Colors of evil red

No, Kieślowskiego z tego nie będzie…

Leopold (Jakub Gierszał) jest trójmiejskim prokuratorem. Pewnego dnia znajduje się trup w postaci córki sędziny Heleny Boguckiej (Maja Ostaszewska). Córka owa – Monika (Zofia Jastrzębska) – była niegrzeczną dziewczynką, wdała się w jakieś towarzystwo mafiosów i nie udało jej się przetrwać.

Wydaje się, że sprawa jest prosta jak budowa cepa, niestety – nie, bo Leopold jako niepokorny pracownik, wbrew swojemu szefowi, grzebie w sprawie i się okazuje, że wcześniejsze mordy to nie ten facet, którego skazali za nie xD.

Idę się poło… a nie, jeszcze nie.

Lepiej mi się oglądało „Atlas”, bo przy „Kolorach zła” byłam totalnie znudzona. Do tego stopnia, że już nie tylko Netflixa ustawiłam na 1,5x, ale sama przewijałam spacją. Cóż, jak świadczy to o filmie?

Dla fanów gatunku ten film nie prezentuje niczego. Ani zgrabnej historii, która by przynajmniej zaciekawiła, ani czegoś całkiem nowatorskiego.

No więc, pytacie, czemu ten film jest popularny w Hiszpanii? Bo to jest film skrojony pod gusta Hiszpanów, oni nie potrafią w kryminał xD.

Poza tym to żadna rewelacja, że coś jest w topce, bo tak działa streaming. Utrzymuje się w topce, bo ludzie są po prostu ciekawi, co zaproponował algorytm. A że obliczenia takie są, że wliczają ledwie kilka minut jako „obejrzane”, to no cóż.

Nie mam sił nawet na wstawianie tagów. Jestem mocniej podziębiona i po obejrzeniu tego czegoś poczułam się gorzej. Chyba z kolejnymi reckami poczekam, aż nieco wydobrzeję.

Miłego wieczoru.

Jumanji

To było ciekawe zmierzenie się ze wspomnieniami. Z filmu zapamiętałam tylko dwie rzeczy: przygody, przy których siedziałam jak zahipnotyzowana i dosłownie ostatnią scenę, gdzie dwie dziewczynki nad morzem odkrywają „Jumanji”. Czy film przetrwał próbę czasu?

Lata 60′ XX wieku. Alan (Adam Hann-Byrd) jest typowym, nieśmiałym dzieckiem, atakowanym przez zgraję szkolnych chuliganów. Pewnego dnia – w dość przypadkowych okolicznościach – odkrywa tajemniczą grę, Jumanji. Jeszcze nie wie, że to spowoduje problemy. Duże problemy.

26 lat później – w roku 1995 – do dawnego domu Alana wprowadza się kobieta z dziećmi swojego brata. Ona idzie do pracy, one zaś na wagary, bo również całkiem przypadkowo odkrywają tajemniczą grę. Jeszcze nie wiedzą, że zaraz spadną na nich dziwne rzeczy w postaci zwierzątek i spotkają zupełnie zdziwaczałego, dorosłego już Alana (Robin Williams).

Chyba nie zespojlerowałam w jakiś straszny sposób, bo wydaje mi się, że większość kojarzy jak nie ten film, to przynajmniej nowe wersje. Jestem bardzo ciekawa, co z tego wyszło, bo „Jumanji” z 1995 to ekranizacja powieści Chrisa Van Allsburga, wydanej w 1981 roku. Najwyraźniej ta obrazkowa książka przyniosła dość spory sukces, a w 2002 nadeszły kolejne dwie części, najwyraźniej także zekranizowane.

Tak czy inaczej, film… ogląda się dziwnie. Fabuła dość powoli się rozkręca – choć podejrzewam, że to uczucie było związane z moją wiedzą, iż Alan będzie dorosły i wyląduje w 1995 roku. Bo jakby nie było, niemal na samym początku zostaje wciągnięty do gry. Choć, może to i dobrze, bo miałam wrażenie, że reżyser – Joe Johnston – robi taki quasi horrorowy klimat. Wiecie, śledzimy powolne tempo akcji, w dodatku w świeżo kupionym domu… brzmi znajomo? Muzyka trochę wspomaga, choć niestety nie jest jakaś niezwykła; po prostu przyzwoite utwory, wpasujące się w akcję.

Dużo ciekawszą kwestią od muzyki jest kwestia humoru. Powiedziałabym, że mamy tu typowy humor z lat 90′, który się nieco zestarzał. Mniej więcej do połowy nie wybuchnęłam śmiechem, a wręcz powiedziałabym, że znalazły się tzw. cringe’owe sceny. Chociaż – akurat tu bardzo dobrze oddano różnice pokoleniowe. I dlatego mam ochotę na inny film z Robinem Williamsem – „Stowarzyszeniem umarłych poetów”.

