Rojst – Millenium

„25 lat niewinności”, „Wielka Woda”, „Rojst” czy „Kruk” to twórczość Jana Holoubka, która bardzo mi się podoba. Niestety, facet zupełnie nie trafił w moje serce filmem „Doppeganger. Sobowtór”. Nie, nie dlatego, że to cienki film, wręcz przeciwnie. O ile zwiastun mnie zachwycił, tak wzięłam się za jego seans w momencie, w którym najwyraźniej nie miałam na to nastroju. Nastroju na powolne, przemyślane kino o życiu, bez jakiejś większej akcji. Ale w głębi siebie wiem, że to po prostu dobre kino. Tylko jakoś… nie pykło między nami.

W ostatnim czasie Netflix wypuścił serial „Rojst. Millenium” Holoubka. I ja mam z nim wielki problem, ponieważ nie do końca wiem, co miałabym napisać.

Może w punktach.

I to losowo.

1. Matrix – jeden z bohaterów się zafascynował „Matrixem”, bowiem mamy rok 1999 i on już się kończy. Jest jakiś listopad-grudzień i widzimy, że Dzidzia (Michał Pawlik) zaprasza asesorkę na randkę. Tyle że… „Matrix” premierę miał w sierpniu. No, ale może końcoworoczne imprezy z tym hitem były, chociaż nic na to nie wskazywało. Jest jeszcze parę innych rzeczy czy dialogów, które mówią „ej, zabawimy się w tropy skojarzeniowo-historyczne, co ty na to?”.

Holoubek nie bawił się w przedłużanie, rozcieńczanie tempa. Do dyspozycji miał tylko 6 odcinków, a wątków co nie miara. I to chyba zniszczyło trochę serial. Za mało czasu, by się zżyć z bohaterami. Tzn. – wiemy, jacy są, widzieliśmy ich w poprzednich sezonach, ale… mimo wszystko, brakuje tu tego czegoś.

2. Jednego nie da się odmówić „Rojst. Millenium”: dobrej ścieżki dźwiękowej. Utwory bardzo wpadają w ucho, niektóre nawet zostały nagrane specjalnie na potrzeby produkcji. Cóż, chętnie sobie obczaję soundtrack – link w komentarzu.

3. Wątek LGBT skończył się z wielkim hukiem, więc w sumie nie jest jakoś specjalnie natarczywy. Za to wątek z IPN jest o tyle ciekawy, że można go różnie odbierać. Ci, którzy śledzą dyskusję „czy potrzebny nam on jest” mogą to odebrać jako propagandę „o widzicie, chcą, byśmy myśleli, że IPN jest zły”. Z drugiej strony, nie da się ukryć, że to jednak instytucja rządowa i ma pilnować pewnych interesów, a nie czarujmy się – władza ma w głębokim zadku interesy Polaków, więc. Dobra, anyway.

Trzeci sezon opowiada o kierowniku hotelu, który zostaje zabity. Tropy prowadzą do lat 60′ XX wieku. I jego syna. Oraz do siatki, która porywa dziewczyny na prostytucję. Niestety – takie mieliśmy wtedy czasy, że to było dość rozwinięte i popularne.

W serialu nie brakuje starych, dobrych bohaterów, nie brakuje akcji, ale jednak… nie oglądałam serialu z zapartym tchem. Nie chcę się powtarzać za innymi recenzentami, ale pomimo dobrej historii, nic nie czułam. Kompletnie. Ta historia mnie ani jara, ani ziębi. Ciekawe, dlaczego?

A jak Wy czujecie?

The Rookie / Rekrut

Przyznaję, że stało się tu coś dziwnego. Oto bowiem mamy serial, na karku którego są już 102 odcinki i nie zanosi się na koniec. Jednakże pomimo lewackości (!) trudno mu się oprzeć. Może to przez humor, a może przez Nathana Filliona znanego z „Castle”. Oczywiście nie miał u mnie taryfy ulgowej, ale… John Nolan to bardzo sympatyczna postać budowlańca, który pewnego dnia zjawił się w złym miejscu o złym czasie. Napad w banku sprawił, że postanowił zmienić swoje życie – udaje się do Akademii Policyjnej i po jakimś czasie staje się rekrutem. Wraz z dwoma przyjaciółmi ze szkoły trafia na ten sam posterunek i się zaczyna szkolenie.

Jakbym miała powiedzieć, który z sześciu sezonów jest najsłabszy, to pierwszy i piąty i lekko czwarty. Ale po kolei.

W pierwszym sezonie widzimy, jak Nolan, West (Titus Makin Jr.) i Chen (Melissa O’Neil) szkolą się na policjantów. Odniosłam wrażenie, że scenarzyści bardzo poważnie podeszli do tematu, dając widzowi znać, jakie są procedury, na co zwracać uwagę w policyjnej pracy i tak dalej. To z pewnością wciągało, bo szczerze powiedziawszy: w żadnym innym serialu nie widziałam takiego wrażenia realizmu.

Co ważniejsze, ma się wrażenie, że większość bohaterów to żywi bohaterowie. Nolan to taki typowy, dobroduszny staruszek, który potrafi diabła przekonać do porzucenia broni. Chen to z kolei silna babochłop, która jest ambitna i zdeterminowana, by zostać policjantką. West zaś to… czarny gej.

Ekhem – wiem, co powiecie.

JAKIM CUDEM OBEJRZAŁAM LEWACKI SERIAL I JESZCZE MI SIĘ SPODOBAŁ?!

Być może dlatego, że od drugiego sezonu serial miał wysokie C. Owszem – jedynka była sympatyczna i trzymała w napięciu, bo no… czy Nolanowi i reszcie uda się zostać policjantami? Zwłaszcza, że jeden na trzech rekrutów odpada, jeśli brać pod uwagę statystyki.

I powiem tak.

Teoretycznie widząc bohatera geja (tu West) wyłączam film/serial. Praktycznie w „The Rookie” ta rzecz mi się nie udała. Po pierwsze dlatego, że wątek gejozy był minimalnie minimalny – tylko na potrzeby serialu, postaci, scenek. TAK, JEŚLI COŚ SIĘ POJAWIAŁO, TO MIAŁO TO SENS! I nie było z dupy. Poza tym – tu faktycznie mieliśmy więcej hetero niż homo.

