Histeria

To nie jest włoski film, ale sporo wskazuje na to, że „Histeria” jest tam popularna, bo mi google ich strony wskazuje, włącznie z Amazonem. A ponieważ nie pomogło to w zdobyciu plakatu, to daję randomowe zdjęcie płyty z randomowego sklepu u Bezsosa, czy jak mu tam. Anyway.

* * *

Mortimer (Hugh Dancy) jest młodym, ambitnym lekarzem, który właśnie dlatego znajduje niepozorną praktykę u doktora Roberta Dalrympla (Jonathan Pryce), zajmującego się leczeniem histerii. A wszystko to dzieje się w Londynie, w końcu XIX wieku.

I teraz tak.

Ten film jest ZA DOBRY, bym coś więcej Wam zdradzała, ale o jednej rzeczy, a właściwie dwóch, muszę wspomnieć.

Tak, jest to film kostiumowy – przez Asię, fankę tegoż kina oceniany bardzo dobrze – ale jest to też bardzo urocza, przezabawna komedia o wibratorze. A właściwie o tym, jak doszło do tego, że masażer do twarzy… no dobra, nabijam się z komunistycznych reklam czy opisów wibratora. No, w każdym razie mamy szybką, bo półtorej godzinną historię o tym, jak to narzędzie powstało.

Drugą rzeczą, którą warto powiedzieć, jest gra aktorska. Po okładce płyty* widać, że grają tam gwiazdy. Jednakże pewna scena, w której występuje Maggie Gyllenhaal jest świetna. Ona w tamtym momencie grała twarzą, oczami, widać było absolutne poruszenie.

Wydaje mi się, że może mi się zechcieć jeszcze kiedyś wrócić do „Histerii”. Dlaczego? Bo po pierwsze, to bardzo ciepły obraz, w którym można zaznać ukojenia. Jest to też mądra historia, a jej twórcami (reżyserka, scenarzystki) są kobiety. I być może właśnie dlatego kobiety są prezentowane w bardzo przyjemny sposób. Ale to już jest drugi powód. Tak czy siak, jak macie zły humor, i nawet jeśli niekoniecznie przepadacie za kinem kostiumowym, to „Histeria” łatwo wgryzie się w Wasze gusta, dając przyjemność. Skojarzenia dozwolone.

* opis dla słabowidzących/niewidomych: na okładce są wymienieni aktorzy: Hugh Dancy, Maggie Gyllenhaal, Jonathan Pryce, Felicity Jones, Rupert Everett. Pod nimi tytuł filmu „Hysteria”, napis „he created an invention that turned on half the world” i zdjęcie uśmiechniętej kobiety w płaszczu, która trzyma za frak głównego bohatera. I tak, ciekawy przypadek fotografii. Przed filmem nic nie mówi, po filmie wydaje się, że jest to jeden wielki spojler. Mówiłam już, że praktykuję to, co większość, czyli trailerów nie oglądam? (Opisy też niekoniecznie czytam).

Ladies in black

Australia, 1959 rok. Los kilku kobiet zostaje połączony przez pracę w jednym miejscu: domu towarowym, gdzie sprzedaż to głównie kiecki. Poznajemy więc młodą Leslie (Angourie Rice), która dopiero wchodzi w życie. Widzimy dwie kumpelki najczystszej wody: Patty (Alison McGirr) i Fay (Rachael Taylor). I na scenę wchodzi ona: Węgierka Magda (Julia Ormond). Wszystkie starają się jakoś sobie ułożyć życie…

Film trwa prawie dwie godziny. Musicie to rozważyć, gdyż początek jest trochę przydługi – ale dzięki temu poznajemy ekipę i jest szansa na zżycie się z nią. Co ciekawe, tu zrobiono zabieg, że ze „średnio lubię tego bohatera” na „lubię ich wszystkich”.

Bo „Ladies in Black”, znany w Polsce jako „Ekspedientki” jest filmem czarującym. Tu nie aktorzy błyszczą, a historia. Im dalej w las, tym na sercu robi się coraz cieplej i cieplej.

Nie znaczy to, że „Ekspedientki” przypadną do gustu każdemu. Oj, to nie ma tak dobrze, a to z kilku względów. Po prostu jest to film obyczajowy o… hm, no może o tym dalej. W każdym razie, filmy obyczajowe nie każdy zniesie.

