Problem trzech ciał

Mam tyle pytań wobec oryginału: czy syn policjanto-agento-ochroniarza jest gejem? Czy jedna z głównych bohaterek jest Chinką, która za narzeczonego ma Hindusa? Czy… No dobra, dużo netflixowego światka w tym serialu nie ma. Rozmowa o związku między nim a nim trwała niecałą minutę, a inkluzywność rasową można wybaczyć, skoro to science fiction.

Jaja sobie robię z całkiem nieźle zrobionego, przyzwoitego serialu na netflixie. Dupy nie urywa – ale szczerze, to netflix. Wyżej oczko nie będzie stało, niestety.

Na całym świecie naukowcy mają problem. Nic się tu nie zgadza. A przynajmniej w znanej dotychczas fizyce, nawet kwantowej. W dodatku niektórzy z nich albo popełniają samobójstwo, albo przerywają pracę nad projektem. Aż do dnia, gdy ludzkość dowiaduje się, że nie jest sama.

I powiem tak.

Dupy nie urywa – przynajmniej dla fana najwybitniejszych, klasycznych science fiction. I ja wiem, że pewno to kwestia samej powieści, ale twórcy bawią się wątkami tak, by odbiorca cieszył się sprawną akcją. Nie do końca się jednak udaje stworzyć coś nowatorskiego; pod koniec było całkiem przewidywalnie. Ale czy to wada? Cóż… a, powiem Wam. Przez ponad połowę sezonu miałam wrażenie, że to jakaś wariacja na temat „Gry Endera” Carda. Że co, proszę? Nie, no… staram się Wam nie spojlerować 🙂.

Początkowo też miałam wrażenie, że będzie nudnawo – wątek wieloświatòw i wirtualnej gry został przeorany na wszelkie sposoby, ba!, miałam wrażenie, że za późno się zabrali za ekranizację. Koniec końców jednak „Problem trzech ciał” to ładne i wciągające widowisko. Chętnie obejrzę drugi sezon, Netflixie.

Diuna: Part Two

Byłam, widziałam i… nie uznałam tego filmu za arcydzieło. Żeby jednak zrozumieć, co tu zaszło, potrzebujemy przejść się do pierwszej części.

* * *

DIUNA: CZĘŚĆ 1 trwa 2h i 35 minut. Jest zrealizowana w stylistyce masońskiej, ponurej i mrocznej. Psiapsiółka stwierdziła nawet, że ma odczucie, jakby masoni chcieli poprzez te produkcje wysysać z ludzi energię. Maybe. Nie zmienia to faktu, że wnętrza, klimat jest strasznie smutny. No i teraz tak: wejście w historię Diuny dla tych, co nie czytali powieści może być z lekka trudne. A to dlatego, że zarówno Frank Herbert, jak i Denis Villeneuve podzielili powieść na dwa etapy. Tyle że książka może sobie pozwolić na znacznie więcej, niż obraz. Ba – to, co jest nudne w filmie, może być niesamowicie ciekawe w książce i na odwrót. Po prostu trzeba historię dostosować do medium, ale Villeneuve ze scenarzystami (John Spaits, Eric Roth) mieli niezwykle trudne zadanie. „Diuna: część 1” to jest jednak dość statyczna historia, tam się prawie nic nie dzieje i może w bardzo łatwy sposób znużyć. Mało tego – co w książce mieliśmy wyjaśniane na bieżąco, wprowadzane nowe rzeczy, to w filmie trzeba utrzymać jakieś tempo, by akcja się posuwała, dlatego wiele spraw nie zostaje wyjaśnionych. Potrafię sobie wyobrazić, jak musiał się męczyć widz bez znajomości pierwowzoru. Straszne, ale dla tej historii KONIECZNE. Akcja rozwija się tu powoli, bo jednak tak się działo w powieści. Jedno powiem – popłakałam się, jak Paul tracił wszystko. I tak, przepraszam za spojlery, ale książkę czytałam 4x i mam wrażenie, że muszę ją jeszcze raz obczaić, bo niewiele pamiętam wydarzeń, głównie emocje… W trakcie seansu zastanawiałam się, czy ten świat nie mógłby być ładniejszy? Niby wiem, że SF wymaga mroczności, ale szczerze – „Babylon 5” udowadnia, że nie musi być mroczno jak w dupie Eskimosa.

I teraz tak. Pamiętacie aferę o płeć naczelnego geologa, człeka nadzorującego zmiany, doktora Lieta Kynesa (Sharon Duncan-Brewster)? Zastanawiałam się, czy ta zmiana była potrzebna i doszłam do wniosku, że nie. Chodzi o to, że przedstawiono nam MĘSKI ARCHETYP w żeńskim wydaniu. Poza tym jest to chyba jedyne multi-kulti w „Diunie 1”.

