Nieznośny ciężar wielkiego talentu

Ten film – „Nieznośny ciężar wielkiego talentu” – to komediowy majstersztyk, szczególnie w czasach, kiedy większość ludu nie umie w komedie. Zresztą, jest to jeden z najtrudniejszych gatunków ogólnie.
W Katalonii porwana zostaje córka tamtejszego prezydenta, a tymczasem Nicholas Cage ma duże problemy życiowe. Żona wymaga rozwodu, córka nie chce go znać, a w portfelu zadłużenie.
Historia opowiada o strasznie pogubionym człowieku, który usiłuje wszystko sobie ułożyć na nowo. Na całe szczęście dla widza, robi to w niezwykle humorystyczny sposób. Właściwie, prawie śmiechom nie było końca, ale kurczę – bardzo dobrze się na nim bawiłam, obserwując krzywe zwierciadło branży filmowej, zawodu aktora, krzywe zwierciadło bycia artystą i… „Nieznośny ciężar wielkiego talentu” bardzo pozytywnie mnie nastroił. Tak po prostu, humorem.
Pewno można napisać o interpretacjach typu „Nicholas Cage gra tam siebie, wydarzenie to jest takie owakie”, ale właściwie po co. Tak, Nicki parodiuje tam siebie i wychodzi mu to bardzo dobrze. Ale… nie, nie chciałabym oglądać tej samej historii w formie dramatu, to byłoby nie do wytrzymania dla mózgu. Zrobili idealnie, zaznaczając pewne problemy branży artystycznej (szczególnie aktorskiej) w krzywym zwierciadle.
Na co jeszcze warto zwrócić uwagę, to to, że twórcy postarali się o znakomity soundtrack. Wprawdzie rzecz była prosta – kupno praw do jakiś muzyczek, ale to zrobiło robotę, sceny waliły w widza klimatem. OST tradycyjnie w komentarzu, co by nie spalać zasięgów 😉.