I dochodzimy do mojego „o”.

– On pokazuje mentalność ozików w stosunku do Europejczyków – stwierdziła Asia i w zasadzie niewiele się pomyliła. A w zasadzie w ogóle się nie pomyliła, bo tam, w Australii, mieszka. – I niewiele się zmieniło.

Przy dwudziestej szóstej minucie pomyślałam sobie: jezusie mandaryński, co za wiocha. Serio, wyobraziłam sobie komedię historyczną, gdzie pierwsi Europejczycy* przybywają do Australii i tam się uczą żyć, i z tej tęsknoty za Europą na święta zakładają na głowy papierowe korony i piją z nieszczęśliwą miną XD.

Ale fakt faktem, film znakomicie obrazuje nam nie tyle różnice mentalnościowe, co różne obyczaje ze świata. Ci w święta robią tak, a tamci tak. Ewidentnie są tu umieszczone różne smaczki.

Ale największym smaczkiem filmu jest to, że „Ladies in Black” pozostawia w sercu czystą przyjemność.

#filmobyczajowy#ślicznyfilm#ladiesinblack#ekspedientki

* A nieprawda, bo pierwszymi Europejczykami w Australii byli Holendrzy, i to na długo przed resztą świata.

Zoolander 1 i 2

Zoolander 1

Ten film jest tak głupi, że aż śmieszny i w pewnych kręgach uchodzi nawet za kultową komedię. „Zoolander” jest chyba najbardziej znany z pewnej sceny na stacji benzynowej, która w kontekście staje się jeszcze śmieszniejsza.

Derek Zoolander (Ben Stiller) to jeden z najlepszych modeli męskich. Niestety, u niego mózg działa tylko w 1%, choć i tak w świetle wydarzeń wydaje się mądrzejszy od swych współlokatorów. Pewnego dnia odkrywa spisek przeciwko premierowi Malezji i wraz z przyjaciółmi postanawia temu zaradzić…

Ja wiem, że to głupia komedia, ale właśnie przez te głupotę bijącą z ekranu mnie śmieszyła. I w pewnym punkcie mnie zaskoczyła, ale well – to produkcja z 2001 roku i podejrzewam, że dziś film z taką sceną zostałby scancelowany.

A i jest mnóstwo czerwieni i orgia, no ale kto by się tam przejmował masońskimi kwestiami w branży obfitującej w symbolikę masońską. Mniejsza z tym.

Grunt, że było śmiesznie i zdałam sobie sprawę, że żart z Apple jest całkiem zacny, bo też się zawsze zastanawiałam, jak się do kija jasnego włącza te monitory jego, co robią za kompy 😃.

Nie wiem, czy da się zespojlerować coś, co jest znane w popkulturze, ale… kurczę, jeśli macie ochotę na coś lekkiego i głupawkowego, to „Zoolander” z pewnością wpisuje się w tę kategorię.

Zoolander 2

Co robią gwiazdy w paździerzu? Bawią się – bo innego pomysłu, jak i dlaczego doszło do powstania „Zoolandera 2” nie mam. Zdecydowanie film cierpi na nijakość, więc być może w tym tekście dojdzie do spojlerów. Być może, bo w sumie nawet nie wiem, czy warto marnować litery.

Pierwsza część skończyła się idyllą, a druga zaczęła się od śmierci Justina Biebera. I o ile scena miała być śmieszna, tak trochę nie wyszło. I niestety, podobnie jest z resztą, poza może odgrzewanym kotletem z samochodem (link w komentarzu). W zasadzie trudno powiedzieć, co wyszło nie tak, skoro teoretycznie wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na to, że scenariusz jest tak głupi, że aż śmieszny. Zwłaszcza, że na aktorstwo nie ma co narzekać – to dobrze jest odgrywane, choć bohaterowie są przerysowani i specjalnych starań nie wymagają. A jednak…

Czy mamy na pokładzie masonów?

Owszem – tym razem symboliki nie da się zignorować, bo moim zdaniem przynajmniej połowa filmu na tym jedzie. A to dlatego, że Zoolander po latach wraca do świata mody, chcąc udowodnić opiece społecznej, że może udanie wychowywać syna. Ale to nie takie proste, bo Mugatu ma pewien okrutny plan unicestwienia świata.

