Siła spokoju

Dobereł wieczoreł 🙂.

Czytam wszystkie Wasze komentarze, ale po całodniowych sensacjach w Poznaniu nie chce mi się wymyślać na siłę odpowiedzi. Ale pamiętam o Was. I teraz mam czas, kiedy potrzebuję spokoju.

W odpowiedzi na to odświeżyłam sobie stary film – bo z 2006 roku – o wdzięcznym tytule „Peaceful warrior”, z polska zwanym „Siła spokoju”. I co dziwne, w pewnym momencie wydało mi się, że moje problemy w porównaniu z problemami Dana Milmana (Scott Mechlowicz) są małe. Jasne, powodują ból. Ale z drugiej strony… jeśli ktoś stracił coś, co kocha, to jest to dopiero problem.

Nasz Dan to sportowiec – uprawia gimnastykę i marzy o dostaniu się na Olimpiadę. Ech, tak, myślałam, że wtedy Komitet Olimpijski był normalny, ale wróćmy do filmu. Otóż, Dan spotyka pewnego człeka zwanego Sokratesem, który postanawia go wytrenować na prawdziwego wojownika. To wiąże się – jak przystało na klasyczny zabieg narracyjny – z naukami nie tyle o sile fizycznej, co o sile duchowej.

I teraz tak: według IMDB film się nie zwrócił. Kosztował 10 milionów, a zarobił niespełna połowę. Tak przynajmniej rozumiem te liczby w zestawieniu box offica. I cóż… ja się nie dziwię, że film się nie sprzedał.

To przede wszystkim powolna narracja, i co zabawne – z perspektywy widza wydarzenia, których jest on świadkiem to żadne wydarzenia. Nic się tu nie dzieje. Jest może nie idyllicznie, ale żeby bohater jakoś specjalnie cierpiał, to to nie. Trzeba poczekać do połowy, a nawet wtedy nie.

Bo to jest historia skomplikowana, ale na innym poziomie. To jest opowieść o tym, jak człowiek – w tym przypadku Dan – transformuje swoją psychikę, swoje serce, swoją jaźń. Może być to historia prosta, na zasadzie „dobra, gostek poznał powalonego pracownika w warsztacie samochodowym”, ale może być historia na zasadzie „patrzajta, co nasza świadomość potrafi zrobić”. I ba, film daje ku temu ostatniemu sygnały, ale wrażliwi na nie ludzie zwykle zajmują się rozwojem duchowym. Albo czymś podobnym.

Zwykły, szary Kowalski niekoniecznie może być podatny na naukę mądrości prezentowanych w filmie. Ba – zapamięta pewno tyle, ile ja zapamiętałam; czyli praktycznie nic 😅🫣. Choć nie – środek filmu może zapadnie mu w pamięć, ale nie chcę spojlerować.

Tak czy siak. „Siła spokoju” to film z kategorii tych ładnych. I nie będę się kłóciła, czy jest lepsza, czy gorsza od powieści, ale myślę, że obie rzeczy w swoich kategoriach są wartościowe.

Jeśli więc macie ochotę na coś podnoszącego na duchu i zmuszającego do refleksji, to tak, to ten adres.

Kokon

Dobereł wieczoreł 🙂.

„Kokon” nie każdemu się spodoba, bo to film specyficzny, ale w zasadzie z kategorii „ładny”. Co więcej, ma na koncie dwa Oskary z 1986 roku i to może być dziwne: bo dla efektów specjalnych i aktora Dona Ameche. Co do aktorstwa OK, ale dzisiaj ten komputer ogląda się jak urywki z serialu lat 90′. Choć może właśnie dlatego nagrodzono efekty 🙂.

To historia o trzech przyjaciołach – staruszkach mieszkających w domu spokojnej starości. Pewnego dnia na swoim zwyczajowym, nielegalnym pobycie na cudzym basenie odkrywają…. dziwne, duże kamienie, kokony. Okazuje się, że przebywając w wodzie z nimi mają więcej energii do życia, a choroby się cofają…

Może tyle wystarczy, jeśli chodzi o samą fabułę stricte. W zasadzie jest to prosty film, a druga część (nie oglądałam, lecz oceny wskazują na pro-paździerz) sugeruje, że nie ma w historii jakiejś grubej metafory odnośnie śmierci i odchodzenia. To po prostu klasyczne SF, że tak powiem. Nie zmienia to faktu, że można się zastanawiać nad treścią „Kokonu”, bo pomimo pogody ducha, ma się wrażenie, że twórcy chcieli coś więcej przekazać.

