Krzyk 4

„Krzyk 4” i „Krzyk 5” w dystrybucji sprawiają wrażenie, jakby się ich wstydzono. Dostępne w niewielkiej ilości platform, a przecież czwórka miała rozpocząć – wg Boba Weinsteina – nową trylogię franczyzy. Chyba to nie do końca wyszło, ale wjedźmy już w ten Krzyk.

Minęło sporo czasu od poprzedniego filmu i dziwi trochę fakt, że policjant normalnie chodzi oraz jest szeryfem. Nie wyjaśniono, czy przeszedł jakąś operację, czy cuś i szczerze.. mogłoby mnie to nie obchodzić, gdybym oglądała „Krzyk 4” tak, jak wychodził – czyli kilka lat przerwy od franczyzy. Jednakże z jakiegoś powodu mi to strasznie zgrzytało. Wątek jego żony, Courteney był już nieco bardziej trzymający się kupy, aczkolwiek to małżeństwo wg mnie nie ma chemii.

Fabuła jest do przewidzenia: znowu ktoś lub ktosie zabijają. I znowu nasza dzielna trójka musi się z nimi zmierzyć…

Powiem tak.

Początek zwiastował komedię i szczerze? Szkoda, że nie poszli całkiem w tym kierunku. Być może ktoś by znalazł więcej humoru w tym filmie, niż ja, ale wątpliwe; mało tu jaj z popkultury i chyba tylko raz, przy wspomince o Bruce Willisie się zaśmiałam.

Za to dość na czasie jest – a pamiętajmy, Krzyk 4 to rocznik 2011 – przekaz, że patola zechce kręcić swoje filmy i puszczać je w internetach.

Ale to slasher, więc trupów tu trochu jest. I Krzyk, of course.

Sęk w tym, że tu coś poszło nie tak. Nie jestem w stanie stwierdzić, czy to zmęczenie materiału z mojej strony, czy też słaby scenariusz, któremu się trochę nie chce bawić konwencją. Chyba jedno i drugie…

Krzyk 6

Zastanawiam się, ilu widzów czekało końca napisów końcowych 🙂. Mnie się to zdarzyło, bo wpierw chciałam zrobić screeny muzyczek, a potem olałam, bo przecież internety kopalnią wiedzy. Tak czy siak, link do soundtracku w komentarzu, a my lecimy do „Krzyku 6”.

Ten film stoi na własnych nogach i nie próbuje naśladować Wesa – a to dobrze. Owszem, dwie czy trzy zabawniejsze momenty się zdarzą, ale to wszystko. I odpuszczę Wam spojlery, bo ku mojemu zaskoczeniu ta część dość mocno mi płynęła i dobrze się bawiłam. W sumie chyba najadłam się wystarczająco truposzy, by obejrzeć coś lżejszego.

Znane nam już siostrzyczki wraz z przyjaciółmi przenoszą się do Nowego Jorku, by spróbować nowego życia. Problem w tym, że to franczyza i nasz Ghostface znowu w akcji. Nudne? Bynajmniej, bo akcyjnie film sobie radzi całkiem zacnie. Poza tym jest tu lekko mroczniejszy nastrój, niż w pierwszych częściach, ale reżyser nie chce być Wesem, tylko sobą. I znowu wyciąga z Jenny Ortegi (Tara) to, co może. W zasadzie to jej rola w „Krzyku” bardziej mi się podoba, niż gdzie indziej, bo jest taka… no może nie że nie mroczna, ale z różnorodną mimiką. No właśnie: tu widać, że Ortega gra, a niekoniecznie jest dark lolitą. No dobra, porównanie trochę na wyrost, ale wiecie o co biega.

Powiem tak: może i to dobrze, że zmienili pokolenie, bo to daje jakąś drugą młodość franczyzie. Natomiast moim skromnym zdaniem lekko przekombinowali końcówkę, ale to już kwestia gustu.

Moim zdaniem „Krzyk 6” to solidny slasher i na siódemkę czekam 🙂.

Legenda Vox Machiny sezon 3

Dzień dobereł!

