[33 dni] Self-love #12: Czy sharmonizowałaś swoją energetykę?

No i to jest bardzo dobre pytanie, bo w końcu – skąd wiemy, że coś jest sharmonizowane?

Plan był taki: wrócić do domu, wypić kakao i zobaczyć, co dalej. Czyli w sumie żadnego wielkiego planu nie było, ale jednak życie od 00:00 do 17:00 trochę trwa. Wprawdzie liczyłam, że dotrwam do 18:00, ale trochę się przeliczyłam. Wracając do tematu, wypiwszy kakao, ogarnąwszy emocje, które mi wywaliły w związku z zakończeniem kursu, stwierdziłam, że nic mi się nie chce.

Miałam jechać na miasto na zakupy?
Nie chce mi się.
Miałam posprzątać?
Nie chce mi się.

-To co ci się chce? – zapytała Iwonka.
– Kebaba – stwierdziłam.

A w związku z tym, że z planu „jak będę sprzątała to zrobię harmonizację energii” przeszłam do planu „nic już nie robię”, to spacerek po kebsa i skromne zakupy, by z wieczora nie głodować (znaczy teraz, o 01:37 w nocy), to wydałam rozkaz, żeby ta energia, która się pokaże w tych działaniach, została przeznaczona na harmonizację.

Organizm rzeczywiście zareagował: dosypał trochę endorfin do mózgu, zalecił oddychanie (ale jak idziesz to trochę ciężko się skupić na oddechu), ogólnie widać, że chciał wesprzeć. Dziękuję Ci, moje koffane ciało, że mnie wspierasz <3.

Jak już kupiłam, zabrałam się za kebsa… a nie, czekaj. Gdy tak czekałam na kebsa spotkałam panią, która czekała na frytokebsa. Ponieważ bladego pojęcia nie miałam, co wziąć, też wzięłam. Dobry był, przyznaję, smaczny i prawidłowo napełnił żołądek.

Aps, miałam zmniejszyć ilość mięsa, a w lodówce czeka na mnie burger… No mniejsza z tym.

Co do tej pani, to przy kluczu miała oko proroka. Wiecie, taki wisiorek z okiem proroka. To było ciekawe spostrzeżenie, gdyż również taki mam. Na szczęście i właściwie od przyjaciółki, a w każdym razie kogoś, kto dał mi kopa do zmiany życia.

Świat do nas mówi, więc sobie na ten widoczek pomyślałam: „mam szczęście”.

W sumie – szczęście w… no właśnie czym? Nie zdążyłam się porządnie pożegnać z prowadzącą kurs, więc mnie to trochę dręczyło, ale teraz mam podwójny pretekst do tego, by dać jej prezenta. Myślę, że zasłużyła, a poza tym – uczyłam się od najlepszej.

Trochę ciężko było się przestawić z wyrzutów sumienia „czegoś nie zdążyłam” na „mam pretekst”, bo wiecie, przyzwyczajenie.

Mucha mi lata. Znaczy, rozumiem tę filozofię – w końcu moje biurko jest zabałaganione i pełno tam syfu typu „dla muchy”, ale słyszałam też, że jak jest mucha, to stara się odgonić złe energie od tego, przy kim krąży. Że albo chroni przed wydarzeniem, albo przed no, ogólnie, kiepską energetyką. Ciekawe podejście, nie zmienia to jednak faktu, że muszę posprzątać, bo syf jak stąd do Czupikabry.

No więc, pytanie jest takie: czy sharmonizowałam energię? Nie wiem. Chyba tak, bo gdy wydałam takie oświadczenie, poczułam się lepiej, organizm zareagował i teraz jakoś tak, ani nie jestem na pozytywnej petardzie, ani na negatywnej. Pewnie nie tylko tym można rozpoznać, czy ma się sharmonizowaną energię. Jest to jeszcze przepływ finansowy i dobry stan zdrowotny, na przykład – menstruacja się doskonale harmonizuje.

Gdy teraz myślę o tym, czy by ruszyć medytację harmonizacji czakr Sekwencji Zmian, to przychodzi „nie potrzebuję”. Myślę więc, że tak, zadanie zostało wykonane, szczególnie, że jest tak, jak myślisz, że jest. Masz to czuć, of course, ale to robi dużo.

