się nie do końca byli z tego zadowoleni. Bo owszem, dość późno – bo w trzecim odcinku – zbrodnia staje się ważna i prowadzi do czegoś mocniejszego.

Niestety, nieeeeeeeeeeezwyyyyyyyyyyyyyyyyykleeeeeeeeeeeeeee poooooooowoooooolneeeeeeeeeeeeee teeeeeeeeeeeeempoooooooo hiiiiiistoooooooriiiiiiiiii sprawiało, że się wkurzałam. Z jednej strony – znakomita opowieść, ale z drugiej… rany, ja oglądam. Nie czytam, tylko oglądam! Piękne zdjęcia – a i owszem, wspaniała muzyka, a i owszem, ale co z tego, skoro na ekranie przez pięć minut widzimy szeleszczące liście i nic się nie dzieje? Wymęczyłam strasznie ten sezon, i miałam tylko jeden problem.

Zwał się on trzecim sezonem, a historia była tak dobra, że postanowiłam kontynuować przygodę z „Der Pass”. Niestety, albo stety – twórcy nie zmienili tempa. Ja po 10 minutach już nie miałam sił obserwować dalszych przepychanek między Winterem a Stocker i postanowiłam zrobić coś, czego się nie powinno robić. A na niekorzyść sezonu przemawiała zmiana kompozytora. Owszem, nadal niezła, jednakże Matthias Jakisic i Markus Kienzl musieli trochę grać tak, jak im poprzednik zagrał, a zresztą – nie wprowadzili jakiejś niezwykłej, nowej rzeczy. Co najwyżej trochę stylówka się zmienia i dam paznokcia se uciąć, że końcówka brzmiałaby inaczej, gdyby na miejscu nadal stał Shea. A może nie? Bo ostatnie momenty serialu były naprawdę klimatyczne.

Tak, przyznaję: postanowiłam ominąć wszystkie 8 odcinków i obejrzeć ostatnie 10-20 minut. Wiem, że się tak nie robi, ale tempo było tak koszmarnie wolne, że mój mózg tego nie mógł znieść. I wiecie, to też dlatego, że C+ nie oferuje przyśpieszenia streamingu, jak w Netflixie. Ale ogólnie, nie żałuję przeskoku. Warto było zobaczyć te sceny.

Czwartego sezonu nie będzie, bo raz, że krytycy zaczęli pisać o spadku jakości serialu („ofiara własnego sukcesu” – Oliver Kaever, Der Spiegel), a dwa, że kończy się w ten sposób, iż go po prostu nie może być.

Jestem ciekawa też, na jakiej podstawie polscy tłumacze stwierdzili, że „Granica zbrodni” brzmi lepiej od „Przepustki”, bo – „Der Pass” to właśnie przepustka z niemiecka. Ale to tylko takie moje ciekawskie zapytanie.

Cóż, „Granica zbrodni” to bardzo dobry serial kryminalny, w którym powolne tempo sprawia, że historia raczej bardziej sprawdziłaby się jako książka, niż serial. A może to po prostu kwestia tego, że lubię szybką akcję, konkrety. Tak czy siak, muzycznie jest to mały kryształ i link do soundtracku znajdziecie w komentarzu. Rzecz jest dostępna na CANAL+ Polska🙂.

Atlas

Podczas gdy Netflix odtrąbuje kolejny sukces, krytycy robią zbiorowego facepalma nad losem ludzkości. Uznali bowiem, że „Atlas” to gówno, a antywokeiści dorzucili swoje trzy grosze do całej awantury. Jennifer Lopez bowiem ma być silną, bez sensu babeczką, która ratuje cały świat.

Problem polega na tym, że ten film to najzwyklejszy na świecie średniak, taki na poziomie 5/10, przynajmniej pod kątem fabularnym. I szczerze mówiąc, to właśnie przebieg całej intrygi jest najsłabszym ogniwem tego filmu. I nie chodzi o to, że brak tu logiki (bo ona jest i tego się trzymają), a o to, że twórcy nie zadbali, by „Atlas” wyróżniał się scenariuszowo. Leon Sardarian i Aron Eli Coleite dali takie rozwiązania, by widz zaprawiony w SF mógł przewidzieć 1:1. Te osoby zaś, którym zależy tylko na odpoczynku mózgownicy, dostaną taką rozrywkę. Trochę żałuję, że „Atlas” poleciał po najoczywistszych tropach, bo to mógł być naprawdę znakomity film. A wielka szkoda, bo mógłby stanowić wspaniały argument dla wokeistów. Widzicie? Da się zrobić dobry film z agendą.

Może i się da, ale to nie ten przypadek. Choć powtórzę jeszcze raz – niewiele do tego brakowało.

Atlas (Jennifer Lopez) wraz z ekipą żołnierzy udaje się na jakąś-tam planetę pełną wrogiego AI. Ich zadaniem jest uratowanie Ziemi – zniszczenie wrogiego AI. Zadanko niewątpliwie trudne, skoro wcześniejsze doświadczenia wskazywały na przegraną ludzkości…

Atlas nie jest sama – korzysta z mecha o imieniu Smith (Gregory James Cohan). I teraz tak: nie wiem, czy można mówić o spojlerze, ale w sumie to nie. Bo gdy widz widzi mecha, który mówi, może się bardzo szybko domyślić dalszych konsekwencji. Co ciekawsze – nie psuje to akurat tego wątku. Znaczy się, przyjaźń pomiędzy Atlasem a Smithem jest na tyle realistycznie zaprezentowana, że pod koniec poczułam wzrusz! I to jest jeden z najmocniejszych punktów filmu.

