Zacznę od tego, że dziś – teraz – jestem zombie. Nie spałam od 48h, więc jest to usprawiedliwione. A powód miałam prosty: moje nocne życie trochę jest problemem, kiedy mam uczestniczyć w kursach stacjonarnych. A jeden z nich – kadry i płace – właśnie się rozpoczął. Była naprawdę fajna atmosfera, ale ja tu gadu gadu, a co z dzisiejszym wyzwaniem?
Ano… jego realizacja pojawiła się na instagramie, ponieważ wydawało mi się, że tylko przez nagrywanie oddechu można udowodnić widzom, że zadanie zostało zrealizowane. Uch, źle to brzmi. Serio. Nikomu nic się nie powinno udowadniać, to po pierwsze, a po drugie, dziś mam słaby dzień.
Pojechałam na miasto kupić wkładki do aparatów słuchowych i pomyliłam się z modelem. A potem za to przepraszałam. Znaczy – model z wyglądu ogarniałam, ale z nazwy już nie. No nic, miła pani zrobiła poprawkę nie faktury, a paragonu, bo na fakturę nie mogła mi wydać, tak czy siak – problem się rozwiązał.
Ale zaczęłam się zastanawiać, czy powinnam ją przepraszać?
Wiecie, jaki ja mam tryb: nocny. Oznacza to, że spać chodzę ok. 4-6 rano. Tym razem było trochę później, ale wylosowałam sobie zadanie na dziś. Najpierw przyszła refleksja, że za ciola nie wiem, co sobie dać. I w ogóle: nie czułam się z tym dobrze. Jakoś tak na siłę, coś było nie tak. Natomiast smętnie sobie pomyślałam o ciętych kwiatach. Że może bym je sobie zrobiła do wazonu. Ale takich zebranych z łąki. Zaraz jednak odezwało się moje sumienie – no ale jak to, tyle nauczycieli duchowych mówiło, że kto kocha kwiaty, ten ich nie ścina. Na przykład taki pan Osho.
Poszłam spać. Obudziłam się ze wstrętnym humorem i w ogóle, cały dzień mi trochę wywalało, zupełnie tak, jakby przepracowane rzeczy musiały się wydalić. Natomiast, nadal było mi smętnie z tym wszystkim. Poszłam robić rolki na instagrama, że no czuję się źle i w ogóle. Pokazałam ludziom kwiaty – jakie są piękne, gdy się je ogląda i jakie są piękne, gdy są żywe.
Nie mam serca ich ścinać.
Za to przyjaciółka Joasia zaproponowała, żebym sobie coś ugotowała. Coś zajebistego. No cóż, nie miałam za wiele składników, a i pieniędzy też nie; jednak sam pomysł z początku nie wydawał mi się dobry. Chciałam dostać coś namacalnego. Najlepiej szminkę, kosmetyk, ciuch.
Sto złotych.
Na koncie.
Do końca miesiąca.
Czy mnie to przeraża? Ani trochę, ponieważ staram się o tym nie myśleć. Zresztą, nie ma czasu na takie bzdety, organizm potrzebuje nawodnić się i woła, dużo woła do kibla, znaczy na tron.
Zdecydowałam, że to ja decyduję o swoim nastroju i chujnia trochę mi przeszła. Musiałam poprosić kogoś bliskiego o coś i nie czułam się z tym dobrze, ale zrobiłam to i mogę być z siebie dumna. Natomiast, chujnia – czytaj: wyrzuty sumienia za to, że jestem – powróciły.
Uch.
Wygadałam się Iwonce i to mnie podniosło na duchu. Cóż zrobić, trzeba jakoś sobie z tym radzić.
No i poszłam sobie robić honopomono. A nie, czekaj. Najpierw był prezent dla siebie, czyli zrobiłam zapiekankę z nastawieniem „to prezent dla siebie od siebie”. Akcja przebiegała tak:
Jakieś półtorej godziny później akcja wyglądała tak:
Olu, daję Tobie ten prezent od Siebie dla Siebie! I tak, to był autentyczny dialog:
No chyba nie za bardzo przypomina to serce:
Ale przyznaję, to były pyszności:
Nie wiem, czy stan, w którym jadłam można określić jako „aż uszy się trzęsły”, ale na pewno byłam bardzo zadowolona ze smaku:
No, ale w trakcie, gdy się piekło zdążyłam wstawić filmik na jutuba (link na końcu) oraz zmówić honopomono. Och, to było przeżycie!