I z perspektywy czasu uważam, że West był jedną z najlepiej rozwiniętych postaci, a przy tym najciekawszych. Mało tego – ten wątek poruszał amerykańskie, poważne kwestie społeczne. I właśnie: może dlatego tego bohatera się tak dobrze oglądało?

Nie znaczy to oczywiście, że mnie nie wkurzał, ale mimo wszystko serial nie chce robić wody z mózgu.

W drugim sezonie pojawia się pewna złolka, z którą bohaterowie grają w psychologię.

I teraz istotna rzecz: „The Rookie” produkowany jest od 2018 roku. Jeśli chodzi o plandemiczną wymowę, to mamy 2 odcinki o pandemii jako takiej, ale to są odcinki standardowe „ktoś tam ma chorobę jakąś tam i mamy problem, Houston”. Natomiast typowe nawiązanie do C-19 to… jedna scenka, gdzie John będąc w szpitalu naprędce daje „płyn do dłoni” z tych automatów, które w pewnym momencie zaczęły być wszędzie.

Niestety, w realu tak fajnie to wszystko nie poszło.

Wprawdzie bohaterka-złolka miała epizodyczną rolę, w trakcie której zginęła, ale aktorka ją grająca – Annie Wersching – zmarła w 2023 roku na raka. Raka, którego zdiagnozowano u niej w 2020 roku. Myślę, że data nie jest przypadkowa.

Jeden z odcinków „The Rookie” jest dedykowany jej pamięci.

Ale wróćmy już bardziej do drugiego sezonu, bo myślę, że odcinek 11 („Day of Death”) jest wart wspomnienia. Za reżyserię wziął się David McWhirter, no i trzeba przyznać, że jest to niemal wybitny odcinek. Nie wybitny – ale bardzo niewiele zostało do przekroczenia tej cienkiej linii. Mamy tu bowiem wszystkie najlepsze zagrywki scenariuszowe, jeśli chodzi o budowanie napięcia oraz tragizm sytuacji.

Ilość i różnorodność bohaterów sprawia, że widz ma z kim się utożsamiać.

Co ciekawe, w czwartym sezonie wątek gejowski pojawia się praktycznie na dwie minuty. Nie żartuję. I są to poboczne postaci, niewiele znaczące.

Mieliśmy tu jednak zmianę w ekipie i nie wiem, czy na lepsze, czy na gorsze. Za Titusa wchodzi do gry Tru Valentino, odgrywający Aarona Thorsena. Z początku wydaje się, że to będzie bardzo ciekawa postać, bo w końcu facet z poważną traumą, ale… ostatecznie wychodzi jakaś taka średniawa, mało ciekawa postać typowego dziecka tik-toka, bogatych rodziców. Scenarzyści woleli się skupić na pozostałych postaciach, które ruszyły do przodu i to znacznie.

Wszyscy w pewnym momencie postanowili awansować – od Nolana po Bradforda (Eric Winter)… a nie, sorry, nie wszyscy. Smitty (Brent Huff) nie chce, a tam gdzie jest praca jest źle. Najlepiej nic nie robić.

Szkoda Titusa – ale w jego przypadku jest bardzo ciekawie. A to dlatego, że jego postać widać, że gra do serc lewaków, poruszając wątki bycia czarnym i gejem jednocześnie, i że to jest problemowe. Ale jak to w USA, w 2020 zdarzyła się jakaś tragedia z udziałem czarnych policjantów (nie pamiętam, o co chodziło), a West nie odnosił się do tych zdarzeń w scenariuszu. Aktor więc postanowił odejść w takim przypadku, no bo koniecznie trzeba dać znać, że nie wolno krzywdzić czarnych. Tak, oni mają naprawdę specyficzne rozumowanie.

I przez taką sytuację otrzymaliśmy całkiem zacne sceny na koniec trzeciego finału, co czyni go ciekawszym, niż by był, gdyby West jednak przeżył. Ale jednocześnie w zamian otrzymaliśmy całkiem nijakiego bohatera, który w sumie nie wiadomo, czy jest gejem, czy bi, czy kij wie, co tam jeszcze. A nie wiadomo dlatego, że mimo lekkiego spadku poziomu serialu w piątym sezonie, gejowizm pojawia się w bardzo krótkim czasie, właściwie praktycznie nie poruszany. Twórcy postanowili skupić się na porodzie w domu i humorze.

Tak – niektóre dialogi to istne złoto. Bo mam wrażenie, że twórcy robią sobie ze wszystkiego jaja, od lewa do prawa.

Nie jest to może jakaś wybitna komedia, ale #mnieśmieszy.

Piąty sezon ma najsłabszego złola, co twórcy postanowili chyba nadrobić w szóstym sezonie, którego to drugi odcinek ABC dopiero jutro wyemituje. Także zobaczymy, ale zapowiada się ciekawie.

Sama nie wiem, co mnie w tym serialu zafascynowało. Czy to, że twórcy starali się w pierwszym sezonie, czy to, że jest aktor z „Castle”, czy może… a może najbardziej to, że to jest dobry serial, który płynie. Tak po prostu. Choć po prawdzie, mnie pyknęło dopiero w połowie pierwszego sezonu, ale to tylko pokazuje, że historia była w miarę przyzwoita, skoro tak długo dawałam szansę „The Rookie”.

No i jest jeszcze pewna oczywista oczywistość… moim zdaniem wszyscy bohaterowie mają mega dużo frajdy w odgrywaniu tych postaci. Nie wiem, na ile mają udział w pisaniu scenariusza, ale nie da się ukryć, że wyczuwalna chemia między bohaterami jest, i mam tu na myśli nie tylko Chen i Bradforda. A jak jakiejś parze nie idzie, to cóż – wywalają ją z ekranu, po co ludzie mają się męczyć xD.