Ostatecznie to przyjemny seans, można odetchnąć po ciężkim Neon Genesis Evangelion, ale moim zdaniem… spodziewałam się czegoś ciekawszego, bardziej zabawnego. Takie 6,5/10 rzekłabym.

No cóż, dajcie znać, jakie macie wrażenia po „Jumanji”, czy dobrze to wspominacie? I miłego dnia!

Teściowie 2

Dzień dobereł 🙂

Właściwie to bym se nawet walnęła trzecią część, bo „Teściowie 2” okazali się dość znośną, przyjemną historyjką. Może pupki nie urywa, ale nie jest to komediowe dno, które zwykle dzieje się w polskich komediach. Nie mniej, do jedynki nie do końca dorasta.

Ponieważ poprzednia impreza się nie powiodła, musiała nastąpić druga próba. Teściów zaprosili do hotelu i w zasadzie obserwujemy ich przygody. Jest trochę śmiesznawo, jest trochę żenująco i jest trochę nudno, nie mniej „Teściowie 2” zebrało parę uśmiechów z mojej strony. Tradycyjnie: zakończenie jest najlepsze, bo po prostu musiało się coś odwalić.

Komedia na poziomie MAX (HBO) to to nie jest, ale ktoś oglądający TVN pewno może się dobrze bawić. Właśnie – odnoszę wrażenie, że więcej zabawy znajdzie tu nieco starsze pokolenie, niż młodsze. Nie mniej, na plus należy zaliczyć metraż filmu – to tylko 1,5 h, więc można sobie z sympatią pooglądać dziwne rzeczy u teściów.

Jak Wam się bardzo nudzi – możecie włączyć, ale jak ominiecie „Teściów 2”, to świat się nie zawali. A jak nie widzieliście jedynki, to idźcie nadrabiać, bo naprawdę warto. A ja se tymczasem poczekam na trzecią część, nad którą trwają prace.

Pies

„Pies” („Dog”) reklamowany był jako komedia i co prawda zawierał zabawne sceny – bo raz, czy dwa się uśmiechnęłam – jednakże nie, to nie jest komedia. To jest powolny film drogi, w trakcie którego śledzimy losy żołnierza Jacksona Briggsa (Channing Tatum) oraz psa Lulu (Lana, Britta, Zuza). Briggs nie jest jednak właścicielem owczarka niemieckiego, ma on po prostu przywieźć psa na pogrzeb jego pana, również żołnierza. Zresztą, wszyscy oni służyli razem na misjach na Bliskim Wschodzie, więc sunia jest straumatyzowana i stwierdzono, że należy ją uśpić ze względu na bezpieczeństwo, ale czy aby na pewno to trzeba zrobić?

Ten film ogląda się dość specyficznie. Ja na przykład nie czułam się jakoś wielce zaangażowana w relację Briggs-Lulu, nie mniej jakoś nie bardzo miałam ochotę wyłączać opowieści. Czułam po prostu, że w filmie jest serce, chociaż to film nierówny. Ma prawo, w końcu to debiut reżyserski Channinga Tatuma i Reida Carolina, więc jak na ten fakt panowie poradzili sobie całkiem dobrze.

Skoro już zaczęłam od problemów w tym filmie, to dokończę tę kwestię. Jak widzicie po wstawkach, trochę wykorzystano tu utworów. Niestety, nie do końca wykorzystano potencjał tych melodii. Muzyka staje się tu takim tłem sytuacji, przez co niemal jest niewidzialna. Niemal, bo trochę jednak buduje nastrój – przede wszystkim w ostatnich trzydziestu minutach. I naprawdę dobrze wybrzmiewa na napisach końcowych, co też nie jest niczym nadzwyczajnym, bo i mamy tu orkiestrę, i Thomasa Newmana, a on całkiem dobrą muzykę filmową tworzy.

Film mnie wzruszył, bo miałam wrażenie, że jest pretekstem do opowiedzenia o żołnierzu, jest pretekstem do opowiadania o wspaniałym psie. Nie mniej, rzadko oglądam filmy, gdzie jedną z głównych ról to zwierzaki, więc bądźcie wyrozumiali. Ale… rzeczywiście, ta historia może mieć coś w sobie, bo nie tylko ja mówię o sercu w kontekście tego filmu. „Dog” to rzeczywisty hołd dla psa – Lulu właśnie, którego właścicielem był Tatum. Znalazł ją w schronisku i zamieszkała z nim przez 10 lat, a zmarła na raka w 2018. Także obraz zawiera wiele scen, których doświadczył Tatum, na przykład ta, gdzie wspólnie jadą przez Amerykę… ale dobra – dziwnie mi się pisze o „Dog”. Dlaczego? Być może nie ma zbyt wiele do opowiadania w kontekście samej historii, warto ją po prostu sprawdzić. Bo choć jako komedia „Dog” może nie wydawać się najlepsza, tak jako historia o docieraniu się dwóch istot jest już całkiem zgrabną opowiastką. A, i widziałam na IMDB narzekanie na dialogi. Ale wierzcie mi – po „Akolicie” żadne dialogi już nie będą tak bolały, jak przed.