Na Amazonie dostępny jest już caluteńki, świeżutki trzeci sezon Legendy Vox Machiny, genialnej animacji od tegoż studia** i Critical Role. Wiadomo już, że będzie czwarty, ale jego premiera nie jest jeszcze znana, bo VOD ogłosił to dopiero w zeszłym tygodniu. Także ja czekam, a teraz zapraszam Was na recenzję.

Jak pamiętamy, nasza legendarna paczka ma za zadanie pokonać smoki, które w tym sezonie odgrywają rolę głównego złola. Jest to w kij trudne zadanie, a klimat serii nieco się zmienił. Vox Machina przystopowała nieco z humorem, choć nadal tu i ówdzie się on znajdzie; jednak w obliczu tak ogromnego zagrożenia nie ma czasu na kawały, a momentami robi się wręcz nostalgicznie czy melancholijnie.

Zresztą: przejrzałam jeszcze raz openingi do serii i mam wrażenie, że pierwszy sezon to wybitnie nuty przygodowe, drugi zaś bardziej na akcyjniak, a trzeci to pełna nostalgia. Tylko najlepsze jest to, że brzmienie melodii prawdopodobnie jest to samo, a zmieniają się tylko scenki na animacji. A ta w trzecim sezonie – w openingu – jest świeżutka.

Zresztą, do animacji jako takiej nie ma co się przyczepiać. Styl jaki jest, każdy widzi. Tutaj zdaje się ogromnymi wyzwaniami przed animatorami były smoki i choreografia walk, bo działo się bardzo dużo. Muszę przyznać, że ten widoczny komputer w skrzydlatych potworach wcale nie przeszkadza, tu akurat twórcy potrafili zrobić, by 3D nie gryzło się z 2D i to jest przyjemne dla oka.

A napierdalają się aż miło.

I jak włączyłam se pierwszy odcinek, tak już przy drugim nie wiedziałam, jak się oderwać, a noc płynęła, odpływała niczym statek…

…to teraz zawróćmy nim trochę do tematu muzyki, bo trochę śpiewają. W drugim odcinku mamy inny, niż zwykle ending – tzn. nadal zobaczymy jakieś szkice z animacji, ale Scanlan (Sam Riegel) pozwolił sobie zaśpiewać jakąś balladę i jest to bardzo fajne, że możemy usłyszeć nie kawałek jego twórczości, a całość. I kiedy w którymś kolejnym odcinku znowu wlatuje nowa piosenka, to myślałam, że dadzą na zakończenie, gdyż zło nie pozwoliło na jej dokończenie. Niestety, malutki zawód – nie dali. Ale za to w ostatnim epizodzie cała drużyna się rozśpiewała.

No i właśnie; fabularnie jedynie, co mogę powiedzieć – by nie spojlerować – to to, że Vox Machina musi rozprawić się ze smokami. To jest główny wątek i naprawdę widać stawkę. Tu już nikt się nie bawi w bzdetolety, a im bliżej końcówki, tym coraz bardziej odczuwałam melancholię. Cóż, no – taki tok akcji. Właściwie, gdyby nie zapowiedź Amazona, to myślałabym, że seria jest skończona, ponieważ takie to trochę wrażenie robiło. Nie mniej, fabuła i tak pozostawiła kilka małych wyjść, by czwarty sezon mógł się w jakiś sposób nawiązać. Więc – zobaczymy, pożyjemy.

Najlepszym określeniem na to, co się dzieje w tym sezonie to: nawalanka. Akcja tak zapieprza, że gdy tylko dawano widzowi na chwilę oddechu, czułam się wybita z rytmu i jakaś taka niezaspokojona. A walka z Thordakiem (Lance Reddick) spokojnie może przejść do historii może nie animacji, ale fantasy; to jest właśnie czyste złoto dla odbiorców, to jest czysta epickość, to jest rdzeń fantasy, to jest fantasy przez duże Fantasy.

Napisałabym coś o ostatnim odcinku, ale tu musiałabym wjechać w spojlery, a zaręczam: warto obejrzeć „Legendę Vox Machiny”. Jest to jeden z najlepszych seriali animowanych, a wątki LGBT tu wydają się bardzo naturalne i nikomu w zasadzie nie przeszkadzają, a zresztą – bohaterowie mają znacznie większe problemy, niż tęcze.