Dobra, to skoro quest zakończony, czekamy do 5:00 i losujemy następne zadanko, a tymczasem idę spróbować dokończyć serial kryminalny…

[33 dni] Self-love #11: Przesłuchaj minimum 21 minut sublimala na self-love

To przeżycie z kategorii „bardzo śmieszne”.

Wróciłam z kursu i postanowiłam odsłuchać sublimala, głównie po to, żeby nie tracić potem czasu, że się tak wypowiem. Ale musicie wiedzieć, że ja około 17 byłam cholernie padnięta – w końcu wstałam o 21:20. Funkcjonując przytomnie tak długo byłam niesamowicie zmęczona. I… bardzo śmieszne. Zdaje się, że organizm zareagował niemalże od razu na to, czego wysłuchał, ponieważ przed snem baaaaardzo chciał siusiu, a nie mógł, bo nie miał z czego. Rozumicie, trochę mało dziś wypiłam, jak wróciłam. Tak czy inaczej: troszku się pomęczyłam, ale wreszcie ustąpiło i polazłam spać.

No i wstałam w okolicach 00:00. Tak, ja w ten sposób funkcjonuję. Kurs jednak sprawia, że pory mojego funkcjonowania normalnieją, ale pytanie jest takie, na jak długo, zwłaszcza, że zaraz potem weekend i przerwa, a właściwie to we wtorek idę po odbiór papierka.

Natomiast moje samopoczucie po wstaniu było dziwne. To znaczy… takie może neutralne, jakby umysł zobojętniał na wszystko, co się dzieje. Przegapiłam zooma u Joanny Parysz na jej Akademii, no ale musiałam się wyspać jak normalny człowieczyna. I umysł zareagował tak, że mu się trochę nie chciało wchodzić w kolejną dramę.

Wiecie, rozumiecie – uwielbiamy wchodzić w historie umysłu. Po latach czytania o tym u Nuliny sama wreszcie to zrozumiałam. A teraz doświadczam czegoś nowego, bo jeszcze nie tak dawno, ledwie wczoraj, ten chciał stworzyć dwie nieprawdopodobne historie.

Pierwsza – to ta o ułamkach i procentach. Nienawidziłam się uczyć matematyki w domu, ale to teraz nieważne. Nie jestem już dzieckiem, mogę sobie ją przypominać kiedy chcę i jak chcę, dla własnej satysfakcji i przyjemności.

Druga – o, tu, panie chciało się dziać. Moja mama była księgową, specjalizowała się w przetargach/zamówieniach publicznych/inne i tak dalej, dalej, robiła wszystko i więcej, niż wymagałoby to jej stanowisko, a cyferki miała w małym palcu, ponieważ zdała swoje studia z wyróżnieniem. Tak. Trudne studia z rachunkowości i finansów zdała z wyróżnieniem, chociaż tak naprawdę nikogo to potem nie obchodziło. No może poza szefem, ale wiecie – praca w państwowych urzędach to nie jest jakaś miła atmosfera. Po co ludzie się tam wybierają?

Ale to nie jest historia o mojej mamie, mimo że umysł chciał ją tak stworzyć.

I znowu rozmawiałam z Iwonką, i znowu usłyszałam mądre rzeczy.

Przede wszystkim umysł chciał się zaplątać w opowieści typu: moja mama była księgową. Teraz ja będę w cyferkach i liczbach (pozdrawiam księgowych, którzy właśnie parsknęli śmiechem) i ja teraz, i o boże, to nie moje, nie nie nie

[JEB]

– A nie możesz być dumna z tego, że robisz to, co robiła Twoja mama? – zapytała rzeczowo Iwonka.

Umysł się zatrzymał. Ale… czekaj? Co? Jak to? Mogę inaczej? INACZEJ?!

INACZEJ?!

Nagle przyszły wszystkie historie o Mistrzach: rzemieślnictwa, artystów. Mistrz krawiectwa, mistrz stolarstwa, biznesy z ojca na syna, ciągnęli to. Dlaczego? Wyrobili talenty rodowe i z nich korzystali.

Chyba też o to chodzi, prawda? O korzystanie z własnych talentów. Nawet Biblia o tym mówi.

Więc tak, mogę być z siebie dumna, że wykorzystuję talenty Rodu. Ta historia bardzo mi się podoba. Dziękuję, Iwonko.

