They’re canceling good TV shows, surprised? [Part 3]

If you’ve watched 'The Dark Crystal: Age of Resistance’ on Netflix, the lack of a continuation probably still hurts. And it’s no wonder because it is one of the most beautiful works of cinematography, adorned with numerous awards and recognition from both viewers and critics.

According to popular opinion, 'The Dark Crystal: Age of Resistance’ was canceled due to it’s high budget. Initially, the Henson Company, which is often involved in special effects, wanted to make a regular animated film. However, Netflix intervened and said, 'No, you will do it like the original, with puppets.’ The thing is, the effects we see in 'The Dark Crystal: Age of Resistance’ are incredibly costly, so Lisa Henson, a representative of the company, asked Netflix to add more zeros to the production budget.

The problem is that the streaming giant closely monitors the creators’ expenses and viewership. Do budgets and viewership go hand in hand? In the case of this project, something seems to have gone wrong. They even waited a year to decide whether to renew the show or not.

And you see, 'The Dark Crystal: Age of Resistance’ premiered on Netflix in 2019. In 2020, the pandemic hit, and it is speculated that it would have been impossible to realize such an outstanding and visually stunning project while adhering to pandemic restrictions. Yes, let’s remember that the film industry tried to comply with them, but that’s another topic. Nonetheless, if the pandemic had an impact on the fate of 'The Dark Crystal: Age of Resistance,’ it is not the only series that finds itself in this unfortunate group.

Let’s take a closer look at the production costs because that may provide an answer to 'whether it was really about the budget.’

In addition to the exceptional voice actors lending their voices to the puppets, there were also many individuals involved in animating those puppets. Javier Grillo-Marxuach, the show’s producer, stated that the production of 'The Dark Crystal: Age of Resistance’ was one of the longest in terms of shooting. And it’s no wonder, as the series utilized 170 puppets, 75 different sets, with 83 puppeteers working on the project.

Does it make an impression? The series itself does too!

’The whole world is rich because we created everything from scratch,’ said Louis Leterrier in an interview with radiotimes.com.

Unfortunately, in 2020, Netflix did not release any statistics regarding the series, so we don’t know the exact numbers we’re talking about.

However, in August 2020, Lisa Henson decided to elaborate a bit more on the cancellation of the show. '…COVID-19 concerns are perhaps even more significant because we have such large crews. It’s interesting because we like to say that 'The Dark Crystal: Age of Resistance’ was the largest puppet production in history. It looks delicate, it looks beautiful, but it’s an incredibly massive undertaking. You have no idea, watching the finished series, how big it was. To just resume it would be a huge task.

Lisa gives an example of a puppet jumping off a carriage – in an actor’s performance, it would be a simple stunt, but it’s not that easy when the actor is a puppet.

About 2,500 people worked on the series, and although many projects were completed that would have been used in the second season, it didn’t amount to much. According to What’s on Netflix, it was like an invasion of misfortunes on the production: 'Ultimately, due to COVID-19, low viewership performance according to industry insiders, the departure of the person responsible for strong support for the series, and probably many other factors (mainly financial), the show was canceled.’

In August 2020, The Hollywood Reporter obtained information that Netflix was undergoing restructuring. I think we all understand what that can entail. Unfortunately, in the film industry, it can lead to project cancellations – as we currently see with Marvel, for example (as of 2023). The result? One of the company’s main CEO’s, Ted Sarandos, dismissed Cindy Holland and promoted Bela Bajaria to her position. And he commented on the series: 'Dark Crystal: Age of Resistance was an expensive disappointment for the streaming platform.’

Because the production costs did not translate into audience numbers. Of course, companies have the right to think about profits and investments that will pay off. The company restructuring theoretically brought desired results. However, Bela Bajaria is responsible for canceling 'The Dark Crystal: Age of Resistance,’ and her moves were well-received by some Netflix employees. 'The real power of Netflix doesn’t lie in what we talk about [e.g., Stranger Things]; it’s The Witcher, Money Heist, Dark, and all the international content – not in producing another Ozark. (…).

The Witcher. That’s where Netflix’s true strength lies. If you didn’t laugh at this moment, congratulations.

Unfortunately, for many productions, the opinion of the community doesn’t matter when it comes to decisions about them. On one hand, this is not surprising; after all, „Dark Crystal: The Age of Resistance” had a really high budget, and that is evident, although we don’t know exactly how much it was. So financial reasons could be an argument here, but really? Because HBO’s „Velma” got completely trashed and still received another season. And that’s probably because it’s messed up like a bunch of LGBT negroes tripping on LSD in a meadow. But that’s HBO. Although… Netflix produces „The Witcher.” The series is getting worse ratings, one spin-off was a complete failure, but the corporation doesn’t mind making more spin-offs. So let’s think, is it really about money or ideology? This question may seem strange, but „Dark Crystal” doesn’t have political correctness. It’s a beautiful, spiritual story. On the other hand, in „The Witcher,” we have a complete disregard for the source material and a bisexual Jaskier.

How did the community react to the cancellation of „Dark Crystal”? Well, the fans of the show were not surprised, and one could even say they are accustomed to such a situation. The original film from 1982, which was equally costly and extraordinary, was also considered a flop, but over time, it became a part of cinema history.

Here are a few reactions to the news of the closure of „Dark Crystal: The Age of Resistance”:

https://twitter.com/FreddyInSpace/status/1308142735204012036?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1308142735204012036%7Ctwgr%5E0fe9d81780455bd4acb0531c3c8d6fac08be663d%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=http%3A%2F%2Faleksandra.jursza.net%2F2023%2F06%2F25%2Fkanceluja-dobre-seriale-zdziwieni-cz-3%2F

Of course, fans wouldn’t be fans if they didn’t create petitions – after three years, it has 4,749 signatures out of the intended 5,000. They are slowly increasing, but it seems that anyone who learns about it adds their voice. I would be grateful if you could contribute to this cause as well, although unfortunately, it probably won’t change anything. The petition can be found here.

And although Lisa Henson mentioned that the company will be looking for a way to continue the production, there is currently no news indicating that it will happen. Even if it does continue in the form of books or comics, they will likely not be easily accessible to Polish viewers. Nevertheless, after such a long time, I am still deeply saddened that Netflix canceled „Dark Crystal: The Age of Resistance”. It’s even more disheartening when you see what garbage is supported by corporations.

the opinion of one of the users filmdaily.co

Source:

  1. https://www.newsweek.com/dark-crystal-age-resistance-canceled-netflix-1533480
  2. https://www.radiotimes.com/tv/fantasy/dark-crystal-netflix-cancelled/
  3. https://www.whats-on-netflix.com/news/the-dark-crystal-age-of-resistance-season-2-canceled-at-netflix/
  4. https://filmdaily.co/news/dark-crystal-canceled/
  5. https://www.change.org/p/netflix-save-dark-crystal-age-of-resistance-3bf66359-ee73-4361-ab12-7d686f2a6c45?recruiter=436851934&recruited_by_id=801ea170-95d2-11e5-bf0c-8992f681d89d
  6. https://www.cnet.com/culture/entertainment/netflix-cancels-the-dark-crystal-age-of-resistance-after-one-season/
  7. https://filmdaily.co/news/dark-crystal-canceled/

Kancelują dobre seriale, zdziwieni? [cz. 3]

Jeśli oglądałeś/aś „Dark Crystal: The Age of Resistance” na Netflixie, to prawdopodobnie brak kontynuacji wciąż Cię boli. I nic dziwnego – bo jest to jedno z najpiękniejszych dzieł kinematografii, w dodatku obsypane licznymi nagrodami oraz uznaniem zarówno widzów, jak i krytyków.