Nie tylko się przytuliłam z całą mocą, ale także usłyszałam w głowie to jedno zdanie. JESTEŚ CUDEM. OLU, KOCHAM CIĘ I JESTEŚ CUDEM!
Kurwa, tyle lat na to czekałam xD.
(Wysokie wibracje tak bardzo vibe lol).
Szczerze powiedziawszy, jestem wzruszona. I szczerze powiedziawszy, to dopiero początek.
Olu, jesteś cudem.
Każdy z nas jest cudem, tylko musimy sobie uświadomić. Tak, chcemy to sobie uświadomić prędzej czy później. Całe życie nad tym pracujemy mniej lub bardziej. Mnie się po latach udało w głowie usłyszeć: jesteś cudem.
Dziękuję za to.
A teraz czas na filmik z jutuba. Będzie długi, bo komentuję inny filmik, ale miałam z tego niesamowitą frajdę xD. Zapraszam serdecznie i miłego oglądania! (prawdopodobnie będziecie musieli trochę ściszyć, bo głośny, no ale lepiej taki, niż za cichy).
Zrobiłam live. Trwał pięć minut i weszła JEDNA wspaniała osoba. Ale ja się wystraszyłam i nie wiedziałam, co powiedzieć, więc uciekłam :(, a to wszystko na instagramie…
Szczerze? Może i zrobiłam dużo w kwestii energetyki, ale mało na planie fizycznym, przez co czuję się tak, jakbym nic nie robiła. Chociaż…
Na spanko wyłączyłam routery, telefony, wsio; i poczytałam sobie. To mi dobrze zrobiło, wstałam o w miarę przyzwoitej porze, no i zaczęłam Biały Poniedziałek. Trzeci dzień głodówki. I miałam niesamowite mocne wrażenie, że się nudzę i nie bardzo co jest z tym zrobić. Znaczy mogłam zrobić tak: włączyć se drugi webinar od Czarko, ale sęk w tym, że nagle poczułam taką potrzebę leżenia, to się położyłam i zasnęłam.
Być może, głęboka praca energetyczna ma tu znaczenie. Ja nie mówię tu tylko o afirmacjach…
Leci drugi tydzień tej wody. W sensie – programowania wody na tę afirmację. Zamierzam ją trzymać dwa miesiące, bo chyba to by było najlepsze. Mam pewnie stać na nogach, a niedługo będą zmiany. Oj, i to głębokie jak rów marsjański! Już się zresztą sporo dzieje.
Na przykład, odświeżyłam swojego instagrama Światy Aleksandry, gdzie będę zamieszczała informacje o swoich tekstach. Tak mi przyszło po medytacji na Czarko, ale też – z tego pierwszego webinaru – wyniknęło duże zadanie domowe.
I właśnie je dziś próbowałam zrobić.
Próbowałam czy zrobiłam, teraz nie wiem. W każdym razie wzięłam swoich pracodawców, zleceniodawców i zrobiłam potężną medytację z honopono, w sercu, z udziałem ciała. Działo się, energia mocno się ruszyła, ale nie jestem pewna, jak długo honoponomo ma być robione.
Wiesz, bo tu jest kwestia taka, że jeśli coś jest zrealizowane, to jesteś w stu procentach przekonany o tym, że jest coś zrealizowane. A ja nie jestem pewna, więc pewnie medytację jutro powtórzę. Może być lżejsza, bo już coś poszło.
W ogóle honoponomono jest niesamowite: w swej prostocie i w swym działaniu. Więcej szczegółów tutaj.
Mimo wszystko po tym nieszczęsnym (?) live na instagramie włączyły mi się jakieś nienormalne wyrzuty sumienia. Tak, uciekłam. Tak spaprałam – dopiero po zakończeniu przyszło, o czym mogłam opowiadać. I nie… nie wiem. Kurde, ten lęk, to poczucie winy warto wyłączyć. Problem w tym, że ono jest głębokie jak rów marsjański i dlatego też nie da się tak łatwo tego pozbyć. To znaczy, może i się da, ale to kwestia rozkazu „nowych ścieżek neuronowych”, a żeby to zrobić, to taka osoba musi być jak Czarko. Znalezienie poczucia winy i wysłanie do Źródła u mnie dało tymczasowy efekt, powiedzmy – na 2 lata najwyżej. Potem, teraz, znowu się to uruchamia. Zresztą, całe przejmowanie się moją przeszłością i wmawianie sobie, że moje życie jest popierdolone i nic nie warte to objaw pewnego rodzaju poczucia winy, za to, że żyję.
