Love at first sight

-1-

Recenzjowanie romansów to jakiś wyższy – bo abstrakcyjny niemal – poziom pisania recenzji. Zacznijmy od tego, że romanse to zwykle proste historie o budowie cepa, a nawet prostsze. Dwóch ludzi spotyka się, mają most incydentów, a na końcu biorą ślub i są szczęśliwi… A jednak dobrałam się ostatnio do tego gatunku, ponieważ energie.

-2-

Od wielu lat zgłębiam tajniki świata ezoterycznego i jestem rasową foliarką. Stąd na przykład w zeszłym roku moi czytelnicy mogli obczaić analizy filmów pod kątem masonerii. I stąd na przykład postanowiłam oglądać więcej ładnych filmów – czytaj: zazwyczaj są to romanse. Co ma piernik do wiatraka? Ano, to, że wibracje, energie. Po wiadomościach ciężko nam jest nie dlatego, że wiadomości były ciężkie, ale dlatego, że były ciężkie i podane z sosem strachu i nienawiści. Ta energetyka nas obciąża i to dość mocno. Dlatego nie należy się dziwić powiedzeniom w stylu „jesteś tym, co czytasz/oglądasz/jesz” itd. I jasne, jak najbardziej jasne: im bardziej jesteśmy świadomi manipulacji w telewizji, kinie, książkach itd., tym… manipulacja mniej na nas działa, jeśli w ogóle.

Żeby się nie rozwijać zanadto, powiem tylko tyle: od wczoraj zauważyłam wyraźną… poprawę nastroju. Serio. Lekkie filmy, filmy w tonie przyjemnym, wręcz romansowym, poprawiają mi nastrój.

A ponieważ z reguły moje nastroje są chujowe, żeby nie powiedzieć depresyjne, to stwierdziłam, że będę więcej oglądała takich pozycji.

No – wybaczcie, jeśli w 2024 roku fanpej będzie prezentował mnóstwo romansów.

Albo fantastyki lżejszej, na przykład Jamesa Camerona, który nakręcił „Abyss”, a którego tytułu ni cholery nie kojarzyłam do dziś. Tak, zgadliście, tytuł zaproponowała moja przyjaciółka.

😚

Widzicie, ile trzeba się napocić, żeby cokolwiek sensownego napisać w recenzji romansu? Nie? A, bo tak, nie napisałam. Otóż, obejrzałam „Love at first sight” produkcji Netflixa, która jest adaptacją powieści Jennifer E. Smith. Hadley (Haley Lu Richardson) leci na ślub swojego taty, ale coś nie wychodzi i spotyka chłopaka – Olivera (Ben Hardy). Niezwykłe to ich spotkanie, tym bardziej, że w samolocie mieli miejsca obok siebie. Niestety, dalej nie jest tak różowo, bo się odłączają i… wszystko wskazuje na to, że już się więcej nie spotkają. Ale jak to w filmie bywa, jeden z bohaterów postanawia wziąć w ręce los…

Pytanie do recenzentów romansów: jak Wy to robicie, że nie spojlerujecie?

Ale tak po prawdzie, to „Love at first sight” może się podobać z kilku względów. Po pierwsze, historia jest fantastycznie samoświadoma i bawi się totalnie konwencją romansów. Począwszy od przeznaczenia, a skończywszy na statystyce. Jest tu oczywiście parę uroczych chwil i może chwila zaskoczenia.

Film posiada przystępną muzykę – ale jeden utwór zwrócił szczególną moją uwagę. To „Everything Goes My Way” Tesssy Rose Jackson. Piosenka ta jest naprawdę bardzo sprawnym zaczątkiem budowania klimatu i co ważniejsze, jest lekka, ale nie aż tak, by można było olać taniec 🙂. Skoczne elementy sprawiają, że człowiek nabiera ochoty na ruch. Pozostałe utwory z „Love at first sight” nie są aż tak dobre, ale wciąż miło się ich słucha.

-4-

„Love at first sight” poprawił mi nastrój. Z tego wniosek, że powinnam oglądać więcej romansów, więc do następnego romansu!

Wild

„Wild” (Dzika Droga, 2014) to jakiś dziwny smut, który miał być motywującym filmem. Po prawdzie to mu nie wyszło do tego stopnia, że nie tylko pozwoliłam sobie na szybkość 1,5x, ale także na ręczne przewijanie. Ale do brzegu.