No dobra, czas na „Diunę 2”.

DIUNA: PART TWO

Panie i Panowie, oto film prawie perfekcyjny, doskonały. Prawie – to o tym za chwilę. Ale najpierw wymienię rzeczy, które są perfekcyjne:

– efekty specjalne,

– muzyka (Hans Zimmer),

– kolorystyka,

– choreografia walk, bitew,

– dostosowanie dźwięku do tego, co widzimy.

Reżyseria jest znakomita, widać perfekcję w każdym calu, obraz po prostu ZACHWYCA. Jednakże, fabularnie coś tu się dzieje takiego, że po wyjściu z seansu NIE CZUŁAM, że to jest arcydzieło. Jasne, znakomicie zrealizowany film i to z sercem – to tak. Ale arcydzieło? No nie, czegoś brakuje. „Diuna 2” operuje zmianami i skrótami fabularnymi, a i tak zajmuje 3h. I jasne, twórcy sobie poradzili z tak rozgałęzioną historią, ale… Są dwie rzeczy, z których nie jestem zadowolona.

TYLKO DWIE.

Po pierwsze – Chanii. W książce ta dziewczyna była ciepła, brała los taki, jakim on jest i przede wszystkim była całym sercem oddana Paulowi. NIE ROBIŁA fochów o to, że ludzie biorą go za Mesjasza. Nie robiła w ogóle mu żadnych wielkich awantur. Ogólnie to – film a książka to jak noc i dzień. W książce mamy miłą, sympatyczną i młodą bohaterkę, którą da się lubić i której Paul wyjaśnia w końcówce podstawową rzecz związaną z Irulaną. Natomiast w filmie widzimy foch za fochem, jakby Chani miała 15 lat i miała mentalność emo nastolatki z naszego świata, bo o wszystko się obraża. SERIO? Kurwa, serio? Mam niezbite wrażenie (a komentarze innych recenzentów mnie w tym zdaniu utwierdzają), że tu wcale nie chodziło o pokazanie siły bohaterki. Bo powiedzmy sobie szczerze: KOBIETY W DIUNIE SĄ PRZEKOZACKIE. To bardzo silne jednostki, czy tego chcemy, czy nie. I tak, u Franka Herberta to widać, a nie odwoływał się za specjalnie do multi-kulti. Ani Jessica, ani Chani nie potrzebowały tęcz, by być silnymi kobietami. Tu natomiast, w filmie, mamy sytuację, gdzie bohaterka JEDZIE NA WKURWIE. I z takim wrażeniem film nas zostawia. To jest tak, jakby chcieli nam władować do głów, że to jest ok, że takie zachowania są prawidłowe i tak mamy się zachowywać. Why? Przecież Chani żyje w bardzo trudnych warunkach, dlaczego miałaby robić dramy o byle gówno? Ale wtem trafiam na tekst o sile kobiet w kinie.

Trzymajcie się.

Jak podaje portal ppe.pl: Zendaya i Pugh mówią o „sile i wzmocnieniu roli kobiet”, of course w sequelu. Ale sam tytuł jakby nawołuje do tego, że w kinie regularnie wzmacnia się rolę kobiet, kosztem mężczyzn. I chyba nawet gdzieś to czytałam, ale przyjrzyjmy się, o czym mówią te dwie panie.

A nie, najpierw facet.

Villeneuve: Chani jest wiernym odzwierciedleniem wizji Herberta.

Serio?

Zendaya: – Dla mnie są to silne postacie. Coś, w co możesz się wgryźć, być zdezorientowany ich decyzjami i później o tym dyskutować.

Silna emo nastolatka, najwyraźniej.

Pugh: – Musimy podziękować Denisowi, który nie tylko ufał nam jako aktorom, ale także walczył o historie kobiet, które znalazły się w filmie. Możemy zagrać je idealnie, a wszystko dzięki genialnemu scenariuszowi, który został napisany.

Cały artykuł – a zapewne nie on jeden – brzmi jak akcja promocyjna jakiejś agendy. A może jestem zbyt przewrażliwiona? Może po prostu skróty w „Diunie 2” były potrzebne, a olanie partnerki przez Paula jest w porządku?

Nie, to nie jest w porządku.

A skoro masoni skonstruowali ten film (bądź co bądź w wielu aspektach perfekcyjny), to na pewno nie mają czystych zamiarów wobec odbiorców.

Druga rzecz – ale o tym będą wiedzieć tylko ci, co czytali powieść – film wykreśla pewną, BARDZO wzruszającą scenę na końcu, gdzie występował imperator (Christopher Walken). Szkoda, bo to byłaby niezwykle wzruszająca scena, ale sam obraz trwa trzy godziny, więc cięcia jakieś musiały być i rozumiem ten wybór i powody wszelkich skrótów. No, ale jednak niedosyt został.

