[33 dni] #Self-love #26: afirmacja przez 20 minut na mali

Wybór afki nie zajął mi długo. Sama się zjawiła, a oto i ona: zasługuję na bycie kochaną każdego dnia. I jak sobie tak 216 razy powtórzyłam, to nagle zobaczyłam, że przyjmowanie pieniędzy to zdolność przyjmowania, pozwolenie sobie na przepływ, oznaka miłości wobec siebie ;).

[33 dni] Self-love #25: zrób sobie czuły gest

Nie umiem w język miłości wobec ciała, ale mam ochotę na dwie rzeczy… balsam i płukanie nóżek :D.

Tymczasem moje propozycje na czułe gesty – może to Was do czegoś zainspiruje ;).

08.09.2023, 10:16 – To zabawne; bo wczoraj wcale nie było łatwo być w dobrym, znakomitym humorze. Ale teraz… se myślę, że nie będę tego wywlekać. 🙂 Miłego dnia!

[33 dni] Self-love #24: użyj metody holotropowej

Powiem tak. Cały dzień działo się dużo procesów uwalniających i konkretyzujących moją przyszłość, a właściwie teraźniejszość. A to darmowy kurs Joanny Parysz, albo rozmowa z nią, albo honopomono. Ale przede wszystkim odwaga bycia w sobie. Wiecie, napisanie do wydawnictwa o egzemplarz recenzencki to nie figa z makiem, to poważna sprawa. Zwykle. Ale również napisanie do lokalnej Galerii Askana z zapytaniem, czy nie pomogliby wypromować „Agafe” to też nie lada wyzwania. W ogóle, dużo się działo. Na przykład poszłam na spacer do lokalnej piekarni i kupiłam chleb za 8,50, a potem wpadłam na pomysł, by jutro upiec chleb. Haha – zabawne :). Bo gdy weszłam do marketu, stwierdziłam, że ja tego tam pieczywa nie chcę. Ale… wiecie, napełniłam się światłem/miłością i stwierdziłam, że zobaczę w lokalnej piekarence. A byłam zacnie, pięknie i powabnie ubrana, no i hej, na spacer. Wróciłam w sam raz na wspomniany kurs, no i… trochę ruszyło. Zawsze rusza, jak jej słucham/ją czytam. Ciekawe. W każdym razie, oddech holotropowy. No mówię Wam, czułam przed nim strach, zwłaszcza, że na yt wylazły jakieś dziwne techniki typu „uaktywnij szyszynkę”, „naćpanie po oddechu”, „serce cośtam” i straciłam wątek. Na szczęście pokazał się też polski kanał Wima Hoffa i… poszło! A oto i on:

Jestem z siebie taka dumna i mam motylki w mózgu, znaczy endorfiny :). Fajne to, chyba jutro też spróbuję :P.

To dobranoc 😀 albo miłego dnia :))

[RECENZJA] Z ODWAGĄ IDŹ PRZEZ ŻYCIE – WZMOCNIJ POCZUCIE WARTOŚCI I PEWNOŚCI SIEBIE

Brać tę książkę czy nie brać – oto jest pytanie, a odpowiedź jest zależna od tego, jak bardzo chcecie skorzystać z wiedzy o rozwoju.

Bo jeśli nie chcecie w ogóle – to lepiej wydajcie te pieniądze na kino, na pewno jakiś dobry film się tam znajdzie.

Ale jeśli chcecie… to jedyną wątpliwością może być to: „jestę już tyle w samorozwoju, po co mi kolejna rzecz o tym samym?”.

No więc odpowiadam – po to, by się wreszcie do mózgu wgrały pewne podstawy. Szczególnie, że „Z odwagą przez życie” zawiera kilka mocnych ćwiczeń, które sama wdrażam w życie.

Mamy tu dziesięć rozdziałów – z czego pierwszy to wyjaśnienie, dlaczego warto mieć wysoką samoocenę. Kolejne to takie małe kroczki, by ta samoocena była w miarę ugruntowana. Czyli trochę o tym, jak się komunikować z innymi, trochę o wybaczaniu, trochę o tym, jak odróżnić agresję od wysokiej samooceny i tak dalej, i tak dalej.

W każdym z nich znajdziemy praktyczne wskazówki – które wystarczy zastosować. I w każdym z nich znajdziemy zdania, które mogą do nas przemówić. Tak, zdania w tej pozycji są mocne i zawierają to „coś”. Niby oczywista oczywistość czasem, ale jak Joanna Parysz coś prosto z mostu powie, to nagle pewne elektrony w mózgu się połączą i tadaaaam, mamy czarno na białym jak zrobić, żeby siebie w końcu docenić.

