Ted Lasso

– Prowadzimy rozmowy na temat czwartego sezonu i są to bardzo ekscytujące rozmowy, ale to wciąż wczesny etap – powiedział CEO Warner Bros, Channing Dungey o ewentualnym czwartym sezonie „Teda Lasso”. – Zawsze jasno komunikowaliśmy, że nie będzie więcej 'Teda Lasso’, jeśli Jason i zespół nie będą czuli do tego entuzjazmu, a mogę z pierwszej ręki powiedzieć, że Jason jest teraz w miejscu, w którym czuje się naprawdę podekscytowany i ma z tego dobrą energię.

Powiedzmy sobie szczerze: z tego serialu bije pozytywna energia. Na ile to radość aktorów z działania, a na ile kwestia scenariusza, trudno powiedzieć. Nie mniej, jeśli ktoś Wam powie, że „Ted Lasso” jest ciepłą historią, odprężającą i nawet działającą antydepresyjnie, to tak – będzie miał rację. Oczywiście produkcja ze stajni Apple+ ma swoje problemy, ale o tym na końcu, przy trzecim sezonie. Czy będą spojlery? Na pewno nie takie, które zepsują Wam rozrywkę.

Amerykanin – Ted Lasso (Jason Sudeikis) – kompletnie się nie zna na piłce nożnej. Mimo to zostaje zatrudniony jako trener FC Richmond, w Londynie. Brzmi jak sposób na porażkę? Takie też intencje ma jego szefowa, Rebecca Welton (Hannah Waddingham), która już w pierwszym odcinku informuje widzów o swoich niecnych zamiarach. Czy mamy tu przełamanie czwartej ściany? Nie, ale o tym dalej.

Pierwszy sezon składa się z 10 odcinków i to niekoniecznie trwających długo, bo pilot miał ledwie trzydzieści minut. W ogóle wyglądało to, jakby starano się skondensować historię do najważniejszych elementów. I im się to udało, ponieważ początek tej historii jest całkowicie czarujący. Trochę chodzi o to, że dopiero poznajemy Teda Lasso, a trochę o… ogólny klimat. Ta historia jest po prostu urocza, opowiada o ludziach ze słabościami, którzy jednak się mierzą ze swoimi problemami i rozwijają.

Są tu oczywiście elementy komediowe, bo teoretycznie ten serial porusza się w ramach komedii. Na szczęście twórcy nie silą się na humor; jeśli jest zabawnie – to po prostu jest. Widz roześmieje się wtedy, kiedy to poczuje.

I choć „Ted Lasso” nie próbuje być dramatem, to jednak trochę z tego gatunku bierze. Ale to dobrze, bo serii dodaje to tylko autentyczności.

Również wielką siłą serialu jest muzyka – ścieżka dźwiękowa w komentarzu.

Dobra, koniec słodzenia, teraz będę maruderką i nie zrozumcie mnie źle. Sięgając po produkt Apple+ wiedziałam, z czym mogę się spotkać. Dlatego ostro się zdziwiłam, że w pierwszym sezonie mamy co najwyżej motyw murzyn-biały w parze. W drugim chyba też nie napierano na lewicowe treści, a jeśli już, to były one bardzo sensownie ułożone, więc popieram. Ale to, co się odjewapniło w trzecim wymaga ostrego komentarza.

– Niespodziewany atak ze strony gejozy nastąpił w trzecim sezonie! – chciałam napisać, ale tak sobie myślę, że nagłe zwiększenie ilości homoseksualistów na metr kwadratowy w „Tedzie Lasso” to nie jest najgorsze, co ten serial zrobił.

Ja rozumiem, że produkcja stara się iść w tony „jesteś uchodźcą, murzynem, lesbijką, pro-eko, to jest w porządku”, ale… KURWA, to nie jest w porządku, kiedy chcesz wmówić ludziom, że nielegalni uchodźcy płynący na barkach do Anglii są w porządku. I że należy się nimi zaopiekować. To tak, jakbyś popierał/a najeżdżanie państwa. Tak, piję tu do skojarzenia z „Zieloną granicą”. I wiecie… możecie mnie uważać za niepoprawnego homofoba, nawiedzoną prawaczkę, ale każdy, kto mieszka w Anglii, Grecji, Włoszech czy gdziekolwiek, gdzie płyną pontony, powie Wam, że ta sytuacja jest nienormalna i szkodliwa dla tubylców. Wystarczy sobie wleźć na pierwszy lepszy kanał yt o Wielkiej Brytanii, by to stwierdzić. I nie, do Anglii nie płyną biedni uchodźcy z Nigerii – jak serial to sugeruje – ale płynie dużo mężczyzn z Francji, bo Francja lubi po prostu przysłowiowych Arabów odsyłać do Anglii. Tak, tam z tym tematem jest wielkie gówno i to nie jest w porządku, że amerykańscy twórcy – bo „Ted Lasso” to przecież serial amerykański – sugerują, że pontony są OK. NIE SĄ, KURWA I NIE BĘDĄ. Ale USA się to opłaca, bo Anglia będzie przez to słabsza.

Czy ja w tej chwili politykuję? Ależ oczywiście – ale serial również to robi. Ja wiem, że nie żyjemy na pustyni i czasem sprawy polityczne nas po prostu dotykają, ale… serio, te pontony to było dla mnie za dużo.

Jestem w stanie poprzeć motyw, w którym Nigeryjczyk – Sam Obisanya (Toheeb Jimoh) bojkotuje firmę, dla której robi promocję, bo ta jebie ludzi po równo i niszczy ziemie Nigerii. Generalnie popieram każdy przejaw patriotycznej myśli.

Ba, jestem w stanie przełknąć motyw bohatera homoseksualisty, bo tu przyznać trzeba, trochę złoto im wyszło. A przynajmniej do trzeciego sezonu, kiedy wszystko spaprano. W jaki sposób? Nagle homoseksualizm nam się rozmnożył, w jednym przypadku w całkiem bezsensowny sposób, jakby twórcy nie do końca wiedzieli, jak inaczej można było rozwiązać daną kwestię. I wprost mówią o statystykach: „10% społeczeństwa to homoseksualiści”. Really? A ja słyszałam o statystykach, które mówią o 2%. A pamiętać warto, że wyniki są takie, jakie chce sponsor tychże…

Tak, czułam, że ktoś – w tym przypadku Apple+ i Warner Bros – próbują mi w mózgu namieszać. Problem w tym, że przez to zaczęłam bardziej myśleć. Ale do brzegu nam jeszcze trochę zostało, bo chciałam omówić rozwój bohaterów, więc trochę wejdę w spojlery.