Z całą pewnością film jest masoński – jeśli przyjąć, że filmy, które zawierają orgie są masońskie. I z całą pewnością „Zoolander 2” powiewa lekko przynudnawą potrawą, do której potrzeba przyśpieszenia akcji. Specjalnie dla swoich widzów Netflix ma prędkość nawet 2.0., ale to było trochę za szybkie mówienie lektora. Cóż, a przy okazji, ta platforma znowu ma lokowanie produktu w filmie i szczerze mówiąc…

Szczerze mówiąc nie dziwne, bo film jest też woke. Owszem, to że mężczyźni mogą zachodzić w ciążę jest tu podane w sposób „ale to idiotyczny wątek”, ale okno Overtona się kłania. Tak, tak, ciekawe w ilu gatunkowo „głupich filmach” woke stawiało swoje pierwsze kroki.

Film się nie zwrócił. Kosztował w okolicach 50 milionów dolarów (gwiazdy kosztują) i… zarobił 56 milionów 722 tysiące dolarów. Ja się właściwie temu nie dziwię.

W zasadzie nie da się niczego więcej powiedzieć o „Zoolanderze 2”. A i tak mam wrażenie, że poszło za dużo liter na recenzję…

Uglies

Dobereł wieczoreł xD.

Ten film to jest szrot, ale niczego innego się nie spodziewałam. A w zasadzie to niczego się nie spodziewałam, po prostu włączyłam pierwszy lepszy film, który przyszedł mi do głowy. I tylko dlatego, że miałam już dość braku seansów.

No więc… biedny autor, bo „Brzydcy” to adaptacja powieści młodzieżowej – czy też raczej serii – Scotta Westerfelda. I o ile pan miał całkiem niezły zamysł, a słowa pisane mają czas i możliwości na prezentację różnych niuansów, o tyle film jest wydmuszką.

Paździerzem do kwadratu netflixowe „Uglies” jednak nie jest, ale im bliżej końca, tym śmieszniej.

Tally (Joey King) jest nastolatką, która ma niebawem przejść zabieg upiększający. A w tym świecie ma to kolosalne znaczenie, ponieważ uważa się, że tylko będąc pięknym można być szczęśliwym i spełnionym. Jednakże jej nowo poznana przyjaciółka, Shay (Brianne Tju) wcale zabiegu nie chce, więc ucieka do Dymu, społeczności LGB… czekaj, chwila, nie ten paździerz. Społeczności najprawdopodobniej heteroseksualnej, skoro tu wszyscy mają dzieci i sobie normalnie żyją, uprawiając ziemię. Ekehem. Jedyna polityczność to występujący misz-masz w rasach społeczności, no, ale film to amerykański produkt, więc wszystko musi w nim być jak w Nowym Jorku. Coś nie wyszło mi, prawda? Ano, prawda – bo jedyne, do czego się mogę przyczepić, to wykonanie i logika „Brzydkich”.

Także ci, co chcą stracić czas na „Brzydkich” mogą się już z tego tekstu ewakuować, a ci, co go nie chcą stracić, to mogą obczaić poniższe spojlery.

No więc Shay sobie ucieka do super społeczności, która jest dobra, niewinna i w ogóle świętojebliwa, że tak to określę. No, co? Uziemiają się? Uziemiają się.

Ale w mieście uważają inaczej – ta hippisowska społeczność jest groźna, ma broń i w ogóle trza wysłać szpiega, by ją nakrył i naprowadził niszczycieli. No więc panna Tally – która grzeczną dziewczynką za czasów szkolnych tak do końca nie była – nie ma zabiegu, dopóki nie uratuje Shay.

Więc Tally myśląc, że Shay jest zagrożona, udaje się do hippisowskiej komuny, i niczym Tom Cruise w „Ostatnim Samuraju” decyduje się stanąć po stronie świętojebliwców. No, ale jest za późno – może dlatego, że widz przez godzinę śledził życie tejże społeczności.

Okazuje się, że Tally posiada naszyjnik z radarem i decydując się na jego zniszczenie sprowadza zwiadowców. Oj, jak mi żal tych hippisów… eee, czekaj, co ona?