Film trwa dwie godziny. To z jednej strony brzmi jak wyzwanie, a z drugiej wcale nim nie jest – bo seans upływa bardzo przyjemnie, na zasadzie lekkostrawnej opowieści. Niestety, albo stety, z początku trzeba dać szansę „Kokonowi”, gdyż rozkręca się trochę z wolna i dopiero druga godzina ma jakieś ciekawsze ruchy fabularne.

Czy mi się spodobał ten film? Sama nie wiem – z początku twierdziłam, że jest taki sobie, ale jednak nie. Dzięki drugiej połowie jest taki, no… eee…. ja myślę, że dla odprężenia warto przebrnąć przez seans, po prostu.

PS.: I oczywiście, muzyka z lat 80′ wygrywa.

Pszczelarz

Dzień dobereł 🙂. Dziś nie ma ogłoszeń parafialnych – one będą w tygodniu, ale z konkretnej przyczyny 😉. Natomiast teraz czas wrócić do filmowego świata, a zaczynam od recenzji „Pszczelarza”, który niedawno się zjawił na Amazonie.

„Pszczelarz” to taki John Wick klasy C.

Adam Clay (John Statham) żyje sobie spokojnie, hodując pszczółki. Ot, takie tam zajęcie dla emerytowanego kolesia, któremu się nudzi. Przy okazji opiekuje się też sąsiadką, która ma bardzo dobre serce, bo działa charytatywnie i przez to też ma dużo pieniędzy. Pewnego jednak dnia popełnia s….o, bo została okradziona przez „biznesmenów” – ludzi, którzy pod pretekstem oprogramowania antywirusowego czyszczą konta.

Nasz Clay się wkurwia.

A dalej już wiecie, co – bo to nie jest film, który chce opowiedzieć jakąś niezwykle skomplikowaną story. Wręcz przeciwnie; „Pszczelarz” doskonale wie, czym chce być i ani przez sekundę tego nie ukrywa. To po prostu średni – i to mocno – akcyjniak, który trochę chce powiedzieć młodym „ej, no, ale szanujcie starszych, bo kiedyś sami nimi będziecie”.

Można powiedzieć, że nic tu nie zachwyca; fabuła oklepana, sceny walk są ukazane tak sobie; muzyka niby jest, ale jakby nie było… ale… no właśnie, to ALE.

Ja się na tym filmie bawiłam bardzo dobrze. Nie wiedzieć czemu, komentarze bohaterów, sceny i inne szczegóły może nawet niespecjalnie nastawione na humor – mocno mnie bawiły. Właściwie to chyba bardziej śmieszyły, niż było to zamierzeniem twórców.

I przyznaję, seans zleciał bardzo szybko, bo akcja była podana w przyjemny, odmóżdżający i skondensowany sposób. Właściwie nie było hamulców, a to duży plus jak na dzisiejsze standardy.

„Pszczelarz” to taki film na szósteczkę, ale jeśli macie naprawdę zmęczony mózg, to seans tego filmu może być dla Was zacną rozrywką.

Strange Darling

RECENZJA PATRONACKA

Byłam, widziałam i… dawno tak usatysfakcjonowana z kina nie wyszłam xD. Co prawda początek nie zapowiadał znakomitej rozrywki, ale umówmy się od razu: to NIE JEST wybitny film. Nie wiem nawet, czy można go nazwać filmem dobrym XD. Rzecz w tym, że praktycznie widz wie od razu – w pierwszym momencie – że to będzie zabawa w kotka i myszkę, i że to już się skończyło…

…Bo w latach plandemii w USA grasował seryjny morderca, jak informują nas na początku napisy. Czy akurat taki? JT Mollner ani nie zaprzecza, ani nie potwierdza. Ale to nieważne, liczy się to, czy ta zabawa jest wykonana dobrze.