I na tym mogłabym zakończyć tę reckę, gdyby nie pewna rzecz: w drugim sezonie zmienia się instruktorka Nolana. Zmiana trochę z dupy, bo po prostu nagle jej nie było i zmiana zostaje wyjaśniona w jednym zdaniu właściwie. Niestety, to nie jest do końca wina scenarzystów; po prostu aktorka, odgrywająca instruktorkę Nolana – Afton Williamson – stwierdziła, że na planie był rasizm, molestowanie seksualne i nie wiadomo, co jeszcze, dlatego ona na plan nie wraca. Sęk jednak w tym, że śledztwo prowadzone przez 2 firmy, które przeprowadziły 400 godzin wywiadów i badały różne materiały poza tym, nie wykazało takich nieprawidłowości na planie. A – i weźmy pod uwagę, że #metoo w USA ma dość poważny status, w przeciwieństwie do Polandii.

Jest jeszcze jedna kwestia – „The Rookie” ma bardzo dobrze dopasowaną muzykę do scen, i muzyka jest całkiem dobrej jakości.

No dobrze, to brać się za „Rekruta”? Serial, który ma jeden wątek na jeden odcinek, a sezon to 22 odcinki? Tak, tęskniłam za tym formatem. Myślę, że jeśli lubicie seriale kryminalne, to jest to pozycja obowiązkowa. I trzymam kciuki, by sezon 6 był równie udany, co poprzednie.

Cały ten cukier

Damon Gameau to australijski aktor, znany głównie z serialowych ról i dokumentów – m.in. „2040” czy „Cały ten cukier”. On je wyreżyserował, a w przypadku tego ostatniego nawet zdobył parę nominacji i nagród w australijskim show-biznesie. A i tak nie jest to obraz w pełni poprawny politycznie. No chyba, że zakładamy, że masoni muszą mówić to, co robią.

A robią źle, ale od początku…

Film trwa 1,30 h. To niedużo i właściwie zawiera bardzo wiele treści. W 2014 roku mógł szokować bardziej, niż obecnie, choć niewiele się zmieniło pod względem mentalności czy nawet dostępu do żywności.

Poznajemy Damona jako człowieka zdrowego, który zakochał się na zabój w kobiecie i dlatego postanowił przejść na zdrowie odżywianie oraz regularny wysiłek fizyczny. Teraz zaś postanowił wyprodukować dokument o szkodliwości cukru.

Przez 60 dni dziennie miał jeść 40 kostek cukru. To dużo? NIE! A to dlatego, że ledwo mieścił się w tych granicach jedząc to, co jest dostępne, BEZ DODATKOWYCH SŁODKOŚCI.

Ale to nie ostatnia rzecz, która szokuje.

Po 18 dniach na takiej diecie u kolesia stwierdzono otłuszczanie się wątroby. Po kolejnych kilku zaczęto dostrzegać pewien problem – facet ma wahania nastrojów jak przy chorobie dwubiegunowej.

Już nie mówiąc o tym, że po prostu z dnia na dzień zaczął coraz gorzej wyglądać.

Ale ten dokument jest ważny z jeszcze kilku powodów.

Bo to, że podglądamy człowieka, który eksperymentuje z dietą to właściwie nic nowego (prekursorem był chyba ten z 1999, co o McDonaldsie zrobił). To, że cukier szkodzi to też nic nowego. Ale…

To, co się odjebało z Aborygenami to szokujące.

Ten film JAWNIE pokazuje działania wobec tej społeczności. Absolutnie zero tajemnic.

Gdy przybyli biali – Aborygeni nagle przestali mieć możliwość posiłkowania się tak, jak natura chce. Przyszedł cukier i alkohol. Tu co prawda było o lokalsach, którzy nie byli rozpijani, ale za to już problem z cukrem występował. I powodował wiele problemów zdrowotnych. Aborygenom to się nie spodobało i postanowili wziąć we własne ręce los, tworząc program dietetyczny itd.

Zgadnijcie, co zrobił rząd.

Tak – zgadliście.

Gdy społeczność zaczęła wychodzić na prostą i wszystko ładnie płynęło, to rząd wycofał dofinansowanie na ten projekt i te pieniądze przekazał na inną organizację.

Na szczęście jedna rzecz została taka, jaka była – sklepy bez Coca-Coli.

Wróćmy do Damona. Temu coraz gorzej się dzieje, i to już nie tylko na ciele, ale wprost na samopoczuciu. Pojechał do Ameryki, gdzie w zasadzie udowodnił tezę, że to nie same kalorie są szkodliwe, ale to, SKĄD SIĘ ONE BIORĄ.

I opowiedział jeszcze jedną, bardzo ważną rzecz.

Otóż – opowiedział, dlaczego przemysł cukrowy jest takim chujem, a ściślej: w jaki sposób funkcjonuje.

U Damona było dobre to, że już raz zmienił system żywienia, a więc kolejny raz zmiana diety – nie zrobiła na nim wrażenia. Choć w jednym był zaskoczon. W tym, jak trudno przejść przez uzależnienie od cukru.

Właściwie to opowiedziałam Wam cały film, wybaczcie, ale jest dostępny na Mojeekino.pl za dychę. I jest na tyle ciekawy, że moja opowieść niewiele Wam zepsuje zabawę, jeśli w ogóle. Bo ja na przykład od wielu lat walczę z cukrowym nałogiem, przeszłam już różne etapy, i w zasadzie wiedziałam, czego się spodziewać, ale i tak dobrze się bawiłam.

Choć zabawa to może zbyt wielkie słowo… chociaż, przyznać trzeba, że w tym dokumencie zadbano o muzykę, szczególnie utworem „That sugar song” (link w komciu). I widać, że koleś trochę się jednak bawi aktorsko 🙂.

Także… polecam.

PS.: Ma chyba tylko jedną wadę – mało było zaprezentowane, jak działa cukier, słodkość na mózg. Niby pokazali, ale czułam się w temacie niedojedzona. Cała reszta to słodkość 🙂.

Super Size Me

1999. Światu zostaje objawiony „Matrix” i dokument „Super Size Me”, w którym Spurlock tłumaczy w pokoju z ciemnym oświetleniem, że zaczął mieć wahania nastrojów, że źle się czuje.

Tyle że nie.

W 1999 owszem, był „Matrix”, ale „Super Size Me” wyszedł w 2004 roku i nie zawiera ciemnych scen (jakichkolwiek). Zawiera za to kłamstwo, które wyszło po latach, ale o tym za chwilę.

