Zakazana planeta

Dzień dobereł.

Trochę się bałam oglądać „Zakazaną planetę”, bo to film z 1956 roku, a jak wszyscy wiemy – efekty wtedy były trochę pożal się borze. A ja w dodatku nie lubię teatralności. Ale mimo wszystko zdecydowałam się na obczajenie obrazu, bo ludzie mówili, że to fajny obraz.

I co?

I mieli rację!

XXIII wiek. Ludzkość jest w stanie podbijać kosmos. To dlatego statek C-57D dociera na Altair IV, gdzie dwadzieścia lat temu miała miejsce tajemnicza katastrofa. Przy lądowaniu okazuje się, że ktoś jednak przeżył, ale ten ktoś odradza lądowania. Mimo to załoga decyduje się to zrobić…

Dalsze opowiadanie to opowiadanie spojlerów, więc daruję sobie. Ba, nawet stwierdzenie, że „Zakazana planeta” jest luźną adaptacją szekspirowskiej „Burzy” może być spojlerem. No, ale z braku chęci psucia Wam zabawy przejdę do zagadnień bardziej ziemskich.

Albowiem ten film uważany jest za milowy krok w dziedzinie filmów SF. Dlaczego?

Po pierwsze, to produkcja w całości dziejąca się poza Ziemią. Pierwsza taka i bez niej nie byłoby „Star Treka”, o czym zresztą mówił sam jego pomysłodawca.

Po drugie – to jest ważniejsze z perspektywy tego, że część z Was kocha muzę – to pierwszy hollywoodzki film, gdzie królowała elektroniczna muzyka. Właściwie ścieżka dźwiękowa jest na niej oparta, a te słynne dźwięki… cóż, rozpoznacie je, gdy włączycie sobie każdą późniejszą produkcję – może tak do roku, w którym powstał „Alien” i w której scenariusz oparty jest na robotach i space operze.

Po trzecie – roboty. Tutaj występuje robot i po raz pierwszy znalazł się w napisach. Jest znany jako Robby i został skonstruowany przez projektanta przemysłowego, Roberta Kinoshitę. Kosztował 125 tysięcy dolarów, co na tamten moment był astronomiczną sumą. Robot zagrał w wielu późniejszych produkcjach, gdyż studio MGM nie chciało się go pozbyć. Ostatecznie, gdyby nie ten wynalazek, nie mielibyśmy milutkich robocików ze „Star Wars”, R2-D2 i C-3PO. A propo robota, to też pierwszy film, w którym tenże ma własną osobowość, a nie jest jedynie jakąś puszką dla ozdoby.

Po czwarte – to pierwszy wysokobudżetowy film SF od studia MGM. Budżet wyniósł 1,968,000 USD, czyli prawie dwa miliony. Jak na tamte czasy, jest to niebagatelna suma. I teraz przenieśmy się trochę bardziej w przyszłość, do lat 90′. Był wtedy pomysł, by James Cameron zabrał się za remake „Zakazanej planety”. Projekt nie doszedł do skutku, ponieważ prawa do filmu były bardzo skomplikowane i dopiero niedawno udało się uporządkować rzecz. Obecnie należą one do Warner Bros, a za remake ma się wziąć producentka Emma Watts, znana m.in. z „Ality: Battle Angel” czy „Avatara”. Scenariusz zaś ma opracować Brian K. Vaughan, który ma na koncie nagrody Hugo i Nebula, czyli jedne z najważniejszych nagród w fantastyce amerykańskiej. Pisał scenariusze do „Ex-Machiny” czy „Lostu”. Brzmi dobrze?

I po czwarte wreszcie, to pierwszy film, w którym zastosowano szerokoekranowy format obrazu.

Być może można by wymieniać jeszcze wiele rzeczy, ale nie chcę Was zanudzać.

Wróćmy więc do samej produkcji… która mimo upływu lat nadal jest dobra. Może w niektórych rzeczach trąci myszką, jak dekoracje, ale kurde, obejrzałam 20 minut i nawet tego nie zauważyłam. Ta historia – mimo że powolna i że niby niewiele się dzieje – jakoś mnie wciągnęła, a im bliżej końca, tym ciekawiej. Sama koncepcja, która wychodzi dopiero w końcowych scenach, jest niesamowicie ciekawa i czuć, że w całości leży mnóstwo potencjału.

Ano właśnie, czy Hollywood potrafi wykorzystać ten potencjał?

