tulsa king

Dwight „Generał” Manfredi często pokazuje znak rogów szatana, ale z drugiej strony to człowiek, który zabił, był w mafii, a teraz wyszedł z więzienia po 25 latach. Ta kryminalna rodzinka nie do końca przyjmuje go zgodnie z umową – ale ostatecznie Dwight nie ma innego wyboru, niż przystać na kolejną umowę z tymi typkami. Zostaje zesłany do Tulsy, niezłego zadupia w Oklahomie i tam zaczyna się rządzić. Dosłownie.

A ponieważ jego więzienny dramat zaczął się w 1997 roku, to po wyjściu na wolność czekają go liczne niespodzianki, ale radzi sobie całkiem nieźle.

Tak nieźle, że w niedługim czasie zyskuje sobie znakomitą ekipę…

* * *

Ten serial ma swój osobisty urok. Tzn. faceci określają go jako „męskie kino”, bo faktycznie są tam walki, strzelaniny, liczne perypetie między gangusami. Na szczęście nie ma tu agresywnego wybuchu testosteronu. Ale… „Tulsa King” ma w sobie kilka elementów, dzięki którym kobiety go polubią. Na przykład – pani policjantka, która daje się omamić Dwightowi i go broni, pomimo że nie ma w tym żadnego interesu.

Ale Dwight jest dżentelmenem starego typu i produkcja jest tego świadoma. Bardzo mi się podoba, jak komentuje NFT czy kryptowaluty: „one nie są prawdziwe”, albo „co tu się odpierdala?” w temacie pieniędzy, których nie można dotknąć, bo są w banku. Jest jeszcze parę ciekawych smaczków, ale pozwólcie je sobie sami odkryć.

Po co spojlerować?

Jednakże, jedna scena jest moim zdaniem wybitna niemalże. Nie wiem, może przesadzam. W jednym z odcinków okazuje się, że Dwight ma brata i on umiera. To nie jest jakiś turbo spojler, ale widzimy dwóch braci, którzy rozmawiają ze sobą przez telefon, jeden z nich nie mówi… mimika na twarzy Stallona, dobór światła w tej scenie… ja miałam i mam wrażenie, że jest to chyba jedna z najlepszych scen w serialu. Można się wzruszyć.

Ale ogólnie serial pełen jest czarnego humoru, no i… rucha poprawność polityczną XD. No, ale w końcu Dwight jest przestępcą nie tylko starej daty, ale i starej klasy.

Polecam serdecznie „Tulsę King”. To 9 bardzo przyjemnych epizodów, w których można znaleźć wiele mądrości życiowych i to dosłownie 🙂.

the big door prize sezon 1

Mam problem z tym serialem – bo nie wiem, jak go opisać.

„The Big Door Prize” powstało dla Apple+ na podstawie powieści. Przedstawia historię małego miasteczka, w którym ni z tego, ni z owego zjawia się tajemnicza maszyna, wypluwająca dla każdego co innego w postaci kartki z jego „potencjałem”. I wiecie, trzy pierwsze odcinki – rewelacyjne. Potem zaczyna się mielizna fabularna, która wynika z tego, że… nie ma wiele humoru, nie ma wiele treści, a najważniejsze są relacje, a odcinki są krótkie.

OK – można powiedzieć, że relacje między bohaterami są bardzo istotne, i to zawsze.

Dobra, ale tu chyba mamy zbyt wielu bohaterów jak na półgodzinne odcinki. I w dodatku brak pogłębionej treści. Ojej, to przecież pewnie taka książka była. No cóż – bywa, ja nie znam pierwowzoru, więc mogę oceniać tylko serial.

A serial po prostu dupy nie urywa.