Bo widzicie: zwiadowcy wzięli wszystkich na zakładników, sytuacja jest super-groźna, i tylko dwóch ludzi ostało się z tej balangi. Tally i David (Keith Powers). No i w momencie, gdy dochodzi do zabójstwa jednego z pojmanych, Tally wybiega, biegnie przed superłżołnierzami, a ci, zamiast ją powalić, stoją jak słupy i paczają, co też ta nastka wyczynia. A nastka wbiega do chałupy i się barykaduje. Well – to wyglądało tak śmiesznie, że trudno przy tej scenie nie parsknąć śmiechem XD. Ostatecznie jednak sens ta scena ma, ale tylko trochę; nasza gówniara bierze broń, z której wcześniej się nauczyła strzelać i strzela se w superżołnierzy i robi burdel. Niestety, na nic się te zabiegi nie zdały.

Pojmana wioseczka ma zostać poddana zabiegowi, a Tally przekonuje Davida i jakiegoś jeszcze, co się przypadkowo ostał, że tylko ona może im pomóc.

No bo, widzicie.

Za czasów szkolnych Tally uciekła w miasto, by spotkać się ze swoim przyjacielem, Perisem (Chase Stokes) i ona była w jakiejś części budynku dość imprezowej. A potem zwiewała w kamizelce, co robi bungee.

I teraz Tally twierdzi, że ona zna miejsce, gdzie przetrzymują hippisów.

Eee – serio? Zna plany budynków? Poznała wszystkie tajemnice tego miejsca, gdzie ludzie zostają poddani zabiegom? Wprawdzie była w nim, już miała przejść, ale no nadal nie zna wszystkich korytarzy, szczególnie, że w ostatnich scenach widać było wyraźnie cele.

Cele ze stali, ale mimo wszystko, gdy nasi bohaterowie zbliżają się do nich, to dość wyraźnie słyszą krzyki XD. Really…

Tak, pomijam fakt, że jak Tally wjeżdża do hippisów, to nikt nie zapytał o nagłą zmianę zdania, czy że dlaczego jest tutaj, już po terminie jej zabiegu… co prawda jest tam scenka, która owe moje pytania mają wyrzucić do śmieci, no bo kto by się oparł złotej myśli: „ludzie wierzą w to, co chcą wierzyć”. Ale nie, mnie nie przekonało, choć może po prostu jestem cięta na ten film.

Film bardzo nudny i przewidywalny.

Serwujący zakończenie, które miało być dla widza druzgocące, ale… przykro mi, „Brzydcy” do pięt nie dorastają „Ostatniemu samurajowi”.

Być może fabuła by nawet była do wytrzymania, gdyby wykonanie było jakieś. A tutaj mamy coś, co jest na zasadzie „masowo produkujemy”. Efekty specjalne, gdy są – wiemy, że to efekty specjalne. Wszystkie inne rzeczy typu ładne kadry, miasto, to przeciętne widoki aż do bólu. Nic tu nie jest oryginalne. A aktorzy? Nie grają może drewniano, ale też żaden z aktorów nie zrobił ze swej roli czegoś więcej, niż to, co im zapodano. A szkoda. Bo widz ma taki problem, że wszyscy bohaterowie go gówno obchodzą. A co za tym idzie: seans spływa po widzu jak woda po kaczce.

Czy mi przykro?

Nie za specjalnie.

Przykro to może być Scottowi Westerfeldowi, bo ekranizacja jego powieści okazała się nijaką, nudnawą opowieścią bez żadnego „och”.

PS.: Powieści nie czytałam, więc nie wiem, czy ta książka jest spoko.

Sekretne życie Waltera Mittiego

Dobereł popołudniełeł.

Dawno, dawno temu, bo w 1939 roku James Thurber wydał opowiadania „Sekretne życie Waltera Mittiego”, które trafiło na ekran niemal dziesięć lat później za sprawą producenta Samuela Goldwyna. Film się sprzedał, zebrał dość dobre recenzje, a na IMDB ma 6.9. Ponieważ ta adaptacja dostępna jest nigdzie (przynajmniej na polskim necie), to tylko z trailera wnioskuję, że dobrym pomysłem było odświeżenie historii, na co wpadł syn Goldwyna w 1994 roku.

Niestety, przez wiele lat „Sekretne życie Waltera Mittiego” tkwiło w piekle produkcyjnym, przez które przetaczały się takie gwiazdy, jak Jim Carrey (potencjalnie główna rola), Steven Spielberg czy Scarlett Johansson.