Martwi mnie to, bo amerykańskie kino stało się trochę bezkreacyjne, takie na jedno kopyto, aby zrobić. Gdyby za projekt zabrał się Amazon, to by można było mieć większą nadzieję. Ale Warner Bros… który w dodatku ma problemy finansowe? To nie przejdzie. Zwłaszcza, że tu można by było zrobić dość odważną historię.

Do „Niezapomnianej planety” jako reżysera można by zaprosić kogoś specjalizującego się w horrorach (twórca nowego „Nosferatu”?), nawet Wesa Andersona, bo przecież on uwielbia robić teatralne kino. Jest zresztą mnóstwo możliwości, by tę historię uczynić ciekawą i dość niesamowitą.

Ale martwi mnie, że nic z tego nie będzie. Zapewne technologia nie będzie wyglądała tak, jak w oryginale i to trochę szkoda. O ile sam statek mógłby wyglądać, jak obecne, typowe projekty statków, tak już na planecie widziałabym nadal bardzo podobną zabudowę technologiczną, jak w oryginale, bo mimo wszystko, odróżniałaby się od ludzkiej technologii.

Zapewne też dostaniemy sporo murzynów, Azjatów i pewno jeszcze wsadzą LGBT, które to LGBT kompletnie nie pasuje do historii. Ona bowiem jest całkowicie hetero i tu też widać niezły potencjał, szczególnie, że – kurczę – nie ma cenzury w kinie. Tzn. wicie, w latach 50′ w kinie amerykańskim jeszcze obowiązywał kodeks Haysa, który zabraniał wielu rzeczy.

I im bardziej o tym myślę, tym bardziej mam ochotę wysyłać do nieba prośbę „plis, niech to będzie wybitny film”. Ale widząc współczesne kino made in USA, mam spore obawy, że moje prośby spotkają się ze ścianą.

A sam oryginał „Zakazanej planety” polecam obejrzeć, gdyż jest to ciekawa historia, i oglądalna.

PS.: W głównej roli debiutował Leslie Nielsen.

Jestem taka piękna!

Dzień dobereł, ja przychodzę do Was z głupią komedyjką. Oglądałam ją premierowo w kinie (stare czasy, inna historia, dawno i nieprawda) i z perspektywy czasu uważam, że jest to film niedoceniany i przede wszystkim NIEZROZUMIANY.

Jasne, da się czerpać przyjemność z „Jestem taka piękna!” opierając się na filmie jako takim. W końcu on ma za zadanie sprawić, że w serduszku poczujemy się lepiej. I może rzeczywiście tak było na pierwszym seansie, ale tylko trochę – wyszłam pogodna z seansu, stwierdziłam, że ładny film i tyle widzieli. Nigdy nie spodziewałam się, że wrócę do tej historii. A jednak, wróciłam i opłaciło się!

Renee (Amy Schumer) jest zwyczajną pracownicą biurową na jakimś totalnym zapleczu. Jest też przy kości. Zaczęła sobie zadawać pytanie, czemu muszą pracować na takim zadupiu, a nie w centrali, w centrum miasta. Zaczęła też chodzić na aerobik, gdzie doznaje poważnego uszczerbku na zdrowiu i zmienia jej się w głowie wszystko.

Jak wcześniej uważała siebie za brzydką grubaskę, tak teraz nagle uważa siebie za piękność nie z tego świata i oczarowuje totalnie wszystkich. Brzmi zabawnie?

Powiem tak – jako takiej komedii to w „Jestem taka piękna!” jest mało. Ale jeśli spojrzymy pod kątem PRAWA ZAŁOŻENIA na ten film, to Panie i Panowie – klękajcie narody.

Przede wszystkim mamy tu instrukcję obsługi tego, jak ignorować 3D*. Zaprawdę powiadam Wam, ten film Wam więcej o tym opowie, niż jakikolwiek kurs Nevilla Goddarda. Gdy Renee rozmawia z ludźmi, ludzie chcą wejść w jej słowo i zaprzeczyć, że to nie tak, że to nieprawda, że widzą ją inaczej. Ale Renee gada jak katarynka i nie daje dojść do głosu innym, a w wyniku tego inni się poddają i są pod jej wpływem. Nagle się okazuje, że cała rzeczywistość traktuje ją tak, jak ona siebie widzi.