Spodobało mi się tu jeszcze parę rzeczy.

Przede wszystkim klimat w postaci wykonania składu. Asia sama nad tym siedziała, to nie jest szybka i łatwa praca, czasem miałam wrażenie, że chciała więcej, więcej i jeszcze więcej przekazać, jakby trochę jej się śpieszyło, a czasu mało, a konkretów wiele. Ta książka konkretami stoi i nie warto się obawiać tego, że skoro siedzi się wiele lat w rozwoju, to kolejna pozycja jest niepotrzebna.

Otóż, jest potrzebna, bo zawierać może ważne zdania, które wreszcie przemówią do Twojego mózgu.

Ale: tu uczciwie Asia stawia sprawę jasno. Jasne, oczywista rzecz, że jeśli będziemy żyli w optymistycznych, pozytywnych myślach, to nasz świat nie będzie wyglądał jak z Mad Maxa, a raczej jak z Pandory „Avatara”.

No, tyle że magiczne myślenie jest czasem słabym myśleniem i trzeba oddać autorce, że raczyła o tym wspomnieć. W ogóle, podając ćwiczenia zaznaczyła ważne, wręcz fundamentalne rzeczy: jak coś robisz, to z emocją, czuciem, bo bez tego to raczej słabo wyjdzie ta nalewka. Jeśli w ogóle. Podaje parę przykładów naukowców, cieszę się też, że w ich teamie znalazł się Neville Goddard, ale przede wszystkim cieszę się, że Asia pchnęła lekko nożem temat: „bo widzę pewne niezrozumienie Prawa Przyciągania, złe zrozumienie”. I bardzo dobrze, w końcu ktoś to wreszcie powiedział. I powiedział, że innych nie jesteśmy w stanie zmienić, i powiedział, że wybaczanie to nie magiczne czary-mary po których człowieki nagle będą w scenach łóżkowych, tylko konkretne odpuszczanie zaszłości. Taaak, to mi się spodobało.

Czy coś mi się nie spodobało?

Oczywiście, jest taka rzecz.

Być może Was nie dotyczy.

„Gdybym tę książkę dostała na początku swojej przygody z duchowością, to oszczędziłabym sobie wiele czasu” – tak se pomyślałam. A z drugiej strony może i nie; wszak kiedyś, na początku czytałam książkę o poprawieniu własnej samooceny, ale praktycznie… niewiele z niej zostało w głowie, bo była niewykorzystywana w praktyce. Dlaczego? Prawdopodobnie dlatego, że nie miała za wiele ćwiczeń, a właściwie to zapamiętałam tylko jedno: „chwal się”. I Asia też to poleca.

Wiecie, jej ton w stylu „warto zwrócić się do coacha” bywa może i nużący, ale faktycznie – trzeba oddać to, że nie konkretyzuje, że TYLKO DO NIEJ. Po prostu zaznacza „ale widzę, że razem szybciej”. No tak, w związku szybciej wszystko idzie. W sumie, powiem Wam, że tu można by się przyczepić do autoreklamy, gdyby nie pewien szczegół. Ta książka wspaniale się uzupełnia z innymi produktami Asi – a przecież o to chodzi, ne? Żeby biznes nie tyle się kręcił, co był poukładany harmonijnie. Czy jakoś tak.

W każdym razie, jasno wszystko, wyklarowane wszystko i mamy piękną opowieść o tym, jak siebie zaakceptować. A na końcu Asia dodała rozdział, gdzie jej klientki omawiają swoje sukcesy. Myślę, że to jest bardzo ważny rozdział, bo można zobaczyć, że z pewnych bzdetoletowych myśli, programów można wyjść.

Na czym to ja? A, że fajna to była książka. Zwłaszcza fajna będzie dla tych, którzy jeszcze chcą popracować nad samooceną, ale tak w ogóle to w zestawie z kursem „Pokochaj siebie” to znakomite połączenie.

A i miałam się dowalić do wdzięczności, ale i nie, bo jednak wdzięczność jest poruszana kilka razy i chyba w którymś momencie mi się połączyły te takie gwiazdki w mózgu i trochę zrozumiałam, a w ogóle to po lekturze musiałam ją trochę przetrawić. Nie wiem, co się trawiło, ale smaczne było.