* * *

Tym filmem chcę rozpocząć krótki cykl recenzji filmów z żołnierzami. W planach jest „Demony wojny wg Goi”, choć być może bardziej powinnam się skupić na USA. Bo to właśnie w tym kraju czerwiec jest narodowym miesiącem PTSD. Zastanawiałam się, czy dać do profilowego wstążkę, ale nie chcę aż tak bardzo wchodzić w egregorka, a poza tym to nie mój problem. Nie mój, choć moja inteligencja emocjonalna podpowiada: wesprzyj ich, bo PTSD to straszne [autocenzura].

Chwała żołnierzom, zwłaszcza tym, którzy pomimo wszystko bronią naszych granic. Dziękuję ❤

Uśpieni

– Czy znasz kogoś, kto chciałby pisać o tym, jeśli to się nie wydarzyło? Wiesz, co mam na myśli? Jaka byłaby motywacja do tego? To po prostu się nie zgadza – stwierdził Barry Levinson, reżyser „Uśpionych” z 1996 roku. Film został stworzony na kanwie powieści Lorenzo Carcattera i wywołała ona małe zamieszanie w połowie lat 90′. Opowiada o czterech chłopcach, którzy trafili do poprawczaka, a następnie postanawiają się zemścić za tamtejsze bestialstwa. Brzmi ciekawie? W sumie to mnie przywiodło do tej historii, ale dobrze, że twórcy filmowi postarali się nieco zweryfikować historię. A potrzeba była taka, gdyż Carcattera twierdził i twierdzi nadal, że opisał prawdziwe wydarzenia. – Trzeba zmienić daty, imiona, miejsca, ludzi. To, jak wyglądali. Trzeba sprawić, by wyglądali inaczej. Jeśli coś wydarzyło się tutaj, trzeba sprawić, by wydarzyło się tam – tłumaczył, gdy zarzucano mu wymyślanie wszelkich możliwych faktów. A fakty, czy też „fakty” są wciągające…

🫣 Obserwujemy wszystkie wydarzenia w porządku chronologicznym, a więc od małolata do dorosłego. To mnie trochę zaskoczyło, ale historia była na tyle wciągająca, że się zdziwiłam, gdy okazało się, że minęła już godzina. Metraż nie jest długi – trwa tylko 2h i 26 minut. Ej, dobra – nie czuje się go po prostu, a od połowy to miałam wrażenie, że film wciągnął na amen. Mało tu piszę o fabule*, nie mniej… może im mniej Wam powiem, tym lepiej. Jest to bowiem rasowy dramat i widać tu jak na dłoni, że mógł wygrać Oskara.

Jednak „Uśpieni” zostali nominowani tylko w jednej kategorii – muzycznej, co zresztą nie dziwi, bo twórcą muzyki był John Williams. Trudno zatem spodziewać się innego efektu. Przegrał, bo miał bardzo mocną konkurencję w postaci „Angielskiego pacjenta” (zwycięzca), Hamleta, Shine i Michaela Collinsa. No cóż – niezależnie od tego, zescreenowałam utwory wykorzystane w „Uśpionych”, także możecie se poszukać na jutubie.

Tymczasem „Uśpieni” to jeden z tych filmów, które toczą się powoli i zaskakują na końcu. Nie spodziewałam się, że się popłaczę, ale tak się stało. Dlaczego? Myślę, że oprócz nastrojowej muzyki film spełnia jeszcze trzy warunki.

Pierwszy – to historia, ale o niej już wspominałam, to po prostu ciekawa i mocna rzecz, zwłaszcza dla rodziców.

Drugi – gra aktorska. Cóż, w tym filmie występują gwiazdy i szczerze mówiąc, większość z nich gra twarzą, gra znakomicie. Jestem jako widz w stanie uwierzyć, że ci ludzie cierpią. Robert de Niro oczywiście wdał się w rolę „Ojca chrzestnego” trochę, ale taki styl podpasował tej postaci, a zresztą, z jakiegoś powodu pomyślałam o „Desperado”.