Ma ładny opening, to prawda. I do końca trzeciego odcinka historie o zmianie życia są inspirujące, ale potem niewiele z tego wynika. Nie widzimy tak naprawdę sukcesów, nie widzimy czegoś, co sprawia, że mamy od zera do bohatera. No dobra, niby jest córka burmistrz, ale… jej wątek chyba nie do końca się udał, bo brak jest zgłębienia problemu tej pani.

Końcówka znowu jakby wraca na lepsze tory, no ale zawsze te środkowe odcinki są słabsze.

Co więcej, jestem rasistką.

Jeśli miałabym wskazać najbardziej inkluzywny serial – to będzie to właśnie „The Big Door Prize”. Mamy tu wszystko: kolorowych, homoseksualistów, młodych zbuntow… a nie, czekaj. Nie wszystko. Skupiają się na lesbijkach, omijając gejów, i nie ma za bardzo Indian.

No, ale za to mamy księdza, który stwierdza, że jednak woli seks, niż bycie księdzem.

A poza tym maszyną tak naprawdę nikt tak naprawdę się nie interesuje. Może z początku ktoś zadaje pytanie, o co z nią chodzi, ale nie ma prób odpowiedzi na to pytanie. A przecież maszyna ta ma intrygującą historię: z dupy się wzięła, i w sumie wygląda, że ona nie bierze informacji z danych osobowości, tylko… no właśnie, skąd?

Tak, myślę, że brak pogłębionej treści oraz niesamowicie rozbuchane wątki LGBT sprawiają, że ten serial ogląda się przyciężkawo i ogólnie jest nijaki. Nie polecam, ale obejrzałam, żebyście Wy nie musieli.

candy – śmierć w texasie

„Candy – śmierć w Teksasie” to pięcioodcinkowy serial na Disney+. Opowieść o tragedii, jaka wydarzyła się w 1980 roku i która odcisnęła duże piętno na tamtejszych mieszkańcach małego osiedla/miasteczka. Oto bowiem jedna z mieszkanek – nauczycielka, dobra matka, żona i chrześcijanka – zostaje zamordowana w bardzo brutalny sposób, bo siekierą.

Serial nie udaje, że chce nas omamić jakąś nową wiedzą w sprawie. Natomiast wykorzystuje jak się tylko da pracę kamery.

Wszelkie kadry są wykonane z namysłem – gdy widzimy domek, który ma atmosferę martwoty, to nas to trochę zatrzymuje. Zbliżenie na krew? Kadr zrobiony w półciemności albo w czerwieni? A nawet momenty nagrane w sepii.

Teraz tak – momenty, gdy mamy zbliżenie np. na usta Candy to momenty znowu wykonane z rozmysłem. Gdy zaś kamera jest w ruchu, robi podjazdy, to znowu – ma to absolutny sens, bo trochę dodaje szybkości scenie, a trochę wyrywa z takiego klimatu oczekiwania, powolności.

Ale „Candy” to nie serial powolny. Tam wszystko dzieje się w odpowiednim czasie. Twórcy chcą przetrzymać widza z niewiedzą, co się naprawdę stało, i jak się stało aż do końca, a potem jest pytanie – jaki wyrok dostała Candy.

Żeby to wszystko tak naprawdę docenić, trzeba drugiego seansu. Tyle że właśnie – przy drugim historia staje się znacznie bardziej przerażająca. Aż mnie ciarki po plecach przeszły, jak włączyłam sobie znowu pierwszy odcinek, by wyczaić ładne kadry. I nie dałam rady przejść przez to znowu.

Bo mimo że Candy koniec końców została psychoterapeutką (sic), to w sprawie jest coś niejasnego. Podobno w rzeczywistości sprawa jest na tyle niejasna, że właściwie tak naprawdę nikt nie wie, co tam się odwaliło.