Ted Lasso to chyba najsympatyczniejsza postać, jaką można było stworzyć. Jest niemal ideałem, ale oczywiście ideały źle się sprzedają w tych czasach, więc musi mieć swoje demony. Odkrywamy je z czasem, ale głównie obserwujemy, jak inni zmieniają się pod wpływem relacji z Tedem.

Jedną z takich postaci jest Nathan Shelley (Nick Mohammed). To taki tutejszy kopciuszek, który z popychadła staje się trenerem. No i właśnie miałam wrażenie, że jego motyw jest dobrze rozpisany, ale… była jedna scena, w której Nathan zachowuje się chamsko wobec swego podopiecznego. I z jednej strony mamy sugestie twórców, że od bogactwa może woda sodowa uderzyć do głowy, ale z drugiej… nie do końca mi to pasowało. Widzimy, że Nat pracuje nad sobą, ale… nadal, zabrakło mi takiego elementu „wow”, które znacznie by urealniło tego bohatera. Być może po prostu nie miano czasu na pokazanie jego ciemnej strony i twórcy zmuszeni byli to zrobić na chybcika. W dodatku odejście z drużyny z jednej strony jest wiarygodne (kariera), z drugiej… jak on do tego doszedł? Trochę za mało aluzji do widza, a trzeba pamiętać, że widz ma trochę pamięć złotej rybki, więc jak Nat powiedział w pierwszym sezonie, że może pracować dla Ruperta (Anthony Head), przeciwnika, tak widz w trzecim sezonie może już tego nie pamiętać. No więc – mam co do Nata mieszane uczucia, ale zaplusował u mnie związkiem z Polką, Jed (Edyta Budnik).

Jedną z najbardziej charyzmatycznych osób jest Roy Kent (Brett Goldstein), który jak dla mnie ma urodę Turka. Serio – ja cały czas miałam wrażenie, że oglądam nie Anglika, ale Turka, ale to przez jego bardzo taki męski image. Jechał na tym cały czas i lubiłam go na ekranie, ale ma jedną wadę – zresztą, jak wszyscy niemal bohaterowie. W tym serialu używanie „fuck it” to jakaś przysłowiowa kropka i o ile na początku mnie to nie raziło, tak na końcu zaczęło męczyć. W przypadku Roya to taka jego cecha charakteru, w przypadku pozostałych – no przecież mamy do czynienia z męskim sportem, stworzonym po to, by faceci się nie masturbowali. No, ale… wydaje mi się, że można było to jakoś ogarnąć, by nie było męczące dla widza. Albo to ja jestem przewrażliwiona?

I teraz przechodzimy do wątku homoseksualizmu, który prawie był złotem. Prawie, ponieważ uważam, że motyw homoseksualnego piłkarza został rozegrany z dużą starannością i z taką myślą, że warto to akceptować, bo to też człowiek. I z jednej strony to słodkie, a z drugiej… tak sobie siedzę i myślę… obchodzimy się z homoseksualistami jak z jajkami. Dosłownie traktujemy ich jak ofiary jakieś. No pomyślcie: nikt przecież nie będzie debatował nad tym, ile hetero przeszedł, że zasługuje na jakąś większą tolerancję, bo lubi babeczki itd. Ba – seksualność jest ważna, ale w przypadku hetero nikt się nad tym nie głowi. A w momencie, kiedy mamy do czynienia z homoseksualistą, to nagle wchodzimy w dyskusje, współczujemy „bo tyle przeszedł” i tak dalej. Ja rozumiem, że „Ted Lasso” chciał nam powiedzieć „o, patrzcie, gej to też fajny człowiek”, ale… to się wpisuje w ogólną narrację kultury. A kultura mówi nam obecnie, że wszędzie trza gejów, lesbijek i transów, bo nie możemy ignorować 10% społeczeństwa. OK – ale przez to zaczyna ignorować drugą stronę. To razi ludzi, a nie, że ktoś jest gejem czy lesbijką.

No i razi jeszcze jedna rzecz: strasznie głupio rozegrane wątki. O ile wątek homoseksualnego piłkarza był pisany z najwyższą starannością, o tyle wątek Keeley Jones (Juno Temple) miał stylistykę „Emily w Paryżu”. Serio, bo poznajemy Keeley jako przebojową, heteroseksualną babeczkę, która z czasem pnie się na wyżyny. A tu nagle, w trzecim sezonie, dostajemy aktualizację: Keeley jest bi i koniecznie muszę – jako widz – oglądać jej cimcirimci z jakąś inną laską. Romantyczne, ale wątek z dupy. Taki na siłę, co też bardzo razi odbiorcę.

No dobrze, chyba już powiedziałam, co mi leżało na żołądku w stosunku do tego serialu.

„Ted Lasso” to niewątpliwie lewicująca historia ze znakomitymi akcentami. W pierwszym sezonie działo się chyba najciekawiej, bez zbędnych scen. I miał on niesamowitą energetykę. Szczęściem, że bywało śmiesznie do samego końca. Twórcy umieją w klimatyczne sceny, a wspólne śpiewanie z pewnością do takich należy. Co prawda pod koniec zaczęło się trochę rozłazić, ale ejże – z 10 odcinków nagle się zrobiło 12, więc należało czymś zapełnić taśmę filmową. Nie mniej, w całości „Teda Lasso” należy uznać za ładną, ciepłą historię z woke.

Ghostbusters: imperium lodu

Dzień dobereł, jak tam święta [znak zapytania, bo debilne algorytmy].

A skoro święta to czas spędzany z rodziną, to może coś familijnego [znak zapytania, bo debilne algorytmy].

„Ghostbusters: Frozen Empire” wydaje się być idealną propozycją. Problem w tym, że tylko się wydaje. Aczkolwiek, sprawiedliwie trza powiedzieć, że nadal jest to lepsze od tego kobiecego-czegoś, co wyszło jakiś czas temu*.

Phoebe (Mckenna Grace) jest już typową nastką. Niestety, na skutek klasycznej rozwałki miasta dostaje szlaban, który okazuje się być początkiem znajomości z pewną dziewczyną-duchem, Melody (Emily Alyn Lind). Tymczasem Dan Aykroyd trafia na artefakt bardzo dziwnie się zachowujący…

Hmm.

To nie jest zły film. To jest film taki 5/10, ale trochę to zależy od gustu. Widzicie, intryga jest dobra; klimat z reszty Ghostbusterów – w miarę, bo przecież w dwójeczce i trójeczce akcja też trochę powoli się rozwijała. I oni tu trochę chcą pokazać walory edukacyjne o życiu. Tylko wicie, rozumicie, mamy 2024, a w sumie to nawet 2025 i nie wiem, czy młodzieży spodoba się taki powolny akcyjniak. Nawet dla mnie fabuła była taka zbyt slow. Brakowało tu jakiejś energii i to się dopiero ruszyło pod koniec. Można powiedzieć, że ostatnie pół godziny szafa gra, najprzyjemniej się to oglądało. A reszta? A może być – takie – ot – do kotleta.