Trzeci warunek: poważne podejście do historii. Widz nie jest traktowany jak idiota – wszystkie wydarzenia mają dość duży walor „zawieszenia nieprawdy”. Tak, jestem w stanie uwierzyć, że młodzi trafili do poprawczaka za to, co zrobili. Jestem w stanie uwierzyć, że działo się tam piekło, chociaż instytucje temu absolutnie zaprzeczają. Ale wreszcie… przede wszystkim jestem w stanie uwierzyć tym postaciom, bo aktorzy znakomicie grają twarzą. Tak właśnie wyglądają cierpiący ludzie, borykający się z pewnymi wątpliwościami. I cieszę się, że film jest na wysokim C do samego końca, bo widz tak naprawdę nie jest do końca pewny, jak to wszystko się skończy, choć narrator w pierwszej minucie filmu zdradza mniej więcej, jak bohaterowie skończą.

Choć nie są to decydujące rzeczy, to jeszcze o dwóch rzeczach wspomnę.

W filmie zastosowano efekty wizualne w odcieniu błękitu. Zimny, nostalgiczny kolor i wydaje mi się, że to było dość dobre rozwiązanie. Jest ono powiązane z PTSD, bo bohaterowie je mają i czasem ostro im się to daje we znaki… czasem? Właściwie od samego początku miałam wrażenie, że to, co się odjewapniło w poprawczaku na zawsze ich nie tyle odmieniło, co poniewierało. Traumę widać od razu, przez to, jak ci ludzie siebie i innych traktują. Nawet to, że dwóch bohaterów stało się mordercami również sprawia wrażenie, że to jest wszystko wina tego przeklętego poprawczaka. I narrator nie tyle nam to objaśnia ekspozycyjnie, ile najpierw zapowiada, a potem pokazuje twardą rzeczywistość. „Uśpieni” znajdują się na kilku listach TOP filmów o PTSD, dlatego śmiem twierdzić, że to rzeczywiście jeden z lepszych obrazów poruszających ten problem.

No i na zakończenie – „Uśpieni” zawierają kilka momentów, kadrów czy też scenek, które są po prostu interesujące. Może to nie Cameron, ale zobaczyłam w tych krótkich chwilach coś bardziej oryginalnego, niż zwykle.

Jeśli macie siłę na rasowy dramat, to „Uśpieni” Barry;ego Levinsona to ten właśnie adres.

* tak naprawdę chciałam wymienić wszystkich bohaterów z imion, ale się pogubiłam do kwadratu i nie jestem w stanie rozpoznać kto i kogo gra 🫣🤦.

Miss Sloane

Ten film prawdopodobnie Wam się spodoba, bo to film, który podoba się większości osób. Nic dziwnego: „Sama przeciw wszystkim” („Miss Sloane”) to thriller polityczny, kręcony bardzo dynamicznie i z bardzo przyzwoitą muzyką, tworzącą nastrój. W dodatku aktorzy też całkiem nieźli, błyszczy tu Jessica Chastain, a zresztą sam reżyser – John Madden – tak powiedział o niej:

– (…) miałem szczęście mieć aktorkę, która nie była zaniepokojona tym, jak bardzo widownia może być po jej stronie, po prostu bardzo interesowało ją zagranie tej postaci.

Elizabeth Sloane (Jessica Chastain) to bardzo wysoko ceniona lobbystka, która nie zna żadnych granic w dążeniu do celu. I to dosłownie. Jednakże na skutek pewnych działań zostaje oskarżona o niezbyt etyczne zachowanie, ściślej: przekupstwo senatora, za co grozi jej do pięciu lat więzienia. Sprawa ta wyszła na jaw, gdy Sloane walczyła o utrudnienie dostępu do broni.

A Ameryka ma z tym tematem niewątpliwy problem, bo broń można kupić w Walmarcie (market), a każdego roku w szkołach odbywają się strzelaniny. Również popkultura nie pozostaje biernym obserwatorem – żeby wspomnieć tylko słynny, animowany film „Jakby coś, kocham was” od Netflixa.

Mam problem z tym filmem, ponieważ jest on oparty na rozmowach. Oczywiście nie ma w tym nic złego; tym bardziej, że dialogi są żywe i wiarygodne, a dobry filmowiec potrafi oprzeć obraz na kanwie rozmów. Tak też zrobił Madden i wyszło mu całkiem zacne słuchowisko. No właśnie – słuchowisko, bo też brnęłam w ten film właśnie w taki sposób. Dlaczego?

Kobiety.

To na pewno wina kobiet.

Albo lewicujących filmowców z Hollywoodu.

Ewentualnie – dzieje się we mnie jakiś wewnętrzny proces, przez który nie mogę dobrze, komfortowo patrzeć na polityczkę, która zachowuje się jak rasowy psychopata/socjopata. Śmiem twierdzić, że pani Sloane to taki Dexter, ale pracujący w polityce.