I wiecie, jest tu trochę sytuacja jak z „Jutro będzie nasze”. Jeśli ktoś nie czyta recenzji, to prawdopodobnie będzie bawił się znacznie lepiej, niż ten, kto je obczaja. I ja się zastanawiam, czy zdradzać, czy nie zdradzać… bo to właśnie ta przewrotność fabuły czyni z filmu tak dobrym.

Kiedy się okazało, co się okazało, to wtedy moja satysfakcja wyleciała w kosmos. Właśnie takiego filmu potrzebowałam. Slashera. Choć nie wiem, czy to można tak nazwać, ale dokładnie tak się czuję, jakbym była w kinie na zajebistym slasherze i dzięki temu się wyżyłam xD.

Wszystkie inne elementy niekoniecznie zadowalają. Powiem tak: nieliniowa fabuła sprawia, że wydarzenia są nieco ciekawsze, niż by były w tradycyjnej, liniowej konstrukcji. Bo – no… ileż można oglądać polowanie na ludzi? Czy to mordercy, czy to policji na mordercy? No właśnie, było pindyliard razy, ale na szczęście JT Mollner znalazł sposób, by zrobić to nieco ciekawiej.

Co prawda, sam seans wybitnie długi nie był, a jedna partia filmu jest nieco nudniejsza, ale ona właśnie sprawia takie wrażenie tylko przez nieliniowość fabularną. Mimo wszystko, od czegoś ta zabawa w kotka i myszkę musiała się zacząć, right? No właśnie.

I wiecie, rozumiecie… możecie nie odczuwać napięcia – choć ja odczuwałam, ale to tylko dlatego, że naprawdę dobrze się bawiłam, bo SLASHER. Lol.

I wiem, że gdybym zobaczyła tego filma na streamingu, to bym żałowała, że nie byłam w kinie XD.

Film utrzymany jest w kolorach czerwonym i niebieskim, ma też taką… ładną, a’la romantyczną stylistykę. W sumie nie do końca wiem, jak to opisać, ale widać, że reżyser chciał zrobić klimat i generalnie mu się to udało.

Co do muzyki, to jeden utwór – bodajże „Strange darling” jest moim zdaniem szczególnie udany 🙂.

I ja bardzo, bardzo dziękuję Bogusz Dawidowicz – strona autorska i Jan Miszkiel i Słodko-gorzkie (napisał już jak byłam na seansie, ale napisał!) i DreamStream – popowo, alternatywnie, sugestywnie, że mnie namawiali na pójście na „Strange Darling” 😊. Jestem bardzo szczęśliwym człowiekiem ❤

Co do budżetu, to została jakaś złotówka 😛. 😃

Jabłka Adama

Czyste złoto, można oglądać. Dostępne jest w ramach CDA PREMIUM oraz na TVP VOD do wypożyczenia.

* * *

Adam Pedersen (Ulrich Thomsen) jest zagorzałym neonazistą oraz więźniem, który trafia do programu resocjalizacji. Resocjalizacja odbywa się pod okiem księdza Ivana (Mad Mikkelsen) i… im mniej wiecie o tym filmie, tym lepiej.

Bawiłam się pysznie, choć właśnie to mnie zaskoczyło. Wiecie, czasem pod pojęciem „czarnego humoru” mamy iście ciężkie klimaty. Przykładem niech będą kawały z II WŚ. Ale, ale, do rzeczy.

W „Jabłkach Adama” nie ma żadnej świętości. Twórcy nabijają się całkowicie ze wszystkiego, i to jest piękne, bo uczestniczy w tym jakiś islamista. W ogóle ten film to niesamowita odtrutka na poprawność polityczną Hollywoodu XD.

Pierwsze pół godziny przebiegało w miarę spokojnie, choć już widać było, do czego to wszystko zmierza. Widz uświadamia sobie, że rzeczywistość w „Jabłkach Adama” jest wręcz absurdalna, ale w tym właśnie tkwi jej urok. Tu nie ma campu, moi mili. Tu jest bardzo poważna tematyka, pod szyldem komedii wychodzi wspaniały, soczysty dramat.

W trzydziestej minucie totalnie wszystko wybucha.