Przyznam się, że widząc przyjaźń Phoebe z Melody obawiałam się, że one się pocałują xD. „Proszę, nie róbcie z nich lesbijek”. W pewnym momencie skapnęłam się też, że fabularnie akcja jest przewidywalna, ale jednak trochę żal USA, bo z Melody mógł być naprawdę genialny wątek. A tak jest standardowy, bo nie rozgrzebali go bardziej, no i mamy to, co mamy. Za to ckliwe zakończenie już można uznać za ładne, a to już coś.

Ale co z tego, skoro film jest mocno średni. Można obejrzeć, ale nie spodziewajcie się fajerwerków.

————

* linki do recenzji wszystkich pozostałych części w komentarzu. Zapraszam i miłego!

Porąbani

Dzień dobereł!

Już sam opis „Porąbanych” (org. Tucker and Dale vs. Evil) brzmi zabawnie. Oto tytułowi bohaterowie wybierają się do swojego wymarzonego domku letniskowego wymagającego remontu. Niestety – jakaś grupa studentów wymyśliła sobie, że faceci chcą ich zabić…

Tak, to slasher czy tam czarna komedia – właściwie trudno określić, bo krwi trochę jest, typowych trupów jak w slasherze również, ale… tak, to jest mega zabawna historia.

Jeśli dodacie 2+2, to wiecie mniej więcej czego się spodziewać. Jednakże wszystko to jest tak rozegrane, by po prostu śmieszyło. Wielkie XD należy się temu filmowi. Idealnie się bawiłam i wyżyłam, znakomicie mi to poprawiło humor.

Nie jest to wybitny film – bo ani aktorstwo, ani muzyka nie są wybitne, czy nawet dobre, ale tak, ta historia posiada bardzo dobry scenariusz xD.

Polecam serdecznie 🙂.

Eddie zwany Orłem

Na wszelki wypadek miejcie w pobliżu chusteczki do wycierania łez/nochala, gdyż „Eddie zwany Orłem” zawiera jedną z najpiękniejszych scen, jakie widziałam i naprawdę, ale to naprawdę można się wzruszyć. Chociaż przyznaję – bardzo powoli mi się oglądało ten film, bo takie tempo, ale naprawdę, warto dać mu szansę.

* * *

Wolverine byłby znakomitym skoczkiem, gdyby nie zaglądał do kufelka. Na szczęście los mu przyszykował fikołka: oto Eddie Edwards (Taron Egerton) postanawia zostać skoczkiem. Nikt go z początku nie bierze na poważnie, ale nasz koffany Wolverine widząc jego starania w końcu się poddaje. Czy nieudacznik, z którego wszyscy się wyśmiewają ma szansę osiągnąć cokolwiek, włącznie z wylądowaniem na olimpiadzie?

Historia oparta jest na faktach – tak, był taki skoczek, który urodził się za wcześnie, bo przed erą celebryctwa sportowego i małyszomanią. Choć, może nie do końca, ale nie będę Wam przecież spojlerowała tak pięknego filmu.

Trzeba się przyjrzeć pracy kamery – ona naprawdę dobrze pracuje, gdy bohaterowie skaczą. Widać absolutnie wszystko i jednocześnie widz jest uświadamiany, że skoki to jednak nie jest bułka z masłem i nie jest jakiś dziwny wymysł, to po prostu jeden z niebezpieczniejszych sportów, przez który można nawet sobie skręcić kark.

Ale to muzyka jest na pełnej.

Dobrano ją tak, że film wciąga, tworzy napięcie i w filmie wykorzystano mechanizmy dźwiękowe. Jej, jak to brzmi. Ale tam, gdzie ma pracować dźwięk, to on to robi. Tam natomiast, gdzie robotę ma mieć cisza, to cisza pracuje. Rzecz jasna, jej wykorzystanie nie udałoby się, gdyby nie ścieżka dźwiękowa i staranne rozłożenie napięcia.

Bo akcja zaczyna się powoli. Tak przez większość filmu widz może odnieść wrażenie, że to bardzo leniwe, choć przyjemne dzieło. Owszem, są tu elementy komediowe. Nie mniej…. cierpliwości, on się rozkręca pod koniec. I słowo daję, w końcowej scenie siedziałam napięta i robiłam dosłownie to, co bohaterowie xD.

…

Polecam serdecznie tę wspaniałą historię 🙂.

Wizyta świętego Mikołaja

Szczerze mówiąc, ten film udowadnia, że kino może być – a nawet jest – grupowym przeżyciem. A już zwłaszcza wtedy, kiedy siedzisz w Poznaniu i poznajesz inne fanpeje z Wielkopolski. A w tym przypadku na seans trafiłam dzięki uprzejmości Z Filmem Przez Czas i no… bardzo się z tego cieszę.

Spodziewałam się rozlewu krwi godnego slashera, ale „Wizyta Świętego Mikołaja” to nie slasher. To jest film, który łączy ze sobą dramat wojenny, czarną komedię, thrillera i kino familijne!

Thomas (Alain Lalanne) to komputerowy geniusz, który wierzy w Świętego Mikołaja i postanawia to udowodnić. A tak się składa, że do jego chaty włamuje się bardzo niebezpieczny człowiek (Patrick Floersheim) i rozpoczyna się walka na śmierć i życie. To taki francuski „Kevin sam w domu”, tyle że nie.

A nie, dlatego że jest tu trochę mniej krwi od „Kevina”, a humor jest znacznie, znacznie świeższy i mroczniejszy. A może twierdzę tak dlatego, że Kevina mamy co roku w święta, a „Wizyta” była obejrzana przeze mnie pierwszy raz na Filmy Najlepsze z Najgorszych i szczerze? Tak, to film najlepszy z najgorszych. Piękny film klasy B, jak przypuszczam.

Na seansie nie byłam pewna, czy mi się on spodobał. Może nie mój typ humoru, a może zbyt wiele akcji oczekiwałam od „Wizyty”. Jednakże publika bardzo często reagowała śmiechem, więc w rezultacie i ja się nim zarażałam.

A po seansie, im więcej o nim myślę, tym wydaje mi się smaczniejszy.

Do obejrzenia jest nigdzie 🙂.

Tak czy siak, życzę Wam, by dziś wpadł do Was bardzo sympatyczny Święty Mikołaj, który rozda Wam szczęście. Do miłego!