PS.: Umysł, który jest przyzwyczajony do dramatów, stanów depresyjnych może się zatrzymać. Nagle znajduje nową drogę – tworzyć historie radosne i piękne, pomimo wszystko. Życia nie da się zatrzymać, ale nasz stosunek do tego, co się dzieje zmienia wiele.

[33 dni] Self-love #10: Medytacja self-love

To był długi dzień…

Może nie będę go opisywała w całości, bo składał się głównie z kursu płac i kadr, zrobienia zakupów i snu. Mam dużo kakaa, pewnie załatwię go więcej, i pewnie będę pić już na stale, bo po nim mam znakomity humor. Taki mój rytuał na rozpoczęcie dobrego dnia.

Jednak przyjebało – po wstaniu – wyrzutami sumienia. Honopomono szybko w sukurs i już! Ogarnięte? Prawdziwie ogarnięte zostało wtedy, kiedy uświadomiłam sobie, że to cholerstwo NIE JEST moje. Ufff.

Spokój.

No, ale została jeszcze medytacja self-love. Lubię bardzo krótkie, a niestety większość jutuba oferuje 20-30-60 minut. To za długo, ja nie mam tyle cierpliwości, ale za to znam Joannę Parysz, która zrobiła taką oto medytację:

Polecam serdecznie! 🙂

[33 dni] Self-love #9: 15x podziękuj swemu ciału za to, że jest zajebiste

Nie jesteśmy swoim ciałem, ale go posiadamy. I to ciało często wskazuje nam drogę.

W ciągu dnia starałam się do niego mówić i odkryłam kilka rzeczy chyba. Pierwsza – ciało reaguje na to, jak i co do niego mówimy. Gdy zaczęłam mu dziękować, ono poczuło się radośnie, przyjemnie i w ogóle, endorfiny w brzuszku. Druga rzecz, to to w jaki sposób do niego mówię. No niestety, ale ta narracja była typu „przepraszam, że daję ci tak popalić, moje biedne ciało”. W pewnym momencie się skrzywiłam i stwierdziłam, że to jest gównonarracja.

Oczywiście, jak trzeba było ciasteczek, bo można i w ogóle, to dziś ich nie było. Oj. Tak czy inaczej, może ciało się ucieszyło, że nie było cukru. Była za to kawa i nawet dobra. Lepsza niż ta dostawiana. Nie mniej, druga to nawet miała serduszko na wierzchu w piance. Tylko zwróciłam uwagę na dialog:
Pani: – Jaką chcesz kawę?
Ja: – Obojętnie.
Kurde! To nie może być obojętne! To musi być jakieś, bo inaczej całe życie będzie obojętne, byle-jakie, a to bez sensu, nie o to chodzi! Auć, dobra, to niech będzie jutro „mielona” albo „taka jak wczoraj”, albo „jakaś z pianką”. Oczywiście pod warunkiem, że znowu nie będzie szwedzkiego stołu.

Czekaj, to jeszcze nie koniec wpisu. Będzie trochę długi, ponieważ dziś się trochę odjewapniło w moim umyśle. A więc kwestia taka, że pod koniec dzisiejszych zajęć odezwał się mój wewnętrzny głos: ja nie chcę w kadrach i płacach. Rzuciło mną patologicznym, niewesołym nastrojem, ale chciałam być obserwatorem, więc wewnętrznie ze sobą gadałam. Trochę pomogło „to tylko jebane chędożone myśli”, jednak to nie takie proste. Gdy wstałam, to ryk w moim mózgu nie ustał, nadal jest nastawiony na narzekanie i ogólnie takie trwanie w nie najlepszym humorze.

A przecież jeszcze rano, na pierwszej godzinie zajęć czułam się dobrze i tak jakoś beztrosko. I to nie tylko dziś. Podobało mi się takie uczucie młodości, przyjemne.

A poza tym stać mnie na przejazdówkę i jedzenie.

Mam rodzinę, która mnie wspiera w tym, co robię.

Wszystko pięknie i ładnie, ale nie mogę się poddać jakiemuś wewnętrznemu cwelowi. A może ten cwel potrzebuje ukochania? Nie wiem, bo na razie mi przeszkadza.

Tylko obserwuję, nie wchodzę. Wiem, że cwel jeszcze nie objął swym rozumem, że żeby być artystą i to szczęśliwym, że żeby pomagać ludziom, to samemu trzeba mieć ogarnięte życie. Cwel jeszcze nie pojął i podjął walkę ze mną.