W kwestii zdrowia jako takiego: mam trzeci dzień Białego Poniedziałku, a więc głodówka. Bardzo dobrze, choć wzięłam wodę z suplementami i kakao, ale pierdolę zasady, ma być przyjemnie i po mojemu. Tak czy inaczej, jeszcze się uziemiałam trochę i w zasadzie… no właśnie, nie mam więcej pomysłów na więcej. Mogłabym iść na spacer, ale to może jutro rano. Na razie jestem trochę zmęczona, i trochę mi się nie chce.
Jakbyście mieli pomysł, jak na co dzień można pospa… znaczy, zadbać o swoje zdrowie, to zapraszam do sekcji komentarzy. I dziękuję, że czytacie.
No więc… jak ktoś wpadł na mojego Insta, to wie, że dzisiaj losowania były dwa. Cóż mogę powiedzieć – Zofia w pewnym temacie miała rację ;).
Na ustawieniach rodowych pracuje się z rodziną – czy żyje, czy nie żyje, ale się pracuje. Byłam u Wrzesińskiej i powiem tak, tydzień prawie czekałam na zrobienie zadania domowego, w którym trzeba było napisać list do mamy, do kobiet ze swojego rodu. Wtedy coś poszło. Nie było to jakieś turbo coś, nie mniej po wszystkim został we mnie taki lęk.
Żeby dobrze mnie zrozumiano – bardzo lubię ustawienia rodowe, jak zobaczyłam efekty po Czarko, to wow. Zakochałam się w tej metodzie, zresztą ten terapeuta pisze tak, że nawet w trakcie czytania coś się otwiera.
No, ale ja w sprawie finansów – bo chodzi o finanse – byłam u Wrzesińskiej. Więc po skończeniu tychże ustawień stwierdziłam, że mam opory przed zadaniem domowym, ale w końcu udało mi się to zrobić i… temat wciąż dręczył. To był strach, że jednak nie udało mi się zrobić takiego czegoś, przez co finanse ruszą.
I jasne, w tym temacie jest wiele do zrobienia, ale tym się nie martwię, ponieważ mam w planach Czarko.
Mamą też się nie martwię, bo postanowiłam zrobić hoponomono i wtedy dotarło do mnie tak wewnętrznie: jej duch już poszedł dalej. Okej, ale miałam wrażenie, że ta myśl o rozmowie z matką uczepiła się jak rzepa do psiego ogona, więc wyciągnęłam zdjęcie i pogadałam z nią jednym zdaniem.
Ale to było w okolicach środy-czwartku, więc dajmy już spokój temu tematowi. Szczerze? Może i finanse, dobre finanse biorą się z dobrej relacji z rodzicami. Ale tak naprawdę biorą się z tego, że jak dobrze ustawisz energetycznie rodzinę i pójdzie w diabły ta blokada, to już niczym się nie musisz martwić.
Tak, robię Bi… a, kij z tym. Robię Białe Poniedziałki, to pomysł od Wrzesińskiej, ale spodobał mi się, bo głodówki są pożyteczne dla zdrowia. Nie mniej…
Jak się ogarnę, to zrealizuję to zadanie ;). A my widzimy się wieczorem o 19:00 na żywo w fejsbruczku, chociaż mam niezbite wrażenie, że na insta byłoby znacznie lepiej. No, ale jak się powiedziało A, trzeba powiedzieć B. 😉 Tak, wiem – można prowadzić na dwóch platformach jednocześnie, ale nie wiem jak mogłabym to wszystko ustawić, żeby grało. Dobra, miłego dnia!
Po napisaniu tekstu śpiew sam mi się uruchomił. Znaczy wiecie – śpiew światła, anielski śpiew, bla bla bla. W każdym razie chodzi o to, że jak śpiewasz, to śpiewasz tak zupełnie po swojemu, trochę jak dziecko, ale niezupełnie. A to dlatego, że język, który wybrzmiewa jest językiem serca, niezrozumiałym dla nikogo, on nadaje na poziomie podświadomym i dla podświadomości ma pewnie jakieś tam znaczenia.
