Prawdziwy ból

Dobereł wieczoreł. Piszę z kawiarni, więc nazwisk w nawiasach nie będzie.

* * *

Culkin wpatrujący się tępo przed siebie na lotnisku. Napisy końcowe. A ja w płacz i chyba jestem jedyną osobą, która się popłakała po filmie. Albo i nie – bo „prawdziwy ból” nie jest o Polsce. Jest o Żydach, którzy przyjechali, bo są Żydami. No dobra – nie wszyscy, a każdy z nich ma większe lub mniejsze powody z powodu bycia Żydem.

Widzimy więc wycieczkę po Warszawie i Lublinie. Spokojnie, kawałek Kraśnika też się znajdzie. Jako że ten obraz ma zabarwienie komediowe, poczułam rozczarowanie, gdy pociąg PKP przyjechał bez opóźnienia.

Tak, film jest lekki, nawet z kategorii ładnych. Ma prostą fabułę i właściwie nie masz prawa się na nim popłakać.

No chyba że jesteś Żydem i rusza Cię ich historia. Właściwie to smutne, bo w chwili, gdy się zorientowałam w tematyce, poczułam wściekłość na Żydów. Za to co teraz robią.

Culkin zadaje trudne pytania. I jest mega charyzmatyczny. I ta rola – jeśli nie cały film – jest skrojony pod niego właśnie. Chyba nie ma sensu Wam opowiadać o jego walce z narkotykami, bo każdy Polak to raczej wie.

Zastanawiam się na ile świadomie wybrano Polskę. Bo historia o takim człowieku mogłaby się dziać gdziekolwiek indziej, jest bowiem uniwersalna.

I straszna.

Jeśli nigdy nie mieliście stanów depresyjnych czy samej depresji, to być może nie będziecie w stanie dotrzeć do prawdziwego bólu. I w Culkinie zobaczycie jedynie palanta.

Ale jeśli miewacie lub mieliście taki stan, to być może nie będę jedyną osobą, która się po „Prawdziwym bólu” popłakała.

Tak, dla mnie to był wstrząs.

Ale może wróćmy do samego filmu.

Przede wszystkim spodobało mi się, że za motyw muzyczny obrano jakiś utwór na pianinie. Nie obczaiłam, jaki, ale za to skapnęłam się, że ekipa filmowców albo miała korzenie polskie, albo była Polakami. To też mi się spodobało.

Uuufff… ładny film. A Wy jak go odbieracie?

Ps. Recenzja powstała dzięki wsparciu ze zrzutki od Bogusz Dawidowicz – strona autorska – dziękuję!

Kolekcjoner kości

Dobereł wieczoreł. W tej recenzji może być trochę spojlerowo, ale z drugiej strony, jak ktoś jest fanem gatunku, to… no siłą rzeczy przed seansem wie, czego się spodziewać. 😉

Wybitny śledczy, Lincoln Rhyme (Denzel Washington) jest sparaliżowany i zastanawia się nad eutanazją, a nawet już ma ją przyszykowaną. Z odsieczą przybywa mu młoda policjantka Amelia Donaghy (Angelina Jolie), która w swoim ostatnim dniu w drogówce natyka się na ofiarę morderstwa.

Spokojnie – to nie jest film, w którym pojawia się przesadny dramat, albo jakieś większe wątki osobiste. Jeśli ktoś ma ochotę obejrzeć prostą historię o śledztwie, to właśnie „Kolekcjoner kości” jest właściwym adresem. Aha, i nawet to, że ona jest biała, a on czarny nie przeszkadzają, bo filmik ma w sobie takie… no, coś przyjemnego, odczucie, że ludzie tu byli i nad tym pracowali, a technologia jest mocno staroświecka, bo obraz wlazł do kin w 1999.

Oczywiście nie jest to tak dobry kryminał, jak „Seven”, ale też nie można mu odmówić przyjemności z samego oglądania. I przyjrzyjmy się, co tam bardziej siedzi w środku, bo myślę, że warto.

Przede wszystkim postać Angeliny Jolie zaczyna dość ciekawie. Widać, że tu chciano zadbać o charakterologię. A więc nasza bohaterka na początku wydaje się miękką pipą, ale potem staje się superwoman, która po prostu lubi swoją ciężką pracę. To mnie przekonało.

Nie przekonało zaś to, że kapitan Howard Cheney (Michael Rooker) – nagle wbija się w śledztwo i zabiera Amelii i Lincolnowi sprawę. Wyglądało to trochę tak, jakby twórcy chcieli dać albo jakiegoś wroga, albo zły, sensownie zbudowany charakter. Wiecie, na zasadzie starej szkoły: złol musi mieć charakter i motywację. Ale właśnie tu motywacji zabrakło. Przez to całe zamieszanie moim zdaniem „Kolekcjoner kości” traci.

Jedno jeszcze trza powiedzieć o aktorach – Denzel Washington i Angeline Jolie to klasa sama w sobie i widać to na ekranie. I o ile można mieć trochu wrażenie, że coś tu nie pasuje, o tyle bez wątpienia aktorzy nie dają czasu na to, by uczucie to wylazło ostro na wierzch.

Więc, podsumujmy: „Kolekcjoner kości” to film, który ogląda się, gdy ma się ochotę na prostą, kryminalną historię. Posiada klimacik, ale czy on jakoś specjalnie trzyma w napięciu, to trochę trudno powiedzieć. Po prostu, przyjemny seans.

Miłego wieczoru 🙂.

Kto wrobił Królika Rogera?

Dobereł wieczoreł.