Czasami spory toczyły się o wizję artystyczną, a Samuel nieustępliwie walczył o dobry scenariusz projektu. – Zawsze uważałem, że jeśli nie mamy świetnego scenariusza, film rozpadnie się na serię wspaniałych gagów – wyjaśnił. – Scenarzyści zawsze na tym się skupiali. [Richard LaGravenese] pracował przez 10 miesięcy nad niezliczonymi wersjami i rozwiązał problem.

A jednak nie do końca Richard rozwiązał problem, bo w roku 2010 za scenariusz wziął się Steve Conrad, ostateczny już jego twórca. A jednym z producentów został Ben Stiller, który zagrał tu główną rolę.

Walter Mitty (Ben Stiller) zajmuje się negatywami w magazynie „Life”. I przyznam, że początek dość ciężko mi się oglądało, bo miało to przejawy stylu Wesa Andersona („Asteroid City”), który to styl nie bardzo mi odpowiada. Nasz Mitty ma bowiem jedną, dość niezręczną przypadłość: czasami wpada w stan słupa soli, w trakcie czego wyobraża sobie różne fantastyczne rzeczy.

Jednak cieszę się, że nie porzuciłam tej przygody, bo film naprawdę zasługuje na seans, ale o tym za chwilkę.

W skutek dość dziwnego zbiegu okoliczności Mitty musi przestać marzyć, a realizować… no właśnie, co? Realizować marzenia, bo tak się składa, że nasz bohater wylądował na Islandii, bo chce tam kogoś odnaleźć.

Z jednej strony „Sekretne życie” to opowieść o tęsknocie za życiem, za przygodą, za ucieczką od szarej i brudnej codzienności. Z drugiej jednak to całkiem ładna, niemal magiczna historia o odwadze i urzeczywistnianiu swojej wizji. Wszak nie musisz wiedzieć, dlaczego, jak wizje dojdą do skutku, liczy się efekt końcowy.

I mogłabym powiedzieć, że zabrakło tu pewnej mistyczności, bo Prawo Założenia przy tej historii aż ciśnie się na usta; ale to byłoby niesprawiedliwe dla tej opowieści.

Głównie dlatego, że twórcy nie silili się na jakieś specjalne, monumentalne efekty specjalne. Odniosłam wrażenie, że zależało im na godnym przekazaniu myśli Thurbera. I im to zamierzenie wyszło.

Bo na przykład ja może i wiele akcji ze światka filmowego nie kojarzę, ale dam sobie paznokcia uciąć, że Ben Stiller był i jest kojarzony z głupkowatymi komediami romantycznymi. Tu jakby romans trochę bardziej nam odjechał, ale za to Stiller zagrał całym sercem Mittiego. Widać wyraźnie, że następuje w bohaterze bliżej nieokreślona przemiana; i to nawet nie to, że charakteryzatorzy się popisali. Po prostu, miałam odczucie, że pod koniec filmu to już jest inny człowiek, niż na początku.

Druga rzecz i chyba najważniejsza to uwspółcześnienie historii o Mittym. W pierwowzorze Mitty miał żonę, z którą wybiera się na zakupy i w tym czasie przeżywa pięć różnych marzeń – raz o byciu wojskowym, raz o byciu sławnym chirurgiem, a innym razem stoi przed plutonem egzekucyjnym.

W filmie z 2013 mamy jedynie puszczenie oczka do fanów oryginału (bycie wojskowym, skok przez okno), ale całość opiera się bardziej na romantyzmie, wychodzeniu ze strefy komfortu i wreszcie, opiera się o autentyczną historię magazynu „Life”. Co – swoją drogą – jest wzruszające, a przynajmniej na filmie.

Trzecia sprawa to zdjęcia, za które odpowiedzialny był Stuart Dryburgh. Naprawdę udało się ujarzmić chwilę, gdy było potrzeba. Co do muzyki to nie jestem pewna, czy jest jakaś specjalna, ale odpowiada za nią Theodore Shapiro.

Koniec końców, „Sekretne życie Waltego Mittiego” to naprawdę ładny film, któremu warto dać szansę. Choćby tylko i wyłącznie dla zdjęć, albo ostatnich chwil magazynu „Life”.

Challengers

Dobereł nocełełeł.

„Challengers” ma dwa problemy. Pierwszy – najpoważniejszy – zapomniało, że jest filmem, a nie serialem. Drugi to Zendaya, ale o niej sobie porozmawiamy dalej.