Skoro śpiew sam się uruchomił, sam chciał wybrzmieć, to poszłam się uziemić. W tym momencie zadedykowałam ten swój śpiew Matce Ziemi i poszło to pięknie, fantastyczniej, już widać było ten przepływ. No, ale trochę krótkie wrażenia z tego mam, bo widzicie – bioderko+ból+gołe stopy=ograniczony czas na bosaka ;).
Tak czy siak, z jednej strony wiem, że zadanie zostało zrealizowane, a z drugiej tak jakby trochę to jeszcze nie docierało. Mózg wymyśla „może idź po południu pośpiewać”, eh – to wszystko musi być idealne, dola perfekcjonistki, ale okej! Może pośpiewam, zobaczymy ;). Tak czy siak, zaraz chyba zrobię hoponomono, bo czemu nie?
W sumie to wypadałoby się przygotować do tej 19… ułożyć sobie w głowie… ale mój mózg nie chce skończyć tych wyzwań, więc będzie kolejna, 14-dniowa tura! A potem znów 33 dni :). Fantastyczne.
Na czym to polegało to ja nie pamiętam, ale cytując za Tatianą Pałucką to wygląda bardzo ciekawie: – Stań przed lustrem, spójrz na siebie, w swoje oczy i powiedz „kocham cię” kilka razy. Obserwuj własne emocje, odczucia w ciele. Obejmij z czułością miejsca, gdzie czujesz napięcie. Razem z wdechem wpuszczaj światło w miejsce napięcia, a z wydechem wypuść napięcie, do momentu, jak poczujesz miłość do siebie. (…) W momencie praktyki poczujesz moment, że lżej Ci się oddycha i wyraźnego rozszerzenia.
15:24 – Zrobiłam, ale nie jestem zadowolona. Tzn. poszłam robić hoponomono, ale zaraz po tym zrobiłam praktykę lustra. Było o tyle ciekawie, że niemal od razu poczułam efekt takiego… czegoś głębszego. Czy to była miłość? Nie. Ale coś… powiem tak, po hoponomono mam świetny nastrój (i nic dziwnego, sporo rzeczy sobie wybaczyłam pewnie), ale zrobię praktykę lustra jeszcze raz, pod wieczór. Może nie musi być idealnie, ale chcę być zadowolona, tzn. chcę czuć się spełniona. O!
18:24 – i pstro. A to dlatego, że jakoś nie szło. Tzn. stanęłam przed lustrem, spojrzałam sobie w oczy, ale mi trochę zaczęło wywalać typu myśl „nienawidzę cię”. Spróbowałam jeszcze momencik, ciupinkę, ale… nie zrobiłam tego jak chciałam. Trochę ciało odbierało tak, że mówię mu „kocham cię”, a ono mi nie wierzy, bo się kiwało do tyłu, co w języku ciała znaczy „nie”. Ajaj. Odpuściłam. Odpuszczam. Będzie jeszcze kilka okazji, by zrobić lustro. Może za wcześnie?
A jutro zapraszam Cię na live na fejsbruczku – o 19:00. Będę podsumowywała wyzwanie, a jest o czym opowiadać ;).
(18:55) Jeszcze raz polecam medytację yoni, którą wczoraj wstawiłam. Dziś rano obudziłam się z takim wspaniałym uczuciem w myszce :). A teraz zaczynam zooma też w tematyce seksualności.
(21:23) Więc… to był ciekawy dzień, miałam różne przemyślenia i okazje, żeby komuś coś dać. Niby proste wyzwanie, ale nie wtedy, gdy nie masz pieniędzy (znaczy mam – parę złotych), albo wtedy, gdy nie masz weny, albo… nikt nic od Ciebie nie chce xD.
Mogłam oddać „Minutkę” – herbatkę, która czeka na kogoś, kto ją zechce. Niestety, pani, która wyraziła chęć się nie odezwała. Ale się nie przejęłam sprawą, po prostu trzeba było coś pokombinować.
