battle angel alita 1

Ten film poleciłabym z jednego powodu – sceny walki. Cała reszta to potrzeba pamiętania, że oglądasz film młodzieżowy.

Pewnego dnia jakiś profesorek od naprawiania ciała metodą mecha znajduje na wysypisku mózg cyborga. No, mózg z głową, w każdym razie chodzi o to, że mózgownica żyje, a ponieważ żyje, postanawia sklecić resztę ciała.

No więc nasza Alita wstaje i orientuje się, że ma ciało, a potem orientuje się, że chce walczyć, więc zostaje Łowcą. Takim, który łapie przestępców.

Tymczasem poznaje chłopaka i teoretycznie stawka jest taka, że ludzie chcą się dostać do podniebnego miasta, który jest takim jakby rajem. Ale to nie takie proste, bo albo pieniądze, albo wygrana w ekstremalnym sporcie…

Dobra – nie wiem, w którym momencie powinnam przestać spojlerować, ale to jest film, który się dobrze ogląda. Początek trochę przynudnawy, w sensie wolny, ale gdy dojeżdżamy do scen akcji to „ooo, zajebiste!”. Dosłownie. Dla tych scen warto obejrzeć „Alitę”.

Ale – żebyście nie zrozumieli mnie źle – to nie jest zły film. Jest to film trochę lepszy, niż taki do kotleta, ale ma swoje wady. Głównie ta powolność i nastolatkowość, a przynajmniej ja jakoś nie mogłam wczuć się w pełni w sytuację, nie czułam jakiś odjazdowych emocji. Emocje pojawiały się dopiero wtedy, gdy Alita obijała wszystkich wkoło. Naprawdę.

Za to znowu – „Battle Angel Alita” ma jeszcze jedną zaletę. Momentami czuć tę japońskość! Czuć, że pewne sceny, czy wątki nawet to są typowe dla japońskiej mangi i nawet poczułam ten klimat. A już szczególnie w scenie, kiedy myślę sobie: przecież to film młodzieżowy, tu nie ma brut…

JEB!

No, dobra. To chyba tyle, bo szczerze? To sceny akcji są miodem w tym filmie 🙂.

piotruś pan i wendy

Nuda.

W sumie to tyle, jeśli chodzi o recenzję „Piotruś Pan i Wendy”, bo o ile nie jestem już dzieckiem, o tyle nie sądzę, by dziecko znalazło coś ciekawego w tym filmie. A ten niby próbuje być samoświadomy, na przykład w scenie, gdzie śpiewają, a jeden z bohaterów:

– Znowu śpiewają? Mam dość.

Ha ha, śmiechom było co nie miara, tyle że nie.

Nic tu nie działa; w jakiś sposób chodzi o to, że widz w trakcie seansu czuje nudę. Ba – nawet multi kulti wydaje się nic nie znaczącym elementem. Dzwoneczek jest czarnoskóra? No, obchodzi mnie to tyle, co kot napłakał. Tak samo jak wątek z Indianami, który chce być, ale jednocześnie nie chce być, bo on nie jest jakoś super rozbudowany i właściwie mogłoby go nie być.

Szczerze, poczułam zmęczenie filmem już w trakcie siódmej minuty, kiedy Wendy była tak bardzo tą silnom i niezależnom kobietom. I to nawet nie tym, że była silnom i niezależnom, tylko tym, że było to w tak wtórny sposób przedstawione, że może nawet lekko trącić myszką. Serio, ile razy to już widzieliśmy? Czy naprawdę tego inkluzywnego, nowoczesnego wątku nie można było rozpisać inaczej?

A sama Nibylandia… jest szara. Nie przedstawia sobą niczego, oprócz jakiś wybrzeży angielskich. Generalnie jeśli się tak zastanowić, to raczej nie jest to dziecięca, niewinna, kraina. Raczej jest to kraina dziecka w stanie smutku.

Żeby było śmieszniej – zdecydowałam się na obejrzenie tego filmu tylko po to, by zobaczyć, jak bardzo jest to poprawne politycznie. I powiem Wam, że tej poprawności nie widać, bo poza Wendy jako Mary Sue, to wszystkie te wątki są absolutnie miałkie i nic nie wnoszące do seansu.