A i przy okazji – Chamalet okrzepł trochę w aktorstwie, gra jakby dojrzalej, ale problem w tym, że nie wiadomo, co on tak naprawdę ma ZAGRAĆ, bo akcja zapierdala jak błyskawica i nie ma czasu na rozczulanie się.

Ale idźcie do kina i się przekonajcie sami, czy warto było. I koniecznie miejcie za sobą albo powieść, albo jedynkę, bo inaczej ni w ząb nie zrozumiecie awantury.

hell or high water

„To nie jest kraj dla starych ludzi” na początku było powieścią Cormaca McCarthy’ego, a sposób adaptacji tego dzieła został doceniony przez Oskary, bo zgarnął on 4 statuetki (najlepszy film, aktor Javier Bardem, reżyseria, adaptowany scenariusz). I cóż mogę powiedzieć: historia zdecydowanie bardziej się trzymała kupy, niż „Barton Fink”. Choć nazwanie „To nie jest kraj dla starych ludzi” filmem porąbanym jest trochę na wyrost, bo moim zdaniem mamy tu do czynienia jedynie z prozą życia.

Llewelyn Moss (Josh Brolin) znajduje kupę szmalu w okolicznościach niezbyt łagodnych i raczej niezbyt uczciwych, bo na pierwszy rzut oka widać porachunki gangów. Decyduje się jednak wziąć skarb i przez to wplątuje się w niebezpieczną intrygę. Zaczyna go szukać psychopata, Anton Chigurh (Javier Bardem), a swoje trzy grosze dodaje szeryf Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones).

Myliłby się ktoś, kto stwierdza, że w tym filmie bardzo dużo się dzieje. Dużo – owszem, głównie w pierwszych trzydziestu minutach, które wyglądają trochę jak w powiedzeniu „najpierw wybuch, potem więcej akcji”*. To jest niezły zabieg, by wciągnąć widza w swoje sidła, bo widać, że film płynie i ma w sobie pewien teksański urok. Później jednak klimat się zmienia na nieco powolniejszy, zaczynają lekko wchodzić rzeczy może nie filozoficzne, ale na pewno prozaiczne.

W jednym momencie byłam zaskoczona, ale go nie zdradzę, by nie spojlerować. Natomiast nie potrafię zrozumieć fenomenu tej opowieści. Opowiada o życiu, o pewnych walorach, ale… nic to nadzwyczajnego. Jednakże trzeba pamiętać, że obraz ma swoje lata i w 2007 mógł być naprawdę świeżym podejściem. Wnioskuję to też po tym, że późniejsze filmy zdają się wręcz chcieć nawiązywać do „To nie jest kraj dla starych ludzi”. Dlatego też wszelkie przejawy artystycznego wyrazu są tak jakby znane widzowi jeszcze przed obejrzeniem filmu.

Do aktorstwa nie można się przyczepić – jest bardzo dobre, ale to, co tu odjewapnił Javier Bardem istotnie zasługuje na Oskara. Patrzysz na tego bohatera i od razu wiesz, że masz do czynienia z kimś bardzo złym i psychopatycznym. Co więcej, to nie jest tak, że film próbuje iść na łatwiznę i podaje go stereotypowo; wręcz przeciwnie. Fryzura może czyni z faceta mniej przystojnego, ale też wszystko się dzieje w okolicach lat 60-70′ XX wieku (można wyliczyć dokładną datę, ale mi się nie chciało), dlatego fryzura też nie jest specjalnym argumentem, że Anton wygląda jak psychopata. Wsio wskazuje na to, że Javier po prostu stał się psychopatą, przynajmniej w czasie gry.

Pozostali aktorzy też całkiem przyjemni – aczkolwiek nie zwracają na siebie aż takiej uwagi, jak Javier.

Chyba nie ma tu wielkiego pokazu muzyki, raczej gra się ciszą, scenerią. Ścieżka dźwiękowa wybrzmiewa dopiero w napisach końcowych i jest bardzo dobra.

Tak sobie myślę, że „To nie jest kraj dla starych ludzi” wygrywa pokazaniem Teksasu. Takiego jego charakteru „my tu się nie pieprzymy, mamy jaja, wyciągaj giwerę”, albo też plenerowo. Oglądając film od razu przypomniałam sobie „Trzy bilboardy za Ebbing” (z o wiele lepszą atmosferą), czy „Hell or High Water’ (także z lepszym nastrojem). Właściwie, główną rzeczą przeszkadzającą w filmie braci Coenów było powolne tempo – i na to, jako widzowie musicie się przygotować.