Cheryl (Reese Whitherspoon) udaje się na jakiś szlak, który jest wymagający i długi. To standardowo jakieś 3 miesiące wędrówki. Dlaczego? Po co? Ona sama chyba tego nie wie, nie mniej jednak sobie poszła i… zaczęła przeżywać przygodę życia. Tak to jest, podróże na długich trasach wymagających nie tylko autobusów, ale i piechoty, to niesamowite przeżycie. Coś o tym wiem, bo przez kilka lat pod rząd sobie urządzałam tournee po Polsce. Wciąż bardzo miło to wspominam i rykłam śmiechem, gdy zobaczyłam jej plecak: książki. Kto urna bierze tak zbędne rzeczy na wędrówkę? xD Jak można kupić złe paliwo do żarcia wiedząc, że znikasz z życia na wiele tygodni? Jak można nie poćwiczyć rozdmuchiwania namiotu? Eee? Dobra impreza to taka, w której jest dobre przygotowanie i rozumiem, że czasem niedoświadczenie daje o sobie znać, ale to są podstawy podstaw xD.

Dobra, przestaję się znęcać nad Cheryl, a właściwie to nie.

W trakcie wędrówki widzimy bowiem jej wspomnienia. Oj, matka umiera, tu jakiś seks, oj, narkotyki… ups, spojlery? Sorry, Cheryl jest wyjątkowo denerwującą postacią.

Być może Akademia to zauważyła i postanowiła docenić Whitherspoon nominacją, której nie wygrała. Ale wracając do brzegu…

Nie, nie spodobał mi się ten film.

Ma podstawową wadę: nieogara bohaterkę, która po prostu ma wkurwiający charakter. Ja nawet sama mam problemy z określeniem, dlaczego ta pańcia mnie wkurzała, ale im bliżej końca, tym bardziej film uznawałam za większy smut.

Och, i na końcu ten piękny komentarz „czy już jestem rozgrzeszona”… sorry, Winnetou. To już jakiś tryb ofiary.

Na szczęście dowiadujemy się, że panna się odnalazła i żyła długo i szczęśliwie, napisała książkę, którą zekranizowano i w tej chwili wszyscy mamy z „Wild” uciechę na Netflixie.

Jestem zgryźliwa, ale po tym seansie… zachciało mi się jakiejś wędrówki. Podróże to piękne doświadczenie.

Wszystkiego dobrego, idę oglądać „Killera” – tego od Finchera 🙂.

PS.: Nie wyłączyłam go, bo sam film płynął.

Killer

Film Davida Finchera jest powolny – tak mówią. Jednakże chyba się mylą, ponieważ… nie odczuwałam tej powolności, tego braku tempa w historii. Bardziej tu pasuje słowo „przemyślany”. Tak, to jest dobrze skonstruowana historia, starannie wykonana, bez jakiś dziwnych wkrętów typu „mężczyzna to idiota”. Wręcz przeciwnie – tu mężczyzna jest twardy, niemal bez emocji. I co więcej, nie znamy jego nazwiska, imienia, wiemy tylko, że jest snajperem z doświadczeniem i ma właśnie wykonać jedną misję, za którą zapewne dostanie kupę hajsu.

I teraz tak – mogłabym lecieć w spojlery, ale czuję, że to byłoby nie fair wobec tych, co chcą „The Killer” obejrzeć. Tu jest tak, że im mniej wiesz, tym lepiej smakujesz.

Nie mniej, muszę powiedzieć o jednej, jedynej scenie, ok?

Kiedy The Killer przystępuje do wykonania zadania, nie udaje, że ta praca jest wypełniona akcją. Wręcz inaczej – tłumaczy, że to nuda i czekanie. A jednak nagle, po kilku minutach coś klika. Czujemy napięcie, czujemy oczekiwanie na wisienkę na torcie, na to coś, co jest finałem, de la creme, czy jak to nazwać.

W sumie akcja dzieje się w Paryżu, przynajmniej na początku. A potem przechodzimy do paru miejsc i tak – poszczególne sceny były w nich kręcone, w sensie, tych miastach, gdzie zatrzymuje się bohater.

Na uwagę zasługuje muzyka, która w bardzo – znowu się powtórzę – przemyślany sposób wnika w tło filmu. Link do soundtracka pod obrazkiem o jej autorach 🙂.

„The Killer” bardzo płynął i z wielkich nazwisk, które w zeszłym roku wystawiły publiczności swoje filmy, to David Fincher zrobił najlepszy film.

Easy Rider

„Easy Rider” („Swobodny jeździec”) to dziwny film. Krótki, ale to dobrze, bo i tak trochę przymula. W żadnym razie nie jest wybitny, nie mniej… ma się wrażenie, że gdyby scenarzyści (Fonda, Hopper, Southern) potrafili lepiej przedstawić swoją myśl, to by to zrobili. Ale nie zrobili, więc niektóre sceny to walenie prostym cepem w widza. Postacie często rozmawiają o filozofii – jaka jest Ameryka, co to znaczy wolność, co się stało z Ameryką, dlaczego ludzie nie lubią hippisów… bo właśnie „Easy Rider” jest o dwóch hippisach, którzy mieli proste zadanie: dojechać z punktu A do punktu B. Wystarczyły im pieniądze i motory. Tyle że nie, bo był 1969.