Musiałam zatrzymać seans, by pozwolić śmiechowi wybrzmieć. A dalej? Śmiałam się już mocniej i częściej.

Wspaniałe przeżycie!

Zwłaszcza dla kogoś, kto lubi czarną komedię 🙂. U mnie ten film ma 8/10 i powiem szczerze: dawno tak wyrąbiście się nie bawiłam.

Dziękuję Zbychowi Bojarowi za propozycję seansu. Dawać następne ;D. A recenzja powstała dzięki wsparciu patronów i do wykorzystania na tę chwilę zostało 19 złotych i 10 groszy. Także we wtorek seans „Dangers Darling”…

Laleczka Chucky

„Child’s Play”, czyli w Polsce znana jako „Laleczka Chucky” to film raczej B-klasowy, z niekoniecznie wysokim budżetem, ale dający dziwną satysfakcję z oglądania. Nie jest to oczywiście perełka, chociaż oglądając tego slashera z 1988 roku miałam banana na twarzy.

Andy Barclay (Alex Vincent) chce drogą zabawkę. Mamusia mu ją załatwia poprzez zakup u jakiegoś totalnego randoma. Wydaje się więc, że wszystko zmierza ku radości młodego. Otóż nie – kiedy matka siedzi w pracy, ciotka się opiekuje Andym i wtedy dzieje się Chucky. Problem w tym, że Andy’emu nikt nie wierzy. No bo na zdrowy rozum: kto miałby uwierzyć, że laleczka zabija?

Ze spojlerami w tym przypadku jest dziwnie, bo z jednej strony nie chcę; a z drugiej… no kto by się spodziewał po slasherze, że niektóre osoby to mięso armatnie, a zabija coś. I o ile „Laleczka Chucky” wybitnym filmem nie jest, a ekranowe postacie są tylko z lekka nakreślone, to jednak do niektórych z nich czujemy sympatię.

Jest tu trochę śmiesznotek. Jedną z nich mamy na zakończenie (choć w teorii powinno straszyć), a inną… cóż, czas trochę dziwacznie się porusza, ale może to wina tłumaczenia? Zresztą, bez znaczenia, że z dwóch nocy zrobiła się jedna; pościg trwa, a czy tym razem zwycięży dobro? Oto jest pytanie!

I o ile w samym filmie muzyka jakoś nie grała za specjalnych skrzypiec, tak przy napisach końcowych utwór zwrócił moją uwagę. Zresztą – było w nich zaznaczone, jakich piosenek film użył. W grafikach oczywiście podane tytuły prosto z napisów (które to okazują się być najlepszym źródłem informacji xD, no kto by pomyślał 😃).

Budżet produkcji wynosił 9 milionów, a ostateczne wpływy z kin to 44 milionów. Stąd też nie dziwne, że dostaliśmy potem kontynuacje, których… nie chce mi się oglądać 🙂.

Czy polecam? Yyy – trudno powiedzieć, bo to film z kategorii „słabe, ale fajne”. 😃 Chyba najlepiej by było, gdybyście sami sprawdzili i jest ku temu przynajmniej jeden powód: film zajmie Wam najwyżej 1 h 25 minut, więc niewiele stracicie ze swego życia. Miłej zabawy!

Mrugnij dwa razy

RECENZJA PATRONACKA – „MRUGNIJ DWA RAZY”

Mrugnij dwa razy: – Dobrze się tu bawicie?

Ja: Nie! Chcesz zedrzeć ze mnie energię i jesteś masońskim kutafonem!

W tym momencie bohaterowie tejże rozmowy zaczynają się lać na krwawo, a właściwym opisem będzie %$$%##@!$%#@!!!!

* * *

Chociaż tak naprawdę to nie, bo przy oglądaniu „Mrugnij dwa razy” nie miałam żadnych emocji. Nie wiem, czego to wina – czy tego, że jak przeczytasz opis, to już wszystko wiesz? Czy może za dużo filmów wciągam i stałam się starym zgredem?* A może po prostu ten film to gniot?