Dokument Morgana Spurlocka strasznie się zestarzał pod kątem wiedzy o dietach, obliczeniu ile trzeba jeść i dlaczego. Weźmy choćby taki BMI: tutaj standardowo do tego podeszli, czyli tak, że BMI to tylko wzrost i tak dalej. No, ale można to wybaczyć…

Spurlock współpracował z lekarzami, którzy zadawali mu pytanie: w jakiej kondycji pan był? Na co ten dzielnie odpowiada: w doskonałej, bo nie piłem, nie paliłem i w ogóle, żyłem jak najzdrowszy człek na świecie.

I wreszcie przechodzimy do akcji.

Już trzeciego dnia diety składającej się z posiłków McDonalds Spurlock ma poważne problemy. Rzyga, czuje ucisk w ciele, a w ogóle to po kilku dniach wychodzi, że wątroba bardzo źle się czuje i się przetłuszcza, generalnie – to wszystko wygląda jak skutki choroby alkoholowej. Lekarze byli bardzo zaskoczeni, bo nie spodziewali się aż takich efektów ubocznych McDonaldsowej diety.

W pewnym momencie Spurlock udaje się do szkół, by sprawdzić, w jaki sposób odżywiają się dzieci. Pamiętajmy, że jest tu mowa o USA. System szkolnictwa szuka wśród prywatnych inwestorów dofinansowań, bo rząd po prostu nie daje sobie rady i tak ustawiony jest system. W związku z tym wiele szkół współpracuje z firmami, które w szkole urządzają nie tyle zdrowe restauracje, ile fast foody. I co prawda istnieją szkółki, które uczestniczą w programie typu „zdrowa żywność”, ale one są w mniejszości. Gorzej, że akurat ten akcent dokumentu się właściwie nie zestarzał. „No logo” Naomi Klein wyszło w 1999 roku, jednakże nie za specjalnie słychać o zmianach w amerykańskim szkolnictwie pod tym względem. Zwłaszcza, że wystarczy wpisać w yt „american school lunch”, by wywaliło mnóstwo krytycznych filmików, które są świeże.

No, ale wracajmy do Spurlocka, który akurat był z dziewczyną będącą szefem wege kuchni. Ten facet ponoć miał cztery żony i… o tym za chwilę, bo to wszystko się ze sobą łączy.

Spurlock nadal wygląda na mniej spasionego, niż jego przyjaciel-aktor z Australii Damon Gameau. Ale za to ma krytyczny stan wątroby i w 22 dniu eksperymentu lekarze wprost mu mówią, by zakończył eksperyment, a jeśli źle się poczuje – wzywać karetkę.

No cóż, wreszcie dojeżdżamy do końca…

I jedną z podstawowych wad „Super Size Me” jest to, że wpisuje się w ogólną narrację „tłuszcz jest szkodliwy”. Spurlock dużo zwala na McDonaldsa, ale w rzeczywistości cały czas podkreśla się rolę tłuszczu.

Tymczasem – jak wielu z nas wie, a być może i na własnej praktyce – TŁUSZCZ JEST ZDROWY. Dowodzą tego liczne diety typu low carb czy keto, nawet paleo. I pozwolę sobie przypomnieć słowa z dokumentu „Cały ten cukier”: nie kalorie same w sobie są szkodliwe, a ich pochodzenie. Tu nie tłuszcz jest winny, a jego pochodzenie, że tak powiem. Oczywiście film „Super Size Me” w sumie nawet nie wchodzi w kwestię tłuszczu, prawie w całości poświęcony jest Spurlockowi.

OK – dobiliśmy do brzegu…

I kiedy w 2004 roku film Spurlocka wydawał się szokujący i ważny, tak dziś wydaje się on stekiem kłamstw i to nie dlatego, że wiedza dietetyczna się zestarzała.

Wszystko zaczęło się dziać, gdy wybuchło #metoo. Zaczął się on w 2017 i w tym samym roku miała być premiera „Super Size Me 2: Holy Chicken”. Dystrybucja: Youtube, w ogóle… szaleństwo. I nagle, w tłoku awantury #metoo Spurlock wydaje oświadczenie:

„Kiedy siedzę i obserwuję, jak bohater za bohaterem, mężczyzna za mężczyzną, upada w obliczu uświadomienia sobie swoich przeszłych błędów, nie mogę tylko siedzieć i zastanawiać się „kto będzie następny?”. Zastanawiam się „kiedy przyjdą po mnie?”

Wiesz, po miesiącach tych odkryć doszedłem do wniosku, że nie jestem niewinnym obserwatorem, jestem także częścią problemu.

Jestem pewien, że nie jestem sam w tych myślach, ale nie mogę po prostu udawać, że w jakiś sposób nie odegrałem swojej roli w tym wszystkim, a jeśli mam rzeczywiście reprezentować siebie jako kogoś, kto zbudował karierę na znajdowaniu prawdy, to czas, bym również był szczery.

Jestem częścią problemu.

Przez całe moje życie zdarzały się sytuacje, które równolegle do tego, co widzimy codziennie w wiadomościach. Kiedy byłem na studiach, dziewczyna, z którą miałem jednorazowy kontakt, oskarżyła mnie o gwałt. Nie wprost. Nie było żadnych zarzutów ani dochodzeń, ale napisała o tym incydencie na zajęciach z pisania opowiadań i podała moje nazwisko. Koleżanka, która była na tych zajęciach, później mi o tym powiedziała.

Byłem zszokowany.

„To nie było tak!” Powiedziałem jej. Tak nie pamiętałem tego w ogóle. W mojej głowie przez całą noc piliśmy alkohol, potem poszliśmy do mojego pokoju. Zacząłem ją pieścić, ale odpychała mnie, potem położyliśmy się w łóżku, rozmawialiśmy, śmialiśmy się i zaczęliśmy znów się pieścić. Zdjęliśmy ubrania. Powiedziała, że nie chce uprawiać seksu, więc położyliśmy się razem, rozmawialiśmy, całowaliśmy się, śmialiśmy i wtedy zaczęliśmy uprawiać seks.

„Jasne Jasne,” powiedziała.

„Co?”