– (…) obecny Disney nigdy nie nakręciłby Kto wrobił królika Rogera? – powiedział Robert Zemeckis, gdy go zapytano kolejny raz o sequel filmu. Wiadomo, że od 2016 scenariusz jest gotowy i podobno jest świetny, ale Disney rządzi się swoimi prawami. – Oni po prostu nie mogą zrobić filmu z taką postacią jak Jessica Rabbit. Spójrzcie, co zrobili z nią w parku rozrywki – ubrali ją w płaszcz!*

Kreskówki w latach 80′ XX wieku wyglądały trochę inaczej, niż obecnie. Po pierwsze, humor był slapsticowy i to mocno przemocowy. Zresztą, już pierwsza scena w Króliku Rogerze nam to pokazuje. A poza tym różniły się jeszcze jednym elementem: często były mroczne. Daleko szukać nie trzeba; „Dark Crystal” czy „The Last Unicorn”. To ostatnie szczególnie nie jest dla dziewięciolatków, w przeciwieństwie do Królika Rogera. Mimo to, Królik ma pewne momenty, w których wydawało się, że historia może iść w całkiem ponurą stronę. I nie do końca chodzi może o samo w sobie noir.

– To był czas, kiedy pojawiły się nowe władze, pełne energii, które chciały zrobić ten film. Zawsze to powtarzam szczerze w to wierzę, że zrobiłem Królika Rogera tak, jakby sam Walt Disney miał go stworzyć. – Wyjaśnia powody powstania „Kto wrobił Królika Rogera?” Zemeckis. – Powodem jest to, że Walt Disney nigdy nie robił filmów dla dzieci. Zawsze tworzył je dla dorosłych. I tak samo zrobiłem z Królikem Rogerem.

No właśnie: z jednej strony mamy do czynienia z kreskówkowymi postaciami, a z drugiej z bohaterami, którzy mówią dość dorośle. Odniosłam wrażenie, że film balansuje – żeby nie powiedzieć nie wie, czym chce być – pomiędzy historią dla dorosłych, a dla najmłodszych. To sprawia, że widz dostrzega pewne niewykorzystane potencjały. Mimo tego, Królika dalej ogląda się dosyć przyjemnie.

Rok 1947. Witamy w świecie, w którym rzeczywistość łączy się z animacją. I absolutnie nikt się temu nie dziwi. Roger (Charles Fleischer) jest znanym aktorem, ale pewnego dnia zostaje oskarżony o zabójstwo kochanka swej żony, Jessici Rabbit (Betsy Brantley).

– Nie jestem zła, tak mnie narysowano – oświadczyła Jessica, gdy zauważyła, że detektyw Eddie (Bob Hoskins) patrzy się na nią i podziwia jej wdzięki. To prawda, bohaterka miała niezwykle urodziwy seksapil, ale czy to źle?

W tym momencie należy się zastanowić, dokąd zmierzasz, ludzkości. Bo przecież nie możemy wyzbyć się seksualności, seksualność jest przecież naturalna. I tak, jak w latach – powiedzmy – 90′ nie bano się seksualizacji bohaterów (Xena!) czy motywów poruszających tę kwestię w kreskówkach (Animki… hehe), tak dzisiaj ONZ czepia się mangu i animu, że źle prezentuje kobiety, dziewczyny. Szczęściem, Azja nic sobie z tego nie robi, ale jeśli będziemy ukrywać przysłowiową Jessicę Rabbit, to nie jestem pewna, czy dzieci będą szczęśliwe, odkrywając seksualność.

Ale wróćmy do filmu, bo to w końcu strona o filmach i serialach.

Nie spodobał mi się motyw powszechnego alkoholizmu, czy to detektywa, czy też szefa korpo, ale powiedzmy, że rozumiem. W noir w końcu z takimi bohaterami mamy do czynienia. A w przypadku Rogera bohaterowie są bardzo charakterystyczni i naturalni.

A przyznać trzeba, że muzyka do Rogera jest całkiem dobra – płynie wraz z filmem i niektóre rytmy są charakterystyczne, jedyne w swoim rodzaju.

Królik Roger ma jeszcze jedną zaletę, bardziej widoczną dla znawców animacji czy filmów. Otóż, Animki, jakie w nim widzimy niekoniecznie są wymyślone na potrzeby obrazu. Tak naprawdę można się dopatrzyć w nich animowanych bohaterów znanych z dwudziestolecia międzywojennego (ta czarno-biała postać!, czy też Kaczora Donalda i jego ekipy). Są również postacie z Walta Disneya. Pełna historia amerykańskiej animacji. I to jest takie… smaczne, po prostu.

„Kto wrobił Królika Rogera?” zdobyło 3 Oskary 1989: Best Effects, Sound Effects Editing, Best Effects, Visual Effects i Best Film Editing. Rywalizowało głównie z Die Hard (!) i Willowem. Jest też nagroda specjalna za Animki, ale to już osobna historia…

Czy polecam „Kto wrobił Królika Rogera?”? Tak – na pewno nie będzie to stracony czas, film wciąga i może mógłby być lepszy, ale i tak Zemeckis zrobił, co mógł. Szczególnie, że film jest adaptacją książki Garego Wolfa „Who Censored Roger Rabbit?”.

Także, no… jeśli nie boicie się Jessici Rabbit, a chcecie spędzić z dziewięciolatkami miło czas, to myślę, że ten film będzie OK.

* źródło: naekranie.pl

Pole marzeń

Dobereł wieczoreł – będzie długo.

* * *

– Jak można nie lubić „Pola marzeń”?! – zakrzyknęli Marshall, Barney i Ted z „Jak poznałem waszą matkę”. To było gdzieś na początku serii, można szukać między 1 a 2 sezonem. Tak czy inaczej, wymienionego filmu nie kojarzyłam, więc i żart średnio załapałam. A szkoda…

Dlatego postanowiłam wkroczyć na drogę tej dziwacznej historii, chociaż – ładnej. Ale powieści z gatunku realizm magiczny mają to do siebie, że z reguły są ładne, ale nie każdemu przypadną do gustu. I w tym przypadku tak jest, ponieważ słowo „dziwaczne” jak najbardziej pasuje do „Field of Dreams”.