A zgadnijcie, kto najlepiej gra w tym czymś? Oczywiście, że Kapitan Hak. Widać, że aktor zrobił, co mógł, by sobą coś zaprezentować i mu się to nawet udało.

Więc, jak już pisałam, nudne, miałkie i nie polecam.

severance sezon 1

Skończyłam świetny serial „Severance” (rozdzielenie) od Apple+, a teraz czytam, że… toksyczne środowisko pracy panuje w ekipie od serialu. Tak pokrótce, showrunnerzy mieli mieć odmienne wizje od siebie nawzajem i szczerze powiedziawszy, sam pomysł na „Severance” ma w sobie bardzo dużo potencjału na rozwinięcie bardzo ciekawej historii. Twórcy pracowali nad nią przynajmniej od 5 lat, kiedy Dan Erickson napisał pilota do opowieści. – Pierwszy raz przeczytałem pilot Dana ponad pięć lat temu. Zawsze była to opowieść na kilka sezonów i jestem naprawdę szczęśliwy, że możemy ją kontynuować – stwierdził Ben i poszedł ogarniać burdel, a tymczasem widownia Apple+ może obczaić sezon 1.

* * *

Zaczyna się od pokazania, jak przebiega tytułowe rozdzielenie. Decydujesz się na ten zabieg, po czym wbijają ci do głowy chipa, dzięki któremu nie pamiętasz pracy po pracy i nie pamiętasz domu w pracy. I nawet jeśli widz doskonale wie, że taki zabieg wcale nie jest niewinny, to daje się wciągnąć w historię. Naprawdę, obejrzałam pierwszy sezon za jednym haustem. I to bardzo dobrego wina.

Mamy tu bowiem wszystko, co w thrillerze technologicznym/pro-science fiction jest najlepsze.

Po pierwsze – wielkie korpo, które robi wodę z mózgu. Oglądając, co się dzieje w pracy – a bohaterowie pracują w korpo zwanej Lumon – można było odnieść wrażenie, że to nie historia o robolach z korpo, a o pracownikach więziennych. Nie dość, że ta ich część, która przebywa w pracy nie może się z niej wyrwać, to jeszcze szefostwo stosuje całkiem ciekawe metody prania mózgu.

I tak – wszystkie one mogą się kojarzyć z pięknymi „podręcznikami” czy innymi wspaniałymi arkuszami dla pracowników od – na przykład Biedronki. Z jednej strony zapierdziel, a z drugiej czułe słówka, które nic nie znaczą.

Po drugie, mamy tu całkiem dobry rozwój postaci. Zaczynamy od kolesia, który właściwie jest za zabiegiem rozdzielenia, a kończymy… no właśnie, nie do końca tak kończymy, jakbym chciała.

To znaczy – gdyby Apple+ stwierdziło, że nie będzie drugiego sezonu, to widzowie mogliby się wkurzyć, bo cliffhanger na koniec dziewiątego odcinka był całkiem duży, kilkuwarstwowy. Na szczęście będzie drugi sezon, choć nie wiadomo kiedy, ale, no – będzie. Wszak najwięcej pracy wymagają scenariusze, które są bardzo staranne i to widać w szczegółach.

Samo otoczenie, w jakim przebywają pracownicy jest bardzo minimalistyczne. Białe ściany – wszędzie. Nawet osiedla wyglądają na opustoszałe.

W drugim odcinku reżyserowi – czy też raczej kolesiowi od zdjęć – udało się zrobić bardzo piękne ujęcie, ale poza tym… mamy dość dobrze zrealizowane kadry, które niczym się nie wyróżniają.

Za to bez wątpienia klimat dodatkowo tworzy muzyka, a także intro – to jest ciekawe, interesujące i bardzo dobrze pokazujące psychozę, jaką w pewnym momencie widz obserwuje.

Na jeszcze dwa wątki chciałam zwrócić uwagę.

Pierwszy, to wątek porodu domowego. I on został całkiem przyzwoicie pokazany, choć dziwnie trochę wyszło, patrzaj: napisy, co mówią bohaterowie xD. Chodzi o to, że jako takich niektórych wypowiedzi widz nie słyszy, ale napisy lecą w najlepsze. Cóż, pierdoła, ale trochę się jej muszę doczepić, bo innym razem napisy lecą zdecydowanie za szybko i nie zdążyłam przeczytać. Na szczęście, nie były to jakieś skomplikowane kwestie i na szczęście, takie wpadki były od czasu do czasu.