Czy polecam ten film? Myślę, że przynajmniej warto spróbować ze względu na mnóstwo odniesień w popkulturze. I pod tym względem Coenowie stworzyli film wpisujący się w historię, a rola Javiera na pewno zapisuje się w pamięci.

Sok z Żuka

Najprościej byłoby napisać recenzję, ale ta miałaby parę tylko słów. Oto bowiem „Beetlejuice” – „Sok z żuka” – jest dość przyjemną, prostą i miejscami porąbaną historią o małżeństwie, które stało się duchami i chcą ze swego domu wywalić nowych mieszkańców. Mamy tu więc dużo komedii i jeszcze więcej akcji, bo przyznam, że lekko mi się dłużyło, ale to wrażenie chyba było dlatego, że w 1,5 h pokazano więcej zdarzeń, niż zwyczajowo w dwugodzinnych hitach. A i zaskakujące było również i to, że sama postać Beetlejuica (Michael Keaton) występuje w filmie mniej, niż dwadzieścia minut. Cała otoczka toczy się wokół tego, czy go wezwać, czy nie wezwać… bowiem martwi państwo Maitlandsowie (czy jak im było), Adam (Alec Baldwin) i Barbara (Geena Davis) chcąc pozbyć się nowych właścicieli domu, mogą wezwać bio-egzorcystę, który wywala nieproszonych gości. Ale czy wezwą? Film pozwala widzowi na posłuchanie licznych co do tego wątpliwości bohaterów. Nie będę Wam zdradzać całej fabuły, bo „Sok z żuka” to bardzo przyjemne kino i lepiej się zapoznać z nim samemu. Zresztą, sama go pierwszy raz obejrzałam i spodziewałam się czegoś innego. Co ciekawe, bohaterowie Beetlejuice wcale nie byli mi nieznani, bo kojarzyłam ich z kreskówki o tym samym tytule, która ma 94 epizody i w latach 90′ była puszczana w TV. Link do openingu – okropnego – w komentarzu, podobnie zresztą jak do piosenek.

Bo widzicie, film bardzo nabrał uroku dzięki właśnie muzyce. W trakcie pracy nad koncepcją „Beetlejuice” stwierdzono, że najlepiej do opowieści będzie pasować styl R&B/kalipso. I tak na przykład słynna scena nawiedzonej kolacji miała zawierać piosenkę „If I Didn’t Care” grupy Ink Spots, Lydia zaś miała wykonać interpretację utworu „When a Man Loves a Woman”. Jak jednak widzimy – do tego nie doszło. Powód był niesamowicie prosty: pieniądze. Lewis – jedna z ekspertek w studiu Geffen – przyznała: – Za każdym razem, gdy ktoś słyszał słowa *David Geffen* podnosili cenę. A muzyka Harry’ego Belafonta okazała się być najtańsza. I jest ona właściwie tematem przewodnim filmu, bo już od pierwszych chwil ją słyszymy – w scenie, kiedy Adam słucha radia pojawia się „Sweetheart from Venezuela”. Cóż, dla Belafonta okazał się to złoty strzał, ponieważ jego muzyka znowu była grana w radiowych zestawach hitów. A jak już jesteśmy przy muzyce, to dodam jeszcze, że w 2018 roku na Broadwayu wystartował musical „Beetlejuice”.

Wróćmy jednak na trochę do postaci samego bio-egzorcysty, którego gra Michael Keaton. Ta rola właściwie go uratowała od losu aktorzyn grających w słabych komedyjkach, bo dzięki postaci Beetlejuica otrzymał rolę w „Batmanie” w 1989. Ale Tim Burton wcale nie chciał go w niej (Beetlejuica)- wolał Sammy’ego Davisa Jr. Jednakże producent – David Geffen – zrobił o to awanturę reżyserowi i kazał zatrudnić Michaela Keatona. Cóż, aktor nie od razu zdecydował się na tę rolę, Burton musiał z nim trzykrotnie pertraktować. I wyszło… właściwie, co wyszło? Mnie Keaton w roli Beetlejuica nie przeszkadza, ani mnie grzał, ani ziębił. To małżeństwo Maitlandsów robiło robotę, bo między nimi występuje chemia. Choć to oni trzymali film, uczciwie przyznać trzeba, że występowali najwięcej na ekranie.