Trzeci sezon oceniam 8/10, choć do 9 niewiele mu brakuje. Mam nadzieję, że czwarty będzie również zacny*. 🙂

** tak, wiem, parę firm ze sobą współpracowało przy produkcji, okej?

* nie, nie będę oglądała spojlerów z sesji, które w dodatku są po angielsku, a więc dla mnie byłoby to mało zrozumiałe.

Sand Land

ja: nie będę oglądać animców, bo to smuty

Akira Toryiama: potrzymaj mi piwo

* * *

Przez Dragon Balla wpadłam w sidła twórczości Akiry Toriyamy i przy okazji dowiedziałam się, że ten słynny mangaka zmarł 1 marca 2024 roku. Jego pamięć została uhonorowana w dość niezwykły sposób, bo w openingu do DB Daima, gdzie niejako ukryto imię i nazwisko twórcy, a zorientować się w tym mogą tylko fani i ewentualnie ci, którzy mają dryg do muzyki.

Opening oczywiście w komentarzu, a ja nie o tym dzisiaj chciałam.

Jednotomówka “Sand Land” z 2000 roku musiała mieć swoich wiernych fanów, bo po 23 latach od premiery powstała gra, a następnie studio Sunrise wraz z Disneyem zdecydowało się na adaptację komiksu*. Najpierw powstał film animowany, a następnie trzynastoodcinkowy serial dostępny także w Polsce.

No więc go sobie obejrzałam.

Głównym bohaterem jest demon Belzebub (Mutsumi Tamura), który ukazany jest nam jako dziecko wchodzące w wiek młodzieńczy. Taki wczesny, ale za to sympatyczny nastolatek. Niestety, jak i on, tak i cała reszta świata ma problem z niedostatkiem wody. Ten ostatni szczegół średnio mnie nastawił do serii, bo nie zamierzałam się programować na jakieś Mad Maxy. Na szczęście dalsze rozwinięcia fabularne nieco mnie uspokoiły.

Bo widzicie – Belzebub wraz z poczciwym staruszkiem Rao (Kazuhiro Yamaji) i Złodziejem (Cho) wybierają się odkryć miejsce, gdzie jest akwen wodny, skąd można czerpać wodę pitną. Niestety dla nich, a dobrze dla widza, czekają na nich niemałe przeszkody.

Akcja jest szybka i w zasadzie nie ma czasu na przestoje, zwłaszcza w początkowej fazie historii, gdzie zarówno opening, jak i ending czasem po prostu wyparowywują i mamy tylko logotyp serii. Choreografia walk jest dobra, bo płynna i widać wszystkie jej niezbędne elementy.

Sama animacja stoi komputerem – począwszy od tego, jak jeździ sobie kamera, a skończywszy na efektach specjalnych. Co ciekawe, nie razi to, a wręcz ogląda się trochę jak jakieś cut-scenki z gier komputerowych. Ponadto odnoszę wrażenie, że dzięki takiej technice Sunrise pozwoliło sobie na bardziej szczegółowe – niż w standardzie – zaanimowanie postaci czy tła. Oczywiście mogę się mylić, bo jestem starym prykiem i raczej nie oglądam animców, no ale jednak szczegóły postaci Rao wymagały od animatorów jakiegoś większego skupienia, niż u naszego Belzebuba.

Jeśli rozmawiamy o tworze Toriyamy, to nie sposób nie wspomnieć o humorze. Ten może nie jest taki hardcorowy jak w “Dr Slumpie”, ale przewija się przez całość. Na pierwszy rzut oka nie jest to może jakoś bardzo widoczne, w końcu nie ma tu zboczonego staruszka czy żartów z pierdami i majtkami, ale poważny temat wymaga poważniejszych środków. Bo w Sand Landzie wszystko rozbija się o ratowanie świata, który jest pokazany nieco w krzywym zwierciadle w stosunku do naszego. Groteskowe elementy świata układają się w dość ładną układankę, ale one są umieszczone gdzieś w tle, za przygodami bohaterów. I przy okazji historia nie boi się dawać „złotych porad” w sensie umoralniających, ale hej – to też opowieść dla młodych, a im często trza walnąć wprost.