Drugi wątek to wątek bohatera, który zaprzyjaźnia się z człekiem z innego działu i widać, że oni lgną do siebie. Niby drobnostka, ale właściwie nie wiem do końca jak to odczytywać, bo z jednej strony można „o nie, Apple, propagandzisto od lgbt”, ale z drugiej strony widzimy tę schizę w firmie, i myślimy sobie, czy to wszystko nie jest właśnie tym wywołane. No, ale może się czepiam.

„Severance” to dobry serial. Trochę żałuję, że sezon nie skończył się jak w przysłowiowej koreańskiej dramie, czyli ostatnie trzy odcinki to pierdolnięcie na całego. Z drugiej strony, cieszy mnie to, bo to oznacza, że dostaniemy kolejny, fantastyczny sezon serialu.

the morning show sezon 1

Zamierzałam zrobić film na YT w kontekście tego serialu, ale to się chyba nie uda. Więcej, to się NA PEWNO nie uda, ponieważ dociągnęłam do szóstego odcinka „The morning show” od Apple+ i dalej nie mogę.

Nie, nie dlatego, że serial durny jak auta elektryczne.

Bardziej dlatego, że a) jest o dziennikarzach i b) jest o narcyzach.

* * *

Mamy tu program śniadaniowy – taki wiecie, typowy, zwyczajne flaki z olejem. Niestety albo stety dla nich, New York Times otrzymuje sporo danych na temat tzw. me too w redakcji śniadaniówki. Skutek? Tak, facet zostaje zwolniony i trzeba znaleźć na jego miejsce kogoś nowego. I ten ktoś nowy znajduje się – żywiołowy i nie do końca sztampowy. Kiedy Bradley – ten nowy, a właściwie ta nowa, bo to kobieta – nie trzyma się scenariusza, to program nagle winduje w górę.

No, a poza tym wszystkim są relacje między bohaterami. Jej prowadząca – gra ją Aniston – jest narcyzką, lada chwila się rozwodzi, w dodatku miała bliskie relacje ze zwolnionym kolesiem i tak to się kręci. Jezu, serio, to chyba najbardziej wkurwiająca baba w serialu.

No dobra – tyle o narcyzach.

Ale dlaczego mnie wkurza to, że jest to serial o dziennikarzach? Czy też może raczej „dziennikarzach”?

No właśnie – jedna rzecz to taka, że widzimy z całym inwentarzem, jak te wszystkie śniadaniówki są reżyserowane. Nie, żeby to było jakieś dziwne, ale po prostu ustala się tematy, które – zwykle – mają odmóżdżać. No tak, człowiek wstaje rano, wybiera się do pracy, chce lekkich tematów. Czyżby? Bradley udowadnia, że niekoniecznie tematy muszą być lekkie, a wywiady prowadzone bezpiecznie. I jak ja obserwowałam jej niezależność, to zgadnijcie, kto mi się przypomniał. Taaaak, Tucker, którego ostatnio zwolniono z Foxa. A powinien się przypomnieć niezależny dziennikarz, ale nie wiem, czy taki istnieje.

Ale właśnie – zarówno Tucker, jak i serial wskazują na to, że media kontrolują. Ja nawet nie jestem tego pewna, ale w jednym z pierwszych odcinków padają tego typu opinie, że widownia to, widownia tamto, a tu chodzi o jedno i to samo, czyli pieniądze. Udziałowców, rzecz jasna.

I jak tak sobie oglądam, to nie mogę nie myśleć o tym, jak to całe dziennikarstwo jest przedstawieniem dla mas. Chcemy zjebać mężczyzn? OK – napiszmy, że mężczyzna jest chujem. Ach, no tak, 99% osób z me too faktycznie jest chujami, tak? Tyle że widzicie – przykład Deppa pokazuje, że dziennikarze tak naprawdę gówno zrobili, pisząc o nim teksty. Ach, sorry, mieli zatwardzenie i nie sprawdzili. Co? Że potem się wydało jednak, że Amber oszukiwała?