Drugim z kolei jest Jennifer Lopez, która właściwie niesie na barkach cały film. I to nie dlatego, że inni grają słabo – raczej dlatego, że 90% czasu ekranowego to ona. I Smith. I podczas tych scen widać, że Lopez jest utalentowaną aktorką – potrafi grać oczami, naprawdę łatwo uwierzyć w to, że to Atlas, żywa i cała, a nie jakaś fikcyjna postać. Podobnie chyba zrobił Cohan – co prawda głosowo, i co prawda, nie miał trudnej roli, ale…

No właśnie film chce być filmem psychologicznym, głębokim. Nie udaje mu się przynajmniej w kwestii głębokości, ale już udaje mu się sprawić wrażenie, że to film o przyjaźni. Co prawda pomiędzy AI a człowiekiem, więc pierwsza myśl foliarki była taka: czy oni chcą nam powiedzieć, że współpraca z AI jest OK, że wygramy? Całkiem sprytne rozegrana partia, Hollywoodzie.

Trzecia sprawa to efekty specjalne. Nie ma się co oszukiwać – na ten film Netflix wydał krocie i to widać od pierwszej sekundy. A jak ktoś lubi przeglądać napisy końcowe, to zobaczy, że nad stroną wizualną pracowała niemalże armia speców od efektów specjalnych. Mało tego – udźwiękowienie, miksowanie muzyki i inne jej technikalia to także była wymagająca rzecz, przynajmniej wg napisów. Ale widz tego nie usłyszy. To znaczy może tam zagra kilka przyjemnych dźwięków, ale nie ma nic, co by zapadło w pamięć. Zresztą chyba film leci na kilku dźwiękach, żeby nie powiedzieć piosence xD.

Widząc gromy, jakie spadły od krytyków na „Atlas” spodziewałam się znacznie gorszego kina, niemalże paździerzowego. Okazało się jednak, że netflixiarzom dostarczono całkiem przyjemny dla oka obraz, który jest tak przeciętny, że niemalże nudny. A w związku z relacją Atlas-Smith, to powiem tak: zdecydujcie sami, czy chcecie na „Atlas” poświęcić dwie godziny swego cennego życia.

Sixteen Candles

4 maja 1984 roku do kin wkroczyły niezwykle urocze nastolatki w „Szesnastu świeczkach”. A przynajmniej tak było w USA, bo to jest młodzieżowy i kultowy film tamtych czasów. John Hughes odpowiedzialny był zarówno za scenariusz, jak i reżyserię. Wykonał kawał świetnej roboty: od instruowania aktorów, którzy wydają się, jakby grali samych siebie; przez muzykę, której tu utworów już nie będę przytaczać, ale hej – to jest muzyka z lat 80′, jest zajebista, OK?; a skończywszy na uniwersalnej historii o miłości, z wątkami, które nastolatki oznaczają jako „lubię to”.

Samantha (Molly Ringwald) ma szesnaste urodziny. I nic nie idzie tak, jak tego oczekuje: poranek staje się katastrofą, bo w domu wszyscy zapomnieli o jej święcie, a w szkole doszło do jeszcze większej katastrofy. Jakiej – tego nie powiem, ale zdradzę Wam, że Samantha podkochuje się w Jake’u (Michael Schoeffling), który już ma dziewczynę, ale jest w okresie dojrzewania, więc nie wszystko mu gra w tej relacji i wydaje się mieć zupełnie gdzieś Samanthę. Za to nie ma jej gdzieś Ted Farmer (Anthony Michael Hall), który podrywa ją w sposób co najmniej mało podrywający.

A to wszystko i więcej w półtoragodzinnym seansie. Seansie, który na pewno jest bardzo sympatyczny (żeby nie powiedzieć piękny) i który przyjemnie się dość ogląda. Może nie że urywa dupy – ale dość łatwo jest dać się historii wciągnąć. Jest tu warstwa komediowa i w zasadzie totalnie wszyscy – nawet bohaterowie drugoplanowi – wydają się tu być autentyczni. Dlatego bardzo szybko zrozumiałam, dlaczego „Szesnaście świeczek” odniósł sukces i stał się kultowy. Kosztował 6,5 miliona, a zarobił 23,6. No, w tamtych czasach taka sumka mogła robić wrażenie, zapewne.

Nie można powiedzieć, że pozycja ta się zestarzała. Nie, nie mam tu na myśli „złotej myśli” typu: nastolatki zawsze były takie same. Myślę po prostu, że bohaterowie są na tyle uroczy, że nawet obecnie młodzi mogą znaleźć coś dla siebie w tym obrazie, przy okazji dowiadując się pi razy oko, jak ich rodzice czy dziadkowie przeżywali młodość. To oczywiście nie jest dokument stricte, ale klimat lat 80′ i brak komórek tak bardzo.

PS.: Murzyna nie ma, ale za to jest totalnie komediowy Chińczyk (którego gra Gedde Watanabe xD), tradycyjnie zdezelowany dom po domówce oraz okres, którego nie da się przeżyć. To ostatnie w niby humorystycznym tonie, ale idzie to na karb programowania bolesnej miesiączki u kobiet.