Według powszechnej opinii „Dark Crystal: The Age of Resistance” został anulowany przez zbyt wysoki budżet. Z początku firma Henson – często gęsto zajmująca się efektami specjalnymi – chciała zrobić zwyczajny film animowany. Na to Netflix: nie, zrobicie tak, jak oryginał. Z lalkami. Tyle że takie efekty, jakie widzimy w „Dark Crystal: The Age of Resistance” są niezmiernie kosztowne, więc przedstawicielka firmy, Lisa Henson, kazała Netflixowi dodać kolejne zera do budżetu produkcji.

Sęk w tym, że gigant patrzy na ręce twórców – czy budżety i oglądalność idą ze sobą w parze? W przypadku tego projektu chyba coś poszło nie tak. A i tak czekali rok z decyzją na to, czy przedłużyć program, czy nie.

No i widzicie – „Dark Crystal: The Age of Resistance” na Netflixie pojawiło się w 2019. W 2020 przyszła koronkoza i jest przypuszczenie, że niemożliwym byłoby zrealizowanie tak wybitnego, pięknego projektu przestrzegając restrykcji koronkowych. Tak, pamiętajmy, branża filmowa starała się ich przestrzegać, ale to inny temat. Nie mniej, jeśli plandemia miała wpływ na los „Dark Crystal: The Age of Resistance”, to nie jest to jedyny serial, który znajdzie się w tej przykrej grupie.

Przyjrzyjmy się jednak kosztom produkcji, bo to może dać odpowiedź „czy na pewno poszło o budżet”.

Oprócz wybitnych głosów podkładających pod lalki, trzeba było jeszcze wielu osób, które te lalki by zaanimowały. Javier Grillo-Marxuach – producent serialu – stwierdził, że produkcja „Dark Crystal: The Age of Resistance” była jedną z najdłuższych, jeśli chodzi o zdjęcia. I nic dziwnego, w serialu wykorzystano 170 lalek, 75 różnych planów zdjęciowych, przy czym pracowało 83 lalkarzy.

Robi wrażenie?

Sam serial również!

– Cały świat jest bogaty, bo wszystko stworzyliśmy od podstaw – powiedział Louis Leterrier w wywiadzie dla radiotimes.com.

Niestety, w 2020 roku Netflix nie zdecydował się na publikację statystyk względem serialu, więc nie wiemy, o jakich liczbach mówimy.

Ale za to Lisa Henson w sierpniu 2020 zdecydowała się nieco bardziej rozwinąć wypowiedź na temat anulowania serialu. – …obawy związane z COVID-19 są może jeszcze większe, ponieważ mamy tak duże ekipy. To interesujące, ponieważ lubimy mówić, że „Dark Crystal: The Age of Resistance” była największą produkcją kukiełkową w historii. Wygląda delikatnie, wygląda pięknie, ale to niezwykle wielkie przedsięwzięcie. Nie masz pojęcia, oglądając skończony serial, jak duże to było. Aby to tylko ponownie wznowić, to byłoby ogromne zadanie.

Lisa podaje przykład kukły skaczącej z powozu – w wykonaniu aktorskim byłby to zwykły wyczyn kaskaderski, natomiast to nie jest aż tak łatwe, gdy aktorem jest lalka.

Przy pracy nad serialem pracowało ok. 2500 osób, i chociaż zrealizowano dużo projektów, które byłyby wykorzystane w drugim sezonie, na niewiele się to zdało. Według What’s on Netflix, to było jak inwazja nieszczęść na produkcję: – Ostatecznie, z powodu COVID-19, słabych wyników oglądalności według osób z branży, odwołania ze stanowiska osoby odpowiedzialnej za duże wsparcie dla serialu oraz prawdopodobnie wielu innych czynników (głównie finansowych), serial został anulowany.

The Hollywood Reporter w sierpniu 2020 dotarło do informacji, że w Netflixie następuje restrukturyzacja. Chyba wszyscy zdajemy sobie sprawę, z czym to się może wiązać. Niestety, w przypadku branży filmowej może się to wiązać z anulowaniem projektów – co obecnie widzimy na przykładzie Marvela, na przykład (stan na 2023 rok). Skutek? Jeden z głównych CEO firmy, Ted Sarandos, zwolnił Cindy Holland, a na jej stanowisko awansował Beli Bajari. No i wypowiedział się na temat serialu: – Dark Crystal: Age of Resistance był kosztownym rozczarowaniem dla platformy streamingowej.

Bo koszta produkcji nie przekładały się na liczbę widowni.
Oczywiście – firmy mają prawo myśleć o zyskach i inwestycjach, które im się zwrócą. Restrukturyzacja firmy teoretycznie przyniosła pożądane efekty. Ale za anulowanie „Dark Crystal: The Age of Resistance” odpowiada Bela Bajaria, a jej ruchy były dobrze oceniane przez niektórych pracowników Netflixa. – Prawdziwa siła Netflixa nie tkwi w tym, o czym mówimy [np. Stranger Things]; to The Witche, Money Heist, Dark i cała międzynarodowa zawartość – nie w produkcji kolejnego Ozarka. (…).

The Witcher. W tym tkwi prawdziwa siła Netflixa.
Jeśli nie śmiechliście w tym momencie, to serdeczne gratulacje.

Niestety – dla wielu produkcji – opinia społeczności się nie liczy, jeśli chodzi o decyzje w ich sprawie. To z jednej strony nie dziwi; wszak „Dark Crystal: The Age of Resistance” miał naprawdę wysoki budżet i to jest widoczne, choć – nie wiemy, jaki on był. Więc względy finansowe mogą być tu argumentem, ale czyżby? Przecież taka „Velma” od HBO została kompletnie zrugana, a otrzymała kolejny sezon. I to prawdopodobnie dlatego, że jest pojebana jak stado murzynów LGBT hasających po łące, bo się naćpali LSD. Ale to przecież HBO. Choć… Netflix produkuje „The Witcher”. Serial ma coraz gorsze wyniki, jeden spin-off został uznany za totalną porażkę, ale korpo nie przeszkadza to, żeby robić kolejne jego spin-offy. Zastanówmy się zatem, czy naprawdę chodzi o pieniądze, czy o ideologię? To pytanie wydaje się być dziwne, ale w „Dark Crystal” nie ma poprawności politycznej. To jest piękna, uduchowiona historia. Natomiast w „The Witcher” mamy kompletne olanie pierwowzoru i Jaskra, który jest biseksualny.

Jak społeczność zareagowała na anulowanie „Dark Crystal”? Cóż – fani tegoż nie byli zaskoczeni, a nawet można powiedzieć, są przyzwyczajeni do takiego stanu rzeczy. Film z 1982 – który był równie kosztowny i niezwykły – również został uznany za klapę, ale wraz z upływem czasu przeszedł do historii kinematografii.

Oto kilka reakcji na wieść o zamknięciu „Dark Crystal: The Age of Resistance”:

Oczywiście fani nie byliby fanami, gdyby nie stworzyli petycji – po trzech latach ma ona 4,749 z zamierzonych 5000 podpisów. Przybywa ich powoli, ale chyba każdy, kto się o niej dowiaduje, daje swój głos. Będę wdzięczna, jeśli i Wy dołożycie się do tego interesu, choć – niestety – prawdopodobnie to nic nie da. Petycja tutaj.

