Cóż, przyznam: to nie było zbyt skomplikowane zadanie. Natomiast wpadłam na pomysł, by codziennie słuchać sublimala na bogactwo ^_^. Myślę, że to może znacznie przyśpieszyć proces, bo z doświadczenia wiem, że suble są mocne.
Wylądowałam na subelku Sekwencji Zmian i z czystego serca Wam polecam:
Osobiście uważam, że metody powinny być ogólnodostępne… no dobra, że jak masz swój sposób, to nie może być on na zasadzie „tylko ja i nikt innego do tego nie ma prawa”. Taka myśl mi się nasunęła w momencie, kiedy wczoraj wylosowałam SPA DLA DUSZY. Generalnie wymyśliła to chyba – a przynajmniej podała na tacy – Sekwencja zmian. Bardzo lubię jej praktyczne ćwiczenia, chętnie korzystam, oddałam książkę o Nevillu Goddardzie i czasem sobie to przypominam, a potem sobie przypominam, że to nieważne, bo i tak mam dostęp do Nevilla Goddarda, praktyk różnej maści i w zasadzie jeszcze jedna książka niewiele zmienia. Szczególnie, że żeby kreować rzeczywistość, trzeba po prostu wiedzieć, czego się chce. A czy ja wiem? Oto jest pytanie!
No dobrze, ale przejdźmy już do 1-go dnia z obfitością. No więc, wylosowałam takie skromne zadanko:
Nie narzekaj. Powstrzymaj się od każdego negatywnego słowa, reakcji
Unikaj sytuacji niosących konflikt
Reaguj na wszystko pozytywnie, utrzymując w głowie pozytywne myśli
Na ten 1 dzień odrzuć wszystkie troski i zmartwienia
Uśmiechaj się jak najczęściej
Staraj się reagować dobrem na zło
No i przyznam się, że nie bardzo realizowałam to zadanie, spróbuję więc dzisiaj. Wiecie, wczoraj był BP, były też bardzo ciężkie blachy, a w ogóle to nie było jakiś specjalnych scenek, gdzie mogłabym się bardziej, niż pozytywnie zachowywać.
Tak, wiem – zachowywać mogłabym się bardziej, na przykład uśmiechając się. I oczywiście, przyznać się muszę do powodu, dla którego stało się tak jak się stało. Otóż, w opcjach „33 dni” są medytacje. I myślałam, że to jedna z nich, więc olałam, zostawiając sobie na wieczór.
No, mój dzień wygląda tak: wieczorem, przed snem robię medytacje i potem rano mam wielkie zdziwienie, jak bardzo organizm na to reaguje, a może to po prostu kwestia gównianego założenia, że organizm zawsze będzie reagował na procesy długim posiedzeniem na tronie. Rzecz jasna – nie ma w tym nic złego, ale… o ile nie można odłączać ciała od umysłu, jak robi to współczesna medycyna, o tyle niekoniecznie trzeba się programować na takie zachowanie.
Chyba zmienię to założenie, bo co prawda kibelek mój jest koffany…
Ale do wykorzystania jest cały dzień. W każdym razie, zastanawiałam się, czy dziś nie zastosować tego dnia – może to byłby dobry pomysł, wszak stan umysłu dość istotnie kreuje zewnątrz. Zobaczymy, jak wyjdzie.
14.09.2023 13:45 Dostałam książkę, ładnie zapakowaną, więc przyszła w idealnym stanie. 14:55 Zabieram się za czytanie. 14:59 Główna bohaterka zadaje sobie pytanie – „Co ja robię ze swoim życiem?” i wiesz, co? Ja mogłabym zadać to samo pytanie! Nie dlatego, że mam jakieś specjalne problemy, ale właśnie dlatego, że jestem w procesach i muszę podjąć konkretne kroki na swej drodze życiowej. Mam już nową świadomość, teraz tylko trzeba odpowiednio zadziałać. Z jednej strony jest to łatwe – bo mam już narzędzia, np. „Efekt latte – dlaczego nie trzeba być bogatym, by mieć bogate życie” Davida Bacha, którą właśnie zaczęłam czytać. Z drugiej strony w moim życiu zawsze najtrudniej było mi się zdecydować na konkrety. Jak to powiedział ktoś „jak pozwalasz sobie na byle co, to masz byle co”. Także wracam do lektury.