„Beetlejuice” nie jest debiutem Tima Burtona i nie jest nim również „Edward Nożycoręki”. Burton zaczynał jako animator, a potem przeszedł do reżyserii – debiutując komedią „Pee-wee’s Big Adventure” w 1985 roku. Fakty te wydają się dość ważne, ponieważ różne już opinie o tym, co jest debiutem Burtona słyszałam. Jednakże trzeba powiedzieć też wprost, że to dopiero w drugim filmie – „Soku z żuka” właśnie – dał swój typowy popis. Styl – efekty specjalne – absolutnie wszystko tu mówi: hej, reżyserem jest Tim Burton. W niektórych potworkach, stylach postaci widzimy zalążki przyszłych projektów. Dlatego też „Beetlejuice” może być uznawany za film ważniejszy od „Pe-wee”.

„Sok z żuka” kosztował 13 milionów dolarów, a zarobił 73,7 miliona na całym świecie. To ogromny sukces nie tylko patrząc na mniejszą wtedy inflację, ale również patrząc na to, że kilkukrotnie im się koszta zwróciły. Wiadomo więc było, że twórcom dodało to paliwa do kariery. Choć studio dało zielone światło do drugiej części „Beetlejuica”, to jednak dało już pełnię steru Burtonowi przy „Batmanie Returns”. Tym samym zarówno reżyser, jak i Keaton zdecydowali się skupić na tym projekcie, odkładając na półkę „Sok z żuka”. Mimo to twórcy – czy to w postaci pisarza, od którego zaczął się scenariusz do filmu (McDowella) – czy to pozostali scenarzyści – przez lata próbowali pracować nad koncepcją drugiej części. I jest to smutne, bo właściwie oprócz Burtona, żadna z tych istot nie dożyła do „Beetlejuice Beetlejuice”. I choć jako współtwórca jest wymieniony Michael McDowell, to zmarł on w 1999. To od niego zaczęło się życie „Soku z żuka”…

Ufff… I chyba historię perypetii tworzenia dwójki zostawię na wtedy, jak ona już wyjdzie. Działo się dużo, a finalnie pełen trailer „Beetlejuice Beetlejuice” ma wyjść w drugiej połowie roku. Zobaczymy, co dostaniemy.

Dziękuję, że dotrwaliście do końca 😘.

Kochanek Lady Chatterley

Netflixowa ekranizacja „Kochanek Lady Chatterley” nie jest pierwsza, ale chyba jest najodważniejsza, bowiem wcześniej mieliśmy do czynienia z telewizyjnymi produkcjami – w 1993 (IMDB: 6.😎 i 2015 (IMDB: 6.3). Streamingowa wersja ma 6.6 na IMDB i choć nie jest to może jakiś super wynik, to jednak trzeba przyznać, że ten film jest oglądalny i ładny. No i zaznaczę, co by inni nie gadali: dużo seksu. I to jakiego! Właśnie naturalnego i widać wyraźnie, że się bohaterowie nim cieszą. Ot, tak po prostu, zabrzmiała chemia, no to… ruchaneczko?

Właściwie z początku tych scen nie lubiłam, ale to pewnie kwestia moich wewnętrznych blokad. Nie mniej, teraz sobie myślę, że to bardzo dobrze, że one są – zwłaszcza scena w deszczu jest przepiękna! Bo wiecie, prawda jest taka, że „Kochanek lady Chatterley” to powieść D. H. Lawrenca i wpierw została opublikowana prywatnym nakładem na Florydzie. A pruderyjna Anglia musiała czekać około 30 lat (!) na wersję nieocenzurowaną. Także widzicie, seks tu jest ważny i właściwie tylko on by wystarczył za powód tego, co tu się odjewapniło.

Connie (Emma Corrin) ma męża, któremu w trakcie I WŚ padł kręgosłup. Przez to zaczynają się w małżeństwie problemy… choć to tak trudno wprost ocenić, co było pierwsze: jajko czy kura, bo w trakcie fabuły widzimy, że lord Chatterley (Matthew Ducket) jakoś tak nie bardzo ogólnie dogaduje się ze swoją wybranką. Nie mniej – oboje mieszkają w ogromnej posiadłości, a zatem Connie ma gdzie łazić i w ten sposób trafia na gajowego, z którym nawiązuje romans. Na początku sprawa wygląda na prostą, ale gdy w drugiej połowie wszystko się wydaje, to sprawa znacznie się komplikuje i nie wygląda na sympatyczną. Wiadomo, lata 30′ XX wieku, mentalność jeszcze średnia (zwłaszcza w Anglii), kobieta nie ma lekko. I gdzieś te rozważania są w tle, ale zakochanym to czasami umyka.

Czy ostatecznie Connie dopnie swego? Czy sprawa skończy się szczęśliwie?

No cóż – włączyłam ten film, bo po „Clerks 3” nie wiedziałam, na co mam ochotę, a przyjaciółka poleciła. I jak widać, dobrze poleciła, bo mi się nawet spodobała ta edycja kochanka, bo twórcy absolutnie nie chcieli spłaszczać historii. To widać szczególnie pod koniec, kiedy lord Chatterley staje w szranki ze swoją żoną. Widać w nich obojgu człowieka i to jest zacne, żeby nie powiedzieć piękne.