Art Donaldson (Mike Faist) jest tenisistą, a Zendaya to jednocześnie i jego żona, i trenerka. Niestety, dla obu nie jest to najlepszy czas, bo Donaldson ma wyraźny, zawodowy kryzys. Lekarstwem ma być pewien podrzędny turniej na jakimś zadupiu…

Widz obserwuje zabawę montażysty, który postanowił zrezygnować z prostej linii czasowej i serwuje nam spotkanie z kilkoma wydarzeniami z przeszłości. Są ważne, bo mówią o tym, dlaczego Donaldson się poróżnił ze swoim najlepszym przyjacielem, Patrickiem Zweigem (Josh O’Connor).

Czegoś w tym filmie zabrakło i strzelam, że czasu, albo skupienia się na jednym elemencie fabularnym. „Challengers” chce łapać wszystkie sroki za ogon – tu opowieść o przyjaźni, tu opowieść o sporcie, a tam nagle mamy miłość.

Problem polega na tym, że film to nie serial, przez co metraż jest znacznie skrócony. Te dwie godziny i tak w teorii powinny dać nam czas na utożsamienie się z bohaterami, ale tu się nie udało. Nie zrozumcie mnie źle: oni mają nawet swoją głębię, konkretne charaktery, ale z nikim nie zdążyłam się zżyć.

W dodatku „Challengers” jest naprawdę dobrze wykonany – muzyka, ujęcia czy zdjęcia, a nawet montaż potrafią zrobić wrażenie. Serio, niektóre kadry może nie są widoczkami na pulpit, ale tak, mogłyby robić za plakaty.

Trochę żałuję tego braku czasu w filmie, bo czuję, że on mógłby należeć do kategorii „piękne”. Tak, „Challengers” miał szansę być pięknym filmem o przyjaźni. Ale zrezygnowano z tego na potrzeby opowieści bardziej złożonej, niż trzeba.

A, i miałam jeszcze o Zendayi opowiedzieć, ale Wy chyba i tak już wiecie.

No więc, kiedy ją zobaczyłam w „Diunie” to jeszcze nie znaczyło, że jest to słaba aktorka. Teraz jednak uważam, że Zendaya poradziła sobie wspaniale z rolą Tashi Donaldson, bo Tashi miała budować wrażenie psychopatki xDDD.

Nie no, serio – wiem, dlaczego Zendaya dostała tę rolę.

Miała zagrać kogoś, kto nie boi się przeć do przodu, walić prosto w ryja, kiedy zachodzi taka potrzeba. Zimna, konkretna, męska niemalże. Wyrachowana. Emocje zostawia gdzieś na uboczu.

No i właśnie.

Któż lepiej zagra taką typiarę, niż aktorka, która nie umie grać twarzą? Ej, serio – bo ja miałam wrażenie, że drugoplanowy aktor więcej sobą pokazuje, niż Zendaya. Nie spodobało mi się to, ale sobie myślę… Dobra.

JA NIE LUBIĘ ZENDAYI JAKO AKTORKI.

I tyle.

Dobra, to „Challengers” jest dobre czy niedobre? Mnie osobiście trudno postawić dobrą ocenę, bo nic nie czułam; ale może to ten typ historii. Może właśnie filmy sportowe czy romanse muszą być wybitne, by mnie zadowolić.

A może po prostu nie miałam na niego nastroju?

Serio, nie wiem, co tu się wydarzyło, że nie byłam w stanie przez jakieś 1,35 h seansu się wczuć, a dopiero końcówka mnie bardziej zaciekawiła, bo jakoś wcześniej zabawa łańcuszkiem wydawała mi się ciekawsza.

No, ale Wy tam się bawcie na „Challengersie” dobrze. W końcu jest na Amazonie 😉.

Krzyk

– Już wiem, dlaczego „Krzyk” jest taki dobry – stwierdziłam. – Bo zajęli się nim bracia Weinsteinowie.

No, może to zbytnie uproszczenie; wszak sam scenariusz stara się być inteligentny i dbający o wszelkie szczegóły. Najbardziej to widać w pierwszym wydarzeniu, które jest najbardziej odarte z tajemnicy. No, co? Wszak oglądało się „Straszny film”. Niestety, mi się trafił ten seans głupiutkiej parodii bez znajomości pierwowzoru. I szczerze, trochę żałuję, bo jednak trudno było mi się skupić na bohaterce walczącej o życie, gdy co chwila przypominałam sobie scenę ze „Strasznego”. Im jednak dalej, tym lepiej.