I właściwie cały film jest o postrzeganiu siebie. Tak, to może być głupiutki filmik, ale ten głupiutki filmik pokazuje jasno i wyraźnie, co się dzieje, gdy w dany sposób siebie postrzegasz. Fikcja literacka? No właśnie nie – bo w 3D jest zwyczajnie odzwierciedlenie naszych przekonań i stanów psychicznych. Nie ma innej możliwości. Jest dokładnie tak, jak w filmie – jeśli coś nie przynależy do Twoich uwarunkowań, to po prostu tego nie zastaniesz.

Przez moment byłam zawiedziona końcówką, ale dałam jej polecieć i zmieniłam zdanie. Oto bowiem Renee odkrywa, że moc nie leży w symbolach, w magii, a w niej samej.

I wiecie, co? Można chwalić aktorstwo Amy Schumer, ale tu raczej należy pochwalić wgryzienie się w rolę Renee. Niewiele wiem o Amy jako takiej, więc podejdę do tematu skrótowo. Z ekranu czuć, kiedy Renee uważa siebie za brzydką, ofiarę itd., i czuć, kiedy uważa siebie za najpiękniejszą piękność tego świata. I nieważne, że cały czas wygląda tak samo – energetycznie to dwie różne kobiety, choć w jednym ciele.

Reasumując – nie dziwię się, że na IMDB „Jestem taka piękna!” ma tylko 5.7. Jeśli jednak oglądasz ten film pod kątem Prawa Założenia, to nagle wskakuje on na 8/10. Warto go sobie przypominać, kiedy stracimy motywację w działaniu lub kiedy chcemy sobie przypomnieć, jak ignorować 3D.

* 3D to otaczająca nas rzeczywistość.

Brokeback Mountain

Dzień dobereł, dzisiaj o LGBT’ach…. tych dobrych LGBT’ach.

– [Film] jest źródłem ciągłego irytowania w moim prywatnym życiu – przyznała pisarka, Annie Proulx, która stworzyła opowiadanie „Brokeback Mountain”. – Jest niezliczona ilość osób, które uważają, że historia jest otwartą przestrzenią do eksplorowania ich fantazji i poprawiania tego, co widzą jako nieznośnie rozczarowującą opowieść […] Ciągle wysyłają mi straszne manuskrypty i pornograficzne przeróbki historii, oczekując, że odpowiem pochwałami i brawami za „naprawienie” opowieści. Zdecydowanie nie rozumieją, że jeśli nie da się tego naprawić, trzeba to po prostu znosić.

I na tym urwę cytat z niej, ponieważ „Brokeback Mountain” to film, który naprawdę warto obejrzeć. Dawno już nie miałam tak, że po prostu chcę posiedzieć z filmem jakiś czas. A tu tak było i to pomimo tego, że głównymi bohaterami są geje.

Lata 60′. Dwóch panów spotyka się na jakimś ranczu i rozpoczyna pracę. A że miejsce jedno, i właściwie są z dala od wszystkich, to znienacka zaskakuje ich miłość do siebie. Lato się kończy, praca się kończy, pora wrócić do domu i wydawałoby się, że już nigdy się nie spotkają. Ale po czterech latach jeden z bohaterów dostaje pocztówkę od drugiego…

To, co mnie zaskoczyło w tym filmie to sceny seksu. One były takie brutalne. I tak, stosunek odbywał się między nim, a nim, ponieważ „Brokeback Mountain” to historia o wielkiej miłości między mężczyznami. A ja jako kobieta nie mam pojęcia, jak taki seks wygląda, a reżyser – Ang Lee – pozwalał aktorom na improwizację.

Pierwsza scena seksu wymagała trzynastu ujęć, a pracę z aktorami tak opisywał: – Nie rozmawiam za dużo [z nimi], chyba że chodzi o uwagi techniczne. Dzięki temu [sceny intymne] łatwiej się realizuje.

Szczerze? Wzruszyłam się na filmie, czy właściwie na samych napisach końcowych. I zgadzam się ze stwierdzeniami, że to film o samotności. Nie mniej to, jak zagrali role główni aktorzy – Jake Gyllenhaal i Heath Ledger to role wręcz oskarowe. Uwierzyłam Ledgerowi, że jego bohater jest zagubiony i samotny, właściwie to… och, panowie zagrali coś niesamowitego.

„Brokeback Mountain” jest też uważany za kamień milowy w kinie queerowym. To po nim LGBT stało się modniejsze i jakby wyszło z ukrycia.