Na szczęście nie muszę Wam jakoś zbytnio spojlerować, byście zrozumieli, o co mi chodzi. Oto bowiem Ray Kinsella (Kevin Costner) jest zwyczajnym farmerem z Iowa. Pewnego dnia słyszy – będąc w swojej kukurydze – tajemniczy głos: „kiedy to zbudujesz, on przybędzie”. Biedny chłopina za cholerę nie wie, o co chodzi, ale idzie do żony, Annie (Amy Madigan) i się z nią tym dzieli. Jakiś czas rozprawiają nad tą tajemnicą, a potem się okazuje, że chodzi o boisko baseballu amerykańskiego. Ale to jeszcze nie wszystko, bo Kevin znowu słyszy tajemniczy głos, tym razem każący mu wybrać się do pisarza…

I ja teraz nie wiem, czy zafundować Wam spojlery, czy może pisać bardziej ogólnie. Spróbuję iść na jakiś kompromis, OK?

Z jednej strony mamy do czynienia z realizmem magicznym, a ten gatunek nie każdy lubi. Tu w rolach głównych wystąpiły duchy baseballistów i przez to historia nie jest jakoś wybitnie sportowa. Ona jest ezoteryczna i dlatego też film miał problemy, by wejść w ogóle do produkcji.

Już na początku lat 80′ – czyli niedługo po premierze – Sara Collecton odkryła książkę „Shoelles Joe” W. P. Kinselli i wykupiła prawa do jej ekranizacji. A że pracowała w Foxie, to pierwsze kroki podjęła właśnie tam. Niestety, studio stwierdziło, że pomysł na „Field of Dreams” jest zbyt ezoteryczny i komercyjny. Po jakimś czasie film przeszedł w tzw. turnaround, czyli został udostępniony innym studiom. Scenarzysta – Phil Alden Robinson – dalej pracował nad scenariuszem, a jeden z producentów (Lawrence Gordon) w 1986 odszedł od Foxa i zaczął proponować produkcję filmu innym studiom. W końcu prawa do niego wykupiło Universal Pictures i… nie pożałowało.

Choć twórcy do wykorzystania dostali ledwie 15 milionów dolarów i narzekali na zbyt mały budżet, to film zwrócił się kilkakrotnie – zarobił 84,4 miliona dolarów. I tu wracamy do wątku ezoterycznego.

A także samego Kevina Costnera, który w tym roku pokazał nam swoje „Horizon”, spełnienie jego marzeń. Pracę nad scenariuszem zaczął w 1988 roku, a rok później ludzie mogli go zobaczyć w „Field of Dreams”. Jak to się ze sobą łączy? Ano, łączy, bo Costner dążył i dąży do realizacji swego marzenia, jakim jest czteroczęściowa saga o początkach Ameryki. Tymczasem „Field of Dreams” opowiada właśnie o spełnianiu marzeń, o tym, że jest to ważne i że ludzie, którzy nie posłuchali tego wewnętrznego głosu i byli niespełnieni, są nieszczęśliwi i zadręczają się. Myślę, że ta produkcja mogła jedynie zmotywować Costnera do realizacji swoich wielkich celów.

Ale to nie jedyny wątek w historii, bo jest jeszcze dodatkowa głębia. Chodzi o kontakt z naszymi rodzicami, czy przodkami. Pod tym względem – jeśli ktoś nie lubi halloweenowych horrorów – ta opowieść jest całkiem niezła właśnie na Zaduszki czy inne Dziady.

I to też trochę czyni ją magiczną.

Phil Alden Robinson – będący też reżyserem tego filmu – odczuwał niski budżet i irytację, presję, że nie uda mu się stworzyć wybitnego obrazu. Obawiał się też, że nie do końca oddaje hołd powieści. Lawrence Gordon jednak przekonał go, że będzie dobrze.

I było dobrze.

I choć moim zdaniem nie jest to wybitny film, to jednak przeszedł do historii. Bo jak widać, odniesienia do „Field of Dreams” w popkulturze są – choćby tylko i w „Jak poznałem waszą matkę”. A dodatkowo w 2017 roku obraz został wpisany do The National Film Registry, zbierające perełki ważne dla kultury amerykańskiej itd.

Teraz lepiej rozumiem, dlaczego można nie lubić „Pola marzeń”, ale… ja chyba lubię. Przy całej jego dziwaczności, jeśli dojdziemy do porządku dziennego nad gatunkiem, to „Field of Dreams” prezentuje naprawdę uroczą historię. Taką, która wielu może podnieść na duchu.

PS.: „Shoelles Joe” miało mieć tytuł „The Dream Field”, ale wydawca wolał wersję z Joem.

PS.2: Z całego zestawu aktorów najlepiej zagrała Amy Madigan, która też była wielką fanką książki. Nie wiem, czy to aktorka znana, ale ma na koncie nominację do Oskara za „Dwa razy w życiu” (1985).

PS.3: Do stworzenia ostatniej sceny potrzebowano 1500 samochodów, które migają światłami, by tworzyć wrażenie ruchu. Kręcenie jej stało się wydarzeniem dla całej społeczności, gdzie kręcono film.