❤

PS.: Ale muzykę miał moim zdaniem znakomitą. I im się lepiej znasz na muzie, tym bardziej film bawi. 😃

Iron Sky

Dzień dobereł!

„Iron Sky” to film tak głupi, że… aż głupi oczarował widownię i w rezultacie dostaliśmy dwójeczkę. Ale – jak rzekł klasyk – po kolei.

2018. Amerykanie wysyłają lot na ciemną stronę księżyca, w rezultacie go tracą. A tracą, ponieważ atak nazistów przeżywa tylko jeden człowiek – i to w dodatku murzyn, James Washington (Christopher Kirby). W bazie wroga spotyka Renate (Julia Dietze) i w wyniku różnych perypetii wracają na Ziemię…

Cóż, już sam pomysł bazy nazistów na księżycu wydaje się absurdalny, ale twórcy postanowili pójść w absurd jeszcze bardziej. Po drodze mamy więc kampanię prezydencką w USA, murzyna, który stał się białym i wiele, wiele innych potencjalnie zabawnych wydarzeń.

Czy da się to oglądać?

Cóż – komedią wszechczasów „Iron Sky” nie jest, ale jest za to przyjemnym seansem, totalnie odmóżdżającym. Ale trzeba wziąć pod uwagę absurd wpisany w DNA tego produktu. No i trwa jakieś półtorej godziny, co też jest plusem.

Premiera miała miejsce w 2012 i z różnych komentarzy okołofilmowych, czy kulturowych odniosłam wrażenie, że jest to film kultowy. Choć na dwójeczkę trzeba było trochę czekać – bo do 2019 roku – to… ekhem, powiem tak.

CO TU SIĘ ODWALIŁO?

Zaczynamy mniej więcej od tego samego punktu, na czym skończyliśmy. To znaczy, niezupełnie. Bo zamiast „ludzkość sama się wyniszczyła” mamy wersję, że to naziści ją wyniszczyli. I nic dziwnego, wszak od wydarzeń minęło ze czterdzieści lat. Nasza koffana Renate ma już córkę, Obianaju 'Obi’ Washington (Lara Rossi), ale za to nie ma męża. Przy okazji okazuje się, że nasza prezydentowa z jedynki jest jaszczurem, podobnie zresztą jak stary fuhrer, który przybywa do bazy post-nazistowskiej, bo księżycowej, z informacją, że na Ziemi nie ma warunków do życia, ale jest ono pod ziemią i zadaniem ekipy jest zebranie jakiegoś koksu, który pozwoli Ziemianom przetrwać…

A i do tego mamy Rosjanina, który z randomowych rzeczy zbudował kosmiczny statek. Ten wątek mi się spodobał.

Niestety, nawet jeśli bym chciała „Iron Sky 2” zespojlerować, to nie mam jak. Po pierwsze, w tym filmie prawie nic się nie dzieje. Tzn. dzieje się, ale akcja jest dziwnie ustawiona. Mam wrażenie, że część informacji dla widza jest bezwartościowa, a z drugiej strony, mam też wrażenie, że twórcy nie mogli się zdecydować, w którą stronę iść.

No bo mamy tu postapo i niby nic nie stoi na przeszkodzie, by było mnóstwo czarnego humoru, prawda?

No właśnie – to, co zadziałało w jedyneczce, nie zadziałało w dwójeczce. Żarty są zbyt suche i przez to nie śmieszą. Bardzo długo jesteśmy w bazie księżycowej, gdzie słyszymy mhroczną historię tego, jak jest. I co? I pstro.

Fabuła jest tak interesująca, że dotarłam do połowy seansu i wyłączyłam. Udało się nie zasnąć z nudów. Śmiem twierdzić, że „Iron Sky 2” jest paździerzowe, choć na IMDB ma ładną piąteczkę. Jednakże, no… zabawa z teoriami spiskowymi nie pykła. Bo może, gdyby oglądać to pod kątem ukrytych informacji film by zadziałał?

Sprawdziłam: nie zadziałał.

Więc oglądałam „Iron Sky 2”, żebyście Wy nie musieli, czy jakoś tak.

Ale jedyneczkę polecam, bo trochę się naigrywa z poprawności politycznej i jest urocza.

Księgowy

25 kwietnia 2025 roku na ekrany ma wejść druga część „Księgowego” – filmu z 2016 roku, gdzie główną rolę zagrał Ben Affleck, a towarzyszyła mu mniej lub bardziej Anna Kendrick. To będzie półmetek historii, bo ostatecznie „The Accountant” ma być trylogią. Liczę, że udaną, ale skoro trójka ma inspirować się „Rain Manem”, to liczę na miły seans.

Póki co jednak nadrobiłam jedyneczkę i okazał się to bardzo ciekawy seans.

Tak – krytycy twierdzą, że to średni film, niewiele się w nim dzieje, ale ja sądzę, że „Księgowy” właśnie przez to wygrywa. Bo szczerze mówiąc, mamy pindyliard filmów, w których jeden gniewny robi rozpierduchę. I co? I rezultat taki, że prawie żaden z nich nie zapada w pamięć. Prawie, bo wyjątkiem są „John Wick” czy „Nikt”, no ale kto za pół roku będzie pamiętał o „Pszczelarzu”?

A tymczasem „Księgowy” to powolna historia, która rozkręca się dopiero w połowie. W istocie rzeczy, tu nie chodzi o akcję stricte akcyjniakową, ale chodzi… bo ja wiem, o zrozumienie człowieka?

Mamy tu bowiem księgowego, Christiana Wolffa (Ben Affleck). Z pozoru zajmuje się tym, czym wszyscy inni, ale z czasem okazuje się, że pracuje dla bardzo niebezpiecznych ludzi, a złapać go chce agentka FBI, Marybeth Medina (Cynthia Addai-Robinson). Z każdą minutą odkrywamy, że Christian nie miał normalnego dzieciństwa – stąd liczne retrospekcje – i nigdy nie będzie normalny. Hm, nie chcę Wam spojlerować, ale ta zabawa z czasem mi się spodobała.

W zasadzie… jeśli masz zły humor i chcesz się wyżyć, to nie ten film. „Księgowy” to raczej ładna opowieść o człowieku z innością, który jako tako odnalazł się w świecie. I na tym polega urok tego filmu. Jasne, strzelanin trochę jest, nie mniej… to było tylko pretekstem do pokazania kilku rzeczy. I jak mniemam, przyjemnie się „Księgowego” oglądało tym, którzy choć raz mieli do czynienia z osobą z Aspergerem i nawet ją lubią.