Na ekranie widzimy kolejne gwiazdy – tak na przykład Neve Campbell i tak, to jest ta aktorka, której twarz wszyscy kojarzą, ale nie znają imienia i nazwiska. Tymczasem dziewczę, które zagrała – Sidney – ma przerąbane. Nie dość, że straciła matkę w dość dramatycznych okolicznościach, to jeszcze do jej miasteczka wbija się seryjny morderca, który chce powybijać wszystko i wszystkich…

Nie – nie będę zdradzała fabuły, chociaż szczerze mówiąc trudno o to, by slasher miał jakąś odkrywczą fabułę. Przynajmniej w dzisiejszych czasach, bo przyznajmy: w 1996 roku to musiało być coś. Rzecz powstała za 14 milionów, a zarobiła ostatecznie 173. Ten gigantyczny sukces sprawił, że niedługo potem znowu mogliśmy zobaczyć Courtney Cox i szczerze? Choć na imdb następcy nie mają wysokich not, to jednak mam ochotę sobie je zapuścić. Bo czemu nie? Klasyk, to klasyk. A tym bardziej z takimi twarzami.

„Krzyk” to film, który jest meta. Niby prosty zabieg: mamy kolesia, który informuje nas, że w horrorach jest tak i tak, takie są zasady… i parę innych, podobnych scenek. Tyle że trzeba je umieć jeszcze zrealizować. Tu się to w jakiś sposób udało. To jednocześnie wprowadza trochę humoru, którego – mam wrażenie – nie brakuje. Albo to ja już postrzegam w dziwny sposób slashery….

Warto jeszcze wspomnieć o muzyce. Ta tworzy klimat, choć szczerze mówiąc – nie do końca wiem, w jaki sposób. Z jednej strony utwory są mroczne i chcą wprowadzać gęstą atmosferę, z drugiej… są bardziej, niż muszą, teatralne. Ale może to tylko moje wrażenie po dość długim słuchaniu muzyki.

Czy film się zestarzał? Ano – nie bardzo. Jedyne, o co można mieć do niego pretensje to to, że stał się trochę zakładnikiem własnego sukcesu. Jest przez popkulturę przeorany tak, że gdy przystępujesz do oglądania, otrzymujesz coś, co już znasz.

Krzyk 3

– To „Straszny film” czy „Krzyk” oglądasz? – zapytała Asia.

– „Krzyk 3”. Oni się tam trochę nabijają z popkultury.

Istotnie, „Krzyk 3” kupił mnie jedną jedyną scenką w okolicach 19 minuty. Oto bowiem na terenie wytwórni filmowej, gdzie kręcą właśnie „Cios 3” jest wycieczka. XD Jay Z i Cichy Bob MUSIELI wpaść i skomentować ładną pupcię. Tak, bardzo mi się spodobało i nie znaczy to, że reszta akcji nie dotrzymuje temu kroku.

W zasadzie trójeczka spodobała mi się bardziej – być może dlatego, że trupy były bardziej widoczne.

Sytuacja jest prosta jak budowa cepa: znowu ktoś zabija. Nasza dzielna, ulubiona trójka bohaterów musi stawić temu czoła.

Co ciekawe, sam film zaznacza, że chce być zwieńczeniem trylogii…

…i o ile wymienia nam zasady trylogii filmowych, o tyle w trakcie zaczęłam się zastanawiać, czemu tamtejszy film nazywa się „Cios”, a nie „Krzyk”. W sumie wątpię, czy ktokolwiek miał taką rozkminę, ale to ciekawy temat dla twórców, którzy przy szklaneczce rozprawiają o czymkolwiek xD.

Tyle, że „Krzyk 3” czymkolwiek nie jest. To całkiem niezły slasher, który już lekko bardziej wchodzi w poważniejsze nutyi zgrabnie się kończy.

Krzyk 2

Dobereł wieczoreł.

Ponieważ w tym tygodniu dużo się zjebało, to znowu mam czas na recenzowanie filmów. I nie będą one z kina, no chyba że ktoś mi postawi seans na zrzutce. Link w komentarzu, a teraz warto se poczytać o „Krzyku 2″…

* * *

– Czarni giną na początku – powiedział czarny kamerzysta, któremu nie w smak ryzykować życiem. Gale Weathers (Courtney Cox) westchnęła ciężko i mimo wszystko, rozpoczyna kolejną rundę poszukiwania mordercy dwóch studentów. Zgadnijcie jakich. Tak, czarnoskórych xD, którzy zginęli na samym początku.