„Jasne Jasne. Ta zabawka dla dzieci, to wszystko widzę i o tym myślę,” powiedziała… i zaczęła płakać. Nie wiedziałem, co robić. Przestaliśmy uprawiać seks, i położyłem się obok niej. Próbowałem ją pocieszyć. Sprawić, żeby poczuła się lepiej. Myślałem, że radzę sobie dobrze, wierzyłem, że ona czuje się lepiej. Ona wierzyła, że została zgwałcona.

Dlatego jestem częścią problemu.

Potem był czas, kiedy rozstrzygnąłem oskarżenie o molestowanie seksualne w moim biurze. To było około 8 lat temu, i nie było to dotykowe molestowanie. Było to werbalne, i było równie złe.

Nazywałem moją asystentkę „gorące spodnie” lub „spodnie seksu”, gdy krzyczałem do niej z drugiego końca biura. Coś, co wtedy wydawało mi się zabawne, ale potem zdałem sobie sprawę, że całkowicie upokorzyłem i zdeprecjonowałem ją do miejsca nieistnienia.

Więc, kiedy zdecydowała się odejść, przyszła do mnie i powiedziała, że jeśli nie zapłacę jej odszkodowania, powie wszystkim. Biorąc pod uwagę, kim byłem, było to ostatnie, czego chciałem, więc oczywiście zapłaciłem. Zapłaciłem za spokój ducha. Zapłaciłem za jej milczenie i współpracę. Przede wszystkim zapłaciłem, aby móc pozostać tym, kim byłem.

Jestem częścią problemu.

A potem niewierność. Byłem niewierny każdej żonie i dziewczynie, jaką kiedykolwiek miałem. Przez lata patrzyłem każdej z nich w oczy i deklarowałem miłość, a potem uprawiałem seks z innymi ludźmi za ich plecami.

Zraniłem je. I nienawidzę tego. Ale to mnie nie zatrzymało. Najgorsze jest to, że jestem kimś, kto konsekwentnie rani tych, których mam najbliżej. Od mojej żony, przez moich przyjaciół, rodzinę, partnerów i współpracowników. Pomogłem stworzyć świat braku szacunku swoimi własnymi działaniami.

I jestem częścią problemu.

Ale dlaczego? Co spowodowało, że działałem w ten sposób? Czy to tylko ego? Czy może to było skutkiem molestowania seksualnego, którego doświadczyłem jako chłopiec i młody człowiek w wieku nastoletnim? Molestowania, o którym powiedziałem tylko mojej pierwszej żonie, ze strachu przed tym, że zostanę uznany za słabego czy mniej niż mężczyznę?

Czy to dlatego, że mój ojciec opuścił moją matkę, kiedy byłem dzieckiem? Czy może to, że ona uważała, że nigdy jej nie szanował, więc ten brak szacunku przeniósł się na ich syna?

Czy to dlatego, że nieprzerwanie piję od 13 roku życia? Nie byłem trzeźwy przez więcej niż tydzień przez 30 lat, coś, czego nasze społeczeństwo nie potępia ani nie piętnuje, ale tylko służyło, by wypełnić emocjonalną pustkę we mnie i codzienną depresję, z którą sobie radziłem. Depresji, o której nie możemy rozmawiać, bo to źle i sprawia, że jesteś mniej wartościową osobą.

A romansiki? Czy były znaczące? Czy służyły tylko temu, aby słaby człowiek poczuł się silniejszy?

Nie wiem. Nic z tych rzeczy nie ma znaczenia, kiedy ktoś cię niszczy i konsekwentnie sprawia, że czujesz się mniej wartościową osobą.

Jestem częścią problemu. Wszyscy jesteśmy.

Ale jestem także częścią rozwiązania. Przez rozpoznanie i otwarte przyznanie się do tego, co zrobiłem, by pogłębić tę okropną sytuację, mam nadzieję na wzmocnienie zmiany w sobie. Wszyscy powinniśmy mieć odwagę przyznać, że jesteśmy winni.

Najbardziej z wszystkiego, mam nadzieję, że mogę zacząć odbudowywać zaufanie i szacunek tych, których kocham najbardziej. Nie jestem pewien, czy na to zasługuję, ale będę codziennie pracował, żeby je odzyskać.

Będę lepszy. Będę się starał. Wierzę, że wszyscy możemy.

Jedyną osobą, nad którą mam kontrolę, jestem ja. Więc od dzisiaj będę bardziej szczery zarówno z tobą, jak i ze sobą. Wszystko wyznaję otwarcie. Może to będzie początek. Kto wie. Ale wiem, że wystarczająco dużo mówiłem w moim życiu… Wreszcie jestem gotowy posłuchać”. (Oryginał:

As I sit around watching hero after hero, man after man, fall at the realization of their past indiscretions, I don’t sit by and wonder “who will be next?” I wonder, “when will they come for me?”

You see, I’ve come to understand after months of these revelations, that I am not some innocent bystander, I am also a part of the problem.

I’m sure I’m not alone in this thought, but I can’t blindly act as though I didn’t somehow play a part in this, and if I’m going truly represent myself as someone who has built a career on finding the truth, then it’s time for me to be truthful as well.

I am part of the problem.

Over my life, there have been many instances that parallel what we see everyday in the news. When I was in college, a girl who I hooked up with on a one night stand accused me of rape. Not outright. There were no charges or investigations, but she wrote about the instance in a short story writing class and called me by name. A female friend who was in the class told be about it afterwards.

I was floored.

“That’s not what happened!” I told her. This wasn’t how I remembered it at all. In my mind, we’d been drinking all night and went back to my room. We began fooling around, she pushed me off, then we laid in the bed and talked and laughed some more, and then began fooling around again. We took off our clothes. She said she didn’t want to have sex, so we laid together, and talked, and kissed, and laughed, and then we started having sex.

“Light Bright,” she said.

“What?”

“Light bright. That kids toy, that’s all I can see and think about,” she said … and then she started to cry. I didn’t know what to do. We stopped having sex and I rolled beside her. I tried to comfort her. To make her feel better. I thought I was doing ok, I believed she was feeling better. She believed she was raped.

That’s why I’m part of the problem.