I choć Lisa Henson powiedziała, że firma będzie szukała jakiegoś sposobu na kontynuację produkcji, to… na razie nie słychać o tym, by ta miała ją mieć. A nawet jeśli stanie się to w postaci książek czy komiksów, to dla polskiego odbiorcy prawdopodobnie te rzeczy nie będą łatwo dostępne. Tak czy inaczej, po tak długim czasie nadal jest mi niezmiernie przykro, że Netflix anulował „Dark Crystal: The Age of Resistance”. I to tym bardziej przykro, gdy widzi się, jakie gówna są wspierane przez korpo.

Opinia jednego z użytkowników filmdaily.co

Źródło:

  1. https://www.newsweek.com/dark-crystal-age-resistance-canceled-netflix-1533480
  2. https://www.radiotimes.com/tv/fantasy/dark-crystal-netflix-cancelled/
  3. https://www.whats-on-netflix.com/news/the-dark-crystal-age-of-resistance-season-2-canceled-at-netflix/
  4. https://filmdaily.co/news/dark-crystal-canceled/
  5. https://www.change.org/p/netflix-save-dark-crystal-age-of-resistance-3bf66359-ee73-4361-ab12-7d686f2a6c45?recruiter=436851934&recruited_by_id=801ea170-95d2-11e5-bf0c-8992f681d89d
  6. https://www.cnet.com/culture/entertainment/netflix-cancels-the-dark-crystal-age-of-resistance-after-one-season/
  7. https://filmdaily.co/news/dark-crystal-canceled/

Kancelują dobre seriale, zdziwieni? [cz.1]

Ostatnio głośno się zrobiło o Amazonie, który skasował kilka dobrych produkcji w imię tych blockbusterowych, super znanych i często gęsto głupich. Na przykład, sezon drugi „Carnival Row” – owszem, mieli producenci problem z koronkozą, ale ogólnie i tak produkcję tworzono w Czechach. Czyli koszty były tańsze, niż w USA. Z jednej strony mnie to ucieszyło, bo nie zobaczymy LGBT w tak pięknym, barwnym świecie, a z drugiej… widać, że musieli kończyć na szybko. Sezon był przez to trochę trudny do oglądania, ale jednak się dało. Z kolei „Wspaniała pani Maisel” miała trochę więcej szczęścia, lecz nie uniknęła problemów wynikających z koronkozy. W momencie jednak, gdy Amazon zaczął inwestować w „Pierścienie Władzy” firma zdecydowała również, że piąty sezon będzie ostatnim. To trochę zepsuło plany scenarzystów, musieli lekko pewne wątki skrócić, inne wywalić, ale mimo wszystko – mieli za sobą cztery dobre sezony. W dodatku ostatni odcinek czwartej serii kończy się tak, że piąty aż się prosił o bycie ostatnim. Cóż – dla widza nic się nie stało, ale gdy przeczytał, że tak dobre seriale zostały usunięte, bo Amazon wolał ładować pieniądze w paździerze, to mógł się zdziwić i wkurzyć. No bo jak to? To za co on płaci?

Tymczasem nie jest tajemnicą, że streaming staje się drugą kablówką, tylko mniej wygodną i trochę może bardziej wkurzającą. Tak czy inaczej, problemy, które teraz dotykają VODy nie są niczym nowym.

Na przykład – kasowanie seriali jest stare jak świat. I to kasowanie nie z powodu słabej oglądalności, a z innych. Na przykład, Straczynski – możecie go kojarzyć z Sense8 – chciał stworzyć wspaniały serial, „Krucjatę”. I nawet powstał prolog, i nawet powstał sezon. No, ale pojawił się pewien problem.

Producenci.

Straczynski jako scenarzysta ma osiągnięcia – wystarczy wejść na jego fanpeja, by się o tym przekonać.

Screen z fanpeja Straczynskiego.

Myślę jednak, że jego największym osiągnięciem jest „Babilon 5” i to widać. To świat, który zebrał tysiące fanów na całym świecie i nie bez przyczyny – po prostu zawiera niesamowite rzeczy w treści. Jasne, wiele dziś nie można wymagać od efektów specjalnych wykonanych w latach 1993-1998, nie mniej: i tak jak na tamte czasy robiły wrażenie. Co więcej, muzyka jest wciąż niesamowita, a problemy, z którymi mają do czynienia bohaterowie są ludzkie.

Po zakończeniu serii było kilka prób spin-offów – stąd filmy, które mają jakiś pomysł, ale praktycznie zostały bez kontynuacji. „Alarm dla Ziemi” jest oceniany jako jeden z lepszych, no i doczekał się kontynuacji w postaci jednego sezonu „Krucjaty”. Awantura w tym serialu polega na tym, że Ziemię zaatakowali Drakhowie – rasa, która ewidentnie lubi rozjebywać inne rasy. Na skutek tego powietrze na Ziemi zostało zatrute, przez co wystąpiła wielka zaraza i Ziemia znalazła się w kwarantannie. Ale żeby nie było tak koszmarnie: naukowcy i inne mądre głowy mają 5 lat na wynalezienie szczepionki, odtrutki. W tym celu misja badawcza udaje się w kosmos, by znaleźć coś, co jednak uratuje ojczystą planetę.

I powiem tak.

Chyba popełniłam błąd, czytając najpierw o serialu. Powód jest piekielnie prosty: czuję, że Straczynski chciał inną historię. Ale z butami do historii weszli producenci i kazali mu dodać nie tylko więcej akcji (to pół biedy), ale również seksu i parę głupot.

Straczynski zrobił tak, jak większość jego protagonistów. Otóż, powiedział producentom: „spierdalajcie”. Dlatego z historii, która była planowana na 5 sezonów, został tylko film i trzynaście odcinków.

Wiecie – ja uważam, że dobrze zrobił. Świat Babilonu 5 nie jest światem, w którym rozpusta i głupota są na porządku dziennym. To uniwersum jest pełne duchowości, niepoprawności politycznej i czegoś takiego, że energie są szanowane. Innymi słowy, sytuacja, w której jedna z bohaterek pieprzy się z kim popadnie w uniwersum Straczynskiego nigdy by nie zaszła.

Niestety, albo stety: prawa do Babilonu 5 ma Warner Bros. Więc może poza jednym filmem (który chyba jest przygotowywany), Straczynski nie bardzo może rozwinąć to uniwersum. I wcale bym się nie zdziwiła, gdyby WB nie chciało, by było rozwijane.

Dlaczego? Odpowiedź prosta – obejrzyjcie „Babilon 5”, a zrozumiecie.

Ostatecznie „Krucjatę” można obczaić w wersji książkowej, w trzech tomach i są to wersje scenariuszy takie, jakie miały być, gdyby WB pozwolił Straczynskiemu robić, co chceta.

W międzyczasie, jak pracowano nad „Krucjatą”, telewizja miała inny projekt SF, który stawał się hitem. Mowa o „Farscape”, znanego w Polsce jako „Ucieczkę w kosmos” i emitowanego przez POLSAT. Dlatego też nikt się nie martwił buntem Straczynskiego. On sam też nie – bo miał pindylion innych propozycji współprac.

W momencie więc, w którym stacja miała rozdany już budżet na rok, „Krucjata” przyciągała głównie fanów „Babilonu 5”, a Straczynski nie chciał robić głupot w swoim uniwersum, rzecz po prostu anulowano, zostawiając sprawę niedokończoną.