Miłego czytania i dziękuję Asi za możliwość napisania przedpremierowej recenzji tego cacka 😉.

PS.: Teraz przyszło, że z tamtą książką, co ją dawno temu czytałam, to też było tak, że emocje mnie blokowały w działaniu. Ale Asia nie w ciemię bita, nie takie rzeczy przeżyła, więc z niecierpliwością czekam na książkę o emocjach, którą już zapowiedziała w swoim debiucie, jakim jest „Z odwagą idź przez życie”. A w sumie to piękny tytuł. Dobra, idę już.

KSIĄŻKĘ KUPISZ TU

[33 dni] Self-love #23: idź na randkę ze sobą

I tak około 15 postanowiłam coś z tym fantem zrobić. No więc najpierw kremik na twarz z darmowych próbek – co by się nie zmarnował, bo przecież ważność do końca roku, a nawet krócej.

Potem pozostawała kwestia stroju i w sumie fajnie wyszedł, i dopiero w tramwaju przypomniałam sobie, że zapomniałam bransoletek:

No ale randka to randka, a lody włoskie…

Wzięłam „orzechowca” – czyli śmietankowe lody, do tego bita śmietana, do tego sosik z orzechami, do tego wafelek, ogólnie było ekstra. Tak się podjarałam tym daniem, że ludzie to zauważyli i jeden typek do mnie:

– Ej pani, podziel się pani.

xD Kazałam mu iść (zapewne po loda), tak czy siak się typek odczepił. I może nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie przypomniało mi się, że często ongiś mnie jakieś dziwne typy zaczepiały. Ale to było kiedyś. Może w końcu zaczepi mnie ktoś właściwy. A wracając do loda, to rzeczywiście jadłam go w ramach randki ze sobą i zdziwiłam się – bo za każdym razem jestem zdziwion, gdy to się staje – że czuję się jakaś taka… pełna. Ale w sensie takim, że nie potrzebuję się napełniać śmieciowym żarciem typu chrupki i chipsy. No, problem w tym, że to trwało do wieczora, bo prawdopodobnie mój nawyk okazał się silniejszy. Trochę to straszne, ale co zrobić? Popracuję jeszcze nad tym, licząc, że samo w końcu odpadnie.

No bo – jeśli cały dzień bym czuła miłość do siebie, to nie miałabym ochoty na kupowanie chipsów. Hmmm… Może to jest metoda?

Tyle że jak się napełnię miłością przed wejściem do sklepu, to będę chciała kupować najdroższe rzeczy, a nie tędy droga, ponieważ mój budżet wynosi 700 złotych miesięcznie. Dlatego szukam pracy, a raczej powinnam.

Po seansie „Barbie” musiała się we mnie obudzić lewaczka, aczkolwiek… spójrzcie na to zdjęcie.

Z pozoru wszystko gra, prawda? A teraz paczajta. Wchodzicie do galerii handlowej – obojętnie jakiej. Co widzicie? Ciucholandy, ale my nie o tym, bo w ciucholandach panuje powiedzmy równouprawnienie. Tak, tak, dobrze myślicie, w którą stronę ja chcę iść. No więc: następnie co widzicie to albo liczne lodziarnie czy inne restauracje, albo drogerie. I moooooooooże jakąś – gdzieś wyżej – siłownię. Liczba siłowni w porównaniu do liczby drogerii jest żadna. Czy to źle? Jeszcze nie – w końcu i w siłowniach zapewne panuje równouprawnienie, dostęp do niej mają obie płci niezależnie od tego, w jakim są stanie, i czy facetom nie wciska się schematu macho. Zresztą, schemat macho jest trochę krytykowany przez feminazi, ale ja też nie o nich. I teraz tak: mamy małą liczbę miejsc dla macho, dużą liczbę miejsc drogerii. Powiecie, że w drogeriach panuje równouprawnienie.

No, tyle, że nie.

Po pierwsze – reklamy. Jakoś chodząc po galeriach handlowych nie zauważyłam, by reklamy o kremach i pielęgnacji skóry były skierowane do mężczyzn. Może jedna, a i tak nie pamiętam, by była taka, bo w sumie bardziej by się to odnosiło do żelu pod prysznic. Taaak, mężczyzna musi się myć codziennie – i w jednym płynie ma żel na włosy, skórę i do miejsc intymnych. Nie to, co kobiety, wszystko osobno, drożej i jeszcze w jakiś dziwnych, różowych tubkach.