Ale wiecie, co? Absolutnie nie przeszkadzało mi to, że to historia o dwóch homoseksualistach (plis, nie kłóćmy się w sprawie), bo to było takie naturalne. Miałam wrażenie, że patrzę na historię, która mogła się wydarzyć naprawdę i że nikt tu nie udaje. Po prostu, tak mogło być. I po prostu, świetni aktorzy.

A co z muzyką? Jest ładna, chyba niewidzialna trochę, ale prym wiedzie piosenka „A Love That Will Never Grow Old” (Gustavo Santaolalla, Bernie Taupin i Emmylou Harris), która wygrała Złotego Globa.

Cóż – warto zobaczyć „Brokeback Mountain”, bo to po prostu ładna historia, poruszająca. I taka prawdziwa. Tekst dedykuję Asi i Matthias Music District🙂. A poniżej o Oskarach, a w komciu link do muzyczki.

——————————————

Oskary 2006:

* nominacja dla najlepszego filmu roku – przegrał z „Miastem gniewu”,

* nominacja dla najlepszego aktora w roli głównej, Heath Ledger – przegrał z Philipem Seymourem Hoffmanem, grającym w „Capote”,

* nominacja dla najlepszego aktora w roli drugoplanowej, Jake Gyllenhaal – przegrał z Georgem Clooneyem, grającym w „Syrianie”,

* nominacja dla najlepszych zdjęć dla Rodrigo Prieto – przegrał z Dion Beebe, odpowiedzialnym za „Wyznania gejszy”,

* nominacja dla najlepszej aktorki drugoplanowej dla Michelle Williams, przegrała z Rachel Weisz, grającej w „Wiernym ogrodniku”,

* Oskar za najlepszą reżyserię dla Anga Lee, którego film rywalizował z „Capote”, „Miastem gniewu”, „Good Night and Good Luck” i „Monachium”,

* Oskar za najlepszy adaptowany scenariusz dla Larrego McMurtriego i Diany Ossany, których film rywalizował z „Capote”, „Wiernym ogrodnikiem”, „Historią przemocy”, „Monachium”,

* Oskar za kompozytora dla Gustavo Santaolalla, a film rywalizował z „Wiernym ogrodnikiem”, „Wyznaniami gejszy”, „Monachium” i „Dumą i uprzedzenie”.

Heretyk

Dobereł wieczoreł, ponieważ na „Heretic” poszły grube pieniądze plus chcę przypomnieć, że ten fanpej żyje, to @obserwujący. Staram się codziennie zamieszczać recki, a ta jest sponsorowana przeze mnie samą, ponieważ uznałam, że dziś jest wspaniały dzień, by zbankrutować. Ale oczywiście, jeśli czujecie, by mnie wesprzeć – zrzutka, link w komentarzu. Kolejne oznaczenie na 24 i na Nowy Rok.

A teraz czas na film…

HERETIC z Hughem Grantem to naprawdę dziwny film. Dziwny, ponieważ powoduje mieszane uczucia. Z jednej strony mamy horror, z drugiej zaś thriller, a z trzeciej… no właśnie, z trzeciej coś się odjebało.

Niestety, powiedzieć, że dwie mormonki przyszły do Hugha Granta, to powiedzieć wszystko o fabule, zwłaszcza, kiedy spodziewacie się dreszczy emocji. Nie mówię, że to wada – mówię tylko, że opowiadanie o tym filmie bez spojlerowania jest trochę ciężkie.

Bo ten film nie straszy, a jak już to zawiera mnóstwo czarnego humoru. W sumie, w samej koncepcji „Heretic” leży czarny humor, ale twórcy nie poprzestali na tym i wstawili go do jednej czy dwóch scen. Nie miał być to pastisz, więc bardzo starannie starano się odpowiedzieć na pytanie, dlaczego dziewczyny nie mogą zadzwonić po pomoc.

Zresztą, ten film jest staranny w każdym calu.

Już pierwsza, wstępna scena mówi nam, że „Heretic” będzie opierał się na symbolice. A jak ktoś jest uważny, to zauważy przy okazji, że lokacje są absolutnie urocze, żeby nie powiedzieć piękne. I to zarówno te z przyrodą, jak i z miejskimi budowlami. Tylko sam domek Hugha Granta jest jakiś inny, bo ponury.