I wiecie – teoretycznie można by powiedzieć, że ten serial należy do zjawiska „mordercy są fajni”, bo tu mamy Candy, z którą widz się zżywa i którą nawet lubi, w przeciwieństwie do ofiary. Tyle że na końcu ta ofiara stoi przed zabójczynią i mówi: „to jest TWOJA WERSJA”. Twórcy trochę bawią się z nami w ciuciubabkę – niby wiemy, że chcecie poznać mózg mordercy, no to macie, osobowość dysocjacyjna, i tak dalej, ale… wiemy też, że ta sprawa jest niejasna.

A serialowa wersja wydarzeń jest wersją Candy.

I znakomicie, że serial to podkreśla.

I serio – jeśli włączycie sobie „Candy” drugi raz, to nie będziecie mieli wrażenia, że opowieść gloryfikuje mordercę. Prędzej serial zachwyci Was znakomitą pracą kamery oraz przerazi charakterem Candy. No, ale może to tylko ja tak – bo w trakcie rozkmin przyszło do mnie, że jest tu kłamstwo, ale nie będę już wchodzić w to, bo to gówno.

praktykant

Film z kategorii „ładny” i szczerze mówiąc, chce się go oglądać do końca, a nawet dalej. Ma w sobie taki urok. W sensie – mamy tu seniora, który zapisuje się na praktyki w firmie e-commerce. Dziwne, ale na początku myślałam, że to będzie jakiś wielki dramat, albo w sumie… nie wiem, trzeba było mi rekomendacji kogoś, bym w końcu się za „Praktykanta” z Robertem de Niro wzięła. I szczerze? Nie żałuję. To bardzo ładne dwie godziny, w trakcie których obserwujemy… samo życie. Tak, po prostu samo życie. Jeśli ktoś myśli, że to jest wielka historia z jakimiś intrygami, albo o bizneswoman, to nie ten adres. Tu mamy po prostu o doświadczaniu. O tym, że nie trzeba być 30-latkiem, by czerpać garściami z życia, a podstarzałość to fikcja literacka. Trochę trudno powiedzieć o fabule, bo tutaj mamy życie. xD Po prostu, widzimy praktykanta, który ma relację z szefową, obserwuje, który jest właśnie mężczyzną, których już w zasadzie nie ma. Albo są – ale jest to gatunek wymierający i film to wie.

Nie brakuje też humoru i to takiego ładnego, uroczego. 🙂

Nie będę Wam zdradzać za wiele – po prostu obejrzyjcie, jest na Netflixie.

chyłka serial

Dzień dobereł, mamy już poniedziałek, więc… zamiast mema wstawię Wam rozkminę.

* * *

Są trzy typy książek:

a) takie, które są idealne jako audiobooki – tu patrzaj: „Władca Pierścieni” Tolkiena czy – założę się – „Pożegnanie z Afryką” Karen Blixen, a nawet „Idiota” Dostojewskiego. Ten smak słowa to coś niesamowitego, ale na papierze, zwłaszcza komuś współczesnemu, niekoniecznie może być łatwo i przyjemnie.

b) Powieści nieekranizowalne. To bardzo często dotyczy dzieł filozoficznych (bardzo śmieszne), ale także – zapewne – arcydzieł literackich. Przykład: „Diuna” Franka Herberta. O niej się nie chcę jednak znów rozwodzić, więc czas na trzeci…

c) Kinówki – bo jak nazwać coś, co lepiej wychodzi na ekranie, niż takie, jakim jest, czyli powieścią?

Zgadnijcie, którym przypadkiem jest „Chyłka”. Można ją obejrzeć na Playerze i liczy sobie 5 sezonów. To dość popularna seria i wydaje mi się, że nie bez powodu. Jestem na 4 z 7 odcinków i po prostu mój mózg powoli chce się ewakuować z tej historii. Ale właśnie. Problemem serialu NIE JEST realizacja serialu, bo aktorzy – Cielecka i pan od Kordiana – starają się. Wszyscy się postarali, by było co oglądać i cieszyć oko. Niestety, konstrukcja wydarzeń… yyy… dobra, to może inaczej.