Źródła:

  1. https://answer-all.com/miscellaneous/why-was-crusade-cancelled/
  2. https://www.thejasondavis.com/crusade-what-the-hell-happened-vols-2-3-by-j-michael-straczynski-synthetic-worlds-publishing-2023/
  3. http://worldsofjms.com/crusade/cancel.htm
  4. https://groups.google.com/g/rec.arts.sf.tv.babylon5.moderated/c/-WyeQ1H1WXo/m/xDUOLYDN8ZUJ?pli=1

„Teraz wiesz, dlaczego 20 lat później wszyscy tu jesteśmy”

– skomentował moje rozważania jeden z fanów Babilonu 5. Tak, teraz już wiem, dlaczego tyle lat po skończeniu serii – 1997 – ludzie wciąż i wciąż się nią zachwycają. I łakną nowych rzeczy. I mimo że oglądali już, to wciąż do Babilonu 5 wracają. A ja nie wiem, co powiedzieć. Zwyczajna recenzja nie wchodzi w grę.

Sezon 1

Zaczyna się normalnie – jest sobie stacja, są sobie przygody, jest ekipa, a my wlepiamy ślepia, by poznać ich losy. Kiedy wszystko się zaczyna, w naszym uniwersum jest rok 1993. W ich – 2167/8, już nie pamiętam. Ale to nie ma wielkiego znaczenia, bo widz wchodzi w przyszłość, gdzie istnieje sobie stacja, która ma na celu zjednoczyć całą galaktykę, by mogła ona funkcjonować pokojowo. To takie marzenie ludzkości po wyniszczającej wojnie ziemsko-minbarskiej.

Poznajemy Sinclaira, poznajemy Ivanową, Garibaldiego i parę jeszcze innych postaci, które mniej lub bardziej wpiszą się w historię Babilonu 5. Początkowo nie lubiłam kapitana – Sinclaira właśnie – bo wydawał mi się taki miałki, papierowy, bez charakteru, idealny. Męska Mary Sue. Dopiero jego odejście sprawiło, że Sinclair stał się czymś ciekawszym. Ale pierwszy sezon ma wady swoich czasów. Odcinek – przygoda, i tyle. Co prawda Straczynskiemu zależało na tym, by widz jednocześnie wiedział, o co chodzi, i jednocześnie miał do czynienia z grubszą historią, łączącą wszystkie odcinki w jedną całość. Sezon pierwszy więc to taki rodzaj przewodnika, który wprowadza nas do nieznanego przecież świata science fiction. Poznajemy otoczenie, rasy, a nawet potencjalnych nieprzyjaciół. Tworzy się lekka atmosfera niepokoju. I z perspektywy czasu widać, jak przemiana jednej z Minbari w półczłowieka, w półminbarkę była udanym pomysłem. Jestem ciekawa, na ile to początkowe zamierzenie, a na ile improwizacja, bo aktorka poprosiła o zmianę ubrania, gdyż to co miała wokół głowy robiło jej trochę problemów z włosami. Ale z tego, co wiem, to Straczynski od początku zamierzał mieć nagranych pięć sezonów i był przygotowany na niemal każdą opcję „jeśli aktor zechce zrezygnować”.

Można nie doceniać sezonu pierwszego, bo wydaje się on taki… nijaki? Ale w 1993 efekty specjalne, które oni wtedy zaprezentowali to była jakaś bomba. I to widać. Poza tym, serial od początku ma doskonałą muzykę. Robi to taką robotę, że naprawdę – bez niej serial nie byłby tym, czym jest dziś. Po prostu zachwyca, a ja kilkukrotnie słuchałam w kółko openingu sezonu 4.

No i to, co pokazuje nam serial zaraz na początku to nie tylko różnorodność rasowa, ale również i duchowość. Tak, można się doczepić, że rasa Minbari to taka ezoteryczna stajnia – jedni się dopatrzą w ich symbolice masonów, inni powiedzą, że „ooo, buddyści”, ale sprawa nie jest taka prosta. Minbari z jednej strony jest bardzo uduchowioną rasą, a z drugiej – bardzo niebezpieczną. I wreszcie: WSZYSTKIE RASY mają duchowość! I to widać pięknie, gdy się ogląda wszystkie sezony. Tak, nawet takie głupie (?) Centauri nie jest pozbawione duchowości.

Sezon 2

Akcja zaczyna się rozkręcać, ale w tej chwili pamiętam tylko tyle, że od połowy drugiego sezonu to jest jazda bez trzymanki. Serial po prostu układa wszystkie klocki pod to, by w trzecim i czwartym sezonie wybuchnąć i to w sposób spektakularny. Ale ogólnie – dobrze się to ogląda, bo dużo się dzieje.

Sezon 3 i 4

Jeżeli chcecie zobaczyć niesamowite bitwy w kosmosie, to włączcie te sezony. Prawdopodobnie z seriali z tamtego czasu nie zobaczycie lepszych bitew. Dorównywać może już tylko „Battlestar Galactica”, a i tak widać, że nie byłoby „Battlestar Galactica”, gdyby nie Babilon 5. Nie mogłam się oderwać. Coś niesamowitego.

Sezon 5

Sezon piąty jest krytykowany – ale postawmy sobie sprawę jasno: jeśli tak ma wyglądać słabszy sezon, to życzę wszystkim serialom, by miały tak słabe sezony!

I z jednej strony – wszystkie wojny się skończyły, więc o czym tu opowiadać? Ale stacja Babilon 5 jest, wciąż jest w kosmosie, między gwiazdami i czeka na gości. A sojusz międzyplanetarny to jeszcze malutkie dziecko, któremu trzeba pomóc, przejść przez pierwsze przeciwności. I mamy tu taki trochę powrót do trybu „jeden odcinek, jedna przygoda”, ale to nie przeszkadza. Chcemy zobaczyć dalsze losy bohaterów.

To, co zrobiono z Londo Mollarim było wybitne.
16 odcinek był wybitny.
A opowieść o Lennierze… och, to było coś.

Ten sezon bardzo mocno pokazuje duchowość. Niektóre z treści są tak głębokie, że och. Oczywiście, zawiera mroczniejsze warstwy, ale bardziej pod kątem czarnego humoru. I tragedii greckiej.

W ogóle dużo tu poczucia humoru i to jest bardzo dobre rozwiązanie, bo trochę schodzi z widza to napięcie, które wytworzyło się w poprzednich sezonach.

Trzeba też pamiętać o kilku rzeczach. Ostatni odcinek serialu miał iść w sezonie czwartym, ale w ostatniej chwili stacja zdecydowała się na sezon piąty. I chwała im za to, bo historia godnie się skończyła.

Warto też pamiętać, że mimo wszystko były wąty między Straczynskim (scenarzystą), a producentami o budżet. Za dużo szło na serial, co dziś wydaje się śmieszne. Jak to za dużo? Przecież seriale są dotowane jak filmy pełnometrażowe! Ano, właśnie – takie to były czasy.

Dodatkowo, jakiś geniusz z firmy sprzątającej wyrzucił projekt piątego sezonu, bo myślał, że już niepotrzebny. Straczynski więc musiał niejako od nowa go pisać, odtwarzać. Stąd może się brać kilka niedoróbek, nieścisłości, ale okej, to jest okej. Nic nie jest doskonałe.

I ja nie wiem.

Ostatni odcinek był tak ckliwy, jechał na takich znanych wszystkim kliszach, a i tak płakałam. I po seansie czułam w sobie autentyczną ciszę. Jakby już nic nie było do opowiedzenia, jakby cisza znaczyła, jak bardzo zajebisty jest to serial.

I… chyba dam sobie odsapnąć jeszcze chwilę, no i stworzę dwa teksty. Z grubymi spojlerami.