Atlas chmur

Jedyne, co nie wyszło temu filmowi, to… plakat. I z góry uprzedzam: „Atlas chmur” zasługuje na o wiele lepszą recenzję, niż tę, którą tu przedstawię. Dlaczego? Bo to film fenomenalny, który jest do obczajenia na kilka razy. I nie jest to łatwe kino, a także dostęp do niego jest bardzo ograniczony. Na tę chwilę „Atlas Chmur” jest dostępny tylko i wyłącznie w CDA Premium. Ode mnie – gratulacje dla nich! Ale także, nie dziwię się tej sytuacji. Zacznijmy od tego, że produkcja miała wiele problemów w postaci finansowania. Prawie nikt nie był zainteresowany, twierdząc, że książka jest nieekranizowalna. Tak, czytałam, że fani powieści mogą mieć wąty do filmu, w związku z tym mam wątpliwości, czy obczajać pierwowzór. Nie mniej, pisarz współpracował z twórcami, a sam scenariusz powstawał przez blisko 6 lat. Ostatecznie, wyciągnięto pieniądz na realizację od Niemiec, trochę Warnera Brosa, oraz od Toma Hanksa i jeszcze kilku person, które mocno zaangażowały się w tworzenie „Atlasu chmur”. Zresztą, to Tom Hanks stwierdził: walić system, jedziemy! I wszyscy za tym poszli.
To była pasja.
Zresztą, oglądając „Atlas chmur” miałam wrażenie, że wszystkim zależało na tym, by był to film piękny. Zajebisty. Wyjątkowy. Od serca. I im się to udało.
Nie każdemu przypadnie do gustu, ponieważ jest to wielowątkowy, trzygodzinny poemat. Poemat o życiu i świadomości. Brzmi górnolotnie? Może i tak, ale zaczynamy od dziwnej sceny staruszka, który sobie gada jakieś takie wydumane zdania i jedziemy w historię. Historię nieomal szkatułkową, ale żeby to była wprost historia szkatułkowa, to to nie.
„Atlas chmur” jest niezwykle otwarty w interpretację. I bohaterów, których lubimy. W aktorów mniej, bo ci wcielają się po kilka ról. Na przykład, był jakiś skandal związany z tym, że postaci innych narodowości nie są odgrywane przez te narodowości, ale… właśnie czytam, że Bae Doona – bądź co bądź Koreanka – wystąpiła w „Atlasie chmur” (Tilda). A charakteryzacja była taka, że myślałam, że ta postać jest odgrywana przez kogoś innego. Tak czy siak, mniejsza z tym, do brudów Hollywoodu za chwilę wrócę.
Jest tu kilku ludzi, wątków, światów – nie wiem, jak to określić, bo to zależy od interpretacji dzieła. W każdym coś się dzieje: albo dramat, albo historia, albo SF, albo kryminał. I zawsze jest to zacny scenariusz, który co prawda można by było rozbudować, ale twórcy mieli TYLKO trzy godziny do wykorzystania.
A mimo to zrobili coś konstrukcyjnie niesamowitego: każda godzina jest przeznaczona na wstęp, rozwinięcie i zakończenie. I to się całkowicie klei!
Ilość wątków może jest wymagająca, ale ten seans wymaga refleksji, wdrożenia się w fabułę, bo tu mamy właściwie high. Może najmniej skomplikowanym mentalnie jest wątek kryminalny, ale kryminał taki już jest. Jednakże ogólnie poruszane są tematy wolności, istnienia, wolnej woli i przetrwania światów. Ba, nawet przyszło mi: świat oparty na cierpieniu nie może przetrwać. Wow. Piękne. Nie mniej, domyślam się, że przy drugim seansie refleksje będą zupełnie inne.
Obiecałam, że wrócę do Hollywoodu. No więc – film bardzo mało zarobił, właściwie zwróciły się koszta jego produkcji. Nie mniej jednak, w rankingach osobistych Toma Hanksa, jak i krytyków „Atlas Chmur” jest zaliczany do najlepszych filmów. Dla mnie to arcydzieło. I co więcej, te słowa same mi przychodzą.
Niestety, dystrybutorowi, jakim był Warner Bros nie zależało na promocji filmu, nie zależało na jego sukcesie, bo uważali to dzieło za niezależne. Dlatego nie osiągnięto takiego mocnego sukcesu, jakby chciano. Największe rozczarowanie – niskie wyniki w box office dla „Atlasu chmur”. Jednakże drugim największym rozczarowaniem jest to, że ten film strasznie ciężko dorwać.
Dlaczego?
BO BUDZI! Zmienia świadomość.
Czy coś się we mnie zmieniło po obejrzeniu tego hitu? Nie wiem. Wiem tylko, że jak rano wstałam – bo „Atlas chmur” oglądałam wieczorem – to pomyślałam sobie „ale to był zajebisty film”.
I tej zajebistości dodaje mu Atlas Chmur – niesamowicie piękna muzyka, którą wstawię w komentarzu, a która towarzyszyła wszystkim bohaterom w ten, czy inny sposób.
A Tobie spodobał się „Atlas Chmur”? A może mimo wszystko polecasz zapoznać się z powieścią? Zapraszam do dyskusji! 🙂