Czy polecam ten romans? No cóż – fani romansów pewno już dawno go widzieli, bo film z 2022. A wszystkim pozostałym… cóż, w sumie polecam, może poczujecie jakieś ciepełko w którymś momencie 🙂, bo to się po prostu miło ogląda, choć dupy nie urywa.

Clerks

Jakoś się tak złożyło, że obejrzałam wszystkie części „Clerks” i powiem tak – było to dość dziwne przeżycie. Jedynkę wyłączyłam, bo po 20 minutach czułam, że film ze mną nie może się dogadać, a ja się męczę. W tym czasie SkyShowtime Polska wywaliło film z oferty i musieliśmy troche poczekać, aż go przywróci. No i we wtorek mając ochotę na komedię stwierdziłam, że dokończę. I… poszło hurtem! Tak – „sprzedawcy” to dość specyficzna opowieść, nawet wulgarna i trzeba się wbić z odpowiednim humorem. Dante i Randall pracują w sklepach obok siebie – jeden w spożywczaku, a drugi w wypożyczalni. Tego dnia nic nie idzie jak trza: Dante w dzień wolny dostaje pracę, związek się sypie itd. Generalnie, film był debiutem Kevina Smitha bodajże i eksperymentem. Śmieszy, a i w napisach końcowych zapowiedziano „Dogmę”. To był rok 1994. Na dwójkę trzeba było trochę poczekać – do 2006 roku. I o Boże, to naprawdę jest komedia wszechczasów! Pół seansu sikałam ze śmiechu, a pół płakałam – też ze śmiechu. Wszystko tu błyszczało, a komentarz o rasizmie to jest poziom bardzo wysoki, dyskusja o Władvy Pierścieni kontra Star Wars też piękna… i tak szalenie ciepło się zrobiło na końcu seansu w serduszku.

Więc wzięłam się za Clerks III i… skończyłam płacząc, ale tym razem na smutno. Ten tytuł nie zbiera jakiś fantastycznych recenzji, ale kurde, dla fanów serii jest idealny. Randalla oświetliło po zawale i chce kręcić film o swoim życiu. Dante chce wspierać kumpla, ale sam zmaga się z depresją po utracie rodziny. I ten wątek mi nie pasował. A w połowie seansu skapnęła się, że to nie jest komedia, a dramat. Choć żarty są, oczywiście, ale nie błyszczą tak, jak w dwójce. Za to pod kątem budowania opowieści o umieraniu, o wartości życia i nostalgii jest to wartościowe dzieło. Może nie wybitne, ale wciąż przyjemnie się ogląda, przechodząc powoli do chusteczek.

Ps. Mówi się, że to najbardziej osobista seria Smitha – bo komentuje on to, co się działo w jego życiu. Clerks III powstał po zawale.

Le mans ’66 / Ford vs. Ferrari

15 tysięcy ludzi pracowało przy „Le Mans 66′”/”Ford vs. Ferrari” po to, by go wyprodukować i rozdystrybuować. Mało tego, reżyserem obrazu jest James Mangold, a koproducentem… Michael Mann. I naprawdę nie wiem, po ciula w Europie zmieniali nazwę na „Le Mans 66′”, bo najwyraźniej oryginalny tytuł to Ford vs Ferrari. I wiecie, ja stając w szranki z tym dziełem – bo to jest dzieło – myślałam, że historia jest taka sama, jak w „Ferrari”, gdzie widzimy bardzo podobne sceny, jak w tym filmie. O ile jednak „Ferrari” jest bardziej w artystycznym i 3x bardziej dramatycznym tonie, o tyle „Ford vs Ferrari” ma w sobie coś tak lekkiego, jakby film był puchem, chmurką, bo 2,5 h W OGÓLE JEST NIEODCZUWALNE. Plus – oczywiście, oba filmy dzieją się w innych latach. Naturalnie, obejrzałam film wraz z napisami. Muzyka zajebista (będzie link do soundtracku w komentarzu), a wyścig… ło panie. Sama nie wiem, który wyścig – czy u Manna, czy w Fordzie – był lepiej zrealizowany. U Manna widać szersze kadry, przestrzeń odgrywa bardzo ważną rolę, ale też kamera chce wyraźnie dać znać, że tam jest gorąco i może zaraz dojść do wybuchu. W „Ford vs. Ferrari” mamy głównie wyścig. Wyścig, w którym najważniejsza jest rywalizacja. I to się odczuwa! Jak ja chciałam, żeby Ken Miles (Christian Bale) wygrał! I przeżył jeszcze, bo niestety – koleś zginął w wypadku. I zanim na mnie najedziecie, że spojler, to… sama byłam przekonana, że on zginie, a przyjaciółka też mi to przed seansem zapowiedziała. I wiecie, co? Z takim faktem – historycznym – lepiej się to ogląda. Te sceny, kiedy on spędza czas z rodziną, ten jego syn, który mu kibicuje, to po prostu bardziej wchodzą w serducho. No ale, może o samej fabule?