14 lipca odbyła się premiera filmu.

W nocy z 8 na 9 sierpnia Sharon Tate i 6 innych osób zostało zamordowanych przez hippisów pod wodzą Mansona.

Era wolności w USA dobiegła końca.

Wszystkie drzwi zostały zamknięte przed hippisami.

Już nikt nie chciał hippisować, to za daleko zaszło.

Oczywiście mówię ogólnikami, żeby zobrazować, jakie zmiany zaszły w kulturze na skutek tragedii. Ale… dziwnym trafem „Easy Rider” znakomicie wpisuje się w domknięcie pewnej ery lat 60′, jakby chciał powiedzieć: patrzcie, takiego świata już nie będzie. Jeszcze za nami zatęsknicie.

Bo fabularnie film może wydawać się nudny. Oto dwóch ludzi: Wyatt (Peter Fonda) i Billy (Dennis Hopper) podróżują, spotykając po drodze rozmaite osobowości i przeżywają… wolność właściwie. I to widać. Widać w niezmierzonych drogach i przepięknych widokach. Autor kadrów – Laszlo Kovacs – zadbał o to, by oczy widza cieszyły się fenomenalną Ameryką. A jak do tego dodamy wspaniałe, rockowe kawałki, w tym najbardziej znany „Born to be wild” Steppenholfa – to będzie uczta. Tyle że jak pisałam, scenariusz jest zbyt… wprost? Oczywisty? Sama nie wiem. I żeby zrozumieć, co zaszło w „Easy Rider” to muszę zespojlerować końcówkę, więc następny akapit możecie ominąć.

Albo i nie.

Historia kończy się bez sensu, ale w takim sensie, że ludzie postępują bez sensu. Właściwie to zakończenie jest największym chyba plusem tego obrazu, bo najbardziej zaskakuje. Cała historia bowiem płynie dość lekko, przyjemnie, widz się odmóżdża, czasem uśmiecha się pod nosem – w końcu mamy już 2024 rok i pewne rzeczy wydają się z lekka infantylne.

Reżyserowi – Dennisowi Hopperowi – nie udało się zbudować jakiegoś wielkiego niepokoju, choć próba była w pewnym przystanku, knajpie. I być może tak miało być, ponieważ przez to wszystko końcówka zdaje się wybrzmiewać bardziej.

Ona wybrzmiewa tak, jak śmierć siedmiu ludzi pewnej sierpniowej nocy…

Asteroid City

-Nie rozumiem tej historii – wyznaje jeden z bohaterów „Asteroid City”, który gra w spektaklu o tym tytule.

– To nieważne, po prostu opowiadaj dalej.

Szczerze mówiąc, na tym mogłabym skończyć tę recenzję. Bo to jest dokładnie taki film, w którym nie wiadomo o co chodzi, o czym jest ten film, interpretować można na różne sposoby, jest zabawnie, jest w stylu Wesa Andersona, czyli aż kipie od teatru, no ale… czy warto się za to zabierać?

To zależy.

Styl Andersona nie przeszkadza tak, jak w „Niezwykłym przypadku…”, ponieważ mamy do czynienia z pełnometrażowym filmem, a to oznacza, że twórcy mogli o wiele lepiej rozbudować, pobawić się formą narracyjną.

Jednak…

Nadal nie wiem, o co chodziło w tym filmie. A i jest jedna kilkusekundowa scena pocałunku dwóch mężczyzn.

Seans przyjemny, choć raczej nie jest to wybitne kino. 🙂

To jest raczej kino z dobrym PR 😃.

I jest śmiesznawo, bo wszystko jest pokazane w krzywym zwierciadle.

Gorzka siedemnastka

Dzień dobereł w ten piękny, słoneczny dzień… „Gorzka siedemnastka” to film sympatyczny, ale w kategoriach komedii czy dramatu to raczej trochę niewypał – bo wszystko jest tu tak wyważone, że aż harmonijnie się układa. Nie znaczy to, że film jest zły; po prostu… to historia o nastolatce, Nadine (Hailee Steinfeld), która od lat przyjaźni się z Kristą (Haley Lu Richardson). Pewnego jednak dnia dochodzi między nimi do zgrzytu i nasza Nadine musi sobie z tym jakoś poradzić.

I powiem tak – z jednej strony rozumiem, co tu zaszło. Z drugiej nie, bo jestem już za stara na robienie takich dram.