Frida (Naomi Ackie) zostaje zaproszona na imprezę przez turbo bogatego, BIAŁEGO, HETEROSEKSUALNEGO mężczyznę, Slatera (Channing Tatum). No i mamy tu wybitnie masońską stylistykę. Czerwony budyneczek, ceremonialne białe stroje, czerwony fotelik… a impreza trwa w najlepsze. W ogóle dużo tu czerwieni, ale dla widzów ważniejsza jest radość tych wszystkich ziomków, którzy znaleźli się na wyspie, bo przecież nie tylko Frida miała zaszczyt się tam pojawić.

I wydawałoby się, że sielanka trwa w najlepsze, ale nagle Frida odkrywa, że to wszystko to jeden wielki pic na wodę i dzieją się straszne rzeczy…

Ja przychodząc do kina miałam nadzieję na porządnego slashera, thrillera, cokolwiek. Niestety – nie wyszło.

I – pozwolę sobie na niewielkie SPOJLERY.

Po pierwsze, część imprezowa bardzo mnie znudziła i miałam wrażenie, że kompletnie nic się nie działo. Po drugie, gdy Frida wreszcie wynajduje tajemniczy płyn, to… no… pamięć, którą straciła, zostaje przywrócona. Chodzi o to, że zostały wymazane złe, traumatyczne wspomnienia, jakich doznawała na wyspie. No i po wypiciu tego magicznego trunku, jadu węża, nagle odzyskuje wspomnienia i zapodaje to wszystkim innym dziewczynom.

xD

Ja: nudzę się

Film: ZEMSTA WŚCIEKŁYCH FEMINAZI

Warto było poczekać do tego momentu, ponieważ moment, gdy kobiety zaczynają zabijać oprawców, mnie rozbawił. To była złośliwa satysf…. a nie, czekaj. To była reakcja na nudny film, który ma w sobie głupie założenia.

No cóż, nie on pierwszy i nie ostatni, wszak filmy upraszczają rzeczywistość, ne?

Przez ostatnie dziesięć minut myślałam tylko o tym, czy zdążę na ostatni tramwaj, i miałam wrażenie, że właśnie oglądam niepotrzebną scenę.

Ale co tam. W końcu ten film jest NIEPOTRZEBNY.

XD

* nie daj Boże, żebym się upodobniła do Raczka.

** początek może być ciekawy z perspektywy muzyczno-wizualnej, bo te sceny, które dzieją się na imprezach wpadają w pewien rytm 🙂.

Kolor purpury (1985)

To, co na pewno stare, dobre i Spielbergowskie ma „Kolor purpury”, to plakaty. I oczywiście oba filmy różnią się podejściem – jeden chce być solidnym dramatem, drugi zaś musicalem (ten z 2023). I z tego, co się orientuję, średnio zebrał widownię, a nominację uzyskał jedną – dla aktorki Danielle Brooks. Najpierw chciałam porównać jej grę z innymi konkurentami – na przykład z „Barbie”, ale… skoro istnieje stary dobry film z lat 80′, który jest klasyką, to w tym starym filmie będzie wszystko lepsze i nie będzie woke. Prawda? PRAWDA?

Gdy włączyłam „Kolor purpury” z 1985 uderzyła mnie jakaś ciężka atmosfera tego filmu, więc postanowiłam się przed nią zamknąć. A ciężka nie bez powodu, bo oto Celie Johnson (Whoopi Goldberg) ma nieszczęście przebywać w turbo patologicznej rodzinie. No bo jak inaczej określić to, że jej tata wmawia jej brzydki uśmiech, a w dodatku ją zapłodnił, a na końcu po prostu sprzedaje ją jak na jakimś targu… Tak, wiemy, że mamy 1909 rok i film pokazuje nam jakieś 40 lat z życia głównej bohaterki. Nie są łatwe – są wypełnione tęsknotą za wolnością, siostrą i swoimi dziećmi, których zresztą nie zna. Ból jest właściwie wszechobecny, ale miałam wrażenie, że Spielberg bardzo wyraźnie łapie te „momenty”, kiedy jest lżej, kiedy jest coś ładnego w życiu bohaterki. Efektem tego wszystkiego są powoli kotłujące się uczucia, które wybuchają na końcu. Nie wiem, czy chusteczki są obowiązkowe, ale trzeba nie mieć serca, by w ostatnich minutach się nie wzruszyć.