I nie będę się rozdrabniać na treści duchowe – ponieważ niemal każdy odcinek ma je. I poczucie humoru także, bo twórcy potrafią się nabijać z duchowości.

To było piękne przeżycie. Chciałabym przejść przez nie jeszcze raz, ale to niemożliwe. Po prostu, kto pierwszy raz wejdzie na pokład Babilonu 5, ten już na zawsze się z nim łączy. Bo jest taki niesamowity.

Dziękuję.

I za to, że przeczytałeś/aś ten tekst, i dziękuję dla twórców – bo bez nich ta historia byłaby niczym.

Babylon 5 – recenzja i analiza

Kiedy włączasz pilot serialu „Babylon 5” dostajesz coś, co obecnie bliskie jest kinie klasy C. Niestety, fabularnie nie jest za ciekawie, ale przynajmniej poznajemy środowisko. A tu już jest lepiej.

Babylon 5 to stacja kosmiczna, na której wszystkie rasy świata mogą ze sobą współpracować w różnych konfiguracjach. Celem tego projektu był światowy pokój, ponieważ ostatnia wojna wszystkich – a właściwie wszystkie pięć federacji – wykończyła i to ostro.

Przyznajcie, idea zacna, ale poważne science fiction, jakim jest Babylon 5 to nie naiwna bajeczka dla dzieci. Dlatego nie zawsze jest bezpiecznie, a im dalej w głąb serii, tym bardziej konflikty, interesy poszczególnych ras się uwidaczniają.

Pierwszy sezon jest prowadzony standardowo – jeden epizod, jeden motyw. W akcji obserwujemy kilka postaci i muszę przyznać, że najbardziej papierową z nich był komendant Sinclair. Co prawda, ten ma ciekawą historię, ale już z osobowością coś nie wyszło. Tak czy inaczej, znacznie lepsze charaktery mają Garibaldi – szef ochrony – i porucznik, która pilnuje sterowni, Ivanowa. Tak, tak, tak! Nazwisko nieprzypadkowe, ponieważ jest ona Rosjanką i bardzo podkreśla cechy tychże, na przykład: „kiedy mamy zrobić coś głupiego, uświadamiamy sobie, dlaczego tego nie robić”. Im późniejsze odcinki, tym humor jest lepszy, a humorystyczny wątek dotyczy głównie rasy Centauri.

Mam wrażenie, że jest tu założenie, iż wszystkie rasy posiadają duchowość. Brzmi jak oczywista oczywistość, ale jednak trzeba spojrzeć prawdzie w oczy: wszyscy oni potrafią być bardzo brutalni w razie potrzeby, a w przypadku niektórych historia jest historią podboju wszechświata.

Serial posiada rewelacyjną muzykę i efekty specjalne – ale o nich opowiem w osobnym tekście. Przez swoje lata był nagradzany, lecz niestety, trochę Star Trek prześcignął popularnością. Zresztą, temat Star Treka również jest tematem na oddzielny wpis, bo łączy się to z pewnym skandalem.

Oficjalnie oświadczam, że jestem fanką Babylonu 5.

Drugi sezon zaczęłam niefortunnie, bo od drugiego odcinka, ale był tak ciekawy, że postanowiłam nie wracać do pierwszego.

Minbari to rasa obcych. Oni są specyficzni, ponieważ przedstawiają sobą nie tylko bardzo zaawansowaną technologię, przewyższającą wszystkich o kilka tysięcy lat rozwoju, ale także i bardzo wysoką świadomość. Jak się teraz to ogląda, to to widać.

Minbari prowadziło z Ziemianami wojnę i wygrywało, ale w pewnym momencie poddało się. Wszystko przez Sincaira i to jest naprawdę skomplikowana kwestia, która nie jest wyjaśniona w pierwszym sezonie, dlatego na razie będę o niej milczała.

Dobrze, ponieważ chcę sama odkrywać różne smaczki, przejdę teraz do cytatów.

Taka refleksja mnie nawiedziła: chyba będę musiała na bieżąco pisać, który odcinek jest jaki, ponieważ każdy sezon liczy sobie ok. 22 odcinki. Przyznajcie, to sporo. Nie mniej: odcinek 21 pierwszego sezonu jest chyba najlepszy. Poniżej spojlery, więc jeśli macie zamiar nadrobić serial, to możecie już wyłączyć stronę.

Są tu trzy wątki, a każdy z nich jest dobry. Jeden to sprawa humorystyczna, drugi natomiast to wątek znachorki, która nielegalnie leczy na stacji. I wiecie, co? Zagryzałam opuszki palców w oczekiwaniu na finał tej sprawy: czy będzie tu zwyczajna propaganda lekarzy?

Propaganda czyli – tylko lekarze wiedzą najlepiej.

Okazało się jednak, że nie. Lekarz, który we wcześniejszym odcinku wsławił się zbyt wybujałym ego sprawdził, czy znachorka szkodzi swoim pacjentom. Miał nawet takie założenie: „musimy tylko udowodnić, że choroby pacjentów wracają”. Bo oczywiście – znachorka ich leczyła tak, że ci nie odczuwali żadnych komplikacji chorobowych. Robiła to przez urządzenie obcych.

Okazało się jednak, że znachorka faktycznie i prawdziwie leczy. W tym momencie krzyknęłam jobczo: „yes! yes! yes!”. A potem się okazało, że przez tę maszynę przesyła swoją energię pacjentowi.

Jakby tego było mało, trzeci wątek dotyczy seryjnego mordercy. Jak myślicie, w jaki sposób go przedstawiono? Także znakomicie. Telepatka sprawdziła jego umysł i okazał się on typowym dla pojebanego gościa, który zabija. W sensie, chwalił się swoimi morderstwami i opowiadał, że zabijał niezliczone żywoty. Psychiatria i psychologia w tym momencie dają kciuk w górę, bo stwierdzają, że to jest bardzo prawdopodobna wizja.

Dobrze, idę oglądać dalej, bo umieram z ciekawości.

[TV HYPNOSIS] Why Blue Beam when a television is enough?

„What happened that made us snap out of it?” asked the Californian, and her partner replied, „We got rid of two tv’s (…). We haven’t had them for three years now.” „Well, you know, our brains were freed. And we realized that (…) something is going on,” the woman summed up.

What do you think they observed when they threw the boxes away? Of course, we’re talking about the pandemic, so they observed panicked, scared people who were only thinking about how to survive during this madness. For details, I refer you to them.

In general, the case of the Californian and her partner is an example of how television influences the mind. And in this text, I will talk about the causes.

The subconscious mind doesn’t differentiate between truth and fiction. Let’s take a simple example: you imagine something. Why do you think imagining the sound of waves or trees rustling works? Because the subconscious mind perceives it as truth. It doesn’t judge; it absorbs everything that comes its way, like a sponge happily soaking up water from the shower.

At this point, one should ask the question: wait, if that’s the case, then isn’t what we see on the screen, what we hear on the radio also being absorbed by the sponge?

„It is!”

„Television is one of the most effective hypnotic tools,” believes Hanan Parvez, a psychologist.

„Your psyche is constantly being shaped by various information you receive from your environment, including television,” writes Hanan Parvez on his blog.

You might argue, well then, everything programs us, starting from school, events in the neighborhood, and ending with reading books. Television doesn’t have to be as bad as you paint it because the form doesn’t matter.

Well, it does matter.

Television is a screen, but the question is: how is it constructed? The television set contains a certain mechanism with a hoop that causes the flickering of the image. More about this in the next text, but for now, let’s see how all of this affects the mind.