Otóż, nasza Nadine (TAK, BĘDZIE SPOJLEROWO) nie chce się pogodzić z tym, że Krista wiąże się z bratem Nadine, Darianem (Blake Jenner). Czy to dziwna drama? Z jednej strony tak, ale z drugiej…

…odpaliły mi się wspomnienia z podstawówki i wywaliło tak, że seans byłam w stanie dokończyć dopiero po jakiś dwóch godzinach 🫣🤣😂. Nie, to nie jest seans, przy którym konieczne są chusteczki, nic z tych rzeczy.

Szczególnie, że główną bohaterkę niekoniecznie się da lubić – ot… typowa nastolatka, która wszystkim robi o wszystko dramy. Albo nastolatka, która jest bardzo toksyczna i dlatego niektórych widzów będzie wkurzać.

W sumie wyjątkowo trochę żałuję, że nie było jakiejś dłuższej sceny na przemyślenia bohaterki – po prostu odjebała, co odjebała, poszła spać i już się obudziła przemieniona. Jasne, sen pomaga, ale obawiam się, że to nie do końca wybrzmiało. Jakieś dziesięć czy pięć minut spoglądania na lustro by nie zaszkodziło, ale „Gorzka siedemnastka” wyraźnie chciała iść w tony komediowe wręcz, w krzywym zwierciadle i trwa 1 h 44 minut. No cóż – dość dobre te minuty były zważywszy na to, że film płynął. Po prostu.

Nie była to jakaś drama stulecia i komedia tegoż, ale dla relaksu lub próby zrozumienia problemów pierwszego świata można obejrzeć, zwłaszcza że przygrywa też miła muzyka.

The Secret

Dawno, dawno temu będąc w stanach depresyjnych obejrzałam sobie „The Secret” – producentką jest Rhonda Byrne, a film jakiś czas temu był dostępny na Netflixie. Obecnie nie: obecnie, jak się zdaje, można obejrzeć film fabularny w temacie. Ale wróćmy do 2006, kiedy to dokument ujrzał światło dzienne, w ogóle – książka Byrne chyba też.

Wtedy świat oficjalnie się zachwycił prawem założenia.

I co?

I dupa.

Również i mnie film nie przyniósł zmian, choć osoba, która mi go poleciła była podekscytowana. Co ciekawe – nie wydaje się, by stosowała się do zasad, które w filmie przedstawiła Rhonda.

I nic dziwnego.

Ten dokument – i chyba, być może cały splendor wokół „Sekretu” – to pewien rodzaj sabotażu. Być może Byrne miała i ma dobre intencje, ale sposób wysławiania się nie do końca daje zamierzone rezultaty. A system znakomicie to wykorzystuje, promując właśnie „Sekret” – nie Nevilla Goddarda, tylko właśnie panią Byrne.

Jasne: twórczość Nevilla jest bardzo specyficzna. Ale już pierwszy kontakt z nią wywołał ZMIANY W MOJEJ ŚWIADOMOŚCI. Tymczasem film „Sekret” ani za pierwszym, ani za drugim razem nie wywołały żadnego efektu. I nie, nie mówię tu o tym, że miałam jakieś założenie w tej sprawie; wręcz przeciwnie, potrzebowałam zrobić sobie rewatch, potrzebowałam podejść do twórczości Byrne z otwartym umysłem.

Po prostu czasem tak jest – coś wywołuje zmiany w świadomości, a coś nie.

I teraz może przejdźmy do samego dokumentu. O czym jest? O prawie przyciągania i to jest nazywane sekretem. I tu się pojawia pierwszy zgrzyt: BARDZO skupiają się na mocy myśli. Właściwie to trochę czułam złość, bo wmawiali ludziom, że to myśl zmienia świat. Na szczęście później trochę temat rozwinęli i wydaje się, że wspomnieli o emocjach, uczuciach, ale… w jakiś sposób, przez który wiedzy jest po prostu za dużo naraz i nie jest ona tak mocno zaznaczona. A dlaczego?

SEKRETEM JEST CZUCIE – Neville Goddard 🙂.

Jest to też przy okazji tytuł jego książki, ale ostrzegam, że lektura może Was zaskoczyć, bo jest prowadzona w języku religijnym, wprost nawiązującym do Biblii. Tak, tej Biblii.

Więc jeśli miałabym ocenić „Sekret” jako dokument – to jest on słaby, szczególnie, że nie czułam, by oglądać go. Po prostu, leciał sobie w tle, gdy mądre głowy rozprawiały o sekrecie.

Ale może… Wy nie przejechaliście się na nim? Może u Was spotkanie z „Sekretem” Rhondy Byrne jednak zaowocowało? Będę wdzięczna za komentarze 🙂.

Kroniki Amberu, Roger Zelazny – t. 1

Jest to arcydzieło. Można się rozejść do czytania.