Jest jedna dobra strona tego, że postanowiłam z filmu skorzystać w tle. Otóż, dowiedziałam się, że muzyka Maxa Richtera jest dobra, bo potrafi wybrzmieć między dialogami i zbudować napięcie, klimat. Toteż macie szczegóły muzyczne w obrazkach…

– Jak wcześniej powiedziałem, to mogłaby być mniej interesująca historia, gdyby to był mężczyzna, ale nie jest to mężczyzna – mówił John Madden. – To znaczy, wciąż uważam, że byłaby to interesująca historia, ale na pewno to, co czyni ją fascynującą, to fakt, że postać jest kobietą w przeważająco męskim środowisku, torującą sobie drogę – ale to nie jest feministyczny film w wąskim sensie, ponieważ nie definiuje siebie jako kobieta, po prostu definiuje siebie jako profesjonalistkę, i to też jest interesujące.

Właśnie widzicie; to jest jeden z powodów, dla których nie byłam w stanie zdzierżyć Sloane. Co więcej, reżyser wprost przyznaje, że ta postać jest napisana jak postać mężczyzny, ale teraz ma po prostu myszkę, zamiast koguta. Ekhem, za daleko pojechałam? Nie, ponieważ chyba każdy z nas zdaje sobie sprawę, że zarówno mężczyźni, jak i kobiety są w swym zachowaniu, dążeniu do celu inni. Sloane to postać bardzo męska, powiedziałabym wręcz, że to mężczyzna w spódnicy. Właśnie dlatego wzbudziła we mnie antypatię i wbrew temu, co mówił Madden, nie udało mu się osiągnąć tego, by Sloane nagle stała się sympatyczna. Jasne; może pojawiły się cieplejsze uczucia; jasne… może ktoś jednak coś poczuje, jednak końcowy twist był niejako oczywistym twistem. Wszakże nasza wspaniała kobieta – czy też raczej facet w spódnicy – nie mogła tak do końca, na amen przegrać, musiała pokazać, że jest geniuszem w swojej branży i wygrywa niemal zawsze.

Wiecie – tu nie chodzi o to, że jestem przewrażliwiona na punkcie woke, choć może Wam się teraz tak wydawać. Wbrew pozorom, chodzi o duchową stronę mnie. Od lat staram się funkcjonować na wysokim poziomie kobiecej energii, i szczerze nie znoszę, jak filmy/seriale/cokolwiek próbują nam wmówić, że kobiety są silne tylko wtedy, kiedy zachowują się jak mężczyźni. Zaraz, zaraz – to przecież polityka, męski zawód, prawda? Tylko co z tego? Szczerze mówiąc, bohaterka „Wspaniałego stulecia” (tak, ta ruda) zachowywała się bardziej kobieco, od Sloane. Porównanie z dupy? No, nie – bo ruda baba była i okrutna, i władcza, i potrafiła całkiem ciekawych rzeczy dokonywać. Ale nikt z niej nie robił męskiego tyrana. Odnoszę wrażenie, że Hollywood nie umie i nie chce pokazywać kobiecych, silnych postaci w swoich kobiecych energiach. Powód? Cóż, zostawmy masonów na chwilę i przejdźmy do drugiego, najważniejszego wątku filmu.

Pozwolenie na broń.

– Rzecz w tym, że kwestia broni nie jest kluczową kwestią w filmie; film naprawdę dotyczy procesu politycznego, myślę, oraz studium postaci – fascynującego studium postaci – twierdzi Madden. – Ale byłoby nierozsądne nie przyznać, że jest to bardzo dzielący temat, więc jesteś zobowiązany do potraktowania go sprawiedliwie.

To coś poszło nie tak, ponieważ miałam nieodparte wrażenie, że ten film to taka wypowiedź w sprawie broni. Że to jest w pewnym sensie manifest, który usiłuje powiedzieć „Ameryko, mamy problem”. To prawda, USA nie potrafi sobie poradzić z tą sprawą i nie zanosi się na to, by kiedykolwiek sobie z nią poradziła. Mimo wszystko, gdy oglądam vlogerów z USA mieszkających w Polsce i proszących, żeby TO (zabijanie w szkołach) się wreszcie skończyło, coś we mnie pęka. Bo czuć, że ci wszyscy ludzie naprawdę nie czują się komfortowo z myślą, że w szkołach dochodzi do strzelanin i że pragną zmiany. A tymczasem „Miss Sloane” pokazuje wyraźnie, że lobby strzeleckie ma bardzo silne poparcie i właściwie niemożliwym jest, by ktokolwiek z nimi wygrał.