A historia prosta jak budowa cepa: Ferrari chce wygrać wyścig Le Mans, mamy rok 66, a Ford także wpada na ten pomysł. Problem polega jednak na tym, że to nie takie proste. Ferrari jest w opłakanym stanie finansowym, a Ford nie wie, jak się do rzeczy zabrać. I nie, nie będę sprawdzać History vs Hollywood, ponieważ oba filmy nadają się do rewatchu i na pewno to zrobię, jak oba będą dostępne na vod, i wtedy se poanalizujemy dokładniej.

Póki co, Miles ma problem z finansami, ale przychodzi do niego Ford i mówi, że chce zbudować autko, które wygra wyścigi. No więc pan mechanik i kierowca jednocześnie robi, co może… ale czy wygra? O, tego Wam nie zdradzę, sami musicie się dowiedzieć.

Film jest niesamowity pod względem płynięcia. I myślę, że to przez wykonanie, serca włożone w ten projekt. Bardzo go polecam.

Amerykańska fikcja

„Amerykańska Fikcja” dostała Oskara za najlepszy scenariusz adaptowany. Film startował w kilku kategoriach i o boższ – całe szczęście, że mu się w innych nie powiodło, albowiem on na to nie zasłużył.

Może to jest ważny głos, ale przypuszczam, że książka – na której on bazuje – mogła mieć większe znaczenie. Adaptacja to adaptacja, tu się nie odkrywa nowych rzeczy. No, przynajmniej w filozofii dzieła.

Ano właśnie, jakie jest to dzieło?

Nijakie.

’Monk’ Ellison (Jeffrey Wright) jest pisarzem pracującym na uniwerku. Pewnego dnia spotyka pisarkę – Sintarę Golden (Issa Rae), która stworzyła bestseller „Moje getto”. Pod wpływem tego wydarzenia – a także kilku innych – 'Monk’ postanawia strollować swoją branżę. Wychodzi mu to znakomicie.

No i widzicie, mam tu parę problemów, ponieważ przy oglądaniu nic nie czułam. Owszem – było parę razy do śmiechu, bo trudno się nie śmiać, gdy ktoś w znakomity sposób nabija się z branży wydawniczej i samych pisarzy. Tak, można powiedzieć, że to nie do końca jest krzywe zwierciadło, a właśnie tak się dzieje.

Tak, przemawia przeze mnie zgorzkniałość, ale prawda jest taka, że to są jedyne sceny, przy których coś czułam. Przy reszcie? Nudziłam się. Akcja wydawała się niemrawa, nijaka i jakoś tak… nie bardzo potrafiłam wejść w tę historię. Przedstawiają nam bohaterów, pałętamy się wokół nich i właściwie mam wrażenie, że dla historii niewiele to wnosi. Sama kwestia napisania książki i tego, co dalej to jest jakaś poboczna historia, tak naprawdę. Ale… nie potrafiłam się ani się wzruszyć, ani przejąć, kiedy 'Monkowi’ poszło coś nie halo. Po prostu null, zero.

Obejrzałam ten film, by zobaczyć jak czarni nabijają się z wokeizmu. I wiecie, co? Prawie tego nie dostałam! Prawie, bo owszem – fabuła brzmi zabawnie, super, tyle że ta branża jest durna jak stado zapijaczonych mew nad Bałtykiem o szóstej rano. Serio. Ale dobra, to nie ma być gorzka relacja z życia pisarki, która nic nie wydaje; choć właśnie dlatego powinnam bardziej się zżyć z 'Monkiem’ – on też był sfrustrowany na polu zawodowym i miał ku temu bardzo poważne powody.

Wracając do nieszczęsnego wokeizmu, trochę zmarnowana szansa. Dla mnie to za mało, chociaż zaczyna się obiecująco i w dalszym ciągu jest kilka rzeczy, które można by uznać za trolling tego ruchu. Problem polega na tym, że osoby spoza USA bardzo słabo to odczują, jeśli w ogóle. No może jeszcze w jakiś krajach afrykańskich, gdzie jest pieprznik typu „połowa biali, połowa czarni”. Reszta? Reszta chce się bawić znakomicie, ale nie dostaje dobrego materiału.