Tyle że znowu – Carrel – no ten gość w serialu – chce się bronić. On tylko romansował z asystentkami i tak dalej, niekoniecznie był jakimś ostrym chujem, szczególnie, że cała ekipa wszystko o wszystkich wiedziała, obserwowała to gówno na co dzień.

No tak – bo kiedyś trzeba powiedzieć dość…

Tylko wiecie, jest jedna zasada w dziennikarstwie, która jest obecnie bardzo rzadko stosowana. Żeby artykuł był obiektywny TRZEBA PRZEDSTAWIĆ DWIE STRONY MEDALU. Tymczasem gość, który został oskarżony nie może się obronić, bo nikt go nie chce słuchać. A nawet jeśli – PUBLICZNOŚĆ JUŻ WYDAŁA WYROK. A teraz czekoj na kolejny, kiedy sąd udowodni, że ktoś tu ma zrytą banię.

Dobra, to na czym to ja? A tak, że wkurzyło mnie to, że wprost nam pokazują, iż dziennikarstwo to kontrolowanie mas, opowiadanie negatywnych rzeczy, bo społeczeństwami w depresji lepiej kontrolować.

Yyy.

Dobra, ogólnie to 1 sezon jest dobry, oglądalny i ma ciekawe wątki. Drugiego sezonu nawet nie zacznę, bo a) jest okołokoronkowy, b) nie ma za dobrych opinii, i c) przeczytaj tego posta xD.

Jeśli Ci się tekst spodobał – daj komentarz/lajka, dziękuję i trzymaj się, wszystkiego dobrego ❤.

guardians of the galaxy volume 1

Ponieważ kompletnie nic nie pamiętałam ze „Strażników Galaktyki 1”, a do ostatniej części trylogii trza się przygotować, to… no, obejrzałam sobie. I się wielce zdziwiłam, bo ten film wchodzi w pamięć. Nawet nie do końca wiadomo dlaczego – bo fabuła jest prosta jak budowa cepa, a tu mamy jeszcze taką sytuację, że jest trochę objaśnień kto i co i dlaczego, co może nie jest najdoskonalszym ruchem w kinematografii, ale za to nie zmusza do oglądania 34534 innych filmów. W końcu – volume 1 ogląda się niezmiernie przyjemnie. Czułam się tak, jakbym poszła do starych kumpli. I kurczę, serio – image statków, szczególnie statku Ronnana (czy jak mu było) mi się jakoś spodobał, a Groot jest postacią wykonaną bardzo, bardzo starannie. Co więcej, mimo znajomości fabuły i takiego przypominania sobie w trakcie „o, tu będzie to”, to nie chce się filmu wyłączać. Ma się ochotę obejrzeć całość i ta całość jest dość humorystyczna. Wow, to było bardzo przyjemne doznanie.

Polecam 🙂.

guardians of galaxy volume 2

NA WSTĘPIE OGROMNE PODZIĘKOWANIA WSZYSTKIM FANPEJOM I PODCASTEROM ZA… coraz jawniejsze spojlerowanie „Strażników Galaktyki volume 3”. Nie, żeby to było coś złego – w końcu sama też zrobię recenzję (środa, zapraszam), ale no… Trochę nie bardzo mam ochotę na spojlery.

I ja wiem, staracie się, żeby nie spojlerować chamsko, ale prawda jest taka, że najprzyjemniej ogląda się film bez większej wiedzy o nim, bo można się zaskoczyć. Plus do tego, Strażnicy Galaktyki to proste historie.

Nie inaczej jest z volume 2, gdzie Peter spotyka swojego ojca Ego i zostaje przez niego lekko przemaglowany. Więcej nie powiem, aczkolwiek, no…

Dostajemy tu to, co w poprzedniej części, tylko że lepiej i trochę więcej. Otóż, nasza drużyna to najemnicy, muzyka nadal jest świetna, a poza tym mamy sporo humoru – w dialogach przede wszystkim. No i jest kolorowo. Bardzo mi się spodobał design planety Ego, naprawdę urzeka i myślę, że tolkienowskim elfom by się spodobała.