Ścieżka dźwiękowa również stoi na poziomie, bo w dość licznych momentach tworzyła klimat. Odpowiada za nią Yugo Kanno, jakby co.

“Sand Land” pochłonęłam niemalże od razu, bo odcinki dwudziestominutowe, a akcja wartka i bez pieprzenia się ze smutami. Wydaje się, że to idealna animacja na odprężenie się. I po seansie zostałam z tylko jednym pytaniem: czemu Disney+ twierdzi, że to animacja od 16 lat? xD

* czekam na gromy z jasnego nieba za brak użycia słowa “manga”.

Ladyhawke

Dzień dobereł i ja z historią raczej mało mroczną, ale za to na wskroś romantyczną. Starą prawie jak świat, bo „Ladyhawke” premierę miała 4 kwietnia 1985 roku, czyli minęło 39 lat. I widać, że film stary, ale także widać, że i zacny.

Phillipe Gaston (Matthew Broderick) jest drobnym złodziejaszkiem, któremu się poszczęściło w ucieczce z więzienia. Na swej drodze spotyka parę, która objęta jest klątwą. Ona – Isabeau (Michelle Pfeiffer) za dnia przemienia się w sokoła, a on, Navarre (Rutger Hauer) nocą w wilka. I w ten sposób poznajemy tragiczną, nieszczęśliwą miłość…

Co złego ze spojlerami, to nie ja. Głównie dlatego, że „Zaklęta w sokoła” jest wybitnie spojlerowym tytułem. Co prawda, „Ladyhawke” odrobinę zdradza, ale minimalnie i można się wczuć w jakąś nutkę tajemnicy, którą twórcy na początku chcieli widzowi zafundować. I to widać, bo Phillipe zastanawia się, czy śni, czy nie, i czy może to jakaś dziwna jawa… No cóż, dzięki panu tłumaczowi trochę nie wyszło obczajanie, czy mamy tu sen, czy nie.

Film płynie i sporo się w nim dzieje, ale jakoś „Ladyhawke” nie podbiła mojego serca. Znaczy – no, to nadal jest bardzo ładna historia. I dobrze zrealizowana, zwłaszcza jak na tamte czasy, ale mam wrażenie, że zabrakło jakiejś takiej mocniejszej iskry. A może to kwestia, że romans nie jest moim ulubionym gatunkiem? No, tyle że nie do końca to wyjaśnia, bo tak: wszyscy wiemy, że Ladyhawke i wilk są w sobie zakochani, ale film bardziej wyraża to słowami, niż gestami. Znaczy, ja rozumiem, że trochę nie mają innego wyjścia, ale po seansie zaczęłam się zastanawiać, czy jest możliwe, by aktorzy bardziej zagrali psychologicznie, nie wiem, tęsknym spojrzeniem… Jakoś tak nie do końca mi się ta gra aktorska zgrywała, ale Pfeiffer była bardzo młoda i piękna – aż trochę nienaturalnie piękna, ale dobra, chyba coś połknęłam i stałam się marudą.

Efekty specjalne dziś nie zachwycają, wydają się z lekka kiczowate, ale rozumiem – to, co dziś dla nas jest normalne, dla twórców z 1985 roku byłoby wręcz niewykonalne, więc musieli trochę innymi sposobami rozgrywać wszelkie efekty przemian. I dobrze nawet na tym wyszli, bo słońce ładnie się wgrało w romantyzm, a jedna scena jest typową, fajną i prostą sztuczką filmowców.

Odrobinę zaskoczyła mnie tu muzyka, za którą odpowiedzialny jest Andrew Powell. Ona była taką mieszanką „fajnie się tego słucha”, „pasuje do przygody” i „o, ale nowoczesne”. Bo rzeczywiście, te rytmy z widokiem na biegające konie ładnie się ze sobą układają. Jak klocki.