I ja nie wiem, co tu się, w kinie wydarzyło, ale jeśli historie z LGBT czy niepełnosprawnością sprzed 2016 potrafią być dla mnie przyjemne, tak opowieści po tymże niekoniecznie. A praktyka pokazuje, że mnie odrzuca od takich hitów jak „Atypowy” czy „Good doctor”. Tu – w „Księgowym” – nie. Wręcz przeciwnie. Miałam wrażenie, że pokazali nam bohatera w sposób szczery, prawdziwy, bez żadnych manipulacji. I jasne, może jakieś błędy się mogły wkraść, ale widząc, jak Christian rozmawiał z Kendrick, to kurczę. Bardzo naturalne, wysokojakościowe dialogi.

„Księgowy” to nie jest film akcji, to jest opowieść o człowieku. A nawet ludziach i końcówka bardzo mi się spodobała.

A jak Wam przypadł do gustu „Księgowy”? Dzięki za komentarze 😘

Diuna (1984)

– Mieliśmy pomysł na transformację Chani – powiedział Denis Villeneuve, gdy po raz n-ty wypowiadał się na temat drugiej części „Diuny”. – W książce pozostaje ona w cieniu Paula, ale chcieliśmy nadać jej własne cele, przekonania i historię. Ma inne spojrzenie na świat niż Paul. Film został więc skonstruowany wokół ich relacji, a na początku trzeciego aktu przyjmujemy bardziej perspektywę Chani. Z jej punktu widzenia widzimy, gdzie Paul zbacza z obranej ścieżki, stając się tym, czego się obawiał. To ona staje się naszym moralnym kompasem. Dlatego niezwykle ważne było, aby zakończyć film na Chani – to nasz punkt widzenia, nasza interpretacja.

🫣

Druga część „Diuny” Villeneuva to widowisko, którego mógłby pozazdrościć David Lynch, gdyby… nie to, że on również tworzył wielkie dzieło. Panom nie wyszło do końca, a właściwie to jest jeden punkt, w którym oboje polegli. Nie mniej, to tekst o „Diunie” z 1984, za którą się zabrałam, bo zatęskniłam za epickością tego świata. Czy ją dostałam?

Początkowo wydawało się, że tak – wszak dekoracje były bardzo starannie przygotowane i miały rozmach. Zresztą, trochę to doceniono przy różnych nagrodach, ale ja nie o nich. Zdecydowanie bardziej stroje Bene Gesserit w wydaniu Boba Ringwooda bardziej mi przypadły do gustu. Reszta nie zrobiła specjalnego wrażenia, a charakteryzacja niektórych postaci była dziwna. Ale ten film to takie dziwadło, na styku paździerzowości jest niestety.

Bo powieść może sobie na wiele pozwolić. Powieść zresztą nie ma jakiś ograniczeń, co do miejsca. I jasne, można się kłócić „bo wydawcy” i „bo zamówienie”, ale serio – pisarze zwykle mają to w czterech literach i piszą po prostu swoje, ewentualnie wywalając zbędne sceny na samym końcu redakcji. Tak czy inaczej, to w powieści widać wszystko. Dramat Atrydów, przemianę Paula, jego miłość do Chani i nawzajem, no i…

I co ciekawe, w „Diunie” Davida Lyncha to aktorzy drugoplanowi wiodą prym. Co prawda, Irulana (Virginia Madsen) trochę z przypadku, bo słynną, początkową jej narrację dokręcono dopiero na potrzeby telewizji (sic), ale i tak jest ona niesamowicie epicka.

Yyy – nie mam pojęcia, czy opłaca się pisać o tym, o czym jest „Diuna”. Ale mamy tu dwie godziny, które są różne. Pierwsza z nich opowiada o tym, jak Atrydzi przybyli na Arrakis i robi to trochę powoli i nawet się zdziwiłam, że film nie idzie tak szybkim tempem, jakby po metrażu można się było spodziewać. Pomimo opowiadania o znanych mi wydarzeniach, mam pewne wątpliwości, czy osoba niezaznajomiona z uniwersum cieszyłaby się filmem.

Bo widać tu chaos.

Przede wszystkim narracja jest trochę offowa, a trochę nie; to wygląda tak, jakby aktorzy mówili o tym, co się odjewapnia na ekranie i widz słyszy myśli bohaterów. Z perspektywy filmowej, takie coś jest katastrofą. I rzeczywiście, bardzo mi to psuło odbiór filmu, bo miałam ewidentne wrażenie, że film spróbował zrobić coś, czego się nie da zrobić – zekranizować „Diunę”.

W tej jednak części wykazał się jeden z aktorów drugoplanowych – ten, który pokazywał Jessice noszenie filtraka.

No i przechodzimy do momentu, w którym obaj panowie – Lynch i Villeneuve – spartolili robotę.

Otóż, od drugiej części (u Lyncha filmu, u Villeneuva drugi film) akcja jedzie jak pojebana. To nie pozwala na zżycie się z bohaterami, na wyczucie klimatu. Ba u Lyncha… no właśnie, wydarzenia biegną szybko, ale ja właściwie trochę nie wiedziałam, co się tam dzieje. Znaczy owszem, z obrazków można się domyślić, ale to było na zasadzie bardzo szybkiego streszczenia tego, co się odjewapniło. Zero momentu zatrzymania się, zobaczenia jakichkolwiek relacji. A właśnie: od początku dzieła Lyncha miałam też problem z określeniem, kto kim jest. Bohaterów jest po prostu za dużo naraz i trzeba przyznać rację Villeneuvowi w tym, że bardzo powoli prowadzi akcję jedynki.

A jednak, Chani (Sean Young) u Lyncha wygrywa. Co prawda widzimy ją na jakieś 5 minut i nie jesteśmy w stanie poczuć tej niesamowitej miłości, jaka ją i Paula łączyła. Nie mniej, aktorka miała w sobie więcej kunsztu aktorskiego, charyzmy od Zendajowej, co też przypomniałam sobie te wszystkie sceny z książki i się ewidentnie wzruszyłam. Widać wyraźnie, że Chani to silna, kochająca kobieta, która nie robi głupich akcji, jak u Villeneuva.

Bo wiecie, Chani u Villeneuva to taka nasza zbuntowana czternastolatka. Rozumiem, co reżyser chciał zrobić, ale totalnie spartoczył akcję i wyszła poprawnie politycznie feminazi.

No, z tą poprawnością, to ja wtrącę, że u obu panów „Diuna” ma wyraźne, graficzne, masońskie symbole…

„Diunę” Lyncha warto docenić za dekoracje przestrzeni – bo nie jest ona tak mało pozytywna jak u Villeneuva. Jest tu więcej koloru i raczej widać, że mamy do czynienia z bogatymi ludźmi. Ale przede wszystkim ten film należałoby docenić za muzykę, która widoczna jest w napisach końcowych i jest bardzo, bardzo ładna.