PS.4: Obiecuję, że to przedostatni PS. XD Miejsce, gdzie kręcono film to dwie farmy, jedna połowa należy do jednej, a druga do drugiej… tak przynajmniej było przez wiele lat. Sąsiedzi byli skłóceni – kto powinien zarabiać na biznesie pamiątkarskim – ale w końcu od 28 grudnia 2012 miejscem tym w całości zarządza Go the Distance Baseball, które zwiększyło liczbę odwiedzających ze 65 000 do 100 000 rocznie. Stronę tego pop-kulturowego parku można zobaczyć w internetach.

PS.5: Miłego wieczoru xD.

Ze śmiercią jej do twarzy

Dzień dobereł!

Rok 1992 miał swoją „Substancję”, choć raczej w wydaniu czarnej komedii, niż horroru. „Death Becomes Her”, czyli „Ze śmiercią jej do twarzy” to satyra na chęć wiecznej młodości wśród gwiazd i gwiazdeczek. Ale za to jaka!

Zaczyna się niewinnie: ot, znajoma odwiedza znajomą. Problem w tym, że podstarzała gwiazda Broadwayu / srebrnego ekranu – Madeline Ashton (Meryl Streep) to kradziejka facetów koleżanek. W tym przypadku ukradła Ernesta (Bruce Willis) Helen (Goldie Hawn).

Jeśli wydawało Wam się, że jest poważnie – to z każdą minutą tylko wydawało Wam się. Bo z każdą minutą jest coraz śmieszniej. Pod koniec można pękać ze śmiechu, bo groteska aż wyłazi z ekranu.

Oczywiście nie będę Wam zdradzać smaczków, ale mi się wydaje, że film bierze na tapet dwa tematy: to pragnienie wiecznego życia, ale bardziej się skupia na kobiecym charakterze. Jasne, jest to charakter przez krzywe zwierciadło, ale jakby się tak zastanowić, to relacja Goldie-Meryl wcale nie była tak oderwana od rzeczywistości, jakby się mogło wydawać xD.

Na dwie, trzy rzeczy warto zwrócić uwagę. Rzecz pierwsza – charakteryzacja. I może jako tako nie jest ona nadzwyczajna, jednak gdybym nie wiedziała, że Ernesta gra Willis, to bym za kija go nie rozpoznała. Ale może to dlatego, że słabo go kojarzę z młodzieńczych – że tak powiem – ról.

W filmie było więcej komputera, niż efektów praktycznych, jednak scenariusz tego wymagał. Tak, to jest film, który dało się zrobić dopiero w latach 90′, mimo prostoty fabularnej. Efekty może nie robią dziś na nikim wrażenia, ale moim zdaniem nadal trzymają pewien poziom i są przyjemne dla oka. Zresztą, te wizualia otrzymały Oskara 1993 (Best Effects, Visual Effects) i ja się wcale nie dziwię. Film miał jednak dość poważnych rywali – „Alien 3” i „Batman Returns”.

I trzecia rzecz to oczywista oczywistość, czyli muzyka ❤. Odpowiedzialny za nią jest Alan Silvestri i powiem tak – ładnie dźwięk się scala z ekranem. Ale… raczej to wszystko, bo gdy teraz chcę przywołać te dźwięki, to nie da się. Po prostu jakoś zapamiętliwe te utwory nie są, przynajmniej dla mnie.

Jeśli ktoś nie widział „Death becomes her” to ma świetną okazję do tego, bo na MAXie jest tenże film dostępny. 🙂

Jak poznałem waszą matkę

Dobereł wieczoreł.

Przerwa spowodowana była dwiema rzeczami: moim kiepskim samopoczuciem psychofizycznym i oglądaniem „Jak poznałem waszą matkę”. Kto czeka na recenzję „Prawdziwego bólu”, ten się doczeka – sorry za obsuwę, ale do wykorzystania mam ok. 15 zeta ze zrzutki, więc muszę czekać na tanie wtorki/środy.

Ale zacznijmy już… Historia mogłaby się skończyć na 1 odcinku, ale całość ma 9 sezonów po 22-24 odcinków emitowanych w latach 2005-2014.

I powiem tak: to nie jest historia na raz. Tzn. można, jak ktoś jest wręcz zakochany w „Jak poznałem waszą matkę”, bo serial zawiera wiele legen… legendarnych scen. Wystarczy wspomnieć o przemianie Barneya (Neil Patrick Harris) w kolesia, który nosi tylko garnitur albo o scenie, gdzie ten sam koleś stwierdza „zniszczę cię” i to robi. Cóż, fani raczej wiedzą, o czym mówię, nie fani zaś nie mają mieć o co pretensji, bo w tym serialu dzieje się bardzo dużo i historia jest mocno zakręcona.

Mamy bowiem do czynienia z paczką przyjaciół: Tedem, Barneyem, Lily (Alyson Hannigan), Marshallem (Jason Segel) i Robin (Cobie Smulders). Siedzi ona sobie w barze i przeżywa różne zakręcone przygody, nie raz opowiadając o nich. I właściwie z wyjątkiem Lily i Marshalla, każdy z bohaterów szuka miłości – tej jedynej, prawdziwej.

Tak, jestem zmęczona materiałem.

Tak, warto było przejść przez te 6 sezonów i wybrane odcinki późniejszych, by obczaić całą serię. Zgrzeszyłam? Nie do końca – bo Ted się tak naopowiadał, że zachowanie współpasażerów w autobusie wobec niego wydaje się jedynym rozsądnym zachowaniem.

Tak, trochę mnie wkurzyła rozpiętość historii (nie mylić z rozwiązłością). Bo i owszem, bohaterowie są wyjątkowi – każdy z nich czymś konkretnym się charakteryzuje. No i serial jest w bardzo wielu momentach prześmieszny, okraszony czarnym humorem. Tyle że…

I teraz uwaga. Ten serial JEST WOKE, chociaż na początku wydawał się naigrywać z gejów. Jednak lata jego tworzenia sprawiły, że sezon 5 miał już elementy mocno niesmaczne, a im dalej, tym gorzej.