PSY

„Psy” Pasikowskiego w kinach Cinema City Poland! Jeśli mieszkacie w Poznaniu to jesteście tymi szczęściarzami, którzy mogą wybrać się na seans bezproblemowo. Jeśli zaś mieszkacie w Szczecinie albo w Gorzowie (jak ja), to pozostaje Wam seans w ramach CANAL+ Polska. A bardzo warto, bo to dobry film!
1992. UBecy muszą się na nowo odnaleźć w rzeczywistości, a przechodząc przez komisję rewizyjną dostają szansę. Niektórym się udaje, innym – nie. Naszemu bohaterowi Franzowi Mauerowi dopisało szczęście, choć to nie był miły typek i miał na koncie kilka nieprzyjemnych rzeczy.
Tymczasem trzeba złapać kolesi, co to handlują narkotykami i gadają nie tylko po polsku, ale także po rusku i niemiecku. Film ma tę niefortunną wadę, że zakłada, iż wszyscy znają te języki i nie trzeba napisów. A może tak miało być – tak czy siak, dialogi nie są jakieś wielce skomplikowane, idzie zczaić z kontekstu. Ale na przykład moment, kiedy Franzowi trafia się kupiec domu jest tak bardzo z 1992. Bo kupiec gada po angielsku, a widz dostaje tłumacza.
Widać, że „Psy” to film swoich czasów. Teoretycznie jest uznawany za jakieś kino gangsterskie, gdzie głównymi zaletami są akcja i humor. Praktycznie jednak… to nie wszystko. I ludzie zapewne to dostrzegli, bo do dziś jest to obraz kultowy, z którego cytaty latają tu i ówdzie, a Ty nawet już nie pamiętasz/nie wiesz, z czego to. Ja widziałam pierwszy raz ten film i się zaskoczyłam kilka razy. Otóż – moja interpretacja „Psów” niekoniecznie jest jakaś słuszna, ale… dziś się to wszystko nieco inaczej odbiera, niż wtedy.
Zdziwiło mnie to, że akcji jest… stosunkowo mniej, niż w zwyczajnym akcyjniaku. Nie wiem, może tyle superowych komentarzy do „Psów” sugerowało, że myślałam, że ten film będzie biegł szybko, niczym lampart. A tu nie. Tu mamy powolny rozwój akcji i właściwie tempo jest stałe dla całego seansu. Nie mniej jednak, przez ten zabieg daje się dostrzec pewne ważne rzeczy. Czy UBecy są tu tylko i wyłącznie oczerniani? To jest właśnie ciekawe -twórcy niby ich nie oceniają, ale znakomicie sprawili, by widz na początku czuł obrzydzenie do nich. A później Cezary Pazura zagra rolę życia – i to autentycznie. Sorry, facet, ale dostałeś jedną rolę, którą odgrywasz całe życie. Ten moment w szpitalu, gdzie się wkurwiasz, ten moment, jak się przedstawiasz – potem będziesz to odtwarzał wszędzie, w 13. posterunku, w jakiś dramatach… Ale to była scena, która autentycznie mną ruszyła.
To jest film z psychologią, która jest trzymana na dość dobrych podstawach. W imię, kurwa, zasad.
Pierdolonych.
Sceny łóżkowe też były – wszak miało być tak po amerykańsku. Trochę… ciekawie to wychodzi, bo może są siermiężne, ale z drugiej strony jest tu potencjał na takie dobre kino erotyczne, bo te sceny są po prostu delikatne.
Psychologia to jest ta druga rzecz, która mnie zaskoczyła.
A jak już wspomniałam o Pazurze, to wypada też o Bogusławie Lindzie. Nie jestem pewna, ile z nim filmów widziałam, ale zdecydowanie muszę przyznać, że tu już gra bardzo dobrze (i jest młody w miarę) i przypomniawszy sobie jego pozostałe role, to… ten aktor się rozwija. Znakomicie odgrywa postacie, które dostaje. Chylę czoła, panie Lindo.
„Psy” to obraz swoich czasów i dlatego jest tym lepszy dziś. Wiele filmów, które powstały w określonych okresach jest niezdatnych do oglądania przez swoją mentalność, dziwaczność. Natomiast „Psy” starzeją się jak dobre wino. Polecam obejrzeć każdemu, tym bardziej, że przypomnicie sobie/zorientujecie się, że ten film ma znakomite cytaty. Tak, aż chce się cytować te wypowiedzi i to niekoniecznie humorystyczne typu „a kto umarł, ten nie żyje”. Są znacznie poważniejsze komentarze, a bohaterowie zdają się właśnie komentować rzeczywistość 1992.

Kingsajz

Ten film jest tak absurdalny, że aż śmieszny. A że Kingsajz jest dla każdego i dostępny w CANAL+ Polska, a słów szkoda – bo to jest arcydzieło, które się po prostu ogląda i które wszyscy znają – to puszczę Wam muzykę.
„Kingsajz dla każdego” – Maria Jeżowska, Mieczysław Szcześniak.


„Zmysły precz” – Anna Jurktowicz.