Po drugie – przyjrzyjcie się. W Rossmanie mamy działy typu „dziecięcy”, „do kuchni”, ale też „męski”, z czego męski jest porównywalny do „dziecięcego” na przykład, albo „do kuchni”. Układ sklepu jest taki, by większość produktów była dla kobiet. Można powiedzieć – ale o co chodzi, przecież kobiety lubią dbać o siebie, nakładać te jebane szminki, i inne sztuczne rzęsy, ne?

No właśnie nie.

Prawie cały przekaz podprogowy jest skierowany wyłącznie do kobiet.
A mężczyźni nie muszą dbać o siebie?
Halo?
Nie wymyślono im różnych pielęgnacyjnych cacków? Przecież mamy maszynę propagandową w postaci reklam, mamy też możliwość produkcji. Więc o co chodzi, kobiety na całym świecie bardziej się na to nabierają?

Właściwie to czemu kobiety mają się bardziej starać od mężczyzn? Czemu właściwie dałyśmy sobie wepchnąć bzdury? No dobra – lubimy o siebie dbać. OK. Ale jak któraś nie używa żadnych prawie kosmetyków (z wyjątkiem mydła i szamponu), to może się momentalnie poczuć gorzej. A tak nie powinno być, to jej wybór i jeśli zachowuje higienę, to jest w porzo.

Dobra, kończmy już ten temat feminazi, bo tekst się rozwadnia.

Czy ten tekst się skończył?

Nie – bo pora przejść do kolejnego tematu… choć może i nie. Wiecie, bo wczoraj wróciłam i jakoś tak… stwierdziłam, że mam dość dramatu w mojej głowie. Dramat dotyczył powieści „Agafe”. I rzeczywiście, zrobiłam dużo rzeczy, by tę sprawę zakończyć i dziś widzę, że nad tematem dalej trzeba popracować, bo rzecz ciekawa, kompleksy to niedobór miłości w sobie. Chyba napiszę osobny wpis, a zresztą i tak jeden już powstał, dla Królowych Pisania. Zapraszam.

[33 dni] Self-love #22: zrób sobie małą przyjemność

Eeeh, i pomyśleć, że pisząc to miałam na myśli „kup se pączka”. Ale oczywiście wylosowałam to-to w Biały Poniedziałek, więc musiałam się obejść smakiem. Zamiast tego zrobiłam se maseczkę na twarz i masaż twarzy – taaak, to było bardzo przyjemne :).

A akurat mieli wyprzedaż maseczek :).

[33 dni] Self-love #21: pojedź gdzieś albo zrób coś miłego dla kogoś

Najpierw wylosowałam „pojedź gdzieś”, ale mi się tak nic nie chce, że postanowiłam jeszcze raz wylosować. Trafiło na „zrób coś miłego dla kogoś”. I fajnie, zatęskniłam za jakąś konkretną praktyką duchową. To też fajnie.

Generalnie i w poprzedniej edycji zdarzało mi się zmieniać wylosowaną rzecz; w tej to chyba pierwszy raz. Wow, powiem, że nieźle. I być może, gdyby nie mój leń, to bym gdzieś pojechała… powiem więcej – gdyby nie nie brak niedzieli handlowej, to tym bardziej bym pojechała, bo Action na przykład byłoby otwarte. No, ale mamy to co mamy.

Ponieważ ostatnim razem przy Białym Poniedziałku nie mogłam usiedzieć spokojnie, stwierdziłam, że jutro nie będę losowała; po prostu będzie niespodzianka – trza pojechać! Tylko gdzie?! I czemu sama?! Aaaach!

No ale dobra; czas pomyśleć nad tym, gdzie by tu pojechać i co by tu zrobić miłego dla kogoś ;).

[33 dni] Self-love 20#: zrób sobie prezent

I se zrobiłam. Poszłam se do kina na „Oppenheimera”. Cóż, nie była to rozrywka, która by mnie zmiotła z fotela. I całe może szczęście, ale też 30 złotych mogło pójść na Barbie, gdzie pewnie bym się lepiej bawiła xD. No nic, recenzja na moim fanpeju.