DOBRA. CZAS NA OGROMNE SPOJLERY, WIĘC… CZY WARTO OBEJRZEĆ „JAK POZNAŁEM WASZĄ MATKĘ”? Z PEWNOŚCIĄ TAK – JEST TO HISTORIA, KTÓRA MOŻE ROZPRASZAĆ PONURY NASTRÓJ I MA SIĘ WTEDY WRAŻENIE, ŻE JEST JAKOŚ FAJNIE. DOBRA, A TERAZ SEKCJA SPOJLEROWA, WIĘC KTO NIE CHCE, TEN NIECH ROBI SCROLLING.

SPOJLERY‼️👇

Więc zacznijmy od tego, że ten serial jest przydługi. I jasne, można twierdzić, że humor we wszystkich odcinkach jest zacny i tak dalej, ale im dalej, tym bardziej miałam wrażenie, że trochę się pogubiono i poszukano pomysłów na siłę.

Weźmy takiego Barneya. Na krótką metę ten bohater jest genialny – wieczny podrywacz, niedojrzały emocjonalnie mężczyzna, chodzący w garniaku. Ale ileż można? Ja rozumiem, że odcinki trwają tylko 20 minut, ale jednak im dłużej się to oglądało, tym stawało się mniej zabawne, chociaż może wolałabym, żeby Barney został wiecznym podrywaczem.

Trochę nie ogarniałam, czemu wziął ślub z Robin, skoro między nimi chemia była średnia i byli już po jednym nieudanym związku. OK – Barney ją bardzo kochał i byłam w stanie w to uwierzyć, ale Robin nie miała chemii do niego. I to było widać.

I uważam, że bardzo skrzywdzili tego bohatera, wlepiając mu dziecko z jakąś przypadkową babeczką. To nie tak powinno się skończyć.

A i jeszcze ten wątek woke… w jednym z odcinków dowiadujemy się, że Barney ma brata. A potem, że jego brat jest czarnoskóry. I tak dobrze, że James (Wayne Brady) ma innego ojca od Barneya, ale uważam, że twórcy byliby w stanie zrobić, że kolesie mają tego samego tatę. A dlaczego?

Widzicie, dopóki wiedzieliśmy, że James i Barney mieli rozwiązłą matkę, to było OK. Pasowało do konceptu. To, że James jest gejem też było OK.

Ale to, że dorobili Jamesowi i jego partnerowi dzieci, uważam za mocne chamstwo. Po pierwsze: skąd te dzieci? W serialu nie wyjaśniono, ale poczułam się zniesmaczona. Miałam takie uczucie „o, mężczyzna może urodzić dziecko”. Poza tym z punktu widzenia pedagogiki posiadanie dzieci przez gejów jest średnim eksperymentem. I tak, czytałam „Wyhoduj sobie wolność”, ale musielibyśmy wjechać z mocną dyskusję w temacie, a to ma być tylko recenzja serialu.

A jak już przy woke jesteśmy, to było parę scenek, kiedy kobiety się całowały.

Czy mam do tego serialu jeszcze jakieś wąty? Ano, tak.

Przede wszystkim zakręcenie wątku Robin-Ted-Barney przypomina trochę telenowelę brazylijską, co trochę męczy. Takie niekończące się koło wzajemnej adoracji wokół tego samego tematu.

I żałuję, że z Barneyem nie skończyli na ślubie Robin…

I tu dochodzimy do naprawdę ogromnych spojlerów. Bowiem, gdy Robin pojawia się w serialu, to Ted próbuje ją poderwać. I udaje mu się to w romantyczny dość sposób. Chemię między tymi bohaterami widać było prawie przez wszystkie sezony. Bardzo dobrze, castingowcy się postarali.

A w dwóch ostatnich odcinkach Ted zdradził, jak poznał matkę swoich dzieciaków. I wiecie – mijanie się ich, takie drobne szczegóły typu „zgubiłam parasolkę, a on znalazł” to bardzo ładne rzeczy. I tajemnica, która była trzymana niemal do samego końca sprawiała, że serial chciało się obejrzeć do końca.

No tyle, że mamy do czynienia z komedią. Co prawda często czarną, ale jednak komedią. A tu nagle wchodzimy w smutne tony, bo widzicie, ukochana Teda zmarła na raka.

Wkurzyłam się.

Walnęli smutem prosto w twarz i to w taki trochę… bez sensu sposób. Serio, nie mieli innego pomysłu? Czemu to zawsze musi być ten pieprzony rak, a nie na przykład – bo ja wiem? A zresztą, niewiele by to zmieniło, i tak smut pozostaje smutem.

I to, że zawsze chodziło o Robin było takie sobie.

Generalnie mam mieszane uczucia co do zakończenia.

Ale całość dość przyjemna.

Ted Lasso

– Prowadzimy rozmowy na temat czwartego sezonu i są to bardzo ekscytujące rozmowy, ale to wciąż wczesny etap – powiedział CEO Warner Bros, Channing Dungey o ewentualnym czwartym sezonie „Teda Lasso”. – Zawsze jasno komunikowaliśmy, że nie będzie więcej 'Teda Lasso’, jeśli Jason i zespół nie będą czuli do tego entuzjazmu, a mogę z pierwszej ręki powiedzieć, że Jason jest teraz w miejscu, w którym czuje się naprawdę podekscytowany i ma z tego dobrą energię.