To jak dobry jest ten film pokazuje jeszcze jedna rzecz – stały się nagle napisy końcowe i… obejrzałam je do końca. Nie żebym się jakoś specjalnie im przyglądała, ale film pozostawił po sobie coś takiego, że czujesz, że możesz dalej to ciągnąć. On płynie i szybko mija.

Myślę, że te 11 nominacji do Oskarów, które „Kolor purpury” zdobył w swoim czasie nie są bez przyczyny.

PS.: A co do woke, to była jedna scena, która mogłaby pod to podpaść. Tyle tylko, że to film o siostrzeństwie między kobietami, a Spielberg zrobił tę scenę bardzo intymnie.

Dziki robot

Recenzja patronacka – dziękuję za możliwość obczajenia tego filmu Bogusz Dawidowicz – strona autorska🙂.

„Dziki robot” oparty jest na książce dla dzieci z 2016 roku. I ja się wcale nie dziwię, że pewni ludzie postanowili ją zekranizować, bo ta historia jest poruszająca. I nawet jeśli jesteś dorosłym, to na bank coś w niej Cię poruszy. I nie dlatego, że jest piękna animacja – chociaż ona jest; wiadomo, „Avatara” Camerona nie przebije, ale to, co ma być piękne JEST piękne.

Czy to kolejna słodkopierdząca recenzja o „Dzikim robocie”? Obawiam się, że tak.

Była sobie wyspa. Pewnym zrządzeniem losu wylądował na niej robot, który ma za zadanie wykonywać zadania. Problem w tym, że jedynymi mieszkańcami wyspy są zwierzęta… Roz (Lupita Nyong’o) rozpoczyna więc walkę o siebie.

Tyle może powiem, bo choć z trailera widać, co i jak, to uważam, że spojlerowanie tylko zepsuje Wam zabawę. Choć niewielkim pocieszeniem jest to, że słowa NIE ODDADZĄ tego, co jest nam pokazywane. Bo te ujęcia, te chwile są naprawdę znakomite, jak najlepsze wspomnienia.

I o ile nie mam padaczki, i ponoć migające obrazy z ekranu jej nie wywołują, to jednak pierwsze sekundy mi się średnio spodobały. To były sekundy, w których robot trafia na wyspę. I czaję, miało być ostro i to tak, by widz zajarzył „och, coś nie tak”, jednak dla moich oczu to było nieprzyjemne i zbyt rażące. Cóż – na szczęście chwilę potem mamy bardzo kameralny widok przyrody i robota.

A przyroda jest jednym z głównych bohaterów „Dzikiego robota”. I nawet nie chodzi o zwierzęcych bohaterów, bo tych jest mnóstwo, ale chodzi o samo zjawisko przyrody. Twórcy doskonale wiedzieli, że chcą ukazać nam jej piękno, też taki trochę krąg życia. I spisali się na medal.

Nie wiem, czy moje skojarzenie jest do końca poprawne, ale przez większość czasu film kojarzy się ze slow motion. Bądź w tu i teraz, i po prostu podziwiaj. Lekkie schody pojawiają się dopiero pod koniec, kiedy Roz musi się zmierzyć ze swoją przeszłością, a właściwie pochodzeniem. To mi trochę zgrzytało, no ale rozumiem, że dzieci muszą mieć jakąś akcję, a poza tym bohaterka była budowana tak, że koniec końców MUSI to ogarnąć.

To jest taki film, który wzbudza refleksję. I u dorosłego może to być sporo tematów – począwszy od macierzyństwa, a skończywszy na matrixie.

Zaraz, jakim matrixie?

Spokojnie – nie mamy tu do czynienia z pytaniami „czym jest rzeczywistość”, nie mniej pokaz technologii wymusza pewne rozważania. Zwłaszcza jak do akcji wkracza pewien robot z czarnymi, ruszającymi się nóżkami-wężykami. Wypisz wymaluj, matrix. A matrix to system, ale być może moje rozważania idą zbyt daleko.

Bo ostatecznie „Dziki robot” to przede wszystkim historia o wielkiej miłości i niesamowitym pięknie przyrody. Dorośli znajdą tu odrobinę humoru dla siebie, ale sądzę, że bez względu na to, jak naiwna by nie była historia, będą się bawić doskonale.