Może… pomyślałam, że dam tekst. Wiecie, może i kiedyś na studiach dawałam teksty rodzinie, ale oni mieli trudności techniczne z nimi. A zresztą, to był czas dla mnie, kiedy relacja ja-pisarstwo było trudną relacją. Ale dziś ta myśl, że tekst jako prezent, dar dla innych, pachniała świeżością.
Jestem zmęczona i mam przerwę w intymnym zoomie, kręgu kobiet, no i spoko, trochę się jednak u mnie wydarzyło w pewnej materii, a ponieważ to intymne i zakończone, nie będę omawiała tej sprawy publicznie.
Tak czy siak – trzeba było coś zjeść, a miałam ochotę na pieczywo. To polazłam do sklepu z myślą: dam uśmiechy. Niestety, miałam wrażenie, jakbym dla większości ludzi była niewidzialna, no cóż… za to dla bezdomnego byłam widzialna. W ogóle zwykle przy tym sklepie nie ma bezdomnych, dziś się zjawił i spytał:
-Ma pani załatwić chlebka i mleko?
Normalnie quest roku. 14 złotych na koncie, zadanie „daj coś komuś” plus do tego bezdomny, a jak bezdomny to wiadomo… chociaż on się wydawał miłym gościem. Cóż, kupiłam mu połowę chleba i małe mleczko, niech ma na tę kolację, niech się cieszy życiem :). A ja miałam malutką refleksję, że w porównaniu do gościa to mam mnóstwo obfitości w życiu.
No cóż – dzisiejsze zadanie uważam więc za wykonane! 😀
Od jakiegoś czasu mantruję sobie powyższe zdania i nie, nie będę Ci tu wyjaśniać, że to jest z zagranicy, szamańska wiedza itd. Tego nie potrzebujesz. Potrzebujesz czegoś innego – motywacji i praktyki.
To znaczy – jeśli chcesz wykorzystać takie proste słowa do zmiany swojego życia. A ja po ok. 2 tygodniach już widzę, że:
to znakomicie uwalnia emocje,
mój stosunek do innych zaczyna się zmieniać,
lepiej siebie odczuwam – jest we mnie więcej obserwatora, świadomości tego, co się dzieje we mnie,
wszelkie bóle, dziwne rzeczy w moim ciele są przeze mnie akceptowane, ponieważ wiem, że to jest wynik bardzo intensywnej wewnętrznej pracy z tą modlitwą.
Powzięłam decyzję, że będę żyć wspaniale i będę żyć w teraźniejszości. Żeby to zrobić potrzebuję odpuścić przeszłość, która się za mną ciągnie, ale jest jaka jest. Można z tym wiele zrobić, jednak najprostsze sposoby są najlepsze.
Być może 4 sekundy to za mało, by zmienić całe swoje życie. Ale być może te 4 sekundy dziennie – DZIENNIE – ruszą tak energię, że w pewnym momencie zechce Ci się popracować nad swoim wnętrzem bardziej. Wszystko ma swój czas.
Ten wisiorek ma 108 koralików. Ja Hooponopono odmawiam na 2x, co daje 216 powtórzeń, co wynosi od 16 do 21 minut – bardzo dużo zależy od tego, co ciało czuje, jak reaguje, czy oddycha, czy chce mówić szybko, albo nawet krzyczeć. W tej sesji, kiedy jestem tylko ze sobą pozwalam ciału na absolutnie wszystko. Uwalniają się wtedy emocje, cuda się dzieją i potem może być reakcja czysto fizyczna – aczkolwiek nie musi być.
Dużo zależy od Twojego stanu.
Im mniej depresyjny, tym Hooponopono ma łatwiejsze zadanie, więc się nie zrażaj początkowym „nic się nie dzieje”. Bo się dzieje. Ty uwalniasz. Siebie. Uwalniasz siebie z bzdetoletów, uczucia, że jesteś kimś gorszym, uczucia, że przeszłość ciąży nad Tobą niczym kosa Śmierci. A przecież – to tylko Twój wybór.
I nie musisz kupować mali – po prostu weź jakiś naszyjnik (może być chrześcijański różaniec) i na to mantruj.
Pamiętaj jednak, że symbole – nawet takie proste – bardzo wzmacniają proces.
Mam nadzieję, że ten tekst zainspirował Cię do ruszenia naprzód :). Jeśli jednak potrzebujesz dodatkowej motywacji czy wsparcia, zapraszam Cię serdecznie do bezpłatnego wyzwania – o, tu.