Aktorki dobrze odgrywały swoją rolę, podobnie jak Hugh Grant, ale staranność leży po stronie scenariusza. Postarano się tu o to, by nie było głupich wpadek typowych dla horroru, postarano się o poważniejsze rozmowy filozoficzne i w zasadzie, całość jest bardzo logiczna.

Gra cieni, światła – mam wrażenie, że twórcy bawili się tym tematem na planie. Tworzyli wyjątkowo starannie horrorowy nastrój, który wykazuje znakomite umiejętności ludzi. Problem w tym, że jeśli widz oczekuje strachu, to może się zawieść.

Owszem – bohaterki się boją, widz teoretycznie też powinien. Ale ja jakoś nie czułam tego mocnego kopnięcia. Nie mniej, fabularnie mnie wciągnęło i poza jedną, przekombinowaną nieco akcją, nie mam nic do zarzucenia temu filmowi.

Nie – to co się odjewapniło w pewnym momencie nie jest tą przekombinowaną logistyką. Kto oglądał, wie, co mam na myśli.

Powiem tak…

Ten film można interpretować. I to na wiele różnych sposobów. Ba, można zostać przy najprostszej wersji – że film chce po prostu opowiedzieć o dwóch mormonkach, które udały się do domu wariata i tyle. Nic więcej w tym nie ma.

Jednakże jedną z końcowych scen można interpretować jako pokazanie, czym się różni bot od człowieka. I tak, motyl ma znaczenie.

„Heretic” nie jest filmem wybitnym. Powiedziałabym nawet, że niekoniecznie jest to film do kina. Owszem, w kinie zawsze się lepiej ogląda, nie mniej taka perełka mogłaby od razu wpaść na streamingi. Ale najwyraźniej producent dobrze wybrał, bo sala była dość wypełniona, także.

No, a jak Wasze wrażenia z „Heretic”?

Wożonko

Dzień dobereł, wożonko?

„Wożonko” to pierwszy z kilku filmów Abelarda Gizy i tak, tego samego, co tworzy kabarety i ogólnie na byciu komikiem kręci biznes. Widać to w tym obrazie, który dla nastolatków okresu 2003 roku był kultowy. Dlaczego? A choćby i dlatego, że to film tak głupi, że aż śmieszny. Choć niezupełnie, ale o tym na końcu.

Gdańsk. Tutejsi dresiarze szukają sposobu na zarobek i ich światły umysł wymyślił porwanie dzieciaka z domu dziecka. Z jakiegoś powodu zleceniodawca gangsterów również na to wpadł, więc obie grupy się ze sobą stykają…

Nie jest to film dla każdego, choćby i dlatego, że zrobiono go za przysłowiowe pięć złotych i to bardzo widać. I razi to w oczy szczególnie obecnie, gdy jutubowe produkcje mają naprawdę niezły wykon. A jednak, „Wożonko” premierę miał w 2003 i warto o tym pamiętać, bo to trochę taki zapis tamtejszej mentalności. Czytałam, że szczególnie dla osób mieszkających w blokach ten film wydaje się być realistyczny. W sensie – mamy tu taki trochę „Świat według Kiepskich”.

Nie najlepszy jest montaż, który jest nieco chaotyczny i film poprowadzono w taki sam sposób. Na przykład, mamy kilka scen z dupy – niewiele one wprowadzają do produkcji i czynią ją jeszcze mniej czytelną, niż jest. Ale tak szczerze, to – oprócz jakości wideo – jest to największa wada filmu. A, i dodam jeszcze, że niektóre wydarzenia są nudne, a mamy do czynienia z godziną i piętnastoma minutami. Także metraż stosunkowo krótki, ale w tym czasie trochę się dzieje.

Humor również nie każdemu przypadnie do gustu, choć akurat dla mnie był całkiem niezły, bo często się śmiałam. A choćby scena, w której dresiarz robi poranną toaletę, albo ten piękny dialog (spisany z pamięci);

– Kiedy wypierzesz spodnie?

– Po co?

– No żeby być czystym.

– I z gołą dupą latać?

Tak, momentami bywało ciężko, znaczy nudnawo, na przykład w okolicach 23 minuty. Nie mniej, można to wybaczyć, bo czuć, że „Wożonko” powstał z pasji. Choć Abelard już nie kręci takich projektów, to jednak miałam wrażenie, że zabrał się za projekt z sercem. Niestety, do dyspozycji miał tylko 500 zeta (obecny tysiak), więc aktorów mógł zatrudnić takich, co to grają drewniano. Ale przyznać trzeba, że jedna rzecz wpisała się tu znakomicie.