W kinematografii mamy tzw. zawieszenie niewiary. I wbrew pozorom jest ono bardzo duże, bo kto nie czytał o tym, że „Dr House” to medyczne bzdury, a „CSI NY” (na przykład) spowodowało problemy prawne, bo ludzie myśleli, że policja jest tak zajebista, jak w TV? I Chyłka stosuje te same chwyty, co „Zabójcze umysły”, na przykład, ale pod względem pewnych rzeczy jest gorzej. Na przykład dowody. Na przykład plaster, który mamy na początku i on niby jest dowodem i facet ma ten dowód wsadzić w kopertę, bo powietrze, no i ten plaster to jest jakiś taki dziwaczny, ale jeszcze dziwniej się robi, jak Kordian wbija się w białoruski gang od papierosów. Tu mój mózg dał mi pierwszy sygnał, że on tak średnio ma ochotę kończyć „Chyłkę”.

Więc chyba dokończę tylko pierwszy sezon, bo dalej – podobno – jest gorzej. To znaczy fabularnie, z tym, co zrobił Mróz w swoich powieściach. A ja nie chcę gniotu, który ładnie wygląda, ale od wszelkich wydarzeń boli mózgownica.

Jezu.

Ale dobra wiadomość jest taka, że jeśli NIE BĘDZIECIE MYŚLEĆ, to będziecie się dobrze bawić. Tak jak wracacie po pracy, włączacie na „Policjantki i policjantów” na TV4, no i się odprężacie. To jest dokładnie tego typu rozrywka i obawiam się, że mój argument, że Mróz pisze powieści dobre na ekran chyba nie wytrzymał ciężkości głupoty niektórych plot tłistów w Chyłce.

barry

Wszyscy gadają o „Sukcesji”, a „Barry” odszedł po cichu. Nie ma wielkich fanfarów i nie było jakiegoś ogromnego emocjonalnego pożegnania twórców z widzami.

Był za to jeden z najlepszych komentarzy społecznych.

* * *

Barry to marines i widać, że kozak. Dlatego po powrocie z misji wojskowej zamiast wracać do woja, zdecydował się zarabiać inaczej – być płatnym zabójcą. Interes idzie dobrze do czasu, gdy ze wspólnikiem przenosi się w inne miejsce, a tam… cóż, postanawia zapisać się na zajęcia aktorskie.

Brzmi zabawnie?

„Barry” to cztery sezony, które mają trzy podstawowe i ogromne zalety:

🤣 jest to niesamowicie dobrze rozpisana czarna komedia – zapewniam, że praktycznie w każdym odcinku jest coś, przy czym przynajmniej się uśmiechniecie. I na całe szczęście, tam nie ma świętości.

😲 Zaskakujące plot twisty. Tu nie ma prostych, oklepanych zwrotów akcji. I powiem Wam, że tajemnica nie tkwi w tym, co jest na ekranie, a w tym, jak wykorzystano pewne sposoby kreacji. Zwłaszcza jedna, ale gdybym powiedziała, to bym zrobiła coś na wzór zdrady zakończenia „Szóstego zmysłu”, a ponieważ Was cenię – odpuszczę sobie.

🥸 Naprawdę rewelacyjnie komentuje wątki społeczne. PTSD? Proszę bardzo – widzimy, że Barry się z tym zmaga na swój sposób, no bo w końcu mamy do czynienia z facetem, który chce zacząć szukać siebie, który ma wizje, który czuje się zagubiony i tak, aktor to wszystko bardzo ładnie ogrywa. Poprawność polityczna? Hmmm, szczerze mówiąc – tu jakby poprawność polityczna nie istnieje. A nawet jeśli to robią to w tak fantastyczny sposób, że bez tego elementu fabuła byłaby mniej kolorowa. Ogólnie dostępna broń w USA? Proszę bardzo, jest: „tylko nie dzisiaj”, jak ktoś „zawołał” z ekranu zmęczony tym, że ciągle w tym sklepie są strzelaniny. Tworzenie filmów, seriali, granie na ekranie? Och – oczywiście, że jest i to w bardzo dużym stopniu.