„Szuflandio” – Krzesimir Dębski, Mieczysław Szczęsny, Majka Jeżowska


W sumie nie jestem pewna, czy wybrałam wszystkie utwory, bo… nikt nie pokusił się o spisanie utworów wykorzystanych w trakcie napisów końcowych. Co więcej, z napisów wiemy tylko, że muzyka była realizowana przez Wielką Orkiestrę Symfoniczną Polskiego Radia i Telewizji w Katowicach kierowaną przez… kompozytora. No, kto by pomyślał?
Teraz sobie przeglądam poszczególne kadry, by odszukać TYLKO muzyczne informacje, bo może piosenki zostały wymienione na początkowych napisach, ale nie, jest tylko, że po raz pierwszy na ekranie występuje Liza Machulska, a w tzw. specjalny udział ma Beata Tyszkiewicz i Wiktoria Padlewska.
Przychodzi refleksja taka, że „Kingsajz” ogląda się znakomicie także po latach. Być może dlatego, że ten film po prostu PŁYNIE. Gdy włączysz, to już nie chcesz wyłączać, chociażby nawet seans był niedawny. A druga – że to dzieło będzie inne z każdym jego oglądaniem.
Cóż, „Kingsajz” śmieszy i bawi także dziś, a ja dedykuję ten wpis Matthias Music District, który prowadzi fanpeja o muzyce. Zapraszam do niego też, tam dużo się dzieje i wszystkim smacznego 😃.

Najmro

„Najmro. Kocha, kradnie, szanuje” to film o standardowym, półtoragodzinnym metrażu. Jest to zarazem debiut indywidualny Mateusza Rakowicza („Dzień Matki”) i obraz, który wpisuje się w ogólnoświatową tendencję do romantyzowania wszelkiego rodzaju przestępców.
Nie inaczej jest tu – Zdzisław Najmrodzki (Dawid Ogrodnik) hula sobie po całej Polsce, kradnąc różne towary z Pewexów, a także – w pewnym momencie – zakładając szajkę sprzedającą polonezy. Zgodnie z plakatem, facet też musi mieć z kimś romans.
Cóż – jako film ma kilka dobrych punktów. Na przykład, całkiem dobrze dopasowano tu muzykę do akcji. A ponieważ akcja toczy się w latach 80′, to też zadbano o to, by większość mieszkań miała boazerię i inne typowe dla tego okresu ozdoby. Jednakże osoby, których dzieciństwo przypadło na lata 80′ mogą się poczuć tu bardzo dobrze, gdyż wszelkie szczegóły – od ubiorów, a na boazerii właśnie skończywszy – zostały odwzorowane ze szwajcarską precyzją.
Sama reżyseria też zasługuje na uwagę. Jest tu dużo żółci, a kadry mają soczyste kolory. Są tu pościgi aut i szczerze? Prezentują się zacnie. Przede wszystkim jednak sprawnością reżyserską Rakowicz wykazał się pod koniec, kiedy była akcja ze złolem w dyskotece. Uważam, że takiego pokazania bohatera nie mógłby się powstydzić Hollywood – i jak dla mnie reżyser mógłby iść w tę stronę, stronę thrillera/horroru. Tak, wiem, powstał dla Netflixa „Dzień Matki”, ale jest to na tyle dziwny twór, że nie jestem w stanie się za niego zabrać.
Tak czy inaczej, nie ma tu jakiejś niesamowitej akcji trzymającej w napięciu, raczej klimat miał bardziej przypomnieć „złap mnie, jeśli potrafisz” i miałam wrażenie, że Rakowicz pije do tego filmu. Ostatecznie miał dobry wzorzec.
Sama historyjka jest dość miła i z humorem, ale przewidywalna. Taka w sam raz, kiedy mózg ma odpocząć albo kiedy chcesz w niedzielę zjeść przysłowiowego kotleta. Oczywiście historia ta jest tylko z grubsza inspirowana rzeczywistością, ale to już zupełnie inny temat…