A, no tak. W końcówce nie do końca udało się zawrzeć miłość Paula i Chani, nie mniej i tak lepiej wybrzmiała ona od tego, co otrzymaliśmy u Villeneuva. Przynajmniej moim zdaniem, ale zauważyć warto Alię – siostrę Paula. To, co tu się stało jest rewelacyjne. Bo widzicie, Alia jest nazywana przez Bene Gesserit paskudztwem i nie bez przyczyny. W powieści Herberta jej przerażające oblicze jeszcze tak dobrze nie wybrzmiewało, ale na filmie…. znakomita scena, w której zagrała Alicia Witt. Brawo!

Ogólnie film Lyncha oceniam na 5/10. Jest średnio, powiedziałabym. Są pewne walory, ale mogłoby być lepiej, gdyby nie producenci. Myślę jednak, że o problemach Lynch-producenci opowiem Wam w kolejnym tekście, bo ten się zrobił już elaboratem. 🙂


– Kocham Dino, kocham Raffaellę i uwielbiałem z nimi pracować – tak mówi David Lynch, jeśli ktoś go pyta o problemy z producentami przy „Diunie” z 1984 roku. – Byliśmy jak rodzina. Po prostu znamy się nawzajem, oni wiedzą, jacy jesteśmy. Kochaliśmy się mimo tego, więc ich nie obwiniam. Biorę to na siebie.

Powiedzmy sobie szczerze: żeby Villeneuve mógł stworzyć film w jakikolwiek sposób uznany przez fanów i krytyków, potrzebny był David Lynch i jego ekipa, która w latach 80′ pracowała w pocie czoła przy projekcie. I to dosłownie, bo warunki były okrutne, często było gorąco, a Meksyk mimo taniości po prostu nie nadawał się na producenta. Ale od początku.

„Diuna” Franka Herberta po dziś dzień jest uznawana za arcydzieło science fiction. I tak, zaraz ktoś wyleci z niekończącą się kwestią „co? przecież to fantasy w kosmosie”, ale pozostańmy przy wersji, że „Diuna” to hard SF nawet. Opowiada o Paulu Atrydzie, który jest niezwykłym nastolatkiem, mającym zmienić świat. Brzmi sztampowo? Cóż – może Ci się książka nie spodobać z wielu różnych powodów, ale zdaje się, że historia od razu zagarnęła sobie serca młodych. W tym pewną młodą producentkę, która współpracowała z Lynchem przy projekcie.

– Zakochałam się w niej, kiedy ją przeczytałam, a to było 9 lat temu – mówiła w 1984 roku Raffaella De Laurentiis. Tak, córka tego Laurentiisa. – Od tego czasu obsesyjnie myślałam o jej adaptacji, a wiesz, George Lucas, którego ogromnie szanuję, zrobił wspaniałą rzecz z „Diuną”. Większość z „Gwiezdnych Wojen” w pewnym sensie jest zaczerpnięta z „Diuny”, ale całą trudną, ezoteryczną stronę „Diuny” zamienił na jedno słowo: „Niech moc będzie z tobą”. Więc kiedy David i ja podchodziliśmy do tego problemu, powiedzieliśmy, że „Diuna” już została zrobiona w uproszczony sposób.

Pierwszym chętnym do zekranizowania „Diuny” był Arthur P. Jacobs, który nabył do niej prawa już w 1971. Niestety, zmarł w dwa lata później na zawał. A potem nastał Alejandro Jodorowsky. Twórca „El topo” i „Świętej góry” wymarzył sobie szaloną, wysokobudżetową produkcję, która miałaby trwać dziesięć godzin. Niestety, facet głównie rozmarzał się, wydając to tu, to tam pieniądze i koniec końców już nie mógł na projekt znaleźć pieniędzy. Ale za to spece od efektów specjalnych, którzy już zaczęli działać w sprawie stwierdzili: „dobra, uj, mamy świetne pomysły, zróbmy to w <<Obcym>>”. Także panowie H.R. Giger i Chris Voss mieli udział w tworzeniu arcydzieła horroru, do dziś niezastąpionego i unikalnego.

W wyniku nieróbstwa Jodorowskiego – choć w sumie może jestem zbyt ostra wobec tego faceta – prawa znowu wróciły do Paramountu i tak oto wykupił je ambitny producent Laurentiis, który miał córkę w postaci fanki uniwersum „Diuny”.

– Dino… w jakiś sposób w głowie Dino połączył „Człowieka-słonia” z „Diuną” i zadzwonił do mnie, prosząc, żebym przeczytał tę książkę – opowiadał Lynch. – Nie byłem w pełni przekonany… nie wiem dokładnie, jak do tego doszło, to moja jedna, w moim mniemaniu, wielka porażka, ale nauczyłem się ogromnie dużo przy tym filmie.

Cóż – myślę, że gdyby nie „Diuna”, David Lynch nie wiedziałby do końca, kim chce być jako reżyser. I jaki chce być. Śledząc historię jego „Diuny” ma się wrażenie, że gościu tego filmu nie znosi. Ale nie dlatego, że to jest jeden wielki porażkon. Raczej dlatego, że weszła tu jedna wielka proza życia zwana pieniędzmi.

Mówiło się o tym, że film miał kosztować 45 milionów dolarów. Dzisiaj spotykamy się z mniejszą o 5 milionów sumą, co tak tłumaczy reżyser: – „Diuna” nie kosztowała 45 milionów, Dino mówił, że kosztowała 45 milionów, ponieważ pochodził z czasów, kiedy duże i okazałe było najlepsze, ale naprawdę w czasach, kiedy mówił te rzeczy, ludzie byli odstraszani przez taką kwotę. Ale Dino był… był sprytnym facetem i zrobił to za znacznie mniej niż 45 milionów.

Na przykład miejsce kręcenia filmu. Raffaella wyszukiwała rejony, gdzie można by nakręcić tak epickie kino. I wiecie, co? Znalazła w Meksyku, gdzie koszta okazały się dużo mniejsze, niż gdzie indziej… do czasu.

Oczywiście, „Diunę” bardzo trudno przenieść na ekran z powodu jej złożoności. Miał z tym problem sam Frank Herbert, który na zlecenie Laurentissa napisał scenariusz. Został odrzucony przez jego długość. Lynch później również się ścierał z długością – wstępny szkic został skrócony do 135 stron i była to piąta wersja historii. W tym czasie panowie spierali się o to, co ma w niej pozostać, a co nie. Tak czy inaczej, to jeszcze nie oznaczało, że projekt skończy się porażkonem, bo wiele filmów miało bardzo długą i trudną drogę scenariuszową, a jakoś wyszły na swoje.