[33 dni] Self-love #19: ugotuj coś pysznego

Czasami jest tak, że jakaś rzecz pociąga za sobą drugą… w związku z tym działo się, oj działo. Dałam się namówić przez przyjaciółkę na „ciastko z kubka”, robione zwykle w mikrofalówce. My nie mamy tejże z powodu takiego, że rakotwórcza to sprawa. W każdym razie, po wpisaniu w Google Ducka „ciastko z kubka” znalazłam przepis z trzech ledwie składników. Ufff – im mniej roboty, tym lepiej, bo nie lubię bawić się godzinami nad czymś, nie wiedząc też, czy coś wyjdzie.

Przepis:
Jajko
Banan
Kakao

To wszystko blendujesz, wstawiasz do pojemnika, potem do piekarnika na 200 C i czekasz tak do 15 minut. I voila, gotowe!

Dlaczego nie było obiadu z ziemniakami, ani obiadu zapiekanki? Bo mi się to znudziło. Poczułam, że musi być jakaś nowość.

No i była – i szczerze powiedziawszy, wyszła trochę za gorzko, to posypałam cukrem pudrem i spoko. Jeśli miałabym być szczera… to to ciastko jest idealne dla tych, którym nagle zachciewa się słodkiego. Serio.

Sorry za piekarnik – dziś planuję go wyczyścić. Zobaczymy, co z tego wyjdzie ;).

A mówili, że ciasta bez mąki się nie da…

Po wszystkim okazało się, że mam niesamowitą, wręcz niewyobrażalnie ostrą ochotę na jedno – shake z bananów. Serio, to było tak ostre, że wciąż ludziom o tym gadałam i w końcu po 2 godzinach takiego paplania pojechałam do biedry, by kupić taniej. Taniej mleko. Ale nie wyszło, bo się skusiłam na mleko migdałowe, sklep jak zwykle ma w dupie odpowiednie podpisy pod towarem, ale kupiłam też mleko z owsu, z którego od razu skorzystałam, po wypiciu połowy stwierdziłam, że „to jest to”, ale wróciłam do domu z torbą pełną mleka i magicznym kamieniem za 4 złote, bo go reklamowali jako prawdziwy i w ogóle, ale to historia na kiedy indziej. Skupmy się na wspaniałym shake…

To było zajebiście pyszne – banany (dwa), mleko z owsa, łyżka kakao… Szczerze mówiąc, chciałam dodać jarmużu czy innego cuda, ale oczywiście nigdzie znaleźć nie mogłam. Tak czy siak, pyszności. Aaach, co za ulga po wypiciu!

[33 dni] Self-love #18: znajdź afirmację self-love i rób ją 20 minut na mali

Zaczęłam od afirmacji „Dbam o swoje ciało i daję mu to, czego potrzebuje”, a przeszłam do „kocham swoje ciało” i jego przytulania. Innymi słowy, moje ciało potrzebowało miłości tak w słowach, jak i w czynach. Ale… ja z tym tekstem dopiero się rozkręcam.

I nie dlatego, że jest tu co opowiadać na temat powyższej afki; bardziej dlatego, że procesy we mnie trwają, i bardzo trwają. W dzień w dzień robię 33 dni, w dzień w dzień robię hoponomono (wczoraj było tak, że nie wiem, czy je zrobiłam). Generalnie – w tym staram się nie zatrzymywać, przeć do przodu i odnoszę wrażenie, że akurat hopomonono robię za mało.

WHAT?!

Obawiam się, że 20 minut dziennie mogą nie wystarczyć do przeprocesowania, transformacji tego, co we mnie siedzi. Bo gdy dochodzę do końca, to już wiem, że coś tam w środku jest. Coś znacznie, znacznie głębszego niż zwykłe rozpuszczenie dzisiejszych błędów i coś znacznie gorszego, niż jazgot umysłu artysty.

Tam siedzi ból.

I kurwa – nie wiem, co się odjebało, ale stwierdzenie, że tam, w środku, coś się odjebało i to cholernie mocno spowodował, że zaczęłam się śmiać.

Myślę, czy by nie włączyć sublimali z hopomonono.

Bo widzicie, gdy kończę w dwudziestej minucie, wiem, że coś tam siedzi, wiem, że trzeba głębiej. Ale… nie zdążam. A może się boję? Jeszcze rano zastanawiałam się, czy suble na hopomonono mają taką samą moc, jak powtarzanie tego magicznego tekstu przed lustrem. Ale nie wiem; skoro inne suble działają, to ta wątpliwość pewnie jest wymówką umysłu.

Poza tym moja tożsamość wewnętrznego artysty świruje.

Ale to temat na kiedy indziej.

Miłego wieczoru.