Albo słuchania, bo na Storytel są dostępne wszystkie 10 tomów o Amberze, czytane przez Rocha Siemianowskiego. Ktoś pod jednym z nich napisał, że to słaby lektor, ale ja się z tym nie zgadzam. Dobrze czyta – nie dezorientuje intonacją, jak to robią kobiety-lektorki, ale też nie jest tak wybitny jak człowiek, co lektorował Świat Dysku. No cóż, wszystkiego nie można, ale w sumie co by nie napisać, to nie jest kwestia lektora.

„Kroniki Amberu” są wybitnym dziełem. Właściwie w każdym tomie można znaleźć coś z tego tortu i to jest najlepsze. Gdy zaczynałam, czułam się tak, jakbym wlazła do świata tak żywo, jak pisarz tworzy swój. Tyle że byłam w cudzym dziele, więc nie mogłam pisać. Ale za to dalsze słuchanie było coraz ciekawsze: powieść zawsze płynęła. A na końcu to uczucie: ona nie chce być słuchana, ona chce być czytana!

Bo tylko czytanie pozwoli na pełne skupienie się na dziele i tylko przez czytanie można naprawdę posmakować słów, jakie Zelazny zamieścił w Amberze. To dziwne uczucie może być też drogą do mojego wyleczenia się z niemocy czytelniczej (dotyczy tylko papierowych książek i ebooków). Postanowiłam następne tomy wypożyczyć/zakupić i dzięki temu dokończyć serię.

A zaczyna się ona tak…

Corwin nic nie pamięta przez wypadek. Jednakże nie zaszkodzi uciec ze szpitala, w którym jest. A im dalej w głąb wyprawy, tym bardziej dowiaduje się, kim tak naprawdę jest i że Ziemia to wcale nie jest jego ojczyzna. Jest nią Amber, a on jest księciem Amberu i przez to zostaje wmieszany w walkę o tron, bo ich ojciec sobie poszedł – w sumie nie wiadomo gdzie, nie rozgłaszając o tym, kto ma go zastąpić…

Cóż – nie chcę spojlerować, więc powiem tylko tyle: ta historia zawiera elementy czysto filozoficzne, jak i momenty bardzo śmieszne, zawiera też pewne prawdy o świecie, w którym żyjemy.

Polecam – wszak to arcydzieło literackie. I mam nadzieję wrócić do niego za rok, już konkretnie do papierowej wersji.

Okno Overtona?

Z jednej strony „Biedne istoty” to film obrzydliwy, a z drugiej – film piękny. Realizacyjnie mamy tu do czynienia z niesamowitymi dekoracjami i strojami. Co prawda reżyser trochę głupio postąpił, iż pierwsze przynajmniej pół godziny jest czarno-białe, bo umyka piękno tych wszystkich wnętrz, jakimi film może się pochwalić. Nie mniej – zastosowanie różnych środków stylistycznych w reżyserii, a nawet bycie reżyserem samym w sobie – wymaga bardzo świadomego podejścia do opowiadanej historii. Oznacza to, że twórca jest nie tylko kreatorem narracji, on wie doskonale, co chce ona przekazać i jakie jest jej główne podłoże. Dlatego też w niektórych przypadkach mamy do czynienia z piękną okładką, ale bardzo chujowym wnętrzem. Obawiam się, że serialu „Habzin Hotel” nie mogę podać jako przykładu, bo nie jestem pewna co do jego ukrytych informacji. Natomiast mogę podać jako przykład film „9” – który zbiera znakomite opinie i podoba się młodszym odbiorcom. Problem polega na tym, że jest to bardzo masoński film, bo właściwie stoi symboliką masońską. Ale kto to wie? Przecież nie 10-latek, który ogląda tenże obraz i widzi tylko bohaterów próbujących przetrwać w jakimś postapo świecie.

Tzw. okno Overtona ostatnimi laty zyskuje na popularności. I nic dziwnego, bo w kulturze to szczególnie widać. Teoria ta zakłada, że mamy zbiór pewnych idei. Jedne są niedopuszczalne, inne są ok. Najczęściej wyróżnia się 5 kategorii:

  • nie do pomyślenia,
  • radykalne,
  • akceptowalne,
  • rozsądne,
  • popularne,
  • wytyczne (legalne).

Okno znajduje się pośrodku – a zadaniem tych wszystkich aktywistów, programów telewizyjnych jest doprowadzenie do tego, by idee nie do pomyślenia stały się ideami akceptowalnymi, rozsądnymi, popularnymi i wreszcie legalnymi. Zauważmy, że tak się wydarzyło z ekologią. Ale może nie będę wchodzić w ten rejon, bo z podwórka kinematografii także da się opowiedzieć przykłady.

LGBT.

Gdy oglądasz stare filmy/seriale, to albo nie ma żadnego komentarza wobec gejów/lesbijek/transów, albo jest wciśnięta jakaś niezbyt miła uwaga, na przykład „co za pierdolony pedał”. Co się stało? Temat nagle przestał być zupełnym tabu, można było czasem coś napomknąć w sprawie. LGBT zaczął istnieć w dyskusjach publicznych. Nie? To to zjedźmy do filmów lat 90′. Tu jest najciekawiej, bo ten temat nadal wydaje się błahy, nieistotny, a filmy z tamtego okresu są określane jako normalne. I tak, tu również istnieją pozycje, które w ogóle tematu LGBT nie poruszają. Jednakże… coraz więcej jest takich, gdzie on istnieje. Zaczyna się od historii typu „co za pedał” – wypowiada wkurwiony bohater na innego, którego nie lubi. Po drodze zaczynają się pojawiać żarty z pedałów. I jest tego bardzo dużo, a pamiętać warto, humor łagodzi obyczaje. Co się dzieje? Publika jest przyzwyczajana do tematu LGBT. Co prawda, z pozoru wygląda to tak, jakby pedały i lesbijki były wyśmiewane. Ale to tylko pozory, bo trzeba przyzwyczaić ludzi do tematu.
Następnie zaczynają się pojawiać historie, w których jest już wątek geja/lesbijki, tyle że ten wątek zwykle jest poprowadzony tak, iż ma znaczenie dla fabuły i jest w bardzo sensowny sposób poprowadzony.
Potem mamy już pojedyncze historie, gdzie głównymi bohaterami jest gej czy lesbijka. Tak, docieramy do obecnych czasów, gdzie na każdym kroku znajdziemy serial z gejem/lesbijką/transem. No dobrze, „Śnieżne bractwo” nie porusza tego tematu, ale sęk w tym, że okno Overtona zostało już przesunięte. Netflix w każdym swoim produkcie musi dać jakąś postać z tego środowiska, Disney przyznaje się do agenty pro-LGBT, ale to, co się odjewapnia w Apple+ jest już kosmosem. I zarazem mistrzostwem.

Nie było serialu, w którym wątku LGBT by nie było. Co gorsza – albo lepsza, zależy, którą stronę reprezentujesz – jest to wtłoczone w przystępną, niesamowicie ciekawą fabułę. Dobrym przykładem jest „Shrinking”. Oto mamy terapeutę, który ma kryzys. I ciekawych pacjentów. I wiecie: ja bym chętnie oglądała cały serial, ale nie wytrzymałam. Z każdego rogu wychodzili bohaterowie LGBT, zupełnie tak, jakby heteroseksualność nie istniała. Dlatego przestałam to oglądać i dlatego nie tęsknię do abonamentu Apple+. Jednakże warto zauważyć jedną rzecz: nikt nie narzeka na tę platformę. W przeciwieństwie do Netflixa, często oferuje nam ona bardzo ciekawe fabuły. W przeciwieństwie do Disneya, po prostu nie chwali się swoim woke-podejściem i nie jest nachalna. Myślę jednak, że głównym atutem Apple+ są historie i to, że większość z nich na ekranie fantastycznie się prezentuje. Oczywiście, we „Krwawym księżycu” Scorsesego właściwie nie ma LGBT, ale różnorodność pojawia się w czym innym – główny temat to rdzenni mieszkańcy Ameryki i to jest w porządku. Mają prawo. Takie przesuwanie okna Overtona, gdzie Indianie mają swoją reprezentację jest bardzo na plus, ponieważ tamtejsza ziemia należy do nich, ale to inny temat.

Większość krytyków jest zdania, że „Biedne istoty” to feministyczny obraz o tym, jak kobieta się wyzwala. Tyle że jak dla mnie jest to okładka, pod którym kryje się coś więcej. Nie bez kozery wspomniałam o tym, iż reżyser jest – i musi być, by dobrze wykonywać swoją pracę – bardzo świadomy historii, którą opowiada. Ale do rzeczy, czyli uwaga na spojlery.

Dr Goldwin Baxter (Willem Defoe) przeprowadza eksperyment: znajduje samobójczynię, która jeszcze żyje, ale która nie bardzo jest już sobą, bo doznała urazu mózgu. Wobec tego – zamiast się nią zaopiekować – podejmuje się transplantacji mózgu. Tym bardziej, że prawie nieboszczka jest w ciąży, a dziecko jakimś cudem żyje. Więc wyciąga mózg malucha i przekłada go do osoby dorosłej. Eksperyment się przyjął, organizm przyjmuje nową mózgownicę, a dziewczynę Goldwin nazywa Bellą (Emma Stone). Widz obserwuje, jak dziewczyna się rozwija. W pewnym momencie odkrywa swoją seksualność, czyli jak się masturbować. Dzieci wbrew pozorom często to robią, więc myślę sobie – w porządku, może coś z tego wszystkiego wyjdzie. A na ekranie widzimy niesamowite stroje i wnętrza, muzyka też jest bardzo ładna. Jednakże fabuła… jest taka, że Bella chce się ruchać. Dlatego też korzysta z okazji i zamiast się żenić z asystentem doktora (któremu to doktorek przykazał w ramach współpracy ślub), to ucieka z gościem, który wyraźnie jest nabuzowany na Bellę. A potem przez całą godzinę obserwujemy ruchanko. Zwłaszcza, że Bella wzrusza się nad losem biednych dzieci i oddaje im wszystkie pieniądze, jakie jej partner ma, a następnie – skoro nie ma pieniędzy, a partner nie chce jej wspierać, to idzie w ramach eksperymentu do domu publicznego, gdzie się kurwi.
Jej mentalność nadal jest dziecięca i to widać, bo zadaje pytania o uczucia, emocje, dlaczego ma kryzys itd.
Przypominam – bohaterka się rucha i najchętniej by wyruchała wszystko, co się rusza.
Wydaje się ważne, by wspomnieć, iż wszyscy jej mówią: cierpienie jest w porządku, cierpienie rozwija istotę, cierpienie sprawia, że istota ma w sobie więcej głębi.

Wreszcie jednak Bella rezygnuje z wkurwienia się, bo doktorek jest umierający. Wraca więc do niego i tu ma okazję dowiedzieć się, dlaczego jej matka popełniła samobójstwo. Otóż, dlatego, że mąż chciał wyciąć jej jajniki, pozbawić przyjemności seksualnej. Młoda się więc mści i zamiast gościa zabić, to transplantuje jego mózgownicę do kozy, a mózg kozy do jego ciała.

Tak, mamy tu LGBT, ale jak sami widzicie: to nie jest największy problem tego filmu. A właściwie mamy tu przypadek, kiedy LGBT idealnie pasuje, bo taka koncepcja. I mamy tu humor, ale jednak „Biedne istoty” nie są filmem dla wszystkich.

Mam wrażenie, że gros recenzentów, którzy twierdzą, iż jest to wspaniały film widzi tylko okładkę tego filmu. Piękne scenerie, stroje, muzyka. Nie widzi tego, co sobą niesie fabuła. Jest tu haczyk: bohaterka poznała już swoją seksualność kurwiąc się i przestało jej się to podobać, ciało przestało być zabawką. W dodatku mści się za matkę. Toż to wyzwolenie kobiece na pełnej, prawda?

Tyle że nie.

Po pierwsze: kurwienie się. Tu zostało to pokazane tak, jakby kurwienie się było jedynym rozwiązaniem i właściwie czymś dobrym. Tu reżyser NIE ocenia bohaterki w negatywny sposób, albo nawet i w pozytywny, ale widzimy przecież, że Bella nie widzi nic złego w ruchaniu się. Skoro ruchanko można połączyć z zarabianiem, to czemu nie? I nie – nie uważa tak tylko dziecko, bo generalnie tak sprawę jej tłumaczą inne kurwy.

Po drugie: cierpienie jako coś dobrego. Zgadza się, że są różne opinie, ale podstawowym pytaniem jest, czy jesteśmy w stanie oprzeć się podprogowym informacjom. Tu mamy trochę filozofii, ale mamy przede wszystkim pytania Belli o to, dlaczego nagle przestała się dobrze czuć w roli kurwy. Powiecie – ale przecież mówiłaś, że kurwienie się zostało pokazane jako pozytywne. Owszem, bo tak naprawdę jej pytania zostały sprowadzone do poziomu „a dlaczego człowiek cierpi? dlaczego nic nie czuję? czy to w porządku?”, a nie „mam stan depresyjny, bo kurwa ze mnie, moje życie jest chujowe i chcę je zmienić”. Rozumiecie, coś na zasadzie: czy android może być jak człowiek? Szczególnie, że Bella to wynik eksperymentu, powiedzmy, że nie narodziła się w naturalny, normalny sposób. Dlatego bohaterowie sugerujący, że życie staje się pełniejsze, jak cierpimy uznaję za wciskanie widzowi chorego podejścia do życia.