To wiecie, takie ja-stara kontra młoda-ja, która po prostu jest odważna.
Właśnie, może kadry i płace, pójście w to to moje życie? Przynajmniej na początek – w jakiś sposób muszę zarobić na utrzymanie i małe radości, na doskonalenie się, by ostatecznie móc pomagać innym?

A i zresztą – kadry i płace to przecież taka wewnętrzna opieka nad firmą. Mała, skromna, ale jednak fajna i prosta, i wesoła. Chyba. Tak to sobie tłumaczę.

Jezu, znowu ten Cwelik: „ja nie chcę”. Gówno mnie to obchodzi, że nie chcesz, cwelu, masz zarabiać na żarło, jasne? Dzisiaj mało kto zarabia po to, by się cieszyć życiem, większość to niewolnicy, a Ty i tak miałaś wybór, zdecydowałaś się na pracę w biurze, więc zrób to wreszcie porządnie, stań w pewności siebie i zacznij, kurwa, działać porządnie w swoim życiu.

Ja pierdolę, trochę pomogło.

Czuję potrzebę jakiegoś ruchu – nie wiem, ćwiczeń jakiś, cokolwiek. Może se walnę, ale póki co opiszę, jak po wstaniu zrobiłam doświadczenie. Oczywiście honopomono wleciało wpierw, bo ono jest podstawą mojego procesowania. No, było ostro, płakło mi się. Tak czy inaczej, potem zrobiłam ćwiczenie lustra, ale to ono chyba zależy od nastroju, bo poszło tak sobie – znaczy wypełnianie światłem jeszcze ok, ale nie czułam uczucia „kocham cię”. A potem zaczęłam mówić do ciała, że jest zajebiste, piękne, że dziękuję za sprawne ręce i dupę, bo niektórzy nie mają dupy, że dziękuję moim oczom, płucom i tak dalej, i wreszcie przeszłam do podsumowania takiego, że jest ciało wspaniałe i że mnie nosi, i dziękuję, że mi pokazuje to i owo. Samo poszło. Czy czułam się spełniona? Nie, ale na sercu trochę lepiej, zwłaszcza, że mu podziękowałam za funkcjonowanie.

Chyba będę łączyć obie te praktyki po prostu :). Bo to ładnie spina się w całość.

[33 dni] Self-love #8: praktyka lustra

Nie tak dawno temu pisałam o praktyce lustra. Szczerze mówiąc, wtedy było to trudne i szczerze mówiąc, nie byłam zadowolona z efektów. Natomiast teraz…

Teraz skupiłam się, przytuliłam i… Cisza.
Cisza w mózgu.
Dobrze się ze sobą poczułam i tak stałam chwilkę i po prostu było mi bardzo bezpiecznie i ok 🧡.

Dwa razy robiłam to po hopomono – i dwa razy było inaczej. To przyniosło refleksję, że praktyka lustra jest doskonałym testem na to, jak bardzo uwolniłaś/eś emocje/pokochałeś/aś siebie. Na pewno będę ją co jakiś czas stosować – dajmy na to raz w miesiącu – bo w ten sposób widzę progress. 2w1! 😀

[33 dni] Self-love #7: pochwal się 15 razy

15 razy. To duża liczba, a przynajmniej tak mi się wydawało. Jednak… jak się okazało, wcale nie. To znaczy – pod koniec wymagało to trochę większego pomyślunku, ale ostatecznie udało się zebrać 15 karteluszek, na których dziękuję sobie za coś-tam. Nie będę tu mówić, za co, bo to nie ma znaczenia. Ale są tam i małe, i duże rzeczy. Kwestia podejścia ;).

Pisanie zdecydowanie pozwala na skonkretyzowanie myśli. I zobaczenie jeszcze raz, że ustawienia systemowe to zajebista metoda na zajęcie się pewnymi wewnętrznymi oporami, problemami, wadami. Teraz na przykład nie mam problemu, by ubrania wkładać od razu na miejsce :).

Pamiętam, że życie składa się z nawyków i z tego, co się o sobie myśli. Dlatego, by wzmacniać jedno i drugie, mam taki słoik pochwał, wdzięczności wobec siebie:

W ogóle z początku idea, by sobie dziękować, pisać liściki miłosne do siebie, czy nawet dawać sobie jakieś prezenty była dziwna. Ale chyba zmienia mi się podejście do sprawy, bo widzę, że tak jakoś lepiej mi się ze sobą samą żyje :).