Well, it simply induces a state of hypnotic trance. How quickly? Within a few seconds. It puts the brain waves into the alpha state, which is a meditative/deep relaxation state. Do you feel drowsy while watching? If so, well done, you are entering the alpha state, and the content is seeping into your subconscious sponge.

„In this trance state, your subconscious mind becomes highly susceptible to suggestions, and all the information you receive from television becomes part of your memory reservoir,” claims Parvez.

But it doesn’t end there. „Since beliefs are nothing but memories, this information tends to change your beliefs or create new ones when it reaches your subconscious mind.”

In other words, when you’re watching something, YOU ARE BEING PROGRAMMED.

Moreover, let’s note that all the content on television is referred to as programming. If it didn’t influence our brains and our subconscious, would it be called that?

All the above definitions come from the PWN Dictionary.

I am not a hypocrite who, on the one hand, says that television has a powerful influence on the mind and yet watches it herself. Well, I don’t watch the news. Besides, a certain well-known Mr. Carlson also doesn’t watch them. It may seem unbelievable, but that’s how it is. And why? Because he is well aware of what that mush does to the mind, and he talks about it in one of his guest programs. He doesn’t follow TV series, I do. That still doesn’t make me a hypocrite.

The whole issue boils down to awareness. If you become aware of the cause of a disease, the disease disappears or transforms. The same goes for processing the information we constantly receive. If we know that something is a hidden agenda, for example, we don’t surrender to it.

Currently, fewer and fewer people have televisions in their homes, but it creates a new problem for the proponents of certain agendas. People, by using the Internet, enclose themselves in a beautiful information bubble, and moreover, they are able to independently choose the information that reaches them.

How to prevent a lack of influence on the delinquent’s brain?

Very simply, let’s create an epidemic. Let all programs contain information like: global warming is the result of CO2, every family must have a homosexual, and you can only recover by surrendering your life to a doctor, and so on.

Then, the person will have no choice. Who would choose not to watch amazing stories?

Tucker.

Once again.

„The natural consequence of the hypnotic state is the suspension of conscious filters and the inability to critically analyze the information you receive,” says Parvez. „(…) while watching television, you don’t have the opportunity to think because information constantly bombards your mind. You don’t have time to process what you’re watching.”

But on the computer, you do. At any moment, you can press play or stop.

„Your conscious mind is switched off, and the information you receive becomes part of your belief system,” Parvez continues.

So, Californian and her partner not only saw the chaos surrounding the pandemic, they saw people intoxicated. By what? Other people’s thoughts. Those people were so heavily intoxicated that they didn’t stand a chance to stop and reflect.

Parvez poses a very important question: how many times have you done something just because you saw someone doing it on television?

And it’s not just about cooking or cleaning.

Parvez believes that our entire childhood is a period of hypnosis. No, not just because a child watches television and nothing else. Mainly because a young person learns through patterns observed in adults and other people. Of course, it’s a matter of awareness. In some individuals, there is no moment or desire to question what adults do during early childhood, while others have difficult questions that adults cannot answer.

And although there has been a lot from Parvez, I will quote him once again.

„Every day, millions of people are programmed by what they watch on television. They may not try to jump off a balcony, but their lives are a good reflection of what they see on the screen. Find out what television programs a person watches, and you will learn a lot about who they are. Millions of people try to live fictional lives they see in movies, many identify with their favorite celebrities and imitate them, and an countless number accept versions of reality presented to them by news channels.”

big mouth

Podczas gdy Europa i reszta zachodniego świata świętowała Nowy Rok, Korea Południowa miała rozdanie nagród filmowych w swoich serialach. Wygrała produkcja Disneya, „Big Mouth”. Ta informacja jest o tyle ważna, że to ona trzymała mnie przy tej produkcji.

– Ale zaraz, przecież wygrała! – krzyknie ktoś.

No więc albo się starzeję, albo po prostu dramy koreańskie już idą w taką słabiznę, że trudno być zadowolonym. Ale do brzegu.

„Big Mouth” to pseudonim najbogatszego przestępcy w Gucheonie, mieście bardzo bogatym, którym zarządza Forum Siedem Rzek. Generalnie facet jest oszustem prowadzącym imperium na przykład narkotykowe.

Pewnego jednak dnia niekompetentny adwokat-bankrut zostaje wrobiony w bycie „Big Mouthem”. Trafia więc do więzienia, a jego żona rozpoczyna walkę o niego.

Drama składa się z szesnastu odcinków i jest nierówna.

O ile pierwszy odcinek był przeciętny, o tyle drugi pozamiatał. To, jak pokazali Parka Changa, który musi się odnaleźć w więzieniu jest mistrzowskim pokazem. I wszystko byłoby fajnie, gdyby nie to, że wątek bycia w tym środowisku jest trochę przydługi. Dobra, może ktoś, kto lubi więzienne klimaty doceni to, ale no… nie oszukujmy się – mogło się więcej dziać, można było skrócić serial o parę scen. I ja rozumiem, że trzeba i pokazać sytuację okej, ale… no właśnie, ale – są jeszcze inne wątki, które mogłyby być nieco bardziej rozbudowane. No, marudzę, ale od czwartego czy piątego odcinka czułam się bardzo zniechęcona i to na tyle, że zastanawiałam się nad przerwaniem tej „durnoty”. Nie mniej myśl „ej, to jest drama roku 2022, to musi być dobre”.

I szczerze?

Mniej więcej od ósmego odcinka, może ciut wcześniej rzeczywiście zaczyna się dziać o wiele ciekawiej. Niestety, nadal nie jest to najlepsza drama, jaką widziałam, nie mniej może to efekt mojego starzenia się xD.

Drama ma przynajmniej kilka atutów – o tym poniżej.

😍 Muzyka to oczywiście jest sztos, ponieważ jest dobra, a nawet bardzo dobra, ale przede wszystkim widać, że sceny są prawie że dopasowane w idealny sposób do niej. Rzeczywiście tworzy klimat, a to soundtrack: https://www.youtube.com/watch?v=rIBd2kPtYWQ…

🥰 Bardzo silna, kobieca postać – żona Parka, Mi Ho. Jest ona chyba jedną z najwyrazistszych osób w tym filmie, wyraźnie w męskiej energii.

😍 Nie da się ukryć, że akurat przemiany bohaterów są tu świetnie rozegrane, nawet powiedziałabym „z dobrego na złego” i „złego na dobrego”, tak jakby twórcy się zupełnie bawili widzem i ogrywali go w go. Przede wszystkim naszego Parka poznajemy jako totalnego nieudacznika, miękkiego i słabego mężczyznę. I jego przemiana w silnego mężczyznę jest fenomenalna i dość prawdopodobna. Trochę gorzej jest z Mi Ho, która właściwie od początku się nim opiekuje i zawsze jest twarda. Właściwie to ona nie tyle przeżywa przemianę, ile staje się uczestnikiem swoistego dramatu, który jej dotyczy. Jeśli jesteście fanami k-dram, to sorry za spojler. Natomiast wracając do innych bohaterów, podobają mi się niektóre nieoczywistości, zwłaszcza w kontekście tego, kto kim jest „Big Mouthem”, bo oczywiście nikt nie zna jego prawdziwej tożsamości.

😍 Samo rozszyfrowywanie tego, kto jest „Big Mouthem” jest bardzo ciekawe, bo kandydatów jest sporo, a prawdziwy – tylko jeden. I nasz nieszczęsny Park, żeby wyjść z więzienia musi nakryć tego jedynego, prawdziwego. W pewnym momencie oglądania po prostu przestałam myśleć nad tym wątkiem – bo już wprowadzali tak wiele możliwości, że wolałam dać wolną rękę scenarzystom. Czy opcja, którą wybrali była najlepsza? Trudno powiedzieć, ostatecznie mogę stwierdzić, że wszystkie wydają się równie ciekawe.