Powiedzmy sobie szczerze: z tego serialu bije pozytywna energia. Na ile to radość aktorów z działania, a na ile kwestia scenariusza, trudno powiedzieć. Nie mniej, jeśli ktoś Wam powie, że „Ted Lasso” jest ciepłą historią, odprężającą i nawet działającą antydepresyjnie, to tak – będzie miał rację. Oczywiście produkcja ze stajni Apple+ ma swoje problemy, ale o tym na końcu, przy trzecim sezonie. Czy będą spojlery? Na pewno nie takie, które zepsują Wam rozrywkę.

Amerykanin – Ted Lasso (Jason Sudeikis) – kompletnie się nie zna na piłce nożnej. Mimo to zostaje zatrudniony jako trener FC Richmond, w Londynie. Brzmi jak sposób na porażkę? Takie też intencje ma jego szefowa, Rebecca Welton (Hannah Waddingham), która już w pierwszym odcinku informuje widzów o swoich niecnych zamiarach. Czy mamy tu przełamanie czwartej ściany? Nie, ale o tym dalej.

Pierwszy sezon składa się z 10 odcinków i to niekoniecznie trwających długo, bo pilot miał ledwie trzydzieści minut. W ogóle wyglądało to, jakby starano się skondensować historię do najważniejszych elementów. I im się to udało, ponieważ początek tej historii jest całkowicie czarujący. Trochę chodzi o to, że dopiero poznajemy Teda Lasso, a trochę o… ogólny klimat. Ta historia jest po prostu urocza, opowiada o ludziach ze słabościami, którzy jednak się mierzą ze swoimi problemami i rozwijają.

Są tu oczywiście elementy komediowe, bo teoretycznie ten serial porusza się w ramach komedii. Na szczęście twórcy nie silą się na humor; jeśli jest zabawnie – to po prostu jest. Widz roześmieje się wtedy, kiedy to poczuje.

I choć „Ted Lasso” nie próbuje być dramatem, to jednak trochę z tego gatunku bierze. Ale to dobrze, bo serii dodaje to tylko autentyczności.

Również wielką siłą serialu jest muzyka – ścieżka dźwiękowa w komentarzu.

Dobra, koniec słodzenia, teraz będę maruderką i nie zrozumcie mnie źle. Sięgając po produkt Apple+ wiedziałam, z czym mogę się spotkać. Dlatego ostro się zdziwiłam, że w pierwszym sezonie mamy co najwyżej motyw murzyn-biały w parze. W drugim chyba też nie napierano na lewicowe treści, a jeśli już, to były one bardzo sensownie ułożone, więc popieram. Ale to, co się odjewapniło w trzecim wymaga ostrego komentarza.

– Niespodziewany atak ze strony gejozy nastąpił w trzecim sezonie! – chciałam napisać, ale tak sobie myślę, że nagłe zwiększenie ilości homoseksualistów na metr kwadratowy w „Tedzie Lasso” to nie jest najgorsze, co ten serial zrobił.

Ja rozumiem, że produkcja stara się iść w tony „jesteś uchodźcą, murzynem, lesbijką, pro-eko, to jest w porządku”, ale… KURWA, to nie jest w porządku, kiedy chcesz wmówić ludziom, że nielegalni uchodźcy płynący na barkach do Anglii są w porządku. I że należy się nimi zaopiekować. To tak, jakbyś popierał/a najeżdżanie państwa. Tak, piję tu do skojarzenia z „Zieloną granicą”. I wiecie… możecie mnie uważać za niepoprawnego homofoba, nawiedzoną prawaczkę, ale każdy, kto mieszka w Anglii, Grecji, Włoszech czy gdziekolwiek, gdzie płyną pontony, powie Wam, że ta sytuacja jest nienormalna i szkodliwa dla tubylców. Wystarczy sobie wleźć na pierwszy lepszy kanał yt o Wielkiej Brytanii, by to stwierdzić. I nie, do Anglii nie płyną biedni uchodźcy z Nigerii – jak serial to sugeruje – ale płynie dużo mężczyzn z Francji, bo Francja lubi po prostu przysłowiowych Arabów odsyłać do Anglii. Tak, tam z tym tematem jest wielkie gówno i to nie jest w porządku, że amerykańscy twórcy – bo „Ted Lasso” to przecież serial amerykański – sugerują, że pontony są OK. NIE SĄ, KURWA I NIE BĘDĄ. Ale USA się to opłaca, bo Anglia będzie przez to słabsza.

Czy ja w tej chwili politykuję? Ależ oczywiście – ale serial również to robi. Ja wiem, że nie żyjemy na pustyni i czasem sprawy polityczne nas po prostu dotykają, ale… serio, te pontony to było dla mnie za dużo.

Jestem w stanie poprzeć motyw, w którym Nigeryjczyk – Sam Obisanya (Toheeb Jimoh) bojkotuje firmę, dla której robi promocję, bo ta jebie ludzi po równo i niszczy ziemie Nigerii. Generalnie popieram każdy przejaw patriotycznej myśli.

Ba, jestem w stanie przełknąć motyw bohatera homoseksualisty, bo tu przyznać trzeba, trochę złoto im wyszło. A przynajmniej do trzeciego sezonu, kiedy wszystko spaprano. W jaki sposób? Nagle homoseksualizm nam się rozmnożył, w jednym przypadku w całkiem bezsensowny sposób, jakby twórcy nie do końca wiedzieli, jak inaczej można było rozwiązać daną kwestię. I wprost mówią o statystykach: „10% społeczeństwa to homoseksualiści”. Really? A ja słyszałam o statystykach, które mówią o 2%. A pamiętać warto, że wyniki są takie, jakie chce sponsor tychże…

Tak, czułam, że ktoś – w tym przypadku Apple+ i Warner Bros – próbują mi w mózgu namieszać. Problem w tym, że przez to zaczęłam bardziej myśleć. Ale do brzegu nam jeszcze trochę zostało, bo chciałam omówić rozwój bohaterów, więc trochę wejdę w spojlery.