A na końcu majstersztyk.

Ja Wam powiem, że końcówka ostatniego odcinka „Barry’ego” utknęła mi w głowie. Na początku, po obejrzeniu jego była taka cisza. To nie „Wspaniała pani Maisel”, z którą twórcy postanowili się pożegnać na całego. To… cisza. Niby nic nadzwyczajnego, masz ostatnią scenę i napisy. Ale właśnie. Ta scena zostaje w głowie. Komentuje bardzo wiele, także tworzenie „historii opartej na faktach”, także i więcej – ale nie chcę spojlerować. Po prostu ten element jest tak doniosły. I gdy muzyka wchodzi… muszę zobaczyć to jeszcze raz.

.

.

.

…

mała syrenka 1989

Dzień dobereł.

Zdziwiłam się, że tyle pamiętam z tego filmu. Musiałam ostro nadawać „Małą syrenkę” za dzieciaka.

Cóż mogę powiedzieć – wspaniały film.

Jest wspaniały z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że przy tym dziele pracowało SERCE i wyczułam ten moment. Serio, autentycznie.

Dwa – nie ma tam niczego w treściach, do czego można by się doczepić. Te wszystkie kwestie „och, no ale Arielka jest głupia, co to jest, że ugania się za chłopakiem, no, to nieprzyzwoite, że nie jest feminą”…

No właśnie – w „Małej Syrence” pokazano coś na wskroś normalnego. Raz, że rozwój relacji damsko-męskich może nie był jakiś niesamowicie głęboki, ale za to widać było moc seksualności, sensualności. Hmmm… energie, jakie tu pracowały, działały w harmonii. Dlatego Eryk na końcu musiał zrobić to, co zrobił.

Moim zdaniem, „Mała Syrenka” z 1989 jest filmem, który bardzo blisko leży arcydzieła. Jest po prostu czymś, w co włożono serce i to widać, słychać, czuć. Dlatego nic nie trzeba tu poprawiać.

W linku szerszy tekst – na temat problematyki remaków live action. Mam nadzieję, że się Wam spodoba, dajcie znać.

mała syrenka II

Legenda głosi, że ktoś przy „Małej Syrence II” dobrze się bawił. To tylko legenda, jest w niej odrobina nutki prawdy, ale niestety – to nadal nie wygląda dobrze. Zacznijmy od tego, że 2000 rok – czyli kiedy powstała nasza animacja – to wysyp gównofilmów od Disneya na DVD. Dosłownie każda słynna animacja doczekiwała się sequeli, które ekhem, niekoniecznie chyba przez fanów są uznawane. „Mała Syrenka II: powrót do morza” to efekt właśnie tego zjawiska. Gorzej, że przez tych, co te cosie oglądali, film ten jest uznawany za jeden z lepszych XD.

Jeśli tak, to słabo widzę recenzowanie trzeciej części, bo tak – historia o Ariel to trylogia. Choć może lepiej szybko zapomnieć o kontynuacjach, no może poza serialem, bo wieści głoszą, że ten się przyjemnie oglądało.

Do brzegu.

To był dziwny seans, ponieważ animacja jest… z jednej strony sztampowa: mamy tu odwróconą fabułę. Teraz to córka Ariel, Melody, chce wrócić do morza, bo jej rodzice się wystraszyli siostry Urszuli – Morgany. A że rodzice postanowili trzymać młodą pod kloszem, no to… Melody się buntuje i ucieka do Morgany, by ta powiedziała jej, o co chodzi, dlaczego tak ciągnie ją do wody.