Spojlery? Spokojnie, to tylko bardzo PRZECIĘTNY, niezbyt straszny film, który jednak płynie. Pod koniec zwłaszcza, bo jak jest akcja, to czas szybciej płynie.

Powiedzmy sobie szczerze: fabuła, historia, wokół której to wszystko się toczy nie jest ani oryginalna, ani jakaś przełomowa. Jasne, trudno pobić legendarnego poprzednika i film raczej o tym wie. Bawi się doskonale w meta komentarze, szczególnie na początku. Ale… no właśnie – niby taka tam popierdółka slasherowa i to jeszcze z lat 90′ (wg imdb film jest z 1997), ale w niektórych komentarzach jest jak wino. Im dalej od premiery filmu, tym pewne zjawiska, na które „Krzyk 2” zwraca uwagę brzmią znacznie bardziej na teraz.

Choćby i tylko sprawa naśladowań działań morderców. Z pozoru może się wydawać, że to o to chodzi i że to już nieaktualny temat, bo przecież sztuka nie odpowiada na czyjeś zachowanie.

A jednak, wiedząc, że filmy itd. działają mocno podprogowo, oglądanie „Krzyku 2” to taka trochę przypominajka o tym, co siedzi w ekranie. Dodatkowo, mamy tu akcenty, które poruszają popularyzację morderców – a przecież ten temat wtedy w mediach dopiero raczkował, jeśli w ogóle był. Dziś ten problem wydaje się oczywisty.

I wreszcie rasizm, ale dobra – nie jestem od spojlerowania, a poza tym te żarty najlepiej obejrzeć samemu.

Nie żeby „Krzyk 2” był genialny pod jakimś względem. Po prostu to jest jeden z młodzieżowych filmów a’la horrorowych, które przyjemnie się ogląda do kotleta. I tyle.

Idę oglądać „Krzyk 3″…

Krzyk 5

Ten film jest dedykowany pamięci Wesa Cravena, który zmarł w 2015 roku. I w zasadzie scenariuszowo i reżysersko film staje na wysokości zadania, chociaż brakuje mu tego komediowego zacięcia, jakim mógł się poszczycić słynny reżyser. Od razu wiemy, że historia będzie mroczniejsza, ale czy to wada? Nie do końca, choć film, który stara się być meta na pewno może startować do tego. Tu jest trochę pogadanek o gatunku, jakim są slashery, o tym, co się działo wcześniej, no, ale… bez Wesa to nie do końca ten sam film.

To, że „Krzyk” z 2022 jest hołdem dla Cravena widać w pewnym momencie, którego może nie powinnam spojlerować, ale dla fanów franczyzy nie jest zbyt komfortowy. Tym bardziej, że David Arquette to naprawdę świetny aktor – co widać było, jak spogląda na Courteney Fox. Moim zdaniem, zdecydowanie umie grać spojrzeniem, a tu reżyserzy (Matt Bettinelli-Olpin i Tyler Gillett) wyciągają z aktorów prawie wszystko, co się da.

Woodsboro. Dzieje się to, co zwykle, czyli zaczynają ginąć ludzie. Nasza dzielna trójka bohaterów rozeszła się po świecie i stoi trochę z boku, dając dojść do głosu młodemu pokoleniu. Ach, i aż nostalgicznie mi się zrobiło na samą myśl o pierwszym „Krzyku”. To były czasy, teraz nie ma czasów… a nie, czekaj. Teraz wszędzie widzimy twarz Jenny Ortegi, która wreszcie zagrała nieco inną rolę, niż zwykle XD. Ale to ona wraz z grupką znajomych reprezentuje młodość i musi stanąć do walki z Ghostfacem. A walka będzie zacięta i długa.

Szczerze mówiąc, trochę zdziwiona jestem, że film jest słabo dostępny, bo jest dobry. Twórcy nie mają się czego wstydzić. Mi już trochę wchodzi zmęczenie materiału slasherami, ale dokończę serię i potem zabiorę się za coś innego. I wciąż się zastanawiam nad Terriferem, bo moja chętka na flaki nie do końca została zaspokojona…