Ted Lasso to chyba najsympatyczniejsza postać, jaką można było stworzyć. Jest niemal ideałem, ale oczywiście ideały źle się sprzedają w tych czasach, więc musi mieć swoje demony. Odkrywamy je z czasem, ale głównie obserwujemy, jak inni zmieniają się pod wpływem relacji z Tedem.

Jedną z takich postaci jest Nathan Shelley (Nick Mohammed). To taki tutejszy kopciuszek, który z popychadła staje się trenerem. No i właśnie miałam wrażenie, że jego motyw jest dobrze rozpisany, ale… była jedna scena, w której Nathan zachowuje się chamsko wobec swego podopiecznego. I z jednej strony mamy sugestie twórców, że od bogactwa może woda sodowa uderzyć do głowy, ale z drugiej… nie do końca mi to pasowało. Widzimy, że Nat pracuje nad sobą, ale… nadal, zabrakło mi takiego elementu „wow”, które znacznie by urealniło tego bohatera. Być może po prostu nie miano czasu na pokazanie jego ciemnej strony i twórcy zmuszeni byli to zrobić na chybcika. W dodatku odejście z drużyny z jednej strony jest wiarygodne (kariera), z drugiej… jak on do tego doszedł? Trochę za mało aluzji do widza, a trzeba pamiętać, że widz ma trochę pamięć złotej rybki, więc jak Nat powiedział w pierwszym sezonie, że może pracować dla Ruperta (Anthony Head), przeciwnika, tak widz w trzecim sezonie może już tego nie pamiętać. No więc – mam co do Nata mieszane uczucia, ale zaplusował u mnie związkiem z Polką, Jed (Edyta Budnik).

Jedną z najbardziej charyzmatycznych osób jest Roy Kent (Brett Goldstein), który jak dla mnie ma urodę Turka. Serio – ja cały czas miałam wrażenie, że oglądam nie Anglika, ale Turka, ale to przez jego bardzo taki męski image. Jechał na tym cały czas i lubiłam go na ekranie, ale ma jedną wadę – zresztą, jak wszyscy niemal bohaterowie. W tym serialu używanie „fuck it” to jakaś przysłowiowa kropka i o ile na początku mnie to nie raziło, tak na końcu zaczęło męczyć. W przypadku Roya to taka jego cecha charakteru, w przypadku pozostałych – no przecież mamy do czynienia z męskim sportem, stworzonym po to, by faceci się nie masturbowali. No, ale… wydaje mi się, że można było to jakoś ogarnąć, by nie było męczące dla widza. Albo to ja jestem przewrażliwiona?

I teraz przechodzimy do wątku homoseksualizmu, który prawie był złotem. Prawie, ponieważ uważam, że motyw homoseksualnego piłkarza został rozegrany z dużą starannością i z taką myślą, że warto to akceptować, bo to też człowiek. I z jednej strony to słodkie, a z drugiej… tak sobie siedzę i myślę… obchodzimy się z homoseksualistami jak z jajkami. Dosłownie traktujemy ich jak ofiary jakieś. No pomyślcie: nikt przecież nie będzie debatował nad tym, ile hetero przeszedł, że zasługuje na jakąś większą tolerancję, bo lubi babeczki itd. Ba – seksualność jest ważna, ale w przypadku hetero nikt się nad tym nie głowi. A w momencie, kiedy mamy do czynienia z homoseksualistą, to nagle wchodzimy w dyskusje, współczujemy „bo tyle przeszedł” i tak dalej. Ja rozumiem, że „Ted Lasso” chciał nam powiedzieć „o, patrzcie, gej to też fajny człowiek”, ale… to się wpisuje w ogólną narrację kultury. A kultura mówi nam obecnie, że wszędzie trza gejów, lesbijek i transów, bo nie możemy ignorować 10% społeczeństwa. OK – ale przez to zaczyna ignorować drugą stronę. To razi ludzi, a nie, że ktoś jest gejem czy lesbijką.

No i razi jeszcze jedna rzecz: strasznie głupio rozegrane wątki. O ile wątek homoseksualnego piłkarza był pisany z najwyższą starannością, o tyle wątek Keeley Jones (Juno Temple) miał stylistykę „Emily w Paryżu”. Serio, bo poznajemy Keeley jako przebojową, heteroseksualną babeczkę, która z czasem pnie się na wyżyny. A tu nagle, w trzecim sezonie, dostajemy aktualizację: Keeley jest bi i koniecznie muszę – jako widz – oglądać jej cimcirimci z jakąś inną laską. Romantyczne, ale wątek z dupy. Taki na siłę, co też bardzo razi odbiorcę.

No dobrze, chyba już powiedziałam, co mi leżało na żołądku w stosunku do tego serialu.

„Ted Lasso” to niewątpliwie lewicująca historia ze znakomitymi akcentami. W pierwszym sezonie działo się chyba najciekawiej, bez zbędnych scen. I miał on niesamowitą energetykę. Szczęściem, że bywało śmiesznie do samego końca. Twórcy umieją w klimatyczne sceny, a wspólne śpiewanie z pewnością do takich należy. Co prawda pod koniec zaczęło się trochę rozłazić, ale ejże – z 10 odcinków nagle się zrobiło 12, więc należało czymś zapełnić taśmę filmową. Nie mniej, w całości „Teda Lasso” należy uznać za ładną, ciepłą historię z woke.

Ghostbusters: imperium lodu

Dzień dobereł, jak tam święta [znak zapytania, bo debilne algorytmy].

A skoro święta to czas spędzany z rodziną, to może coś familijnego [znak zapytania, bo debilne algorytmy].