Bo ja szczerze mówiąc chwilę po skończeniu akcji gapiłam się w ekran z takim „yyy…. to wszystko?”. Zatkao kakao.

Coś pięknego i życzę przepięknej zabawy na „Dzikim robocie”, jeśli planujecie seans!

PS.: Alicya.pl ja bym Wam poleciła pójście na to do kina z małą 😃

Free Guy

Dobereł wieczoreł.

„Free Guy” to bardzo ciekawy film – można go odbierać na różne sposoby, w zależności od swojej życiowej filozofii.

SPOSÓB 1

Guy (Ryan Reynolds) to NPC w popularnej grze Free City. Pewnego dnia wszystko się zmienia: nagle uświadamia sobie, że jego rzeczywistość jest wirtualna, i zaczyna to wykorzystywać do swoich własnych celów. Tymczasem prawdziwa graczka – Millie (Jodie Comer) – wcale nie chce jedynie realizować misji, aby zdobywać wyższe poziomy. Jej chodzi o coś więcej – o pewną rzecz ukrytą w grze. I oczywiście napotyka przy tym duże trudności.

Na „Free Guy” można patrzeć czysto rozrywkowo, ponieważ mamy tu dużo akcji, konflikt i romans. Film na pierwszy rzut oka wydaje się być echem „Matrixa”, ale w przeciwieństwie do niego jest nieco bardziej cukierkowy i pełen pozytywnej energii. W ogóle, bardzo sympatycznie się go ogląda. Może na początku trzeba się przyzwyczaić do klimatu, ale potem film leci jak z płatka.

SPOSÓB 2

Chociaż „Free Guy” z pozoru nie wydaje się filmem filozoficznym, to w rzeczywistości przedstawia ciekawy punkt widzenia na życie. Bo właśnie – chyba nikt już nie ma wątpliwości, że żyjemy w jakiegoś rodzaju symulacji czy wyobrażeniu – jakkolwiek by to nazwać. Moje pytanie brzmi: czy słyszeliście o Prawie Założenia? Jeśli nie, spokojnie, wszystko wyjaśnię.

Prawo Założenia zakłada, że jesteś jedynym twórcą swojego świata, a wszystko, co widzisz, to efekt Twojej wyobraźni, stanu świadomości, który tworzą myśli, emocje i inne czynniki. Choć „Free Guy” oferuje nieco inną historię, to miałam wrażenie, że jest to opowieść o przebudzeniu. I to dosłownym – gdy bohater zaczyna rozumieć, w jakiej konstrukcji się znajduje nabiera życia, świadomości i mocy kreowania swojej rzeczywistości. To trochę jak opowieść o ludziach: jeśli ktoś nie zdaje sobie sprawy, że może kreować i tworzyć, jest takim zwyczajnym NPC-em w matrixie. Ale jeśli ktoś ma tę świadomość, zaczynają dziać się niezwykłe rzeczy.

W filmie jest również pewna scena z pięknymi słowami, które zdecydowanie warto zapamiętać.

SPOSÓB 3

Być może jest to trochę na wyrost, ale „Free Guy” porusza też temat AI. O ile zwykle można obwiniać Hollywood o narzucanie nam wizji sztucznej inteligencji, to tym razem film pozytywnie zaskakuje. Nie próbuje niczego narzucać – wręcz przeciwnie, przedstawia jasną definicję, czym jest prawdziwe AI. Dosłownie.

PODSUMOWANIE

„Free Guy” to dwugodzinna walka o wirtualny świat, którą świetnie się ogląda. Jeśli dobrze znacie angielski, tym lepiej, bo w Polsce film ma dubbing, który jest raczej przeciętny (jak większość dubbingów nieoryginalnych*). Sama oglądałam film z dubbingiem i cóż – trudno.

Mimo że na pierwszy rzut oka film ma głównie walory rozrywkowe, mam nadzieję, że wzbudzi w Was również jakąś refleksję 🙂. Polecam, zwłaszcza że na odprężenie to także bardzo dobry, lekki film.

* Przypominam, że animacje są dubbingowane, a zastępowanie seiyuu to grzech xD