I wiecie, na poziomie koncepcji fabuły ta historia ma duży potencjał. Bo tak: z jednej strony jest to opowieść o korzeniach, z drugiej o rodzicielstwie, a z trzeciej o dojrzewaniu. Problem w tym, że kompletnie się tym nie przejęto i postanowiono zrobić coś na odczepkę. Bo ja ani z bohaterami się nie zaprzyjaźniłam, ani też fabuła mnie nie zainteresowała. Film krótki jednak, to pozwoliłam mu się skończyć, choć jeszcze trochę, a wyłączyłabym. I jeszcze jedno: oglądanie takiej normalności bez LGBTów dzisiaj sprawiło, że czułam lekki powiew świeżości. Trochę WTF, bo raczej film nie jest wart świeczki.

Nie jest to paździerz, ale jeśli masoński symbol czyni scenę sensowniejszą, to jest tu coś nie tak XD.

the last unicorn

Dzień dobereł.

„The Last Unicorn” z 1982 to nie jest zwykła animacja. Powstała na kanwie powieści Peter’a S. Beagle i on też stworzył do niej scenariusz. Chyba dlatego jest to takie dobre, bo wszystkie elementy do siebie pasują.

Seans mnie zaskoczył tym, że to jest takie… mroczne. Znaczy, no – nie ma tu cukierkowatości. To jest takie… anglosaskie legendy, w ten klimat, ten deseń. Czuć to. I to, co widzimy na ekranie nie jest do końca oczywiste, bo różne zwroty akcji są nawet zaskakujące.

Mamy tu jednorożca, który zastanawia się – ale jak to, on jest jedyny na świecie? Przecież byli na księżycu, w wodzie i znikają tylko wtedy, kiedy jest niebezpieczeństwo… Ostatni jednorożec nie może zdzierżyć tej wiadomości i postanawia to sprawdzić, wybierając się w świat. Czy mu się uda znaleźć pobratymców?

Hm, dzień po seansie stwierdziłam, że ten film jest piękny. Ma w sobie coś magicznego.

Co ciekawe, kreska mi się trochę kojarzyła z mangą, ale te oczy były właśnie takie… magiczne. Przyciągające, jedyne w swoim rodzaju i to one jakoś sprawiły, że tym bardziej postanowiłam to obejrzeć.

Muzyka to jedna z najmocniejszych stron filmu – ale jedna. Bo po prawdzie, cała historia, prezentacja jej są urzekające.

Na pewno warto obejrzeć – kto chce, ten znajdzie 😉.

W komentarzu zamieszczam link do soundtracku.

cruella

Dzień dobereł, co tak długo? No właśnie, był nawet moment, w którym żałowałam, że tak późno zabrałam się za Cruellę. Ostatecznie jednak ten film miał większy hype, niż na to zasługiwał, ale przyznać trza, że to w jakiś przyjemny sposób płynęło. Nie, serio – fabuła „Cruelli” nie jest wybitna, może nawet nie jest jakoś turbo inteligentna. Po prostu jest sobie dziewczę, które zabiło matkę i która chce zostać projektantką mody i jej przyjaciele to ogarniają i potem jest bitwa między Cruellą a Baronessą, w trakcie której widz obserwuje ładne, muzyczne spektakle.

Bo muzyka jest sercem tego filmu.

To nie jest film z kategorii „ładny”, ale jest to po prostu coś – troszku – lepszego, niż seans do kotleta. Chyba, anyway, wszystko zależy od gustu.

Oj, co mogę jeszcze powiedzieć o tym filmie… filmidle… to jest właśnie przypadek romantyzowania złoli. I ja rozumiem, że tu akurat złolka może mieć trałmę i tak dalej, ale jednak, o ile pamiętam, Cruella ze „101 dalmatyńczyków” była na wskroś zła i wszystkie filmy to prezentowały.

Natomiast jest jeden pozytyw seansu – aż mi się zachciało przeczytać pierwowzór, bo serio – nigdy go nie tknęłam. Hmmm…

Takie 6/10. xD