Dark City

John Murdoch (Rufus Sewell) ma poważny problem – a właściwie dwa. A właściwie to mu się piętrzą problemy, bo nie dość, że nic nie pamięta, to jeszcze musi uciekać przed policją, która myśli, że jest mordercą, i musi uciekać przed typkami spod ciemnej gwiazdy i to dosłownie.
W trakcie przygody okazuje się, że nic tu nie jest takie, jakie wydawało się być. Przede wszystkim: gdzie jest to cholerne słońce i plaża Shell Beach?! Oraz – co tak naprawdę robią typki spod ciemnej gwiazdy z ludźmi żyjącymi w tym wiecznie ciemnym, ponurym mieście?
Szczerze mówiąc, bardzo dziwnie mi się oglądało ten film. Raz, że to był rewatch – co zupełnie wyleciało mi z głowy, ale spoko, większość filmów oglądam tak, jakbym je dopiero pierwszy raz ujrzała na oczy. Ale dwa – klimat. Jest on bardzo mroczny, a efekty specjalne są bardzo staranne i wciąż robią wrażenie. Być może dlatego, że bardziej używali praktycznych, niż komputerowych i szczerze? Komputer by wszystko zepsuł. Nie mniej, przez ten klimat trochę ciężko było mi się wczuć w film, bo akurat nie miałam na to ochoty. Wiem, to dziwne, ale to taki film, który jest do obejrzenia w danym nastroju. A już zwłaszcza – i to po trzecie – że film płynie. Tak! Skończyłam go tylko dlatego, że seans płynął może nie lekko, ale po prostu był we flow. Wiecie: jak włączacie, to się nie możecie oderwać, choćby skały srały. Więc z jednej strony nie byłam zupełnie w nastroju na to cacko, a z drugiej – no, nie mogłam sobie pozwolić na olanie tak dobrego filmu.
Co więcej, moim zdaniem „Dark City” ma bardzo dobrą muzykę, jednakże nie do końca wykorzystaną.
Film zwrócił moją uwagę, gdy Galeria Horroru powiedział, że mu się kojarzy z Matrixem, a mimo to „Dark City” nie osiągnął takiego sukcesu. Dlaczego? Moim zdaniem dlatego, że Dark City celuje w horrorowe klimaty, a nie w ogólne. No i nie jestem pewna, czy ten film zawiera w sobie jakąś wiedzę, w sensie wiecie: masoni podają nam na tacy jak jest, a my to zupełnie od czapy interpretujemy. No, ale może… na przykład to, że Ziemia jest płaska 😛.
Tak czy inaczej, jeśli macie ochotę na mroczniejsze klimaty SF, to warto się zabrać za „Dark City”. Szczególnie, że film może nie osiągnął jakiegoś ogromnego sukcesu, ale w 2021 reżyser obrazu – Alex Proyas – ogłosił, że pracuje nad serialem z tego uniwersum. Czy jest on potrzebny? Raczej nie, bo „Dark City” kończy się bardzo ładnie i po co mącić…

Wilkołak nocą

W 2022 roku na Disneya wleciał ledwo godzinny film „Wilkołak nocą”, fabularnie należący do uniwersum Marvela. Na samym MCU znam się tyle, ile na zeszłorocznym śniegu, ale niezależnie od tego, czy znasz się na tym świecie, czy nie, to jest wartościowy obraz. Dlaczego? Już mówię: rodzina!
Tak, w woke-producencie znalazł miejsce film, który wyraźnie akcentuje ważność rodziny i robi to metodą na cepa. Ale po kolei.
Gildia łowców potworów żegna się ze swoim przywódcą w sposób niezbyt katolicki. Znaczy się – aby ta dalej funkcjonowała, ktoś musi przejąć schedę po Ulissesie (czy jak mu tam było). A żeby to zrobić, trza zabić potworka, który ma magiczny kamień…
No i teraz powinnam przerwać opowieść o fabule, bo wchodzą spojlery. Nie mniej, wracając do rodzinki, to tu główny bohater – Jack (Gael Garcia Bernal) rozmawia właśnie o tym z przeciwniczką, Elsą (Laura Donelly).
Teraz tak: film jest dostępny w dwóch wersjach, w czarno-białej i kolorowej. Jeśli chodzi o pierwszy przypadek, to koncepcja filmu właśnie na tym leciała, bo widać wyraźnie, że całość nawiązuje do takiego kina. Ba, momentami nawet są efekty a’la stara kamera, ale oczywiście, by się nabrać, to jeszcze trzeba by było trochę je podkręcić, widać bowiem tą jakość, którą posiadają dzisiejsze sprzęta. Tak czy inaczej, efekty specjalne są praktyczne i mówię tu głównie o twarzach potworów: one powstawały w pracowni od tego, i chwała Bogu, bo to bardzo ładnie widać na filmie. Kręcono też w plenerach, a na pewno w lesie, więc greenscreena raczej tu mało. Za to klimat – jak najbardziej.
Oczywiście, że sama praca kamery trochę wzoruje się na starym kinie, nie mniej najlepsze w tym wszystkim to gra aktorów. Szczerze mówiąc, w pewnym momencie tak kliknęło, że „wow, jak oni grają” se pomyślałam. Autentycznie, Donelly wykonała tu kawał zacnej roboty.
Muzyka też buduje klimat, ale powiedzmy szczerze – reżyser obrazu jest zawodowym muzykiem, który ma już na koncie Oskara, być może szykuje się kolejny. Michael Giacchino – bo o nim mowa – w „Wilkołaku nocą” zadebiutował jako reżyser i bardzo zgrabnie mu to wyszło. Ba, nawet lepiej od większości reżyserów z Marvela XD. Dobra, bo schodzę na tematy mniej mi znane…
A, miałam jeszcze wspomnieć o kolorowej wersji „Wilkołaka nocą”. Właściwie nie wiem, po co to dali na Disneya, ale dali i widać, że klimat znacznie zdechł.
Innymi słowy – to takie 7/10.