Yoni – cipka. Jednak jej moc jest niesamowita, a energia seksualna jest jedną z najpotężniejszych w kreacji, jeśli nie najpotężniejszą. Niestety albo stety, w Polsce seksualność należy do tematu tabu, a kołczowie zwykle chcą milionów za sesję…
Jednak wbrew obiegowej opinii o szukaniu – że jak szukasz, to nie znajdziesz – mnie udało się wynaleźć aż dwie wspaniałe rzeczy. Jedna z nich mnie zaskoczyła zupełnie, bowiem to było zaproszenie na BASIC SexEd z Karo Akabal 2022/2023 – kurs o seksualności. Ponieważ jest to rzecz, do której ma się dostęp przez barter/darowiznę, zdecydowałam się podjąć wyzwanie. Cóż, przez 7 złotych miesięcznie raczej nie zbankrutuję, a może być tylko lepiej.
Kurczę, ale smaczna ta zupka chińska, ale może dlatego, że w trakcie kupowania mantrowałam „stać mnie na jedzenie” / „stać mnie na dawanie sobie miłości”. Zauważyłam, że koszt zakupów zwraca się mentalnie – na przykład wypad do Poznania był dla mnie niesamowitą przygodą, w sumie też odpoczynkiem od betonu w Gorzowie i wspaniale mnie naenergetyzował. Czuję się cały dzień, jakby ćpała dobry humor!
W międzyczasie porobiłam hopomono, a zadanie z medytacją yoni nadal… ach, dobra, włazimy na jutuba i szukamy. No i wynalazło to:
Wybrałam ją trochę prozaicznie – bo jest bardzo krótka. Ale za to jak konkretna i jak przyjemna… niestety, pod koniec moje słuchawki postanowiły zrobić sobie przerwy (są nowe, po prostu nie ogarniam ich). No, szczęściem, że się jednak udało do końca.
I dotarło do mnie, że jak padły słowa: najważniejsza kobieta to mówiła o mnie, a nie o kimś z zewnątrz! To jest takie wow.
No, dzisiejsze wyzwanie przechodzi do historii, choć czuję, że potrzebuję sobie powtórzyć wspomnianą medytację tak ze 2-3 razy :).
No to – do jutra, a ja idę popatrzeć, co tam w kursie o własnej samoocenie piszczy :D.
U brata jest duża wanna – postanowiłam to wykorzystać. Było to wyzwanie, ponieważ mam tak spięte ciało, że gdy w domu – w mniej ciut, ale nadal wygodnej – wannie próbuję usiąść, to się nie da. Stoję jak ten słup naga i nie potrafię nawet zgiąć kolan, czy cokolwiek. No dobra, cokolwiek to tak: schylę się, ale nie więcej.
Dziś widząc wannę i czując potrzebę umycia się postanowiłam to wykorzystać i… udało się! Wejście-wyjście! Było krótko, ale zawsze. I od razu po tej przygodzie miałam lepszy nastrój.
A potem wylosowałam „idź na basen”. Mniemam, że jakieś baseny w Pozku są, nie mniej nie o to chodzi. Gdy pisałam tę opcję, miałam przede wszystkim na myśli odprężenie, rozluźnienie ciała. Myślę, że intencja spotkała się z możliwością, bo jakby nie przeć, basen płatny, a ja i tak bez stroju kąpielowego.
Wszystko tworzę.
W takiej sytuację uznaję, że wanna to był basen i wyzwanie na dzień dzisiejszy zostało zrealizowane! Ależ to pięknie popłynęło ;).
Mogę odpoczywać, tylko nie wiem, od kiedy do kiedy. Tzn. mam w trakcie jedno wyzwanie (oprócz tego) i za chwilę go zacznę, ale… oczywiście nawyki będę dalej pielęgnować. Hmmm…
Z drugiej strony jadę do Poznania – na dwa dni, więc jest jakiś odpoczynek od Gorzowa.
Ciekawa sprawa, nagle okazuje się, że odpoczynek ma tysiące interpretacji :).
08.08.2023: Faktycznie, odpoczęłam od klimatu Gorzowa, bardzo dobrze mi to zrobiło. 😀 Jednak pierwszy krok na ziemi gorzowskiej sprowadził mnie na ziemię xD