Ale to było za mało… tzn. – „Ladyhawke” miała dwie nominacje do Oskarów: za najlepsze efekty muzyczne/edycyjne (Best Effects, Sound Effects Editing) i za najlepszy dźwięk (Best Sound). W obu przypadkach rywale byli mocni, bo w ostatniej kategorii wygrało „Pożegnanie z Afryką”, a za efekty statuetkę zgarnął „Powrót do przyszłości”. Takim wynikom nie dziwię się, ponieważ jeśli coś było nadzwyczajnego w udźwiękowieniu „Ladyhawke”, to… 🤷‍♀️. No właśnie.

Myślę jednak, że „Ladyhawke” to wciąż miły seans, przy którym czas pędzi w miarę szybko, bo twórcy nie chcą serwować widzom niepotrzebnych scen. I cieszę się, że ten film ma wciąż swoich fanów, bo po prostu „Zaklęta w sokoła” to urocza historia…

Niezapomniany romans

Dzień dobereł! Dzisiaj będę mężczyzną, ponieważ: – Mężczyźni nie rozumieją tego filmu – stwierdza jedna z bohaterek „Bezsenności w Seattle”. A niestety, tak się składa, że ja również nie rozumiem „Niezapomnianego romansu” z 1957 roku. Uważam go wręcz za film ledwo oglądalny, bo nudny. Ale po kolei, jakby to rzekł klasyk.

On – Nickie Ferrante (Cary Grant) ma bogatą partnerkę i aktualnie jest bez pracy. Tak się składa, że płynie z Europy do Nowego Jorku. Na tym samym statku spotyka ją – Terry McKay (Deborah Kerr), która bardziej znana jest ze śpiewania i z bogatego partnera, niż z własnej fortuny. Między nimi iskrzy od razu i widz jest zmuszony to oglądać przez godzinę, a więc połowę filmu. Owszem, bywają sceny pomysłowe – jak na przykład ta, kiedy w restauracji na statku siedzą obok siebie i mają wrażenie, że reszta się z nich śmieje, bo siedzieli do siebie odwróceni plecami. Było kilka scenek, które można by uznać za śmiesznawe, nie mniej jednak to film z 1957 roku i to widać. Dialogi nie są aż tak żywe, jak na obecne standardy, poza tym obyczajowość trąci myszką i to mocno. Sam styl filmu może jakiś wybitnie teatralny nie jest, ale jeszcze widać to uwarunkowanie, to wydostawanie się aktorstwa spod znaku teatru. Natomiast, jeśli miałabym być szczera, to spośród wszystkich najlepiej zagrała Cathleen Nesbitt, która wcieliła się w rolę babci Nickiego. Była tak naturalna i żywa, że pozamiatała. A jej kariera – to siedem dekad – musiała być niesamowicie ciekawym przeżyciem, bo widziała, jak kino z niemego staje się dźwiękowe i kolorowe, widziała, jak ono się rozwija do roku 1982, kiedy zmarła. To musiało być wow, ale wróćmy do „Niezapomnianego romansu”.

W drugiej części filmu widzimy, że Terry uległa wypadkowi i nie mogła spełnić obietnicy danej Nickiemu. A obiecali sobie spotkanie po sześciu miesiącach na Empire State Building. Ona rzecz jasna się nie zjawia, bo nie może chodzić, a on jest zbyt dumny, by coś z tym fantem zrobić. Ale jednak żyć bez niej nie mógł, więc w końcu coś zrobił i ją odnalazł i sobie pogadali, i żyli długo i szczęśliwie.

Za cholerę nie wiem, dlaczego ten film jest ogromną klasyką romansów, ale może nie jestem targetem. Nie mniej – miło byłoby, gdyby ktoś mi to wyjaśnił, bo nawet wyszukiwarki mają z tym problem.

Nie zmienia to jednak faktu, że film posiada piękne stroje, które nawet mi się spodobały (zwłaszcza ta w pomarańczach – co widać, jak się go ogląda w wersji zremasterowanej, kolorowej). Ogólnie doceniany jest jeszcze za zdjęcia, plany filmowe, scenerie oraz muzykę. Uzyskał 4 nominacje*, ale poległ.