Po trzecie wreszcie: Emma Stone nie ma cycków. Tzn. – ja widzę na ekranie jej malutkie, niemal nieistniejące piersi, gdy leży na łóżku. Widzę jej kruche, małe ciało i cipkę. Generalnie, żeby ten film stał się pełnym pornosem to brakuje jeszcze zbliżenia do tego, jak Bella liże kutasa. Czytałam wczoraj opinie, że tego typu historie, jak „Biedne istoty” to historie pornosów z lat 70′ XX wieku. Być może, nie oglądałam ich. Ale chodzi mi o to, że ciało Emmy Stone może się trochę kojarzyć z ciałem dziecięcym. Pojechałam za daleko? Of course, ale przecież nasza bohaterka nie jest dorosłą kobietą. To znaczy: przez praktycznie cały seans ma mentalność od powiedzmy ośmiolatki, do 15-latki. Taka mentalność dziecięca. I ona się pieprzy z kim popadnie, choć mentalnie jest dzieckiem. Oczywiście, nie mogli dać wprost na ekran ciała dziecka, bo to byłby niesamowicie duży skandal na skalę światową. Ale mogli przecież zapodać bohaterkę, która w rzeczywistości jest dzieckiem, ale na wizji prezentuje się jako dorosła osoba. Czy to jest w porządku?

Czy mamy tu ukrytą treść?
Czy mamy tu do czynienia z legitymizacją pedofili, z oknem Overtona?
Oceńcie sami.

Ja ze swojej strony „Biedne istoty” oceniam jako film obrzydliwy, niepokojący i liczę na to, że nie dostanie Oskarów w innych niż dekoracje i stroje. Tym bardziej, że w trakcie seansu rąbnęło mną uczucie, że fabuła to pretekst do tego, by autor mógł sobie ulżyć seksualnie. Co prawda autor – Alaisdar Gray – już nie żyje, ale jest wpisany jako współtwórca scenariusza, bo „Biedne istoty” to na podstawie powieści. Być może ta jest lepsza, ale nie mam zamiaru tego sprawdzać.

Biedne istoty, reż. Yorgos Lanthimos

Aronofsky to to nie był.

Za to „Biedne istoty” dotknęła przypadłość „Parasite” – serio: wszyscy się tym zachwycają i pieją z zachwytu, może też sobie robią dobrze, ale mój malutki móżdżek nie jest w stanie zrozumieć tego fenomenu. Za to przestał się dziwić, czemu ten film jest puszczany tylko w dwóch porach: 19:00 i 20:30. Bo to jest film o seksie. Chyba.

Będą spojlery, więc dla tych, co chcą obejrzeć: nie podobało mi się. Tzn. fabularnie 5/10, stroje i dekoracje stały na bardzo wysokim poziomie, ale nie wiem, czy 10/10 jest odpowiednie (szczególnie, że w pierwszych kadrach, gdzie to przede wszystkim widać kamera jest czarno-biała). Tak czy inaczej, to wszystko widać na fotosach promocyjnych.

To jest film o ruchaniu.

W zasadzie nie można powiedzieć, że to film o kochaniu się – bo Emma Stone właściwie idzie po bandzie i tylko „zrobić sobie” jej w głowie.

Opowieść ma zalety – sensowną fabułę i humor. Serio, sceny bywały śmieszne, a sala wybuchała śmiechem. Problem polega na tym, że mamy tu przypadek… no dobra, porównywanie tego do „Greja” jest trochę nie na miejscu, jednakże: gdy siedziałam i patrzyłam na ruchanko, to przyszło do mnie, że jest to fantazja mężczyzny, który chce sobie ulżyć. I oczywiście, na końcu jest jakiś ogólny morał, pozytywny, ale… czy aby na pewno?

Bo mamy tu wyzwolenie kobiet. Tyle że po drodze bohaterka jest dziwką i jest to ubrane co prawda w dobry humor, ale pozory mylą. Bo właściwie narracja jako tako nie ocenia tego sposobu, a może nawet mówi: spoko, tak zarobisz na życie, jak nie masz z czego, to jest OK. To jest taka normalizacja pracy prostytutek. Już tam pal licho LGBT, bo to było bardzo sprawnie wplecione LGBT i właściwie nie rażące, pasujące do konwencji.

Pani wyzwoliła się z prostytucji, została lekarzem i super. Tam już zupełnego zakończenia nie będę Wam zdradzać, bo i tak musimy wrócić do prostytucji.

Bohaterka ma kryzys w pewnym momencie i mówi, że cierpi i nic nie czuje. No to tłumaczą jej, że cierpienie jest w porządku, że wtedy stajesz się w sobie bardziej głęboka… że nawet warto cierpieć, trzeba cierpieć.

Otóż – NIE TRZEBA CIERPIEĆ.

No, ale skąd mają to ludzie wiedzieć? Z telewizora? Muhaha… bo tenże właśnie podaje, że cierpienie jest głębokie.

Czyli podsumujmy: trochę wyszłam na wkurwie, bo zawiedziona. I: nikt nie czekał na koniec napisów końcowych. Powiem szczerze – ładne to to było, może coś na napisach było, a może nie, mam to w głębokim zadku.

Och.

Dobra, tak czy siak – dziękuję patronce, że mogłam iść do kina. ❤