„Ghostbusters: Frozen Empire” wydaje się być idealną propozycją. Problem w tym, że tylko się wydaje. Aczkolwiek, sprawiedliwie trza powiedzieć, że nadal jest to lepsze od tego kobiecego-czegoś, co wyszło jakiś czas temu*.

Phoebe (Mckenna Grace) jest już typową nastką. Niestety, na skutek klasycznej rozwałki miasta dostaje szlaban, który okazuje się być początkiem znajomości z pewną dziewczyną-duchem, Melody (Emily Alyn Lind). Tymczasem Dan Aykroyd trafia na artefakt bardzo dziwnie się zachowujący…

Hmm.

To nie jest zły film. To jest film taki 5/10, ale trochę to zależy od gustu. Widzicie, intryga jest dobra; klimat z reszty Ghostbusterów – w miarę, bo przecież w dwójeczce i trójeczce akcja też trochę powoli się rozwijała. I oni tu trochę chcą pokazać walory edukacyjne o życiu. Tylko wicie, rozumicie, mamy 2024, a w sumie to nawet 2025 i nie wiem, czy młodzieży spodoba się taki powolny akcyjniak. Nawet dla mnie fabuła była taka zbyt slow. Brakowało tu jakiejś energii i to się dopiero ruszyło pod koniec. Można powiedzieć, że ostatnie pół godziny szafa gra, najprzyjemniej się to oglądało. A reszta? A może być – takie – ot – do kotleta.

Przyznam się, że widząc przyjaźń Phoebe z Melody obawiałam się, że one się pocałują xD. „Proszę, nie róbcie z nich lesbijek”. W pewnym momencie skapnęłam się też, że fabularnie akcja jest przewidywalna, ale jednak trochę żal USA, bo z Melody mógł być naprawdę genialny wątek. A tak jest standardowy, bo nie rozgrzebali go bardziej, no i mamy to, co mamy. Za to ckliwe zakończenie już można uznać za ładne, a to już coś.

Ale co z tego, skoro film jest mocno średni. Można obejrzeć, ale nie spodziewajcie się fajerwerków.

————

* linki do recenzji wszystkich pozostałych części w komentarzu. Zapraszam i miłego!

Porąbani

Dzień dobereł!

Już sam opis „Porąbanych” (org. Tucker and Dale vs. Evil) brzmi zabawnie. Oto tytułowi bohaterowie wybierają się do swojego wymarzonego domku letniskowego wymagającego remontu. Niestety – jakaś grupa studentów wymyśliła sobie, że faceci chcą ich zabić…

Tak, to slasher czy tam czarna komedia – właściwie trudno określić, bo krwi trochę jest, typowych trupów jak w slasherze również, ale… tak, to jest mega zabawna historia.

Jeśli dodacie 2+2, to wiecie mniej więcej czego się spodziewać. Jednakże wszystko to jest tak rozegrane, by po prostu śmieszyło. Wielkie XD należy się temu filmowi. Idealnie się bawiłam i wyżyłam, znakomicie mi to poprawiło humor.

Nie jest to wybitny film – bo ani aktorstwo, ani muzyka nie są wybitne, czy nawet dobre, ale tak, ta historia posiada bardzo dobry scenariusz xD.

Polecam serdecznie 🙂.

Eddie zwany Orłem

Na wszelki wypadek miejcie w pobliżu chusteczki do wycierania łez/nochala, gdyż „Eddie zwany Orłem” zawiera jedną z najpiękniejszych scen, jakie widziałam i naprawdę, ale to naprawdę można się wzruszyć. Chociaż przyznaję – bardzo powoli mi się oglądało ten film, bo takie tempo, ale naprawdę, warto dać mu szansę.

* * *

Wolverine byłby znakomitym skoczkiem, gdyby nie zaglądał do kufelka. Na szczęście los mu przyszykował fikołka: oto Eddie Edwards (Taron Egerton) postanawia zostać skoczkiem. Nikt go z początku nie bierze na poważnie, ale nasz koffany Wolverine widząc jego starania w końcu się poddaje. Czy nieudacznik, z którego wszyscy się wyśmiewają ma szansę osiągnąć cokolwiek, włącznie z wylądowaniem na olimpiadzie?

Historia oparta jest na faktach – tak, był taki skoczek, który urodził się za wcześnie, bo przed erą celebryctwa sportowego i małyszomanią. Choć, może nie do końca, ale nie będę Wam przecież spojlerowała tak pięknego filmu.

Trzeba się przyjrzeć pracy kamery – ona naprawdę dobrze pracuje, gdy bohaterowie skaczą. Widać absolutnie wszystko i jednocześnie widz jest uświadamiany, że skoki to jednak nie jest bułka z masłem i nie jest jakiś dziwny wymysł, to po prostu jeden z niebezpieczniejszych sportów, przez który można nawet sobie skręcić kark.

Ale to muzyka jest na pełnej.

Dobrano ją tak, że film wciąga, tworzy napięcie i w filmie wykorzystano mechanizmy dźwiękowe. Jej, jak to brzmi. Ale tam, gdzie ma pracować dźwięk, to on to robi. Tam natomiast, gdzie robotę ma mieć cisza, to cisza pracuje. Rzecz jasna, jej wykorzystanie nie udałoby się, gdyby nie ścieżka dźwiękowa i staranne rozłożenie napięcia.

Bo akcja zaczyna się powoli. Tak przez większość filmu widz może odnieść wrażenie, że to bardzo leniwe, choć przyjemne dzieło. Owszem, są tu elementy komediowe. Nie mniej…. cierpliwości, on się rozkręca pod koniec. I słowo daję, w końcowej scenie siedziałam napięta i robiłam dosłownie to, co bohaterowie xD.

…

Polecam serdecznie tę wspaniałą historię 🙂.