To, co mi się nie spodobało to to, że mimo wszystko seans się trochę dłużył. Owszem, czuję się po nim bardzo dobrze, ale mam wrażenie, że dwójka mogłaby być odrobinę krótsza. Coś tu jest takiego, co można wyciąć, choć trudno odgadnąć, co. Bo wiecie: tutaj twórcy budują relacje między bohaterami i my ich naprawdę poznajemy. Zapewne tym manewrem trójka wygra, ale o trójce w środę.

Film płynie, chce płynąć, ale momentami się zacina. Za to w finale – finał działa całkowicie. Coś pięknego. Znaczy, ja poczułam emocje, ja poczułam wzruszenie i nie dlatego, że zobaczyłam coś innego, niż zwykle. Bardziej dlatego, że serca twórców pracowały w trakcie realizacji i to czuć. Naprawdę.

Jeśli spodobała Wam się jedynka, to dwójka także prawdopodobnie przypadnie Wam do gustu. Ja w każdym razie czuję się tak zrelaksowana, że z ogromną przyjemnością siądę do czegoś poważniejszego.

the doom

Dzień dobereł. „Doom” z 2005 to dziwny przypadek. Z jednej strony widać, że wszyscy się starali, a chyba najbardziej kamerzysta. Z drugiej strony… to miał być horror. I jako horror to po prostu NIE DZIAŁA.

Mamy tu kilka prób wystraszenia, ale nadal nie działają. W sumie trudno powiedzieć, dlaczego.

Z jednej strony… może zbyt rozwleczony początek? Mamy taką sytuację: jakieś laboratorium pada ofiarą monstrum i marines mają za zadanie odbić grupę ludziów. Rzecz jasna, mówić prościej, niż zrobić.

Nie mniej – akcja jest, trochę się dzieje, a kamera fajnie pracuje. Jest taka dynamiczna. Mało tego, na koniec mamy nawet odwzorowanie widoku gracza, bo przypominam, „Doom” to w kij stara gra, i była to prosta strzelanka.

Widać, że scenariusz był pisany z myślą o prostym zabiegu – żeby fabuła była prosta. Coś jak w „Mortal Kombat” z 1994. Jest argument do bitki – no to się bijemy, bez żadnych filozofii. Tu też trochę tak wygląda, ale dowalają motyw zła i dobra. Mi to nie przeszkadzało, widać, że twórcy chcieli, by widz jakoś odróżniał postacie.

Taaaak, myślę, że im dalej w film, tym lepiej, tym jest ciekawiej.

No i nie ma tu na szczęście momentu Piotrusia Pana, kiedy po 40 minutach się nudzisz i wyłączasz. Jednak po 40 minutach zdajesz sobie sprawę, że fajna nawalanka i – w zasadzie to tyle.

Więc jeśli się nastawisz na horror, to dostaniesz paździerzem w twarz, ale jeśli się nastawisz na miłą nawalankę, przy której możesz odetchnąć od myślenia, to „Doom” powinien się spodobać.

beforeigners

Macie Skyshowtime? No to włączajcie „Beforeigners” („Przybysze”). Co prawda na razie są dostępne tylko trzy odcinki, ale to złoto i prawdopodobnie zostanie tak do końca.

Pewnego wieczora przy pływalni pojawiają się ludzie z przeszłości. Z czasów prehistorycznych, z czasów wikingów i z XIX wieku. A następnego dnia okazuje się, że to dotyczy całego świata. A że wrócić nie ma za bardzo jak, świat się zmienia i przenosimy się o kilka lat do przodu.

Zostaje odkryte ciało, a my poznajemy dwójkę głównych bohaterów: Holanda i panią Wiking. Tak ją dla uproszczenia będę nazywała. Tak czy inaczej, sama sprawa może nie jest tak intrygująca, jak to, w jaki sposób wykreowano ten świat.

Scenarzyści musieli wykonać dość duży research – choć całkiem możliwe, że w Norwegii, ojczyźnie serialu, wiedza ta jest powszechna. Nie mniej: mamy tu użycie języka staronordyckiego, mamy tu pokazanie zachowań kobiet-wikingów w przypadku okresu, a przede wszystkim mamy tu dużo chyba czarnego humoru.

Wydaje mi się, że ostro sobie jaja robią z poprawności politycznej.