[33 dni] Self-love #6: dziś baw się dobrze xD

Odpalają mi się emocje – i dobrze, są ciepłe, mocne, powolne. Wiesz, codziennie napierdalam honopomono, więc ma prawo coś się we mnie dziać takiego, że ni stąd, ni zowąd chce mi się płakać. Szczególnie, że podczas odmawiania modlitwy są myśli – ale rzadkością te pozytywne. Tak jest, dalej więc muszę ciągnąć honopomono, bo nie mogę o sobie myśleć z nienawiścią. Po miesiącu jest już światełko w tunelu, ale to jeszcze nie koniec. Trzeba wszystko wyczyścić, żeby emocje i zwalone programy typu „przeszłość jest okropna” nie przeszkadzały w tworzeniu pozytywnej rzeczywistości.

No, ale wylosowałam zabawę. Miałam ochotę na filmy, więc włączyłam se „Wilka z Wall Street” i nie był to zbyt dobry pomysł, bo ten film jest obleśny i od połowy mnie męczył. Co więcej, jest to historia na podstawie książki na podstawie prawdziwej historii, więc tym bardziej wrażenie obleśności przy tym filmie może być. Ale. Od połowy się męczyłam, więc przewinęłam do końca. I ufff, wiem, jak się to dno skończyło, można lecieć dalej. Włączyłam se „Kruka”, znakomity, sensacyjny serial na C+. Jestem po drugim odcinku i muszę trochę ochłonąć, bo energetycznie poczułam zmęczenie (!).

Warto zauważyć jedną rzecz. Tak ogólnie mówiąc, to liczy się nastawienie umysłu.

Sit – coś zapukało w okno i się wystraszyłam. Takie przynajmniej wrażenie odniosłam, ale to jest bez sensu, bo nikogo nie ma. Może myszy pod kaloryferem? Nie wiem, a może to klimat „Kruka” sprawił, że poczułam niepokój. W ogóle tak, jestem trochę zestresowana poniedziałkiem, ale staram się o nim nie myśleć.

Ale wracając – trafiając na zabawę, nastawiłam swój umysł na coś pozytywnego. Wiecie, z początku mi się nie chciało, ale pomyślałam se, że wystarczy, jak potańczę. A im bliżej wieczora, tym pomysł na wieczór był przystępniejszy.

Niby nic nadzwyczajnym są kolejne moje uwagi, ale wiedząc, o co kaman, mogę to zmieniać. Otóż, zabawa bezwzględnie kojarzy się rozrywką, zabawą. Zazwyczaj jesteśmy programowani na jakieś chipsy czy inne niezdrowe używki, choćby takie, jak pizza.

Ale z całą pewnością można te dania zastąpić czymś o wiele ciekawszym – problem w tym, że moja głowa absolutnie nie ma pojęcia, czym. To znaczy wiecie, nie chodzi o koszty jedzenia. Chodzi po prostu o brak takiej kreatywności, brak takiego pomysłu względem „co zjeść”. Sprawę dłużej obserwuję i dochodzę do wniosku, że dietetyk znacznie rozwiązałby moje problemy kulinarne, bo nie mam bladego pojęcia, co by tu jeść XD.

Cieszę się też, że nadrobiłam wpisy na blogu względem tego wyzwania. Z początku mi się nie chciało, ale jak się przyjrzałam sytuacji, to dotarło do mnie, że to jest takie trochę „zmęczenie materiału”. Wiecie, rzecz staje się nudna, no i mózg chce rezygnować z niej. A tu tak nie ma. Albo coś robię, żeby się rozwijać, albo nic z mojego życia nie będzie.

Jestem z siebie dumna.

[33 dni] Self-love #5: pobądź ze sobą min. 20 minut (bez tel., kompa, itd.)

Czasami człowiek potrzebuje pobyć samemu ze sobą. Ale w taki maksymalny sposób. Bez żadnych bzdetoletów typu telewizja, typu telefon, typu innego. Dlatego też cieszę się, że wylosowałam i powiem tak. Położyłam się – wczoraj, kiedy miałam wykonać to zadanie – i zasnęłam xD. Byłam ogólnie bardzo zmęczona, a dzień energetycznie był jakiś ciulowy, chociaż starałam się brać życie w swoje ręce.