No i kończywszy ten niby-esej, trzeba wspomnieć, że kilka dosłownie szczegółów w tym tytule nie trzyma się kupy. Choćby to, że jedna z bohaterek – przeciwniczka posiadania broni – nagle rezygnuje z pomocy Sloane, ale… nie przekonała mnie logika tegoż zachowania. Tak samo – a może bardziej – słaby jest motyw twistu, jaki wykonała Sloane. Ale to już jest całkowite czepialstwo z mojej strony.

Niestety – ten film można także podciągnąć pod kategorię normowania prostytucji, ponieważ bohaterowie w nim nie tylko o niej mówią, ale także jeden z nich jest prostytutką. Cóż…

Pozwolę sobie przypomnieć, że na IMDB „Miss Sloane” ma 7.5, więc przypuszczam, że wielu z moich czytelników bawiło się/bawić się będzie na nim dość dobrze. Ot, ta recenzja to po prostu takie marudzenie podstarzałej panny z trzema kwiatkami na parapecie*…

Spaceballs

Dzień dobereł. 🙂

Mel Brooks chce zaryzykować, więc zapowiedział kontynuację „Spaceballs”. Cóż – przydałaby się nam porządna parodia Star Wars, prawda? Niestety, czasy mamy takie, że zamiast się cieszyć nową produkcją, to ludzie stwierdzają: „ale czy da się zrobić taki film w dobie poprawności politycznej?”. To jest smutne, tym bardziej, że „Spaceballs” z 1987 roku nie jest jakimś turbo deptającym po świętościach filmem. No dobra, może i jest, w swoich czasach…

* * *

Dawno, dawno temu, w odległej galaktyce mamy dwóch typków: Samotną Gwiazdę (Bill Pullman) oraz Barfa (John Candy). Są oni zadłużeni, więc na wczoraj potrzebują pieniędzy. Tymczasem Kosmiczni Jajcarze czyhają na powietrze z Planety Druidy, skąd zbiegła z własnego ślubu księżniczka Vespa (Daphne Zuniga). To wszystko brzmi aż nadto znajomo, prawda?

Cóż – film nie ukrywa, że jest parodią Star Wars. Łapie się właściwie prawie wszystkiego, co znamy ze słynnej serii, ale jakoś w połowie filmu dotarło do mnie, że „Spaceballs” stosuje naprawdę sprytne chwyty. Czy świetne? Cóż – kwestia humoru. A ten jest prosty jak budowa cepa i zalicza się raczej do „tak głupie, że aż śmieszne”, dlatego nawet osoby, które nie kojarzą SW powinny się na tym dobrze bawić. Jednakże, im dalej w głąb tego prostackiego nawet miejscami humoru, tym widz bardziej ogarnia, że oni tu sparodiowali Obcego (tak), Planetę Małp (znakomity numer), a ponadto miałam wrażenie, że twórcy naśmiewali się z samych siebie, czyli – z Amerykanów, tak ogólnie rzecz mówiąc. I korpo. Plus „Spaceballs” wydaje się być takim trochę filmem meta, ponieważ nikt nie ukrywa, że bohaterowie także kręcą film xD.

Brzmi to wszystko rewelacyjnie, prawda?

Jednak, gdy się to wszystko ogląda, to niekoniecznie ma się wrażenie, że to jest komedia wszechczasów. Owszem – jest bardzo śmiesznie, zwłaszcza wtedy, kiedy wiemy, czego się spodziewać. Jednakże obawiam się, że „Spaceballs 2” może zostać źle przyjęte na skutek zbytniego idealizowania jedynki. Bo umówmy się – Mel Brooks i pozostali scenarzyści (Thomas Meehan, Ronny Graham) wcale nie stosują jakiś bardzo odkrywczych elementów, wcale nie są to jakieś super zabiegi, czy też odważne. To po prostu bardzo prosty humor, który w jakiś sposób śmieszy. Być może właśnie przez jego prostotę.

Ale o jedno chciałabym prosić Mela Brooksa: żeby tytuł dwójeczki, którą podał w filmie faktycznie się ziścił. Tak, wiem – humor lat 80′ czy 90′ mógł się nieco zestarzeć, ale… to by było bardzo meta nawiązanie, śmianie się z samych siebie.

Co do muzyki, to również w dźwiękach słyszymy wyraźne podteksty do Star Wars. Ponieważ mieliśmy lata 80′, a także to, że film na jednym motywie nie mógł jechać, stworzono fantastyczną, rockową piosenkę „Spaceballs”. Innych, podanych w napisach nie bardzo kojarzę 😅.

Miłego dnia 😉.