Then there was the time I settled a sexual harassment allegation at my office. This was around 8 years ago, and it wasn’t a gropy feely harassment. It was verbal, and it was just as bad.

I would call my female assistant “hot pants” or “sex pants” when I was yelling to her from the other side of the office. Something I thought was funny at the time, but then realized I had completely demeaned and belittled her to a place of non-existence.

So, when she decided to quit, she came to me and said if I didn’t pay her a settlement, she would tell everyone. Being who I was, it was the last thing I wanted, so of course, I paid. I paid for peace of mind. I paid for her silence and cooperation. Most of all, I paid so I could remain who I was.

I am part of the problem.

And then there’s the infidelity. I have been unfaithful to every wife and girlfriend I have ever had. Over the years, I would look each of them in the eye and proclaim my love and then have sex with other people behind their backs.

I hurt them. And I hate it. But it didn’t make me stop. The worst part is, I’m someone who consistently hurts those closest to me. From my wife, to my friends, to my family, to my partners & co-workers. I have helped create a world of disrespect through my own actions.

And I am part of the problem.

But why? What caused me to act this way? Is it all ego? Or was it the sexual abuse I suffered as a boy and as a young man in my teens? Abuse that I only ever told to my first wife, for fear of being seen as weak or less than a man?

Is it because my father left my mother when I was child? Or that she believed he never respected her, so that disrespect carried over into their son?

Or is it because I’ve consistently been drinking since the age of 13? I haven’t been sober for more than a week in 30 years, something our society doesn’t shun or condemn but which only served to fill the emotional hole inside me and the daily depression I coped with. Depression we can’t talk about, because its wrong and makes you less of a person.

And the sexual daliances? Were they meaningful? Or did they only serve to try to make a weak man feel stronger.

I don’t know. None of these things matter when you chip away at someone and consistently make them feel like less of a person.

I am part of the problem. We all are.

But I am also part of the solution. By recognizing and openly admitting what I’ve done to further this terrible situation, I hope to empower the change within myself. We should all find the courage to admit we’re at fault.

More than anything, I’m hopeful that I can start to rebuild the trust and the respect of those I love most. I’m not sure I deserve it, but I will work everyday to earn it back.

I will do better. I will be better. I believe we all can.

The only individual I have control over is me. So starting today, I’m going to be more honest with you and myself. I’m going to lay it all out in the open. Maybe that will be a start. Who knows. But I do know I’ve talked enough in my life … I’m finally ready to listen).

Czyli podsumowujmy.

Spurlock to przemocowiec, który pije od 13 roku życia. Przyznał się do tego w powyższym oświadczeniu, a więc całą narrację o jego rewelacyjnym zdrowiu szlag trafił. A jak to trafił szlag, to trafił także w narrację o tym, że McDonalds jest winien wszystkiemu, także temu stanowi. Zresztą, w samym filmie spotykamy kolesia, który w dzień w dzień opierdala McDonaldsowe jedzenie po 2-3 dziennie i nic mu nie jest. Cud? No i jest jeszcze ten dziwny stan wątroby Spurlocka. Nagle przestaje być on zaskakujący, gdy wiesz, że gościu pije od 13 roku życia i niedawno zakończył kolejny raz terapię odwykową.

To jest jedna rzecz, ale druga stała się, jak wyszło to oświadczenie. Otóż, trafił szlag dystrybucję filmu. „Super Size Me 2: Holy Chicken” nagle znalazło się na samym dnie priorytetów wielkich koncernów, bo przecież nie chcemy współpracować z kimś, kto ma jakiekolwiek związki z #metoo. I to widać do dzisiaj, bo gdy wpisujesz sobie ten film w YT, to… nie możesz go obejrzeć, jeśli mieszkasz w Polsce i nie masz VPN. 🤷‍♀️ A według UPFLIX.pl tego filmu nigdzie nie ma w kraju 🙂.

W związku z tym całym ambarasem – „Super Size Me” zestarzało się bardzo źle. I nie polecam.

Ghostbusters – afterlife

Siłą „Ghostbusters: afterlife” jest to, że gra na sentymentach z bardzo dobrą obsadą i realizacją. Realizacją w sensie technicznym, bo widać, że widowisko zostało starannie zrealizowane: od dopasowania muzyki w trakcie akcji, a na efektach specjalnych kończąc i poszanowanie pierwowzoru. Właściwie, to jest to taka historia, która łączy pokolenia – w sensie dosłownym nawet. Oto mamy Phoebe (Mckenna Grace), która ma 12 lat i stety niestety, ale musi się przeprowadzić do starej chaty dziadka, bo jej mama dostała eksmisję, a dziadek właśnie umarł i zostawił po sobie spadek. Wraz z bratem Trevorem (Finn Wolfhard) poznaje tutejsze środowisko i odkrywa, że jej dziadzio był pogromcą duchów. No, a potem zaczyna się gonitwa za klasycznym złolem.

I to by było na tyle, jeśli chodzi o fabułę. Tzn. – jest parę śmiesznych momentów, ale nie rozbraja to systemu. Ogólnie, rzecz się całkiem przyjemnie ogląda, zwłaszcza początek. Pierwsza scena, gdzie muzyka jest niemalże muzyczką z X-Files (tak, słyszalne nuty nawiązania!) i scena, jak dziadzio łapie ducha – to łapie widza w pułapkę. Niestety, dalej jest trochę gorzej. Dlaczego? Ano, dlatego głównie, że film trwa jakieś 2h i odczuwałam, że naprawdę się ciągnie. Długo akcja się rozwija, w zasadzie nie jest aż tyle przygód, by czas szybko upływał. I rzeczywiście, pod koniec filmu czułam trochę lekkie „meh”. Tzn. wiemy, że motywy z głównym złolem nie są takie złe, jeśli bierze się pod uwagę odświeżenie serii plus – i tak zawsze, w każdym odcinku będzie jakiś złol. Co ciekawe, twórcy nawiązywali do filmu 1984, jakby film z 1989 nie istniał, a przecież też im całkiem zgrabnie wyszedł. No, ale może to kwestia motywu przewodniego złola.

Film ma dwie sceny w trakcie napisów końcowych i może nie miałabym nic przeciwko temu, gdyby nie to, że to są bardzo zacne sceny. A film nie jest niestety warty zostania do końca na napisach końcowych. Cóż, zapamiętam, gdy w tym roku pójdę na „Ghostbusters: frozen empires”, gdzie ma się pojawić stara ekipa, i – mam nadzieję – nowi wrogowie.

Cóż, czy polecam?

Eee – jako przyjemny seans, to do piwa i popcornu możeeee byyyć. Nie jest to perełka, ale mózg odpoczywa. A dubbing polski jest taki se, ale wolę to już od napisów, bo mój mózg jest wymęczony czwartym tomem „Diuny” (i tak, głównie dlatego mało recek filmów tu).

Ghostbusters II

Druga część „Ghostbusters” wlazła do kin w 1989 roku. Z jednej strony to kontynuacja, więc spodziewać się po niej czegoś równie dobrego, co przy jedynce to trochę… a nie, czekaj. To były jeszcze lata 80′, więc umieli w komedie. A śmiesznie i jest tym razem, chociaż pada zdecydowanie mniej wystrzałowych, pamiętnych dialogów. Nie da się jednak ukryć, że jak już pada, to to są bardzo błyskotliwe uwagi. Ciekawe jest też to, że gdy nasza ekipa trafia do psychiatryka, ma się wrażenie, jakby to była czysta parodia Terminatora 2. To oczywiście nie jest możliwe, bo te filmy dzieli kilka lat różnicy. No, ale to dobrze, może ta komedia jest ponadczasowa?

Bo ja wiem, że słoneczka w muzeum itd. to są masońskie symbole, ale w ogóle nie robiły na mnie wrażenia. Za to koncepcja negatywnej energii zbierającej się pod miastem i walka z nią już na mnie zrobiła pozytywne wrażenie. I jasne, nie można powiedzieć, że ten film jest jakiś mocno uduchowiony, nie mniej… to sympatyczny pomysł.

Akcja dzieje się pięć lat po jedynce i nasi bohaterowie – wciąż w tej samej ekipie, zawsze zwarci i gotowi do działania – mają nie przelewki. Miasto zabroniło im działać jako pogromcy duchów, więc kombinują na różne sposoby. Jednakże Dana ma dziecko i to dziecko znajduje się w niebezpieczeństwie…

Seans lekko mi się dłużył, ale uważam, że to wciąż przyjemna rzecz. Sporą zasługę robi tu muzyka z lat 80′ i koncepcja, o której wcześniej wspomniałam.

Ghostbusters

„Pogromcy duchów” z 1984 roku to film, który wszyscy znają i kochają i… nie oglądają. Postanowiłam sobie odświeżyć produkcję, by mieć lepszy kontekst oglądania „Dziedzictwa” i nadchodzącej najnowszej części. Poza tym to komedia. I wiecie, co? Po latach stwierdzam: to działa! Nie wiem, jakim cudem, bo teoretycznie żarty z filmu są na poziomie sucharów, ale właśnie chyba dlatego to działa. Oczywiście, w tamtych latach humor działał bardziej, bo był świeży, a twórcy ewidentnie robili sobie ze wszystkiego jaja. I musiałabym się naprawdę dobrze zastanowić, co parodiują, bo to nie jest tylko „głupi film parodiujący horrory”. Nie, to coś więcej.

Trzech kolesi z uniwerku zajmuje się sprawami paranormalnymi, czyli duchami. Ogólnie widać, że ekipa niewiele robi, więc uczelnia ich wywala na bruk. Chłopaki sprytne, silne i młode, więc zakładają firmę, która ugania się za duchami…

Brzmi słabo?

Być może tak, ale komentarze do tego, co się dzieje na ekranie mnie rozbawiały, w dodatku ten film nie jest poprawny politycznie. Zakładam, że większość z Was oglądała już „Ghostbustersa”, więc pozwolę sobie na spojlery xD. Otóż, pewnego pięknego dnia do siedziby łowców przychodzi pan od ochrony środowiska. Nie dogaduje się z bohaterami, więc wraca z nakazem sądowym i odkręca pojemnik z duchami. Czekaj, zaraz, czy oni pokazali, że ludzie od ochrony środowiska zwykle szkodzą? XD

OK – inna sprawa. Podteksty erotyczne. Tu ich pełno i głowę dam, że w dzisiejszych filmach nie ma tego klimatu, nie ma tej seksualności. No wiem, wiem, metoo i te sprawy, ale jednak… odniosłam wrażenie, że cała ekipa bawiła się bardzo dobrze na planie filmowym. Sigourney Weawer (Dana) miała w sobie naprawdę urok i kurczę, pomyślałam sobie, że to musi być naprawdę sympatyczna babeczka.

Ghostbusters v. inkluzywna

W 2016 doszło do pomyłki kinematograficznej. Otóż, zrobiono Ghostbusters w wersji poprawnie politycznej, czyli – zamiast facetów mamy kobity. I wiecie, aż dziwne, że kobity nie są multi-kulti, tylko wszystkie są białe. TO SKANDAL!!!!!1111

Problem w tym, że ten film nie ma w sobie świeżości. Albo nawet nie, nie świeżości. Choć muzyczka przewodnia „Ghostbusters” jest w tle, to jednak nie jest to film, któremu chętnie bym poświęciła czas. Przetrwałam jakieś 20 minut i to tylko dlatego, że na VOD którym oglądam nie było przyśpieszania jak na Netflixie. Tak bym dokończyła, choć nie dam głowy, że pod koniec moja głowa byłaby cała i zdrowa.

Próbowano zrobić komedię, ale z jakiegoś powodu nie wyszło.

Umówmy się – zarówno jedynka, jak i dwójeczka zawierały głupie, suche żarciki, które aż dziwne, że nadal śmieszą. I historie były pełne podtekstów seksualnych, a przygody miło się oglądało. W filmie z 1984 roku mamy wręcz istne szaleństwo – i to widać po scenariuszu, tam niby jest ułożona historia, ale całość nie tworzy aż tak jednolitej historii, jak mamy już w dwójce.

I teraz tak: w filmie z 2016 roku nie mamy starej, dobrej ekipy. Ale to, że męskich bohaterów zastąpiono żeńskimi wersjami, to jest właściwie pół biedy, bo komedia sili się na bycie głupią i śmiesznawą historyjką.

No właśnie – sili się, ale jej nie wychodzi.

A nie wychodzi, bo… właściwie nie wiem, czemu nie wychodzi. Słyszę te sucharowe żarty o pierdach, głupie uwagi o książkach i wiem, że z jakiegoś powodu powinno mnie to śmieszyć. Ale NIE ŚMIESZY.

I wiem, że suchary w jedynce czy nawet dwójce by mnie śmieszyły.

I tak se myślę, że po prostu zmieniła się ENERGETYKA FILMÓW.

Umówmy się, że do 2015 roku kinematografia z Hollywood płynęła, była złota i rozwijała się znakomicie, ale po tym… coś się zepsuło, jakby kreatywność została zblokowana. W tym tekście już nie będę wnikać w przyczyny i skutki, bo to temat na osobny felieton, i to dużo bardziej skomplikowany, niż kinematografia ogólnie.

I myślę, że kobiecy „Ghostbusters” to ofiara tego stanu rzeczy. Film nie płynie – znaczy, trochę płynie, bo płynie tak, jak płyną paździerze – on jest po prostu suchy, papierowy. Nic sobą nie prezentuje, a to, co ma śmieszyć budzi… nic nie budzi. I to jest problem tego filmu, więc zostawcie go w spokoju.

Diabeł ubiera się u Prady

Na Netflixa wpadło trochę starych hiciorów, a ponieważ nie wiedziałam, co by tu sobie dobrego załączyć, po prostu odświeżyłam se „Diabła ubierającego się u Prady”.

Ten film jest genialny.

Po pierwsze – scena otwierająca znakomicie wprowadza widza w klimat. Pierwsze nutki i już widzu nie uciekniesz – zostałeś schwytany w pułapkę znakomitego obrazu. Zresztą, jest to głównie zasługa szkockiej piosenkarki KT Tunstall, czyli Kate Victorii, która zmontowała utwór „Sudennly I See”. Zresztą, sami zobaczcie jak to wygląda: https://www.youtube.com/watch?v=bG_xdkGrwSA *.

Po drugie – metraż. To godzina i 49 minut z napisami, które są praktycznie nieodczuwalne. Ten film NIESAMOWICIE płynie. I wiecie, ja w trakcie sprawdzałam, na jakim etapie oglądania jestem, ale prawda jest taka, że to nie jest mój pierwszy seans z Pradą. Poza tym znakomicie się bawiłam. I ze zdziwieniem stwierdziłam, że zapamiętałam lore zupełnie inaczej, niż się obyło… chociaż, może nie. XD

I po trzecie wreszcie – wzruszyłam się pod koniec. Dlaczego, co dokładnie zaszło – nie wiem. Po prostu poczułam wzrusz i parę łezek poleciało 🤷‍♀️.

„Diabeł ubiera się u Prady” to jeden z powodów, dla których kocha się filmy. To jeden z tych czynników, przez które można powiedzieć: stare filmy są niesamowite i dlatego je kocham. I zdecydowanie chcę mieć ten film w swojej kolekcji DVD!

PS.: Jakim cudem Meryl Streep nie dostała Oskara za tę rolę, to ja nawet nie. Zdecydowanie jest to jedna z tych postaci, które przechodzą do historii kina.

Dogma

W 1999 roku świat mógł zobaczyć „Dogmę” Kevina Smitha. Polska nie – bo katolicy zebrali się w Łodzi i Poznaniu, by zaprotestować. Ich działania jednak na niewiele się zdały, bo już rok później – 24 listopada 2000 – ogarnąć nowe dziełko Smitha można było na spokojnie. Żeby było śmieszniej, Kevin sam jest katolikiem, chciał wychować dziecko na katolika i kilka razy w „Dogmie” podkreślał, żeby nie brać na poważnie tego dzieła. Więc wygląda na to, że naszym ultrasom trzeba było wyciągnąć kij z… albo zapodać wersję piracką. Bo jak się okazuje – tezy teoretycznie szokujące (Chrystus czarny?, kobietą?) mają tylko jeden cel.

Kazać widzowi zastanowić się, czym jest wiara. Ale taka prawdziwa. Przecież główna bohaterka – Bethany (Linda Fiorentino) chodzi do kościoła z przyzwyczajenia, a nie z głębokiej wiary. I wprost o tym mówi, ale jak to bywa z poczuciem humoru Boga – to właśnie ona ma uratować świat przed apokalipsą, która wydarzy się, gdy dwóch zbuntowanych aniołów w postaci Lokiego (Matt Damon) i Bartleby’ego (Ben Affleck) przekroczy bramę kościoła, w którym ma odbyć się ceremonia… uwspółcześnienia kościoła, że tak to prosto ujmę.

Tak, fabuła jest głupiutka i śmiesznawa. W ogóle, jest w tym wiele zabawy, a aktorzy grają tak, że czasem się zastanawiałam, czy Fiorentino gra tak słabo, że aż jedzie dobrą paździerzową grą, czy specjalnie tak pokazuje minę, że aż robi się śmiesznie. Nie wiem i pewnie się nie dowiem.

Tego filmu ma się nie brać na poważnie – ale jak zwykle, zasady są po to by je łamać. W treści znajdzie się kilka ciekawszych tekstów, które mogą zastanowić. Na przykład koncepcja Boga – idea, a sama wiara… można filozofować, i filozofować. Dla widza jednak ważne było to, że przy zabawnej treści mógł odetchnąć, a także i pomyśleć.

Z myśleniem jednak miał problem Jay-Z, a dotrzymujący mu Cichy Bob niekoniecznie, jednak to oni znacznie wzbogacają „Dogmę”. Bez nich tego filmu by nie było.

A, i ktoś wreszcie powiedział, że „Kevin sam w domu” wygrał miliony, bo komuś na tym zależało XDDD.

Produkcja jest tak dobra, że pozwoliłam sobie na popatrzenie w napisy końcowe. I wiecie, co? Jest smaczek, który Wam zapodam w screenach 😃.

A to wszystko mi przypomina, że powinnam skończyć „Clerks”…