Powidoki

„Powidoki” chyba zostały cieplej przyjęte za granicą, bo na IMDB jego ocena to 7.0., a na Filmwebie 6.3. Ta sytuacja idealnie odwzorowuje miejsce, w którym obraz się znalazł. Mam wrażenie, że film chce być przeciętny, ale nie może, ponieważ za reżyserię zabrał się wybitny reżyser, jakim był Andrzej Wajda. I to widać. I to znakomicie, bo tu wszystkie detale mają znaczenie – począwszy od czerwonego płaszcza Niki (Bronisława Zamachowska), a skończywszy na wypowiedziach poszczególnych person. Skoro już wspomniana tu została córka profesora Władysława Strzemińskiego, to parę słów o aktorstwie. Bogusław Linda (Strzemiński) błyszczy ze wszystkich najbardziej i jego przygotowanie jest bardzo wyraźne. Z kolei jego córka, Nika już trochę gorzej sobie radzi, ale wciąż – występując – była na ekranie dziewczynką, więc… a zresztą, nie jestem pewna, czy należy aż tak bardzo czepiać się aktorstwa.

Władysław Strzemiński był wybitnym malarzem z przedwojnia, ale teraz mamy rok 1948. Komuna pełną parą już się zaczęła, a on nie chce zrezygnować z bycia sobą. To powoduje liczne problemy, chociaż jego studenci starają się go wspierać.

Cóż – i tu chyba dochodzimy do nieporozumienia między widzem, a obrazem.

Bo to takie dla wszystkich oczywiste, że epoka stalinowska była straszna i że rozjebywała ludzi, torturując ich.

Tyle że to nie ta bajka.

Fabuła rozgrywa się głównie na polu obyczajowym, więc nie ma jakiejś niesamowitej akcji sensacyjnej i nie ma tortur. Mało tego, widz nie wchodzi w charaktery bohaterów, chociaż oni sobą coś prezentują.

Jednakże na początku Strzemiński pyta: czym jest sztuka?

I to jest właśnie to – film zastanawia się, co to znaczy być artystą, tworzyć, wolność twórcza. Więc jeśli jesteś artystą, to ten film może spowodować w Tobie emocje. Jeśli zaś dodatkowo jesteś świadom okropności epoki stalinowskiej, to tym bardziej może wywalić.

„Powidoki” to nie jest wybitne kino. Ale jest w tym obrazie coś, co wywołało we mnie emocje i się rozpłakałam. Dla jednych film ten będzie nudny, drętwy wręcz, realizacyjnie może nawet przypominający „Wyklętego” (aktorstwo), ale… daj mu szansę. I popatrz na tą całą symbolikę. Bo ten film to symbol epoki stalinowskiej, przynajmniej dla artystycznej jego części.