Produkcja ta została stworzona przez HBO, ale wykupiło ją Skyshowtime. I mam cholerną nadzieję na trzeci sezon, bo krążą plotki, że to jest całkiem możliwe i emisja zacznie się w 2024 roku.

I chciałabym, by tak było, bo tu wszystko działa.

guardians of galaxy volume 3

Ja: dziś się już nie kręci epickich filmów

James Gunn: potrzymaj mi piwo.

* * *

Już w pierwszej minucie czujesz, że to będzie całkiem inny film od tych, które znasz. Ale to jest właśnie ten obraz, którego fanom brakowało: obraz epicki, obraz uduchowiony, inteligentny i zrealizowany perfekcyjnie. Tu absolutnie wszystko działa. Nie ma dłużyzn, każda scena czemuś służy, co więcej – nawet nie chcesz myśleć, że dyskusja naszych bohaterów jest zbędna. Po prostu film wciąga cię w siebie tak, że nie chcesz wyjść aż do ostatnich napisów. Ba, widziałam napisy do polskiej wersji językowej. I tak, byłam na wersji zdubbingowanej, ale nie żałuję: ten jest dobry, spoko. Tylko że ja chcę jeszcze.

Im mniej wiesz o fabule, tym lepiej się bawisz, ale patrząc na „Guardians of Galaxy 3” musisz sobie odpowiedzieć… albo nie musisz. Ale ja się zastanawiałam nad tym, czy to nie jest arcydzieło. Mądrzejsi ode mnie twierdzą, że nie i ja chyba wiem, dlaczego. Fabuła bowiem jest taka, że nie wymyśla koła na nowo. Ona to koło tak przetwarza, że nawet nie skapniesz się, że daną scenę oglądałeś/aś już milion razy w różnych kalibracjach. Bo to po prostu DZIAŁA.

Aha – jeśli słyszeliście, żeby na seans zabrać chusteczki, to zabierzcie te cholerne chusteczki.

Jeśli macie kontakt z własnymi emocjami, to jestem pewna, że się nie raz wzruszycie.

Kurde.

Bo nie chcę Wam spojlerować, ja wiem, że to doskonałe widowisko. Co prawda, dobry film powinien się bronić i tym, że spojlery nie psują aż tak zabawy, ale czuję, że tu występuje trochę zasada a’la 6 zmysł. SPOJLER (choć nie wierzę, że jest osoba, która nie widziała tego filmu): facet rozmawia z dzieckiem umarlakiem. I to było dla widza takie WHAAAAT?!?!?!

Wydaje mi się, że jeśli miałabym się do czegoś przyczepić, to do dźwięku w sali kinowej. XD

Ale to też prawdopodobnie naciągane.

James Gunn po prostu: doskonale dopasował epickie sceny do epickiej muzyki, doskonale zarządził pracę kamery (i mam wrażenie, że to nie jest zwykła ilość klatek), doskonale wyreżyserował walki, świetnie poradził sobie ze scenariuszem, przepięknie opracował efekty specjalne… tak, zgadliście: ludzie, którzy pracowali nad tym obrazem wykonali niesamowitą pracę.

Ja nie wiem, ta recenzja jest niedoskonała. Ale chyba ją puszczę, bo nie mam pojęcia, co mogłabym dodać do opowieści o tym pięknym widowisku.

the alaska daily

– Oczywiście, że duże stacje telewizyjne anulowały program, który pokazywał, czym powinno być PRAWDZIWE dziennikarstwo – stwierdził Kim. Kim jest Kim? Randomowym internautą, który skomentował newsa na stronie Deadline, informującego, że Alaska Daily zostanie anulowana. -Weryfikacja faktów, sprawdzanie źródeł i fabuła odzwierciedlająca rzeczywistość, że organy ścigania ignorują morderstwa i zaginięcia rdzennych ludzi oraz osób o innym kolorze skóry.

Jeśli przyjrzycie się pozostałym komentarzom, to zauważycie, że 99% z nich bardzo negatywnie ocenia tę decyzję, oskarżając ABC o wspieranie treści-kocopałów i zamykanie seriali, które noszą sobą prawdę.