I nie jest to pierwsza wersja tej historii – bo „Niezapomniany romans” to remake filmu „Ukochany” („Love Affair”) z 1939 roku, zdobywcy 6 nominacji. Ale…. ponieważ jest to historia, która wydaje się być mocno podstarzała, to raczej sobie odpuszczę seans tegoż hitu. Podobnie zresztą, jak z nową wersją „Ukochanego” z 1994 – bo ten na IMDB ma już tylko 6.0. (zamiast 7.3). Za to grają w nim dwie gwiazdy: Katharine Hepburn i Pierce Brosnan. Soł men…

Pozostaje uznać, że najlepszym remakiem i wersją tej historii jest „Bezsenność w Seattle”. I chociaż film nie dzieje się na statku, to mimo wszystko bardzo widać inspirację klasykiem. I znakomicie się go ogląda, a co więcej – nawet po tylu latach od premiery nie widać, by coś się za specjalnie zestarzało.

——————————-

* „Ukochany” z 1939 roku zdobył 6 nominacji za:

– najlepszy obraz, najlepsza aktorka pierwszowplanowa (Irene Dunne),

– najlepsza aktorka drugoplanowa (Maria Ouspenskaya),

– najlepszy scenariusz oryginalny (Mildred Cram, Leo McCarey),

– najlepsza reżyseria (Van Nest Polglase, Alfred Herman) i

– najlepsza muzyka, piosenka (Buddy G. DeSylva za „Wishing” – link w komciu).

* „Niezapomniany romans” z 1958 roku zdobył 4 nominacje za:

– najlepsze zdjęcia (Milton R. Krasner),

– najlepsze kostiumy (Charles Le Maire),

– najlepsza muzyka, piosenka (Harry Warren [muzyka], Harold Adamson [słowa], Leo McCarey [słowa] za „An Affair to Remember”, link w komciu),

– najlepsza muzyka (Hugo Friedhofer).

Bezsenność w Seattle

Dzień dobereł! Jeśli kiedykolwiek widzieliście bohaterów, którzy płaczą nad „Bezsennością w Seattle”, to… może się to przydarzyć w realu. Ale po kolei.

Sam (Tom Hanks) jest wdowcem z synem. Nie ma łatwo, bo żałoba to nigdy nie jest pozytywne przeżycie. Ale mija czas i jakoś trzeba żyć. Jego syn, Jonah (Ross Malinger) interweniuje w tej sprawie, wkręcając ojca w nocny program. A słucha go dziennikarka z drugiego końca USA, Annie Reed (Meg Ryan), której audycja wywraca do góry nogami jej życie. To, w jaki sposób i gdzie bohaterowie się spotykają, pozostawiam już do Waszego obejrzenia.

Film jest uroczy – począwszy od klimatu, a skończywszy na jego realizacji. Dialogi są na najwyższym poziomie. Żeby nie szukać daleko, to moja przyjaciółka Asia – dzieciata – stwierdziła, że rozmowy młodego z ojcem są bardzo realistycznie poprowadzone. Ponadto koszulka nocna jednej z bohaterek również spodobała się Asi, ale ja się nie znam, więc nie bardzo zwróciłam uwagę na ten ubiór.

To, na co zwróciłam uwagę to klimat. Och, ten film fantastycznie płynie i jak czasami zastanawiam się przy filmach „ile do końca”, tak tu było „e, już tyle minęło?”. Jest to znakomicie zrealizowany romans, odwołujący się jawnie i bezczelnie wręcz do jednego z klasyków romansów – „Niezapomniany romans” z 1957 roku. Poza tym obraz był nominowany do Oskarów za muzykę i scenariusz*. I jak zwykle nie przydarza mi się to przy romansach, tak przy „Bezsenności w Seattle” autentycznie, na koniec się wzruszyłam. Bo to jest po prostu bardzo ładna historia, która wbrew pozorom mówi ważną rzecz o miłości**.

————————————-

* Oskary 1994:

– nominacja za najlepszy scenariusz, rywalizował m.in. z „Fortepianem” (zwycięzca);

– nominacja za najlepszą oryginalną piosenkę, tu dla „A Wink and a Smile” Marca Shaimana (muzyka) i Ramsaya McLeana (słowa) – link w komciu.