A jest nią muzyka. Odpowiedzialny za nią był Kuba Mańkowski. Gdy rozbrzmiewają pierwsze dźwięki, to już wiemy, z jakim filmem mamy do czynienia. Z filmem niepoważnym, ironicznym i wyśmiewającym szarą rzeczywistość. Głównie dresiarską. A gdy jest akcja, to dźwięki jak z filmu sensacyjnego, dobrze się wpisują to, co widać na ekranie. Nie jest to wybitna muza, ale jeden moment – bodajże w piwnicy – był szczególnie klimatyczny, udany. Oczywiście, oprócz muzyki autorskiej wykorzystano parę fragmentów istniejących utworów, ale prawdopodobnie najbardziej odbiorców obchodzić będzie utwór dany na napisach końcowych. A myślę tak, bo widziałam zapytanie na Filmwebie, kogóż to wynalazek. To „Pobudka” – słowa do niej stworzył Przemek „Piołun” Lebiedziński, a muzykę opracował Kuba Mańkowski. Linka nie ma w komciu, bo mi jutube nie znajduje.

Wspomniałam jeszcze, że jedną z największych wad filmu – choć niezamierzoną – jest jego jakość wideo. Niestety, „Wożonko” nie istnieje w streamingu, a więc mamy do dyspozycji albo jutuba, albo CDA. A że kopie już stare – bo np. sprzed 11 lat i oglądane pindyliard razy – to pikseloza aż razi po oczach. No cóż. Samo życie…

Film może się spodobać tym, którzy lubią filmy amatorskie i filmy tak głupie, że aż śmieszne. Albo tym, którzy dorastali w okolicach 2003 roku. Jest to na tyle specyficzny obraz, że ani nie polecam, ani nie odradzam. Kto ma odwagę, ten wejdzie w linka w komentarzu.

Film do przejrzenia zaproponował Artur Dominiak , za co serdecznie dziękuję 🙂.

Babylon 5 road to home

Dzień dobereł i ja czuję się naprawdę zmieszana tym, co zobaczyłam.

A głównym powodem jest moja ogromna miłość do „Babylonu 5”. To jest naprawdę serial wszechczasów, ale jeśli zaczniecie 1 sezon i na nim skończycie, to możecie tego nie doświadczyć.

Co ja miałam?

A, tak.

John Sheridan odchodzi z Babylonu 5. Problem w tym, że z tej okazji zrobiono eksperyment z materią-antymaterią i Sheridana zaczęło wrzucać po różnych, przeróżnych światach alternatywnych.

No i wyskoczyli z tym, że skoro on jest obserwatorem, to wszystkie światy dążą do połączenia, a że nie mogą, to do samounicestwienia…

Czyżbym zdradziła Wam całą fabułę?

No, spokojnie: ten film w zasadzie jest do niczego. Tzn. może się komuś spodobać, ale obawiam się, że głównie przez nostalgię (aktorzy, którzy odgrywali role w serialu i tu są – jeśli żyją i mogą). Bo fabuła niewiele nam oferuje, ja się nudziłam i miałam wrażenie, że oglądam coś baaaardzo powolnego.

Ale obejrzałam, bo „Babylon 5” jest przeze mnie ukochany.

Może zrobię tekst o Delenn… eh…

Trza wspomnieć jeszcze o animacji, która wydaje się być z jednej strony przyzwoita, a z drugiej niedorobiona. Tzn. wiadomo, że chcieli zachować technologię, jaką znamy z serialu, więc wcale nie mamy unowocześnionych na siłę narzędzi. Jednocześnie jest bardzo prosta, czasem cienie są dziwne i wygląda to trochę jak produkcja z elementami CGI, ale przeznaczona tylko na Cartoon Network.

No bo w sumie, tak obiektywnie, to nie bardzo wiem, komu – jak nie dziesięciolatkowi – miałoby się to spodobać. Jest średnio, a nawet słabo.

Dobra, leżącego nie wolno bić, więc se idę. Dobranoc czy tam miłego dnia, trzymajcie się 🙂

Love actually

Dzień dobereł.

Święta, święta i po świętach… ale nie do końca, bo na Wschodzie mają Boże Narodzenie tuż za rogiem. Myślę więc, że komuś się jeszcze może przydać recenzja „To właśnie miłość”. Cóż, zawsze też możecie wrócić tu w grudniu 😃.