* * *

„Alaska Daily” to jedenastoodcinkowy serial o bardzo specyficznym klimacie, produkowanym dla ABC. Główną rolę gra Hilary Swank i jest ona dziennikarką, która padła ofiarą polityki. No bo umówmy się: dziennikarz, który weryfikuje fakty i dziennikarz, który wali tekstem w jakiegoś ważnego ważniaka z Chin to ten dziennikarz, który może mieć problemy. I to duże. Niestety, amerykańskie dziennikarstwo zna wiele takich przypadków, zresztą – filmy zdaje się także pokazują, że dziennikarstwo śledcze jest w uj niebezpieczną pracą. Mało tego, „Alaska Daily” została oparta na faktach – czego się dowiadujemy już w pilocie. I w pilocie dowiadujemy się, że dziennikarka wylatuje z wielgachnej gazety. Ale dziennikarka się nie poddaje, zaczyna pisać własną książkę o sprawie, przez którą straciła pracę. Niestety, nikt jej nie wierzy, ale musi jakoś zarabiać na życie, więc koniec końców – przez przyjaciela – zostaje przyjęta na zadupie. Do lokalnego dziennika „Alaska Daily”, gdzie dzieją się niefajne sprawy, bo dziewczyny z rdzennej ludności zaczynają znikać, ginąć. Nasza dziennikarka włazi butami w życie mieszkańców i dąży do rozwiązania tego ambarasu.

Jeśli Cię zaciekawiłam, to daj mi jeszcze chwilkę, bo być może nie jesteś tak naprawdę gotowy/a na „Alaskę Daily”.

Utknęłam na 5 odcinku. Sądziłam wtedy, że to przez to, iż w jednym czasie miałam do czynienia z dużą ilością filmów o dziennikarstwie śledczym.

Po jakimś jednak czasie uznałam, że ten serial jest po prostu nudny. I chyba podobnie stwierdzili widzowie ABC – na początku było ich 3,59 miliona, a na końcu już 2,75.

Cóż – nie dziwię się temu. Bo wiecie, Alaska Daily ma baaaaardzo powolny rozwój fabularny, a w każdym odcinku śledzimy jakiegoś dziennikarza z lokalnej gazety, który odkrywa właśnie jakiś temat. Jednakże Kim zwraca uwagę na to, że ci ludzie rzeczywiście bardzo się starali w swej pracy – zarówno przy weryfikacji, jak i przy dawaniu coś od siebie dla lokalnej społeczności. Na przykład jedna babeczka opisywała sprawę pożaru i… zrobiła bardzo ładny felieton w sprawie.

Więc mamy tu trochę stary styl prowadzenia seriali – no bo każdy odcinek to jeden wątek, a główny problem łączy ze sobą całość. Ale mamy tu też klimat Alaski jako takiej i uważam, że serial doskonale to oddaje (tak, wiem – nigdy tam nie byłam, a oceniam). Już same widoki nas przekonują do tego, że Alaska to raczej nie jest miejsce, gdzie się dużo dzieje, gdzie jest ruch, szybkość i popieprzoność, jak w Nowym Jorku. Powiedziałabym, że Alaska przedstawia ze sobą klimat z naszego Olsztyna. Kto był w Olku, ten wie, o czym mówię XD.

No i jest jeszcze jedna rzecz. Widzowie raczej nie lubią powolnych rzeczy. Kochają, jak coś się dzieje, a w „Alasce Daily” ma się wrażenie, że niewiele się dzieje, chociaż dziennikarze robią, co mogą, by opisywać lokalne sprawy.

W zasadzie – to ten klimat małomiasteczkowości stał się trumną do serialu. Bo po pierwsze, trzeba być gotowym na taki klimat. A po drugie, nie każdy ma ochotę na seans niemal senny. Jednak nie da się ukryć, że ostatecznie „Alaska Daily” nie jest głupim serialem, pokazuje raczej życie lokalnej Ameryki i dziennikarzy, którzy starają się pracować sercem.

Może więc pan Kim ma rację w swoim komentarzu?

Tym bardziej, że serial jako taki ma dobre oceny – zarówno na Rotten Tomatoes, jak i na IMDB, dlatego zastanawiam się nad powrotem do niego. Ale czy jestem gotowa?