** mówi się, że jak spotkasz miłość życia, to to wiesz 🙂. Ja sama tego nie przeżyłam, ale znajomi tak to opowiadają 😃.

Czerwona Jaskółka

Dzień dobereł!

„Czerwoną jaskółkę” ogląda się dobrze, choć nie jest to wybitny film, jeśli chodzi o szpiegostwo. Jest to ekranizacja powieści, której nie czytałam, ale myślę, że całkiem nieźle im wyszło zaadaptowanie pomysłu na ekran. Mamy tu koncepcję trochę inną, niż zwykle; bo zwykle to faceci są głównymi bohaterami i Amerykaninami. W tym przypadku Dominika (Jennifer Lawrence) miała pecha i trafiła do służb specjalnych, co niezbyt było miłe, ale ostatecznie bierze udział w nieco zagmatwanej, międzynarodowej aferze…

Well, nie chcę Wam spojlerować wszystkiego, bo film jest oglądalny. Zawiera lekkie sceny tortur, ale widać, że bohaterowie cierpią. I niemal do końca nie wiadomo, jaki jest główny cel, pomysł naszej Dominiki, dlatego też widz chce obejrzeć do końca.

– Polacy wydają się tacy chłodni – powiedziała Rosjanka, która przeniosła się ze swojego kraju do nas i teraz prowadzi kanał na yt. Porównywała naszą mentalność do ich i wiecie, co? Film to oczywiście fantazja Amerykanów, która ukazuje Rosjan tak jak zwykle. Bezdusznych, zimnych i wyrachowanych. I właściwie wszyscy – oprócz Amerykanina, Nate’a (Joel Edgerton) tacy się być wydają. A przypominam, że „Czerwona jaskółka” premierę miała w 2018 roku, więc narracja wtedy była z deczko inna, niż obecnie, przed Trumpem.

„Czerwona jaskółka” to nie jest film, który jakoś zapada w pamięć. Choć pomysł ciekawy i realizacja dobra, to jednak całość jest tylko przyjemna do oglądania i trochę wzbudza ciekawość postawą Dominiki, aczkolwiek ja się pogubiłam w jej tłoku rozumowania, ale składam to na kark mojego niedospania.

Hotel Marigold 1

Hotel Marigold – z polska tytuł – to ładna historia o seniorach, którzy z różnych powodów przenoszą się do Indii. I na tej ziemi, wśród ścian hotelu Marigold, możemy obserwować mniejszą lub większą ich przemianę.

Niby wszyscy bohaterowie są w jakiś sposób charakterystyczni, ale jest ich trochę, więc chcąc nie chcąc film musi wybrać jakiś głównych protagonistów.

Mamy więc staruszkę-rasistkę, miłego starszego pana, geja i jeszcze kilka postaci, ale to ich najbardziej zapamiętałam.

Nie powiem, by film budował jakieś specjalne napięcie czy przesadnie dramatyzował. Raczej jesteśmy wrzuceni w rolę obserwatora i nie bardzo nam się chce poruszać bardziej sercem, niż obserwator to robi.

Ale to nie jest wada.

Bo widzicie; film po prostu jest ładny. Przez liczne ujęcia ruchliwych indyjskich ulic możemy poznać choć cząstkę tamtejszej specyfiki, a reżyser stara się, by ruchy kamery szły z ruchem otoczenia, co ładnie dynamizuje film.

Podoba mi się też, że historia jest bardziej pokazywana niż gadana, choć – po prostu mam tu na myśli, że np. Zamiast definicji tuk-tuka mamy go pokazanego. Bo oczywiście rozmów między bohaterami nie zabraknie.

Miły to obraz, chyba w sam raz na jesienny seans przy ciepłym kakao 🙂.

Overboard (1987) i 2018

1987

„Dama za burtą” („Overboard”) to sympatyczny film o zabarwieniu komediowym. Nie jest to co prawda śmiech na sali, ale całość ogląda się z przyjemnością, mimo że seans trwa blisko dwie godziny.