Za to później włączyłam muzykę na relaks – z jutuba, bo tik tłoka szczerze nienawidzę – i… mózg, umysł się wyłączył. To było tak, jakby wszystko się zatrzymało, jakbym pobyła ze sobą. Ciało zareagowało swobodą: zdecydowało się na wywalenie pewnych emocji poprzez czucie, poprzez płacz. I to było w porządku, przyniosło ulgę.

Wiecie, że łzy się od siebie różnią?

Jeśli jesteś smutny/a, załamana/y i cierpisz – łzy będą smutne, zimne, piekielnie gorzkie i nieprzyjemne.

Jeśli zaś emocja się uwalnia, a Ty się wzruszasz, jeśli masz w sobie pozytywne emocje, jest to głęboki oczyszczający proces i łzy wypływają z ulgi – łzy będą ciepłe. Może gorzkie, ale ciepłe i przyjemne i będą spływały łagodnie po policzku.

Sprawdzone po sobie ;). Chociaż prawdą jest, że już powoli zapominam, jak to jest płakać w załamaniu ;p. Ale to może temat na kiedy indziej ;).

[33 dni] Self love #4: zatańcz

Zadanie zostało wykonywane z rana, przy robieniu pewnych rzeczy, a oprócz tego na instagramie zatańczyłam o tak:

[33 dni] Po prostu refleksja

Nie chce mi się prowadzić codziennych wpisów na temat moich wyzwań. I tak mało osób to czyta, ale najlepsze w tym wszystkim jest to, że mi się po prostu nie chce pokazywać wszystkiego. Obnażać się przed innymi do cna. Znaczy – mogę czasem rezultat pokazać. Mogę pokazać dzisiejsze wyzwanie. Ale robię je dla siebie, by lepiej ustawiać sobie życie, dla nikogo innego nie jest to potrzebne. A jeśli potrzebujecie tekstów ode mnie? Wiedziałabym – po prostu napisalibyście „napisz coś”. Ale ja nie piszę dla kogoś, zwykle. Bo nie ma próśb. Bo zlecenia na napisanie tekstu reklamowego raczej mi nie idą. Co innego z powieścią, gdzie mam wolną rękę. Ano właśnie, bycie wolną w pisaniu to jest najlepsze, co mnie spotkało i co może spotkać twórcę.

Leci.

Leci i czas, którego nie ma, i życie, które jest tu i teraz, a ja coraz mniej patrzę w przeszłość. Póki co patrzę też w przyszłość, ale zwykle jest to związane z prozą życia: trzeba zaplanować kursy, zastanowić się, jak zdobyć pracę, co chcę robić i przede wszystkim nie bać się życia.

Całe życie się go bałam i śmiem twierdzić, że mało miało to wspólnego z moimi narodzinami (pętla wokół szyi) i mało miało to wspólnego z przeszłością, którą znam. Za to pokazał mi się kiedyś mroczny sen – przy okazji pisania o Kramie. Ktoś go jeszcze pamięta? Ktoś go jeszcze potrzebuje, oprócz mnie? Tak czy inaczej, z mrocznego snu wynikało, że byłam w czarnej dupie, czyli w obozie koncentracyjnym i nie skończyło się to zbyt łagodnie.

Nie wiem, czy to się od tego wzięło, przypuszczalnie tak. Ale jakie to ma znaczenie? Jest życie tu i teraz, gałęzie porzeczek uginają się od ciężaru swoich owoców, bo nikt nie chce codziennie latać co 5 minut do kibla, jako że porzeczki są moczopędne, ale za to mają dużo witaminy C.

Na instagramie się skupiam. Na procesie się skupiam. Na pisaniu chciałabym się skupić, ale jest jeszcze opór, jeszcze czegoś nie rozumiem. Ale może, może to w końcu przepracuję. Na kursie się skupiam, mam go do końca sierpnia.

Ach, tak szybko minęło to wszystko, to całe upalne lato. I jest słonecznie także w sercu, nie tylko na ziemi. Tyle mi uświadomiło.

Uświadomiło mi, że zasługuję na przygodę. Brania życia jako przygodę – bo pytania, a co się stanie, a co można wykreować, zrobić, jak w siebie zainwestować, oj, quest nie poszedł po naszej myśli… jeśli bierzesz coś za przygodę, to jest w sercu lżej. To nie jest już takie oparte na dramatyzmie, na ceregielach i zastanawianiu się „dlaczego ja?”.