Ale prawdziwe piekło na Ziemi miało dopiero nastąpić.

Jedno trzeba oddać Lynchowi: od razu wiedział, że jako jeden film pełnometrażowy „Diuna” się nie sprawdzi. Chciał mieć dwie części, ale Laurentiss się nie zgodził, bo „to nie wyszłoby”. Efekt jest taki, że jego „Diuna” nawet się w kinach nie zwróciła, a Villeneuve może się pochwalić sukcesem kasowym i to po przy obu częściach „Diuny”, które to tak naprawdę są ekranizacją pierwszej powieści. Ale to były inne czasy, czasy praktycznych efektów i niezwykłej muzyki. Żeby nie było – Hans Zimmer dobrze wykonał swoją robotę, ale na moje oko trochę bardziej mechanicznie, niż od serca. Tak czy inaczej, przejdźmy w końcu do tego nieszczęsnego Meksyku.

Churubusco Studios w Meksyku, ogromny kompleks z ośmioma halami, pobliską pustynią i wysypiskiem martwych zwierząt. No, ale przynajmniej pieniądze się zgadzały, choć Raffaella raczej chciała znaleźć miejsce unikalne, niezwykłe, takie, które mogłoby ułatwić nakręcenie Arrakis, takie, które w jakiś sposób mogłoby stworzyć inną, niż ziemską połać.

Niestety, technologia używana przez meksykańskich twórców była przestarzała, co zmusiło filmowców do jej odświeżania. A w dodatku ekologia niezbyt wyszła, bo w tamtych czasach Meksyk miał częste przerwy w dostawie prądu, co zmusiło filmowców do używania generatorów zasilanych benzyną, gdy robili zdjęcia. Spore problemy? Eee tam – dodamy jeszcze jedzenie i wodę, dzięki której ekipa łatwiej się rozchorowywała, a Lynch pod prysznicem musiał stosować kapkę wódki, by woda nie przedostawała się do jego przewodu pokarmowego. Oj tam, dowalmy jeszcze służbę celną. Ci to stwierdzali, że ważne sprzęty będą przetrzymywać przez dwa miesiące, no bo co tam szkodzi zastopować produkcję filmu, potencjalnego arcydzieła SF. OK, udało się wam odzyskać sprzęt? To teraz czas na złodziei….

Mexico City oferuje rozrzedzone powietrze, a ludziom nieprzyzwyczajonym do tego może to przyprawić bóle głowy, nudności, bezsenność i tak dalej. Jak się zapewne domyślacie, ekipa Lyncha właśnie taka była: niedostosowana do warunków Meksyku. W ogóle. To powodowało, że ekipa często zapadała na choroby. A dodatkowe ciepły klimat miejsca sprawiał, że noszenie ciężkich strojów wiązało się z bardzo dużym wysiłkiem ciała. Baron Harkonnen (Kenneth McMillan) posiadał ubiór, który zakładało się przez trzy godziny (!), Strój ważył ok. 113 kilo, przez co aktor schudł podczas zdjęć. Cóż, na zdrówko.

Ale chyba clue programu nieszczęść stanowiła pewna akcja, na którą wpadł Lynch. Niektóre pustynne lokacje zmuszały ekipę do noszenia ochronnych ubiorów, takich jak okulary i maski, co chroniło ich przed pyłem, wzniecanym przez wielkie wentylatory. W pewnym momencie reżyser stwierdził „o, zróbmy czarny dym”.

I ekhem.

Dym był tworzony przez spalane opony, a wiatr wpychał dym prosto w twarze twórców.

Możecie się domyślić, na co ekipa była narażona w takiej sytuacji.

I cóż za ironia, że pro-ekologiczna historia była realizowana w tak mało ekologiczny sposób. Czyżby David Lynch nie zrozumiał powieści? Spokojna głowa – ja czytając ją w wieku 9-11 lat (nie pamiętam już, ale było to słynne wydanie z Polanami) także nie wiedziałam, że to jest eko-story.

Nie będę Was torpedować szczegółami na temat tworzenia dekoracji, choć to było niesamowite wyzwanie, dość udane i wymagające. Myślę, że każdy, kto chociaż przewijał lynchowską „Diunę” skapnie się, że projekty są wybitne, niepowtarzalne i z charakterem. I szczerze mówiąc, hołd im mógłby tylko oddać osobny tekst.

Los Angeles. David Lynch zaczyna pracę przy montażu „Diuny”. To nie jest łatwe zadanie, ponieważ spróbuj zmieścić monumentalną historię w dość krótkim czasie. Pierwsza wersja filmu to jakieś sześć godzin, a nasz koffany reżyser potrzebuje na gwałt pieniędzy.

Oczywistym więc było to, że mało kto pójdzie na pięciogodzinny metraż, który – z racji swej długości – ma mniej seansów w kinie.

– Już na etapie pisania scenariusza zacząłem się sprzedawać, wiedząc, że nie będę miał ostatecznego głosu w montażu, i sprzedałem się. – Mówił Lynch. – To było powolne umieranie, straszne, straszne doświadczenie.

Powyższe słowa pewnie głównie zrozumieją artyści. Oni swoje, oni mają jakieś swoje wizje, a cała reszta widzi i chce czegoś innego. Oczywiście, to nie tak proste, nie mniej Lynch może i lubił „Diunę” Herberta, ale dam sobie paznokieć uciąć, że nie kochał tej serii jak Raffaella.

Zresztą – z dzisiejszego punktu widzenia blockbuster i Lynch jako połączenie wydają się być jakimś nieporozumieniem. I rozumiem, że Lynch chciałby powiedzieć „zapomnijmy o Diunie”, a jednak to niemożliwie chociażby z tej racji, że w tamtym okresie Lynch jako reżyser uczył się bardzo wiele o sobie i filmowym rzemiośle.

W końcu zmontował film, który miał trzy godziny. Ją uznał za swoją dobrą, przyzwoitą wersję. Jednakże producent i pieniądze doprowadziły do tego, że film ma dwie godziny i piętnaście minut. Jak można się domyślić, wycięto bardzo dużo materiału, co uniemożliwiło widzom zżyć się z bohaterami. Zresztą, to, co się w temacie wyprawia jest bardzo dziwne i chaotyczne. Ale Lynch, gdy montował wcale nie cieszył się z tej pracy. Wręcz przeciwnie, on czuł, że „Diuna” w jakiś sposób mu się wymyka. Nic dziwnego.

Bo to „Diuna”, monumentalna historia i arcydzieło SF.