Nwm, może książka jest lepsza i wyjęli z niej po prostu to, co najlepsze, w końcu dostali Oskara za scenariusz adaptowany. Ale jeśli tak, to niestety – absolutnie nie czuję się zachęcona do przeczytania „Amerykańskiej fikcji”.

A i końcówka… Była średnia. Z nóg nie powaliła, zakończyła się w trochę – może nie dziwny – ale byle jaki sposób, jakby autor nie miał sił albo pomysłu na dokończenie. Czegoś w tym dziele brakowało.

W ogóle czegoś mi w tym wszystkim brakowało – emocji, wczucia się w amerykańską fikcję, wczucia się w bohaterów…

No tak czy siak – jak macie ochotę, obejrzyjcie, ale nie spodziewajcie się tu jakiegoś wielkiego cudu. Co najwyżej dostaniecie tu miły seans, chociaż – jeśli Wam się spodobało „Dream Scenario”, to „American Fiction” jest dokładnie w tym samym stylu.

w pogoni za szczęściem

Ten film niezupełnie jest oparty na faktach. Rzecz jednak w tym, że bohater -Chris Gardner (Will Smith) nie tylko żyje, napisał autobiografię, ale także współpracował przy filmie. Stwierdził, że trzeba dać pewną swobodę ruchu w fantazji, bo w końcu to film, prawda? I najlepiej, jakby był dobry.

Chris sprzedaje jakieś urządzono do robienia zdjęć rentgenowskich. Biznes nie idzie mu najlepiej. Pewnego dnia pyta się człeka, co ma turbo fajny wóz: co robisz i jak to zrobić? Gościu okazuje się maklerem, a Chris postanawia zawalczyć o tę pracę… sęk jednak w tym, że żona mu odchodzi, a syn jest pięciolatkiem, więc… No właśnie: i samo życie piętrzy przed nim finansowe problemy.

O ile w prawdziwym życiu Chris miał ciężko, to jednak akcja z żoną nie była aż tak pojebana, jak w filmie. Bo widzicie – w filmie mimo że na początku kobita chce być z synkiem, po prostu znika, porzucając go całkowicie. W realu zaś – małżeństwo miało zatargi, nie było najlepiej i w końcu się rozstali, ale babeczka nie porzuciła dzieciaka, który w najtrudniejszym dla Chrisa momencie miał 2 – a nie jak w filmie 5 – lata. Dzięki temu film staje się znacznie głębszy. Wydaje mi się, że to ta relacja ojciec-syn najbardziej błyszczy w obrazie. Jest realistyczna, wzruszająca i faktycznie padły pewne słowa 🙂.

Nie można powiedzieć, że opowiedziałam Wam cały film, bo jest to tak dobry film, że na bank w różnych momentach pojawią się emocje. Lepiej weźcie ze sobą chusteczki – bo uważam, że trzeba być psychopatą, by się choć troszkę nie wzruszyć. Naprawdę, piękny obraz o rodzicielstwie i dążeniu do celu.

Powodzenia, Leo Grande

Jaka ładna normalizacja prostytucji 😉.

Nancy (Emma Thompson) wynajmuje męską pros.tyt.utkę, Leo Grande (Daryl McComark). Sytuacja niby zwyczajna, ale ona starsza pani, która nigdy nie miała jakiegoś super życia, bo zawsze była – że tak się brzydko wyrażę – świętojebliwa. On – młody, super przystojny i w dodatku umięśniony. A na dodatek lubi z ludźmi pracować, więc po prostu praca idzie mu jak z płatka.

Przez półtorej godziny widzimy, jak ta „para” się ze sobą zżywa mniej lub bardziej. Jak ona uczy się siebie, pomimo robienia czegoś – powiedzmy – niemoralnego. Bo w końcu moralność zależy od punktu widzenia, prawda?

Ten film to takie kobiece fantazje na temat seksu. I myślę, że to właśnie ten kobiecy punkt widzenia seksualności sprawia, że „Powodzenia, Leo Grande” ogląda się bardzo dobrze, bo ma w sobie coś ciepłego, miłego i fajny, bardzo przyjemny seans.

W trzecim akcie – czy tam spotkaniu – następuje kryzys. Przyznaję, że wybiło mnie to trochę z rytmu, poczułam się niekomfortowo, chociaż logicznie rzecz biorąc, a nawet emocjonalnie rzecz biorąc, wszystko jest w porządku.

No nic – w każdym razie „Powodzenia, Leo Grande” to film krótki, ale właściwie nie czułam tego pełnego metrażu, jakim jest półtorej godziny. Wciągnął i dlatego polecam – choć to nadal jest normalizacja prostytucji. Ale da się to zrobić w przyjemny sposób? No, da. Trzeba tylko chcieć.

PS.: Miłego dnia! ❤