Zdumiewająca historia Henry’ego Sugara

„Zdumiewająca historia Henry’ego Sugara” to chyba najgłośniejsza ekranizacja opowiadania Roalda Dahla, bo reżyser Wes Anderson postanowił nakręcić ich kilka (łabędź, szczurołap, trucizna). I hm – być może nie jest to nic dziwnego, skoro historia o panu Sugarze ujmuje. Trwa 39 minut i oglądałam płynnie, choć styl powiastki niezbyt mnie nęcił. Ta bardzo teatralna otoczka nie jest czymś, co mnie ujęło, bo nie lubię teatru. Wolałabym historię bardziej żywą, graną, a nie opowiadaną. Przez to, że aktorzy właściwie bardziej recytowali, niż grali, to miałam problem, by nie traktować tego filmu jako audiobooka. Jednakże sama historia jest dość uduchowiona i można na jej przykładzie obczaić, w jaki sposób ćwiczenia duchowe zmieniają stan świadomości.
Kto lubi filmy Wesa – powinien być zadowolony. Kto nie lubi – jest szansa, że ta historia ujmie.

Miłość ma dwie twarze

Szanowni Państwo! Mamy pierwszy film w 2024 z kategorii „bardzo ładny”! A tytuł ten należy się „Miłość ma dwie twarze” z Barbrą Streisand i Jeffem Bridgesem, a także z Piercem Brosnanem.

Gregory Larkin (Jeff Bridges) jest szanowanym profesorem matematyki, który cierpi na samotność. Choć ma specyficzne oczekiwania co do związku, to wysyła anons i dzięki temu poznaje Rose Morgan (Barbra Streisand), z którą zaczyna układać sobie życie małżeńskie… a właściwie to nie. On chciał czegoś bardziej platonicznego, niż ona.

I to nie są spojlery – jakimś dziwnym trafem w opisie tego filmu jest wzmianka o małżeństwie, choć to dopiero druga połowa filmu.

To ciekawa sprawa: nie lubię romansów, ale poczułam, że „Miłość ma dwie twarze” może mi zaoferować przyjemną rozrywkę. I faktycznie: film leciał, płynął, ale w połowie seansu zrobiłam sobie przerwę. Teraz trochę żałuję, bo to wygląda trochę tak, jakbym oglądała dwa różne obrazy.

Jeden – o romansie, o pogłębianiu zażyłości między dwoma osobami, które mają podobne charaktery i doskonale się rozumieją.

Drugi – o wyzwolonej kobiecie, która siebie pokochała.

No i przejdę jeszcze do końcówki, bo na tym opowiadanie fabuły powinnam skończyć, jeśli nie chcę Wam serwować spojlerów.

Zakończenie, scena finałowa jest jedną z najlepszych, jakie widziałam. Właściwie, ogień i klimat jest jakby wyjęty ze „Zmowy pierwszych żon”, ale tu mogliśmy zobaczyć po prostu bardzo piękną scenę.

No, co? Romans to romans, ja się na tym gatunku nie znam, ale przypuszczam, że rzadko kończy się jak „Titanic”.

„Miłość ma dwie twarze” wyreżyserowała Barbra Streisand, zajęła się również stroną muzyczną. Przez to obraz miał dwie nominacje do Oskara – Lauren Bacall za najlepszą rolę drugoplanową oraz za najlepszą muzykę.

Istotnie, Lauren bardzo dobrze zagrała matkę Rose, choć uważam, że wszyscy aktorzy spisali się na medal. Głównie dlatego, że to są te roczniki, które już główne światło swojej kariery mają za sobą, oni tworzyli kino lat 50-80. A przynajmniej tak mi się zdaje, patrząc na role Barbry.

Ale trzeba wspomnieć o reżyserii, która jest tu przemyślana. W bardzo wielu momentach wydaje się, że scena jest symboliczna (np. pani telefonistka udająca seks-panienkę i robiąca na palcach sznurki), co nadaje obrazowi głębi.

Jest to bardzo ładny film przede wszystkim dlatego, że historia Rose i Gregory’ego jest magiczna. Jednakże, trochę brakuje „Miłości ma dwie twarze” do czegoś więcej, tylko nie bardzo potrafię powiedzieć, czego.

Tak czy siak – poprawił mi się humor, więc polecam.