Dżentelmeni

Było mi przykro, kiedy Netflix zafundował serial „Dżentelmeni”, powiązany z filmem z 2019/20 roku, którego reżyserią zajął się Guy Ritchie. Co ma piernik do wiatraka? Ano – pełnometrażówka była dostępna na VOD, tyle że za opłatą. Średnio mi się widziało inwestować w akcyjniaka, chociaż na IMDB „Dżentelmeni” zebrali 7.5, więc całkiem przyzwoitą ocenę. I chyba właśnie dlatego się zawiodłam.

Zwalić na nastrój do końca nie mogę, gdyż szukałam dokładnie czegoś takiego, jak „Dżentelmeni” – z akcją i humorem, jednym słowem: film ma być lekki. I ten akurat taki jest.

Michael Pearson (Matthew McConaughey) prowadzi niezbyt legalny biznes w Wielkiej Brytanii, a wspiera go całkiem sympatyczny z pozoru pan – Ray (Charlie Hunnam). Niestety, pewnego dnia wszystko się pierniczy. My poznajemy bohaterów w momencie, kiedy pewien detektyw – Fletcher (Hugh Grant) – składa Rayowi całkiem ciekawą propozycję biznesową. Więc przez prawie cały film śledzimy retrospekcje, które do tego doprowadziły i jest w nich trochę akcji, przyznaję.

Ale film generalnie dupy nie urywa.

Właściwie nie wiem, co poszło nie tak, bo teoretycznie mamy gwiazdy na ekranie, humor (i tu można się zaśmiać), no i robienie sobie jaj z dosłownie wszystkiego, jak leci. Może było w tym wszystkim za mało Johna Wicka i trochę za dużo dialogów. Cóż, chyba po „Miss Sloane” czuję się wymęczona filmowymi rozmowami i bardzo, bardzo potrzebuję Johna Wicka…

Natomiast niezależnie od tego, ścieżka dźwiękowa to dość przyjemne przeżycie i chyba najlepsze z „Dżentelmenów”. Może nie daje się we znaki w każdej chwili, ale przynajmniej trzy utwory: „Shimmy Shimmy Ya”, „Count Your Blessings” czy „Cumberland Gap” Davida Rawlinga to dla mnie czysta przyjemność. Takie pop-ballady, jeśli się nie mylę. Fani hip-hopu też trochę znajdą tu dla siebie miejsce, ale ja akurat za tym gatunkiem nie przepadam.

No i ostatecznie nie wiem, dlaczego „Dżentelmeni” zbierali i zbierają tak dobre oceny. Cóż, może stałam się zbyt wymagająca po tych wszystkich dramatach…

Kontakt

Przypuszczam, że moje pierwsze zetknięcie z „Kontaktem” było fatalne w swych skutkach, bo nie rozumiałam ni w ząb, czemu ten film jest tak powolny, pomimo oznaczenia „science fiction”. Okazuje się jednak, że dla widza dorosłego to jest film bardzo głęboki i chyba uznam go za jeden z piękniejszych w tym roku.

Ellie Arroway (Jodie Foster) jest naukowcem, którego marzeniem jest nawiązanie kontaktu z obcą cywilizacją. Oczywiście, cel dla wielu wydaje się być bezsensowny, to też trudno zdobyć pieniądze tak od samego rządu, jak i od prywatnych sponsorów. I w momencie, kiedy Jodie dawała pokazówkę-przemowę przed jednym z nich zdałam sobie sprawę: ej, ja ten film oglądałam! Ten właśnie moment zapamiętałam!

Ale momentów w „Kontakcie” jest znacznie więcej.

Bo choć widz ogląda historyjkę o próbie kontaktu z obcą cywilizacją, to tak naprawdę jest to tylko pretekst do przekazania o wiele głębszych treści. Film stawia pytanie nie tylko, czy jesteśmy sami, ale w ogóle – jacy i kim jesteśmy, zadaje pytania filozoficzne typu „czy Bóg istnieje”. I wiecie, z pozoru to może wyglądać jak agenda religijna, ale… koniec. Ostatnia godzina to jest przeżycie. Nie chcę spojlerować Wam za bardzo, ale moim zdaniem stworzono tu jedną z najpiękniejszych scen w historii kina amerykańskiego, taką… kurde, jeśli Wam opowiem, to zdradzę szczegół tejże xD. Z drugiej strony – przypuszczam, że to, co pokazuje ekran jest o wiele lepsze od słów.