Dlaczego ja – no bo tak. Tak se wymyśliłam, dlatego ja.

Teraz piję kakao i czekam, aż telefon załaduje się przynajmniej do 80%. I wiecie, co? Muszę szukać muzyki alternatywnej, medytacyjnej, fortepianowej. Takiej, co płynie z duszy, ze śpiewem i która mnie bardzo odpręża. Pełny chillout, pełne oddanie się chwili. Jutro może pójdę na filharmonię gorzowską. Myślałam, żeby wrócić do tik tłoka – ale tam nie znoszę być, pomimo tylu zajebistych twórców w muzyce. Zdecydowanie wolę już grzebać w jutubie, teoretycznie też oferuje jakąś muzykę. A mnie nie jest do szczęścia jakoś turbo wiele rzeczy. Po prostu muzyka od serca.

Piszę, co mi palce przyniosą na klawiaturze. A niosą to, że moje codzienne wyzwania dają mi jakiś pozytywny vibe; wczoraj był marny dzień, źle się czułam i jakaś taka niestrawna, nie do życia. To wszystko szło nie tak, zasnęłam w połowie dnia, porozmawiałam z fajną babeczką, a potem się dowiedziałam, że ta babeczka jest w MLM, w którym ja jestem i w mojej głowie jakoś temat mlm’u zaczyna się zmieniać.

Ale mam jeszcze jedną lekcję do przepracowania od Czarko. Chyba. On mówił, że warto dealować ze swoimi firmami. Porozmawiać z nimi. Ja jeszcze nie zrobiłam tego wobec Debiutextu i wobec Begoodartu.

A może to nie tak, że wszystko teraz natychmiast?

Procesy trwają.

A ja chyba jeszcze nie jestem gotowa na pełnię w pisaniu.

Za to stosując honopomono (chyba nauczyłam się poprawnej wymowy tego wyrazu) mam wrażenie, że przeszłość odpada. Już nie koreluje ze mną, co się wydarzało, już nie grzęznę w tym bagnie cierpienia. Zły człowiek? Czuję się jak gówno? Ojojoj, panie. Nie bądź pan taki markotny, bo życie jest wspaniałe.

Nie odgradzam się od przeszłości, po prostu akceptuję ją taką, jaka była. Po prostu – uzdrawiam siebie. I mam na to wszystko inne spojrzenie. Wiecie, gdybym chciała poprawić swoje życie przez rewizję, musiałabym z przynajmniej 20 lat uzdrawiać.

Serio, nie żartuję. O pewnych rzeczach nawet rodzina nie wiedziała, i całe szczęście, bo do cholery to była pewnego rodzaju forma wolności. Że to patologiczna, no cóż, to inna sprawa.

Ale zmiana środowiska pomaga. Bardzo.

Odżyłam w gimnazjum, to było nowe, piękne wspaniałe życie. Najlepsze lata życia… a nie, czekaj.

Najlepsze lata życia dopiero przede mną.

Bo kreuję już w miarę świadomie, a raczej wdrażam praktykę świadomego kreowania, już nie bujam w obłokach, już nie marzę.

Spokojnie – nie marzę w tym sensie, że nie wymagam od życia jakiś fajerwerków. Wydaje się na tę chwilę, że po prostu jakaś praca mnie zadowoli i będę mogła dzięki wolności finansowej w końcu pójść dalej. I napiszę zajebistą książkę, a potem będę trzepała książki tak, że się nie… eee, dobra, dobra, dobra. Nie chcę być typem pisarza, który wali powieści bez żadnej głębszej treści. Co się udało w przypadku Philipa K. Dicka (który cierpiał straszną biedę za życia), to się może nie udać teraz. Sztuczka nie działa dwa razy. Ale przekonania. E, muszę chyba popracować nad przekonaniami związanymi z pisaniem. Bo to cała sieczka jest.

A na razie odpoczywam.

Szóstego dnia self-love wylosowałam „baw się dobrze”, czy jakoś tak. W pierwszej chwili pomyślałam, że mi się nie chce, ale potem pomyślałam o tańcu. Tak, potańczę sobie. Taniec to doskonała zabawa. Czego i sobie i Wam życzę :).