Gdy już film pojawił się w kinach, z miejsca zarobił 6 milionów. Ale co z tego, skoro liczne recenzje nie zachęcały widzów do seansów, więc ostatecznie skończyło się na trzydziestu milionach.

Roger Ebert tak skomentował dzieło Lyncha: – „Diuna” potrzebowała około dziewięciu minut, by całkowicie pozbawić mnie wszelkich oczekiwań. Ten film to prawdziwy chaos – niezrozumiała, brzydka, pozbawiona struktury i sensu wyprawa w mroczne rejony jednego z najbardziej zagmatwanych scenariuszy w historii kina.

Wieści o nieudanym filmie się rozniosły, a Lynch czuł żal i stwierdził, że dłuższa wersja byłaby lepsza. Raffaella nie chciała się z nim zgodzić, bo taka historia wymagałaby bardzo dużego skupienia się od widza. Tak czy inaczej, kiedy reżyser dostał propozycję zrobienia wersji reżyserskiej, po prostu odmówił. A że w pewnym momencie nie chciał się przyznawać do filmu, to zamiast „reżyseria: David Lynch” mamy „reżyseria: Alan Smithy”. To pseudonim wielu twórców, którzy nie chcą się przyznawać do swoich dzieł. Tu – cóż – trudno było wmówić ludziom, że to nie jest film Lyncha.

Ostatecznie jego „Diuna” nie jest tragedią – bo stroje i dekoracje, a nawet muzyka robią swoje. Problem jednak polega na tym, że jeśli się nie jest fanem uniwersum, to przez to „dzieło” trudno przejść do końca. Ale wciąż: gdyby nie Lynch, Villeneuve miałby o wiele trudniej. Tak przynajmniej wiedział, jak NIE ROBIĆ filmu. A na pewno, że nie warto kręcić w Meksyku. Nie mniej, prędzej mi kaktus na głowie urośnie, niż Chalamet dobrze zagra charyzmatycznego przywódcę religijnego…

RRRrrrr!!!

Dzień dobereł, mam złą i dobrą wiadomość. Tym razem zacznę od dobrej, czyli słynna, francuska komedia „RRRrrrr!!!” jest dostępna na cda.pl. Problem polega na tym, że w wersji z lektorem, a nie z dubbingiem. A o tym, jak dobry to dubbing był i jest świadczy fakt, że komedia ta stała się kultowa. A przynajmniej teksty „ja wiedziałem, że tak będzie” i „zaraz będzie ciemno” zna każdy, kto choć raz w latach 2004-2010 był na Pyrkonie.

Poza tym wersja zdubbingowana ma naprawdę niezłe tłumaczenie i wykonanie. Początkowy głos lektora buduje klimat, a nasi bohaterowie mają na imię Adam i Ewa. W wersji z lektorem zostawiono – jak mniemam – oryginalne imiona bohaterów, Rrrr, ale przez to komedia trochę traci.

Nie będę się wgłębiała w różnice tłumaczeniowe, bo też nie jestem specem w tym zakresie, a poza tym zaraz będzie ciemno, więc przejdźmy do rzeczy.

Czasy prehistoryczne. Plemię Czystowłosych żyje sobie jak pączki w maśle, a plemię Brudnowłosych próbuje od 800 lat zdobyć szampon. Ale ta awantura nie jest problemowa – prawdziwym problemem jest to, że ktoś zabija u Czystowłosych i ci chcą się dowiedzieć, kto i jak…

Czy ta komedia jest rzeczywiście taka dobra, by być kultowa?

Nie – ale z drugiej strony bywa naprawdę śmieszna i to w momentach, kiedy teoretycznie mamy do czynienia z suchym żartem. A prawda jest taka, że to typowy przedstawiciel filmów tak głupich, że aż śmiesznych. Dlatego ja się naprawdę odprężyłam przy tym seansie, a mózgownica wreszcie sobie odpoczęła. To nie jest rozrywka wybitna, ale wystarczająca do uśmiechu.

Medal dla miss

RECENZJA PATRONACKA, DEDYKUJĘ JĄ ANONIMOWEMU PIESŁOWI

Anonimowy piesł postanowił wesprzeć FilmS, dzięki czemu możecie obczaić recenzję „Best in show”, znanego w Polsce jako „Medal dla miss”. Za wsparcie bardzo dziękuję i przechodzę do rzeczy! ❤

Kilka osób bierze udział w wielkim wydarzeniu w Filadelfii – w konkursie dla psów. A film prowadzony jest w stylu dokumentu, co się w sumie sprawdza. Nie ma on poważnej tonacji – zawiera raczej wiele komediowych scenek z podtekstami. Są nawet geje i lesbijki, ale wiecie, co? Absolutnie nie czułam, że są wstawieni na siłę!

Tak, nasi bohaterowie rywalizują między sobą, chociaż tutaj nie ma przedstawionej takiej stricte rywalizacji. Jest raczej skupienie się na indywidualnych historiach i to także robi robotę. Zwłaszcza, gdy dochodzimy do konkursu i widzimy, ile psów bierze udział w imprezie. Oficjalnie – jak wynika z treści – do rywalizacji staje 3 tys. piesełów. Ale obserwujemy tylko kilka z nich i… czuć to napięcie, czuć to oczekiwanie, czy ON, TEN PIESEŁ WYGRA. Zdziwiłam się tym uczuciem, no ale kto by się oparł słodkim pieskom?

Pieski miały – powiedzmy – role drugoplanowe, ale z tego, co mówią nam napisy końcowe, to na planie pracowało od groma specjalistów, w tym trenerów i weterynarzy.

Ja z początku nie byłam pewna, czy ten film mi się podoba. Trochę przez to, że Rakuten oferuje tylko wersję z lektorem, więc nie mogłam sobie pomóc napisami. Ale był dobrze słyszalny ogólnie i żarty, które miały śmieszyć faktycznie umilały seans. Znaczy, no – dla mnie nie jest to jakaś wybitna komedia, ale jest to bardzo miły seans.

O, właśnie. „Medal dla miss” to jest bardzo miły seans. Taki słodki, taki, przez który robi się miło na sercu. I myślę, że szczególnie miło ogląda się go właścicielom psów 🙂.

Myślę też, że warto wspomnieć o muzyce. Tę naprawdę słychać w napisach końcowych, ale kurde – jest wspaniała. Taka skoczna i wesoła, i jakby ktoś szukał utworów, to ma je w screenach. Zestaw mały, ale wysokojakościowy 😉.

Jeszcze raz dziękuję Anonimowemu piesłowi, bo nie ukrywam, bardzo, bardzo chciałam obejrzeć ten film i właściwie zrobiłeś mi dzień, dziękuję 😊. ❤