🥰 Walka dobra i zła… jak zawsze pojawia się ten wątek w dramach. I powiem Wam, że albo ja się starzeję… dobra, tu twórcy prowadzą swoistą grę z widzem. I teraz nie wiem, czy Wam to spojlerować, czy nie XD, bo z jednej strony dramy są w ciul przewidywalne, a z drugiej – no właśnie z tym twórcy się bawili! Bawili się z tym, że widz zechce przewidzieć „e, 14 odcinek, ona już powinna umierać, już przeciwnik Parka powinien być spanikowany”, a tu figa z makiem. Moim zdaniem zakończenie jest rewelacyjne.

🤣 I ja nie wiem, czy to jest kulturowe podłoże, czy po prostu nie chciało im się pracować z kolejnym aktorem. Bo zauważcie, że w k-dramach bardzo często jest tak, że „znali się, ale i tak prokurator/adwokat poprowadzi jego/jej sprawę”. No sorry, śmiech na sali. I ja rozumiem, film to nie jest rzeczywistość, ale serio? Odrobinkę więcej realności dodałoby więcej smaczku. Tak na przykład sceny w restauracjach… najczęściej pustych restauracjach, najwyżej z jedną osobą dla pozoru. I niby można powiedzieć „ale jest dzień, wszyscy w pracy”, ale serio? Nikt nie pracuje zdalnie? Dobra, czepiam się, to drama, nie ma ona budżetu za 100 milionów won. Za to jeśli ktoś jest przewrażliwiony na punkcie „programowania związanego z chorobami”, to pewne tutejsze motywy mogą mu się nie spodobać. Na przykład – więźniowie dostają zastrzyk przeciw grypie. WTF? SERIO? Aaaa, no tak, Korea Południowa i wszystko jasne. Tam oczywiście ekipy filmowe wciąż noszą maseczki. Ale zaczęłam się zastanawiać nad jedną rzeczą. Bo w tej dramie jest pokazane, że „w mieście jest o 40% więcej zachorowań na raka, niż gdzie indziej”. I można włożyć ten motyw w zupełną fikcję – wszak nawet serial nam zaznacza, że to historia fikcyjna. Ale po pierwsze, to że zaznacza może znaczyć, że czymś się inspirowali. Po drugie, w swoich dramach Koreańczycy bardzo mocno opowiadają o swoich społecznych zazwyczaj problemach. Czyżby więc tamtejsza zachorowalność była niepokojąca?

„Big Mouth” możecie znaleźć na Disney+ pod tytułem „Gaduła”. I o ile w kontekście językowym wyrażenia te znaczą mniej więcej to samo, to jednak… jakoś polski tytuł mi tu wybitnie nie pasował, zwłaszcza w kontekście samego tłumaczenia w serialu. Otóż, przez kilka pierwszych odcinków można mieć lektora, ale potem są napisy. I w obu przypadkach nie mamy „Gaduły” (albo w pierwszym odcinku nie mogli się zdecydować, co wybrać – Big Mouth czy Gadułę), tylko „Big Moutha”. Jednak jeśli weźmiemy napisy, to zobaczymy, że niektórych kwestii brakuje, a pewne zdania są bardzo niestarannie – żeby nie powiedzieć a’la translator – naszykowane. No cóż, da się oglądać? Da.

Ostatecznie „Big Mouth” otrzymuje ode mnie 8/10 serduszek. Myślałam o siódemce, ale… to nie jest najlepsza drama, jaką oglądałam, nie mniej ma na tyle ciekawe rozwiązania fabularne, że dam jej ósemkę, więc ostatecznie polecam 😉.

wszystko wszędzie naraz

Wow, ten film jest taki, że wolisz obejrzeć, niż mówić o nim. Mam takie poczucie, że słowa tu nie są potrzebne, a chcę przecież Wam napisać recenzję.

„Wszędzie wszystko naraz” stał się jednym z hitów 2022 – i od razu, jak wszedł do kin było czuć, że to jest coś zajebistego. I teraz obraz zbiera laury, m.in. na Złotych Globach, gdzie dostał dwie nagrody, m.in. dla Michelle Yeoh jako aktorki i Key Huy Quan za najlepszego aktora drugoplanowego. W pełni zasłużenie.

Fabuły filmu w prosty sposób nie da się opowiedzieć, ponieważ… wszystko dzieje się wszędzie naraz. Jest to jednak fenomenalny obraz, w którym są aż cztery warstwy. Pierwsza – to ta, co widać na ekranie, fabularnie. Druga – mamy wątek fizyki kwantowej, bo to jest opowieść o multiwersach. Otóż, pewnego dnia Evelyn dowiaduje się, że świat jest w niebezpieczeństwie, a ona jest jedyną z wersji jej samej, która może go ocalić. Trzecia – i tutaj chyba jest to, co większość chyba ludzi dostrzega w tym filmie: „poczucie braku sensu”. Owszem, jest to ważny wątek, bo niemal wszyscy bohaterowie taki brak sensu w sobie posiadają i nie bardzo wiedzą, co z tym zrobić. I wreszcie czwarta odsłona to niesamowita wędrówka człowieka jako człowieka. To jest film o matczynej więzi, o wzajemnym wspieraniu się w rodzinie. Uch, słowa tego nie wyrażą, a nie chcę zdradzać zbyt wiele.

Po prostu obejrzyjcie, bo wydaje mi się, że „Wszędzie wszystko naraz” jest filmem, który na to zasługuje. Nawet w ciemno. Produkcja dostępna na Amazon Prime.

kara para ask

12 marca 2014 (środa) stacja ATV w Turcji nadała pierwszy odcinek „Kara Para Ask”. Serial ten ma 54 odcinki tureckie (jeden to ok. 3h), czyli 164 epizodów godzinnych i w takim formacie znajduje się na Netflixie.

A ja znajduję się na piątym odcinku i powoli, baaaardzo powoli zaczynam wymiękać, ponieważ… tak, jest to typowa telenowela turecka. Czego ja się spodziewałam?

A nie – przepraszam.

„Kara Para Ask” w swoim czasie – a serial trwał do 15 lipca 2015 roku – cieszył się bardzo wysoką oglądalnością i był chwalony przez krytyków.

Tak – aktorka, którą widzicie na zdjęciu to Nebahat Cehre, u nas znana przede wszystkim ze „Wspaniałego stulecia”.

Ale to nie ona gra główną rolę, bo w tę wcieliła się Tuba Buyukustun.

Pewnego dnia Elif (Tuba) wraca z Rzymu do Turcji. Na trochę. I wszystko wydaje się w porządku, dopóki policja nie znajduje jej ojca z jakąś dziewczyną – oboje są martwi.

Dziewczyna z kolei to Sibel, którą gra Hazal Turesan i jest narzeczoną policjanta – Omera (Engin Akyurek).

Pewne zbiegi okoliczności sprawiają, że oboje… no właśnie, przy piątym odcinku jeszcze nie łączą sił, więcej nawet – grają w przeciwnych zespołach.

I tak szczerze mówiąc, ja oglądam serial z jednego prostego powodu – żeby się dowiedzieć, o co chodzi jednemu złolowi. Ale… wiem doskonale, że to serial turecki. Czy uduchowiony?