Choć „To właśnie miłość” nie znajdzie się w topce świątecznych filmów, bo to jest film dziwny, z kategorii „co ja właśnie obejrzałam”.

Ale po kolei, że tak klasycznie powiem.

Mamy tu do czynienia z kilkoma osobami i chyba – mimo wszystko – najbardziej charakterystyczny jest piosenkarz Billy (Bill Nighy), którego szczere wywiady mają vibe lat 90′. W ogóle większość żartów i podtekstów mi się z nimi kojarzyła i z dzisiejszej perspektywy one raczej nie są zbyt poprawne politycznie. Ale humor dopiero załapałam w drugiej części, kiedy to akcja przybiera na sile: oto młody, Tommy (Patrick Delaney) się stara zaimponować dziewczęciu, a nasz premier w postaci Hugha Granta szuka po domach swojej Natalie (Martine McCutcheon) i tak dalej, i tak dalej. W zasadzie nie wiem, czy nie napisałam za dużo, ale chyba wszyscy znają ten film?

Na pewno gdzieś, coś się przewinęło, nawet na fejsie. Choćby ten słynny taniec Granta w siedzibie premiera.

Druga część filmu zaskakuje, bo nagle akcja przyspiesza, a my wreszcie wiemy, o co tu kaman. I niby jest to film o miłości, ale w romansach wszystko zawsze kończy się dobrze. A już zwłaszcza w świątecznych filmach. Tu nikt nie słodzi, chociaż na początku wydaje się być inaczej. Dodaje to trochę realizmu do historii.

Historii, która się nieco zestarzała, ale dalej nie jest zła. To po prostu dziwny film.

A u Was jak wrażenia z „To właśnie miłość”? Zapraszam do dyskusji.

Dzika noc

Dzień dobereł z filmem posezonowo. „Dzika noc” opowiada o świętach Bożego Narodzenia, a co za tym idzie – atmosfera jest milusia, cukierkowa, a małżeństwo wreszcie og…

A, to nie ten film.

Ale wciąż atmosfera jest miła, tyle, że pro-slasherowo. Of course, na pełnej to nie jest, ponieważ film bawi się komedią i akcją, i nie wychodzi poza swoje ramy. Dość równomiernie jest to rozłożone, chociaż śmiesznotki nie do końca robiły na mnie wrażenie. Ale „Dzika noc” nie jest złym filmem, jest coś trochę ponad średnią typową.

Mikołaj (David Harbour) musi rozdać prezenty. Wszystkie idzie jak z płatka do momentu, gdy wchodzi do pewnej bogatej rodzinki i zamiast spokojnego, rodzinnego wieczoru zastaje mieszkańców w sidłach złoli, którzy koniecznie, ale to koniecznie chcą zdobyć forsę. I może by Mikołaj olał sprawę, ale trzymanie jako zakładnika dziewczynki nie może ujść na sucho…

Nawet nie czytając opisu można się domyślić mniej więcej, jak będzie przebiegała akcja. Czy to źle, czy to dobrze – trudno powiedzieć. To jest po prostu odmóżdżacz, który chce się bawić wszystkim. Tak, zabrakło tej „ikry”, ale nie każdy film musi ją mieć, a tu – no cóż – jest zabawa. I to nawet muzyczna.

Gdzie obejrzeć – sprawdzicie sobie na upflixie,miłej zabawy 🙂.

Takiego pięknego syna urodziłam

– No i niestety – powiedziała na koniec główna bohaterka filmu dokumentalnego Marcina Koszałki „Takiego pięknego syna urodziłam”. Niestety jednak tyczy się dostępności tegoż – niby jeszcze można obejrzeć w TVP VOD, ale dostępny tylko do końca grudnia. A zresztą, dzieło – ważne dla dokumentalistyki polskiej – można obczaić na jutubie, skąd wyciągnął go Artur Dominiak. Za propozycję serdecznie dziękuję

🙂

.

Czy to był ciekawy seans? Cóż – „Takiego pięknego syna urodziłam” to prawie 25 minut jojczenia jednej kobiety, przed którą mąż ucieka (robi wszystko, byleby nie przebywać sam na sam z nią), a syn zlewa ładnym bicepsem na kanapie. Męczące trochę, ale głównie dla Koszałki, który nakręcił rzecz w swoim własnym domu. Tu jednak matkę trochę bardziej prowokował zapewne, nie mniej – jak ktoś jest przemocowy, byle inna skarpetka na nogach potrafi u niego wywołać burzę.