No, wreszcie ktoś to powiedział – budżetowanie SIĘ NIE SPRAWDZA. Przynajmniej u ludzi, którzy dealują z dużą kreatywnością i często bujają w obłokach. Tak też sprawy się mają z Zoey – główną bohaterką powieści Davida Bacha, który w przystępny sposób postanowił wyjaśnić trzy proste zasady, mogące dać nam profit tysiąclecia. 😉 Zoey to dusza artystyczna, w dodatku redaktorka podróżniczego magazynu. Nie dowiadujemy się jakiego chyba, ale to nie ma znaczenia. Znaczenie ma to, że dziewczę jest kapitalnie zadłużone (wiecie, studia, karty kredytowe i przyjemności) i nic właściwie z tym nie robi. Aż do momentu, kiedy jej szefowa nie przyłapuje jej na wewnętrznych rozterkach i radzi „porozmawiaj z baristą”. Barista owy pracuje w pobliskiej kawiarni i jest dziwny. Zoey mu nie ufa, ale słuchając opowieści postanawia zmienić swoje życie, bo usłyszała, że bez celebrowanego budżetowania DA SIĘ, KURKA, NORMALNIE I SZCZĘŚLIWIE ŻYĆ. Czy ja spojleruję? Nie, Panie i Panowie, zespojlerowałabym niecnie, gdybym powiedziała, o jakie 3 zasady chodzi w efekcie latte. Zapewne większość w trakcie lektury mogła się skapnąć, że wcześniej czy później próbowała coś-tam wdrożyć z tego, ale… no właśnie. Ta książka jest tak prosta jak budowa cepa, przez co przeczytałam ją jednym tchem. W dodatku zawiera prawdy, których ekonomiści nie lubią – typu: budżetowanie nie działa. Wiecie, to nie tak, że ono nie działa dla wszystkich. Są po prostu pewni ludzie, dla których nie działa, ale jest jakiś %, którzy bez budżetowania nie potrafią iść dalej. Ja się wpisuję w typ „budżetowanie to koszmar, nie działa”. Co więcej, powiem Wam, że jeśli miałabym teraz wybierać między kursem o finansach a tą powieścią, to wybrałabym „Efekt latte”. What?! Ale przecież w kursie było dużo ćwiczeń! I w ogóle! No tak, ale cały klucz tkwi w tajemnicy prostoty. David Bach nie stara się iść w filozofie rozwoju duchowego – mówi po prostu, jakie czynności może wykonać zwykły, przeciętny szary Kowalski. I to się ceni. Naprawdę, ta opowieść może być jak taki wyrzut sumienia, jeśli się nie zacznie jej realizować. I dobrze, że tłumaczy, iż to wszystko to tak naprawdę… a zresztą, sięgnijcie sami po „Efekt latte – dlaczego nie trzeba być bogatym, by mieć bogate życie”, gdyż jest to książka zajebista z wyżej wymienionych powodów :).
PS.: Co do podtytułu, to prawda jest równie prosta – pieniądze są narzędziem do tego, byśmy mieli radość w życiu :). I tak, wiem, można nie mieć na chleb i się cieszyć życiem, ale chyba trochę nie o to chodzi :V.
Choć nie dałam rady zrobić sobie stricte kąpieli, to jednak doceniam troskę wszechświata. Bo wiecie – wyszło na to, że dostałam do dyspozycji pięknie czysty prysznic :). A że miałam przy okazji peeling, to se walnęłam :D. Ależ to była krótka, bardzo przyjemnie odprężająca sesja ;).
I napisałam. Treść oczywiście wiadoma tylko dla mnie, ale to dziwne uczucie i rumieńce… widać rumieńce?
No, całkiem możliwe, że nie, ale nie chce mi się już tego poprawiać w photoshopie :P. W każdym razie… kurde, to niesamowite przeżycie. I jak pisałam, to zaczęłam pisać o jedzeniu, więc coraz bardziej dostrzegam związek między miłością a jedzeniem, zresztą, niebo w gębie, ja chcę do Starej Piekarni (już otwarta, ale tam pewnie w kij tłumu teraz). W każdym razie, rzecz wyszła tak:
Przyznaję się – to chyba był najtrudniejszy list w moim życiu. W ogóle nie wiedziałam, co napisać, bo chciałam szczerze. Ale… czy ja siebie kocham? W jakimś stopniu na pewno tak, ale… no… ?