Trudno powiedzieć – widać tu po prostu tamtejszą kulturę. Pies? Jest. Modlitwy? Są. Ha, i w przypadku modlitw jest o tyle fajnie, że widać różnorodność postaw. U starszych kobiet jest skromność, włącznie z nakryciem głowy, mocno zaznacza się oddzielność ról podczas stypy (kobiety na górze, mężczyźni na dole). U młodych zaś widać niepewność w stylu „eee, jak brzmi ta modlitwa?”.

Co mi się podoba, to w jakiś sposób kobiety są silne – niekoniecznie w męskiej energii, ale są po prostu silne. Natomiast mężczyźni widać, że są w swoim żywiole. Jest takie zaznaczanie „myślałem, że bez pracy i pieniędzy jestem dla ciebie nikim”, na przykład. I oczywiście, kiedy mamy pewnego miłego wujka (haha), który mówi: „dobra, załatwię jej nocleg, pożywienie i pieniądze na studia”, to widzowi z Turcji nie wyda się to „ale fajny człowiek”, tylko wyda się czymś zupełnym naturalnym – bo mężczyźni nawet wg Koranu mają OBOWIĄZEK opiekować się słabszymi od siebie, czyli: kobietami, dziećmi i starszymi ludźmi.

Ale dobra, przejdę teraz do samego serialu, ponieważ najmniej chyba Was interesują sprawy religijne, a bardziej to, czy w ogóle „Kara para ask” prezentuje się dobrze.

Otóż – tak!

Mam wrażenie, że muzyka to bardzo mocna strona produkcji, ale to wrażenie jest niepewne, ponieważ inne wrażenie jest takie, że muzyka większości tureckich produkcji jest bardzo dobra. No, ale specem nie jestem, widziałam ledwie kilka produkcji.

Podoba mi się gra aktorów – i może teatralna miejscami, ale rozumiemy, że to a) telenowela, b) taki styl tych produkcji. Zresztą, same sytuacje są na tyle mocne, że prawdopodobieństwo dość emocjonalnych reakcji jest bardzo wysokie.

A w tym przypadku nikt się nie spodziewa hiszpań… znaczy, romansu między dwoma głównymi bohaterami 🤣. Ale jeśli lubicie romans z dawką kryminalnych wątków, to „Kara para ask” na pewno się Wam spodoba. Tym bardziej, że patrząc po szczegółach, ten serial jest zdobywcą naprawdę wielu nagród. Ja ze swojej strony nie obiecuję, że ostatecznie serial zrecenzuję, ale – na pewno włączę se soundtrack, za który odpowiedzialny jest Togyar Iskli, a który ma 36 utworów. Tutaj link do niego: https://www.youtube.com/watch?v=xTd5Y2kZofw…

PS.: Sorry za nie do końca prawidłową turecką pisownię, rozumiecie chyba, że do jednego tekstu nie będę instalować tureckiej klawiatury.

Dzień dobereł, ja z mądrościami tureckimi. Na screenie serial „Kara para ask” (odcinek 18). I choć na Netflixie serial ten jest dostępny z polskimi napisami, to nie zdecydowano się na tłumaczenie tytułu. Czyżby moda z książek, w której to nie tłumaczy się angielskojęzycznych tytułów, przesunęła się na tureckie seriale? Wygląda na to, że nie, bo gdy wpiszemy w Wujka Google „Kara para ask”, to wykryje nam język marathi. Okazuje się, że na terenie Indii on dominuje, a pisownia wprost nam się wszystkim kojarzy z tym regionem.

OK – Wujcio Googiel przetłumaczył „Kara para ask” jako „kara za pytanie”.

I o ile samo „Kara za pytanie” jest sensowne – w końcu w serialu mamy do czynienia z pindylionem niebezpiecznych dla bohaterów pytań – o tyle ciekawe jest to, że użyto w tytule marathi.

Znaczy, mogę się mylić – nie znam ogólnie wpływów Indii na Turcję.

Ale sam wątek Indii w serialu jeszcze nie wystąpił, mieliśmy dopiero Włochy. I diamenty. A może chodzi o diamenty? W sumie główny wątek – przynajmniej ten, od którego wszystko się zaczyna – to diamenty. Cóż, z geografii miałam zwykle dwóję, a było to 100 lat temu, więc ewentualne informacje na temat indyjskich kopalń diamentów utknęły w jakiejś alternatywnej przestrzeni.

velma sezon 1

Dzień dobereł.

Nie będzie recenzji „Velmy” publikowanej przez HBO. Mało mnie obchodzi to, jak bardzo zasłużeni są twórcy tej animacji i ile czasu zajęło im dogadanie się ze stacją, by zrobić to coś.

– To jest całkiem dobra opowieść. Sądzę, że gdyby zrobili całkiem coś nowego, to mogłoby się udać – pisze jakiś random z USA na profilu o filmach. Czemu tak ogólnie przytaczam? Bo po pierwsze, nie chce mi się szukać w stogu siana. A po drugie – takie opinie się powtarzają przy każdej jednej produkcji, która wykorzystuje daną markę do robienia jakiejś dziwnej story z LGBT.

Wracając do „Velmy”, to jej premiera odbyła się w weekend, albo coś w tym stylu. W każdym razie to nieistotne, gdyż nastąpiła akcja „oceniamy serial na 1 – nieważne, czy widziałeś, czy nie!”. I rzeczywiście, na IMDB widać to wyraźnie, „Velma” wczoraj cieszyła się niesamowitą oceną 1,5.

A teraz przeskakujemy do innej bajki – a w zasadzie do „Wiedźmina” Netflixa. Polacy byli pierwszymi, którzy głośno zaczęli mówić, że skopano twórczość Sapkowskiego. Ale dopiero gdy wydarzyło się to w Amazonie przy „Pierścieniach Władzy”, do ludzi chyba coś dotarło.

Otóż, dotarło to, że stacje chcąc zarobić niszczą swoje wielkie, piękne marki.

W jaki sposób? Tworząc historie z LGBT i przesadną poprawnością polityczną.

I niestety, ale w przypadku „Velmy” WCALE NIE CHODZI O KOLOR SKÓRY. Ale macie tu screen z tej animacji. Ja przetrwałam jakieś 5 minut, po czym wyłączyłam, czując się zmęczona, bardzo zmęczona samym klimatem produkcji.

To, co twórcy nam zaprezentowali to humor typu „Czy leci z nami pilot?” z lat 80′, a nawet gorzej. Dlaczego gorzej? Nie potrafię tego wyjaśnić, ale debilne gagi z filmów z Lesliem Nielsenem w jakiś sposób śmieszyły. Naprawdę, aż czuć było swobodę tej seksualności.

„To jest udawane” – przyszło teraz do mnie.

Czyli robimy gagi, które ludzie już widzieli tysiące razy, w każdej amerykańskiej animacji dla dorosłych. Niestety, jest to tak wtórne, że aż nudne.

A i spróbuj dodać do tego ogólny klimat USA – kraju, który najprawdopodobniej jest chyba najbardziej politycznie poprawnym krajem, jeśli chodzi o treści w kulturze. Nie? Bo mają „Boysów”? Rozumiecie chyba, że „Boysom” udało się tylko dlatego, że z natury są niepoprawni politycznie i ludzie to zaakceptowali? W dodatku było nie było, też można wychwycić te niuanse poprawności politycznej w produkcji. Ale o tym może kiedy indziej, gdy skończę pierwszy sezon.

Widzicie, ludzie są już bardzo zmęczeni.

Ja też, dlatego nie zdziwcie się, jeśli ten profil zamieni się w profil tureckich seriali.