Film – trwający ledwie 25 minut – zadebiutował w 1999 i został uznany za skandaliczny. Wielu krytyków uważało, że Koszałka przekroczył pewną, etyczną linię dokumentalisty. Za bardzo wjechał w sferę intymną.

Wystarczy przytoczyć słowa Piotra Wojciechowskiego, który w marcu 1999 roku tak stwierdził na łamach „Filmu”: – (…) Niełatwo pojąć, jakie społeczne działanie ma mieć ten film. Wychowanie matek, aby wyrażały się oględniej? Wzbudzenie sympatii dla artystów prześladowanych w rodzinach? Tak czy owak, film oglądałem z zażenowaniem. (…).

Historia zresztą pokazała – nie pierwszy już raz – że krytycy niesłusznie chcieli rozstrzelać Koszałkę za ten film. Raz, że dostał on kilka nagród i to nie tylko polskich, a dwa, że dzisiaj takie rzeczy nie są niczym nadzwyczajnym. Ba, już w roku 2015 sytuacja przedstawiała się w ten sposób, o czym pisał na łamach „Tygodnika Powszechnego” Jakub Majmurek: – (…) Opór, jaki film wywoływał kiedyś w środowisku filmowym, wynikał być może z tego, że obraz Koszałki wnosił do polskiego dokumentu strategie wcześniej mu obce. Podczas gdy te same sposoby pokazywania świata obecne były już wtedy od ponad dekady w polskiej sztuce. Sztuka krytyczna wkraczała w intymne przestrzenie, obnażała i problematyzowała właściwe im relacje, ukazywała ciało w sytuacji, do której zazwyczaj nie mamy dostępu. Jak w pierwszej „Łaźni” Katarzyny Kozyry, wystawionej dwa lata przed dokumentalnym debiutem Koszałki. Film Koszałki jest więc rodzajem mostu, jaki polski dokument pod koniec lat 90. przerzuca ku współczesnej mu sztuce wizualnej. (…).

„Takiego pięknego syna urodziłam” to nie tylko film autobiograficzny, to też pewnego rodzaju świadectwo czasów, w którym przyszło nam żyć. Kto bowiem dziś powtórzyłby słowa Wojciechowskiego „ale co to ma na celu?”, że tak to skrótowo ujmę. Sam Koszałek otrzymał kilkanaście sygnałów od ludzi – w postaci listów – że jego film im pomógł. Innymi słowy, ludzie po obejrzeniu zdali sobie sprawy, w jakim środowisku przemocowym żyli.

Gorzej, że do dziś można spotkać takie przypadki – zresztą, wystarczy poczytać komentarze z jutuba sprzed np. sześciu lat. To wcale nie tak daleko wstecz, prawda?

Mnie osobiście „Takiego pięknego syna urodziłam” oglądało się trochę ciężko, ale powiedzmy sobie wprost: jojczenia słucha się ciężko.

Kiedy będziemy szczęśliwi

Dzień dobereł.

Artur Dominiak zaproponował kolejny film, tym razem dokumentalny i prosto z Silesii. „Kiedyś będziemy szczęśliwi” opowiada o Danielu, który chce nakręcić swój pierwszy film i to robi. Pyta się ludzi, o czym marzą czy marzyli. Najciekawsze odpowiedzi dają dzieci, a najsmutniejsze – dorośli.

I niekoniecznie dlatego, że mieszkają w Lipinach, miejscu zapomnianym przez Boga i dość mrocznym. Tak po prostu czasem się życie układa.

Nie mniej to jest raczej dokument z tych ładnych, bo w istocie rzeczy przedstawia kilka ładnych rzeczy – których nie będę tu zdradzać, bo film warto obejrzeć. To tylko 45 minut i naprawdę sprawia wrażenie starannej produkcji. Produkcji starej, bo z 2011 (i dofinansowanej przez PISF), ale dającej sporo do myślenia.

Cóż więcej o tym mogę opowiedzieć? Ano, może o dostępności. Bo widzicie, film dostępny jest nigdzie, ale można obejrzeć na zagranicznej stronie. Link w komentarzu.

A jako, że rok za chwilę nam się kończy, to może warto wrócić do pytania z filmu:

o czym marzysz?

Jak się chcecie podzielić, to zapraszam do komentarzy, a jak nie – to również zapraszam do nich.