Nie czytałam powieści Carla Sagana, na której bazuje film. Nie mniej, przypuszczam, że kino opowiedziało o wiele lepiej historię. Nie dlatego, że pan literat to grafoman, a właśnie dlatego, że kino posługuje się obrazem i dźwiękiem. W tym przypadku kluczem są wizje kosmosu, jakie znamy ze zdjęć NASA. I powiem Wam, że one zachwycają mimo upływu czasu. Jest to wszystko – fabuła, gra aktorska Foster, obraz, dźwięk – tak ze sobą skomponowane, że człowiek po seansie myśli sobie „o Boże, jakie to było piękne”. Tak po prostu, mimo że „Kontakt” wyszedł w 1997, a więc efekty powinny już ostro trącić myszką. A może po prostu film wygrywa, bo nie silono się tu na jakieś wydumane efekciarstwo, a leciało po najprostszych rzeczach? Co nie oznacza, że przy produkcji nie pracowało stado specjalistów. Pracowało, a za dodatkowe efekty wizualne odpowiedzialny był PETER JACKSON. Tak, ten Jackson! Po zobaczeniu jego nazwiska stwierdziłam: to już wiem, czemu ten film tak urzeka. 😉

Jodie Foster niewątpliwie błyszczy na ekranie. Zawsze była dobrą aktorką, ale ona potrafi grać emocje, twarzą, głosem i szczerze? Może nie dostała za rolę Oskara, ale oddała postać Ellie w przejmujący sposób. Pozostała ekipa była przyzwoita, myślę, że się spisali.

Jako ciekawostkę podam Wam, że w filmie wystąpił Bill Clinton jako on sam. Podobno to nagrania archiwalne, ale wow, bardzo się zdziwiłam, gdy go pierwszy raz w „Kontakcie” zobaczyłam, bo to było bardzo realistycznie rozegrane 😃. Aż musiałam obejrzeć napisy, ale niestety, nie został w nich wymieniony XD.

W 1998 roku „Kontakt” uzyskał nominację za najlepszy dźwięk. I szczerze? Nie było szans wygrać z „Titanicem”*. Jednakże uważam, że warstwa dźwiękowa „Kontaktu” jest bardzo ciekawa. Przede wszystkim dlatego, że muzykę słyszymy głównie w pierwszych i ostatnich sekwencjach, a reszta to jest właściwie dźwięk tła, wypowiedzi aktorów. Gdy bohaterowie namierzają sygnał od obcych, scena zostaje rewelacyjnie poprowadzona, bo z jednej strony widać, że film gra samym dźwiękiem, a z drugiej widz odczuwa niepokój i ekscytację. To było takie wow.

Zresztą, reżyser – Robert Zemeckis – bardzo sprawnie opowiada, tak że film płynie i praktycznie nie chce się go przerywać.

Polecam 😉.

#contact#sciencefiction#kontakt#adaptacja#pięknyfilm#głębokifilm#jodiefoster#filozofia#kosmos

* o Oskara w tej kategorii walczyły jeszcze: „Con Air” (Kevin O’Connell, Greg P. Russell, Art Rochester), „L.A. Confidential” (Andy Nelson, Anna Behlmer, Kirk Francis), „Air Force One” (Paul Massey, Rick Kline, Doug Hemphill, Keith A. Wester). Titanic (Gary Rydstrom, Tom Johnson, Gary Summers, Mark Ulano – jak widać, jedni z najlepszych speców w swojej branży). W „Kontakcie” za najlepszy dźwięk odpowiedzialni byli Randy Thom, Tom Johnson, Dennis S. Sands, William B. Kaplan.

Kingsman: the secret service

Ależ to była dobra rzecz! I na podstawie komiksu, może to ważne 😉.

Eggsy (Taron Egerton) nie ma łatwego życia. Jednak po licznych perypertiach udaje mu się trafić do tajnej organizacji, która jest tak tajna, że nie podlega jakimkolwiek rządom – podlega tylko sobie. To są Kingsmani…. którzy mają pewien problem w tej chwili – stowarzyszenie Valentina chce zniszczyć ludzkość, bo wicie, rozumicie, ocieplenie klimatu.

I w zasadzie – tu powinnam przestać gadać o fabule. Ja wiem, że film dawno, ale prosiliście o nie spojlerowanie, więc trzymam się tego. Bo im mniej wiesz o filmie, tym lepiej. No, dodam jeszcze na koniec, że niektóre zwroty akcji były dość zaskakujące – oczywiście jak na tamte czasy, ale i dziś wzbudzają ciekawość.

Tak czy inaczej, ten film jest zrealizowany bardzo dobrze. Posiada znakomitą muzykę (link do soundtracku w komentarzu), świetną – bo dynamiczną – pracę kamery, wspaniałą choreografię walk i fabularnie, to jest bardzo smaczny kąsek wśród akcyjniaków. Dla fanów gatunku rzecz obowiązkowa.

I tyle xD. Miłego dnia ;)).

PS.: Tak, jest tam dość zabawnie, mam wrażenie, że twórcy sobie trochę robili jaja z teorii spiskowych, jak i z samego gatunku (patrz: pierwsze minuty filmu, to jest parodia do któregoś filmu, ale nie pamiętam, jakiego xD).