Joanna (Goldie Hawn) to bogata damulka – dosłownie – której nikt nie lubi. A zwłaszcza pewien stolarz, który zamiast pieniędzy za wykonanie szafki dostaje od niej opieprz. W pewnym momencie kobieta traci pamięć, a owy nieszczęśnik – Dean (Kurt Russel) postanawia to wykorzystać, wmawiając kobiecie, że jest matką jego dzieci…

2:37 – dwie minuty i 37 sekund. W tej sekwencji można zobaczyć znak masonerii w filmie. Jak myślicie, co zrobił potem mój mózg?

– Zrobię screena i dodam serduszka!

– Czekaj, ale przecież Bean zrobił z niej niewolnicę, a masoni lubią jak kobietom jest źle…

– Przecież to tylko sympatyczny film!

– Napisz tekst o stosunku masonerii do kobiet, miałaś już go zrobić dawno temu!

– Jesteś zboczona pod względem masonów!

🤦‍♀️

A tak w ogóle, to ktoś chce tekst o stosunku masonerii do kobiet? Ostrzegam tylko, że skończy się na serii tekstów, bo to długi temat, a ostatecznie dążący do transhumanizmu. Dajcie znać w komciach, bo to motywuje (tak, tak, zbieram się do tego już od dawna 🥴).

2018

Tak, „Overboard” z 2018 to remake filmu z lat 80′ i twórcy nawet tego nie udają. Co więcej, puszczają oczko do widza, przede wszystkim w scenie, gdy siostra głównego bohatera, Magdalena (Cecilia Suárez) rozmawia z lekarzem o amnezji brata, Leonarda (Eugenio Derbez). – Mieliśmy taki przypadek w latach osiemdziesiątych – stwierdził medyk.

Tak, miejscowość ta sama, co poprzednio, chociaż tu twórcy zawiedli. Otóż, przez cały seans szukałam ukrytych znaczków masonów, ale ich nie było. No chyba, że za taki uznać pizzerię, w której pracuje Kate (Anna Faris), matka trójki dzieci. Pewnego dnia miała nieszczęście poznać bogatego playboya, który za nic nie chce jej zapłacić za sprzątanie na jachcie. Brzmi znajomo?

Tak, teraz to on jest chamem i to on wypada za burtę. Traci pamięć, a potem piękna kobita go dobitnie wykorzystuje. I robi to w wyjątkowo brutalny sposób. „Dlaczego on się daje?” – zastanawiałam się przez pół seansu. Ale potem sobie pomyślałam, że przecież to opowieść o tym, jak z pipy facet staje się mężczyzną.

Mimo że widz zna mniej więcej przebieg akcji – pod warunkiem, że oglądał pierwowzór – to film miło się ogląda. Pod pewnymi względami jest to lepiej rozegrane, niż wcześniej. Na przykład nie ma tu wątku pola golfowego, który w pierwotnej wersji był motywem od czapy. Film zdaje się chcieć być jakiś logiczny, trzymający się na nogach. Chociaż uważam, że biedę, chaos i trudności lepiej zaznaczono w starym „Overboard”, to tu i tak jest to do przyjęcia, bo sam fakt eksmisji Kate jest mało sielankowy, taki znak czasów.

Poza tym w pierwszym „Overboard” za muzykę wziął się Silvestri, tu zaś Lyle Workman, zresztą w całości ścieżka dźwiękowa jest ciekawsza, niż w pierwowzorze. Zaczynając od głównego motywu, a skończywszy na meksykańskich akcentach.

Raziło mnie jedynie to, że film buduje narrację w stylu „bogaci to chuje, lepiej nie być bogatym, bo życie nie jest takie barwne”, ale końcówka nieco złagodziła ten przekaz.

Tak czy siak, o tym, że dobrze ten film jest wykonany mogą świadczyć dwie rzeczy. Po pierwsze, modna zamiana ról między płciami nie razi – tu raczej film zdaje się nieco ciekawszy, odświeżony i to pomimo, że dialogi są jakby przepisane z poprzednika. No i druga rzecz – pomimo niedawnego seansu pierwowzoru, „Overboard” z 2018 mnie nie zmęczył. I bawił trochę bardziej, niż poprzednik, chociaż ten pewien specyficzny nastrój ładnego filmu gdzieś uleciał, no ale – to wciąż sympatyczny seans.

Polecam obie wersje, warto obejrzeć po kolei 🙂.