Zatrzymajmy się na chwilę przy tym, ponieważ ten list, czy też właściwie liścik zaraz wyląduje w konkretnym miejscu ;). Otóż, jak pracujesz nad własną samooceną, miłością do siebie, to możesz zrobić sobie zeszyt pochwał na przykład. I ja postanowiłam, że to będzie w słoiku – i żeby to ładnie wyglądało i później mi ładnie zagracało pokój. Ej, ale to nie żadne zagracanie! To oznaka pracy nad sobą! Hola, hola, pani Olu! Widzisz no, jaka jesteś fajna?! Widzita?! W każdym razie ten słoik jest mały, kończy mi się miejsce, ale na liścik się znalazło.
Bardzo śmieszne, bo chce mi się teraz napisać, że jestem z siebie dumna, że napisałam do siebie list miłosny i wykonałam dzisiejsze wyzwanie pomimo turbo lenia xD.
Uznałam, że nie ma co robić na siłę wpisu na Insta… a mam bloga, więc wstawiam tutaj co ciekawego znalazłam. Tak na przyszłość. Nie wiem, czy dziś z tego coś skorzystam, nawet nie wiem, czy z medytacji na pieniądze skorzystam, bo tak jebło procesem, że się wystraszyłam, a następnie poczułam się jakbym miała NOWĄ ŚWIADOMOŚĆ.
A tak w ogóle proces uczciłam niebem w gębie – mufinką kupioną w Starej Piekarni na Wieprzycach. Smakowała przepysznie! Polecam 🙂
-Panie, a kto panu tak najebał tych duchowych praktyk – chciałoby się rzec. :D.
12.09.2023
Powiem tak – wczoraj robiłam hopo, zrobiłam 2 medytacje na obfitość i na wiarę w siebie. Więc… jak jeszcze dodatkowo pogadałam z Joanną, to wyszło, że może nie potrzebuję tzw. medytacji na matrycy życia. Ona jest po to, by wywołać ruch. I jak dalej się ruszasz, to już kręci się samo. A w tej chwili jest ogromny ruch i wiem, że jeszcze trochu pracy jest, by to wszystko ładnie sharmonizować. Hmmm :). Tak czy siak – ja myślę, że i tak bardzo dużo pod względem energetycznym wczoraj się wydarzyło, bo jak poszłam spać, to o 20:30 i wstałam o 6. Około 10 godzin snu to bardzo dużo! No i jeszcze organizm zdecydował się oczyścić z bzdetów teraz, więc dużo picia potrzebne i jestem głodna :)). A i już nie wpierdalam jak pojebana po głodówce…
No powiem Wam, że się dzieje, bo ciało chce, bym coś… dla niego zrobiła. W sensie, chyba najbardziej by widziało spacer, ale jestem dość spięta przez ten weekend :(. Zobaczymy jak to wyjdzie w praniu.
23:58
Jak widać, znowu zaczynam wieczorkować, ale to nie szkodzi. Wyzwanie na dziś zakończone i… w sumie… Może powinnam do tego jeszcze zaliczyć bębny i biały śpiew, na którym dziś byłam, ponieważ po tym śpiewie ZAJEBIŚCIE SIĘ ODPRĘŻYŁAM.
Tak czy siak, poszłam na kebsa, kupiłam i zorientowałam się, że mam w portfelu 20 zeta do 15-go, tak przynajmniej myślałam.
Ale obfitość już tu jest, więc nie muszę się przejmować tym, co widać. It’s genius!
Tak czy siak, wróciłam, zrobiłam do końca drugi odcinek Agafe (audiobook), po czym, wzięłam się za honopomono i medytację od Joanny Parysz, którą bardzo, bardzo polecam.
I w nagrodę zrobiłam sobie dzisiejsze wyzwanie, czyli:
Niemożliwie dużo kremu na ciele – oczywiście aparat w telefonie nie chciał dobrze sfotkować, no ale… kij z tym. No i jeszcze masaż twarzy: