Bezsenność w Seattle

Dzień dobereł! Jeśli kiedykolwiek widzieliście bohaterów, którzy płaczą nad „Bezsennością w Seattle”, to… może się to przydarzyć w realu. Ale po kolei.

Sam (Tom Hanks) jest wdowcem z synem. Nie ma łatwo, bo żałoba to nigdy nie jest pozytywne przeżycie. Ale mija czas i jakoś trzeba żyć. Jego syn, Jonah (Ross Malinger) interweniuje w tej sprawie, wkręcając ojca w nocny program. A słucha go dziennikarka z drugiego końca USA, Annie Reed (Meg Ryan), której audycja wywraca do góry nogami jej życie. To, w jaki sposób i gdzie bohaterowie się spotykają, pozostawiam już do Waszego obejrzenia.

Film jest uroczy – począwszy od klimatu, a skończywszy na jego realizacji. Dialogi są na najwyższym poziomie. Żeby nie szukać daleko, to moja przyjaciółka Asia – dzieciata – stwierdziła, że rozmowy młodego z ojcem są bardzo realistycznie poprowadzone. Ponadto koszulka nocna jednej z bohaterek również spodobała się Asi, ale ja się nie znam, więc nie bardzo zwróciłam uwagę na ten ubiór.

To, na co zwróciłam uwagę to klimat. Och, ten film fantastycznie płynie i jak czasami zastanawiam się przy filmach „ile do końca”, tak tu było „e, już tyle minęło?”. Jest to znakomicie zrealizowany romans, odwołujący się jawnie i bezczelnie wręcz do jednego z klasyków romansów – „Niezapomniany romans” z 1957 roku. Poza tym obraz był nominowany do Oskarów za muzykę i scenariusz*. I jak zwykle nie przydarza mi się to przy romansach, tak przy „Bezsenności w Seattle” autentycznie, na koniec się wzruszyłam. Bo to jest po prostu bardzo ładna historia, która wbrew pozorom mówi ważną rzecz o miłości**.

————————————-

* Oskary 1994:

– nominacja za najlepszy scenariusz, rywalizował m.in. z „Fortepianem” (zwycięzca);

– nominacja za najlepszą oryginalną piosenkę, tu dla „A Wink and a Smile” Marca Shaimana (muzyka) i Ramsaya McLeana (słowa) – link w komciu.

** mówi się, że jak spotkasz miłość życia, to to wiesz 🙂. Ja sama tego nie przeżyłam, ale znajomi tak to opowiadają 😃.

Czerwona Jaskółka

Dzień dobereł!

„Czerwoną jaskółkę” ogląda się dobrze, choć nie jest to wybitny film, jeśli chodzi o szpiegostwo. Jest to ekranizacja powieści, której nie czytałam, ale myślę, że całkiem nieźle im wyszło zaadaptowanie pomysłu na ekran. Mamy tu koncepcję trochę inną, niż zwykle; bo zwykle to faceci są głównymi bohaterami i Amerykaninami. W tym przypadku Dominika (Jennifer Lawrence) miała pecha i trafiła do służb specjalnych, co niezbyt było miłe, ale ostatecznie bierze udział w nieco zagmatwanej, międzynarodowej aferze…

Well, nie chcę Wam spojlerować wszystkiego, bo film jest oglądalny. Zawiera lekkie sceny tortur, ale widać, że bohaterowie cierpią. I niemal do końca nie wiadomo, jaki jest główny cel, pomysł naszej Dominiki, dlatego też widz chce obejrzeć do końca.

– Polacy wydają się tacy chłodni – powiedziała Rosjanka, która przeniosła się ze swojego kraju do nas i teraz prowadzi kanał na yt. Porównywała naszą mentalność do ich i wiecie, co? Film to oczywiście fantazja Amerykanów, która ukazuje Rosjan tak jak zwykle. Bezdusznych, zimnych i wyrachowanych. I właściwie wszyscy – oprócz Amerykanina, Nate’a (Joel Edgerton) tacy się być wydają. A przypominam, że „Czerwona jaskółka” premierę miała w 2018 roku, więc narracja wtedy była z deczko inna, niż obecnie, przed Trumpem.

„Czerwona jaskółka” to nie jest film, który jakoś zapada w pamięć. Choć pomysł ciekawy i realizacja dobra, to jednak całość jest tylko przyjemna do oglądania i trochę wzbudza ciekawość postawą Dominiki, aczkolwiek ja się pogubiłam w jej tłoku rozumowania, ale składam to na kark mojego niedospania.

Hotel Marigold 1

Hotel Marigold – z polska tytuł – to ładna historia o seniorach, którzy z różnych powodów przenoszą się do Indii. I na tej ziemi, wśród ścian hotelu Marigold, możemy obserwować mniejszą lub większą ich przemianę.

Niby wszyscy bohaterowie są w jakiś sposób charakterystyczni, ale jest ich trochę, więc chcąc nie chcąc film musi wybrać jakiś głównych protagonistów.

Mamy więc staruszkę-rasistkę, miłego starszego pana, geja i jeszcze kilka postaci, ale to ich najbardziej zapamiętałam.

Nie powiem, by film budował jakieś specjalne napięcie czy przesadnie dramatyzował. Raczej jesteśmy wrzuceni w rolę obserwatora i nie bardzo nam się chce poruszać bardziej sercem, niż obserwator to robi.

Ale to nie jest wada.

Bo widzicie; film po prostu jest ładny. Przez liczne ujęcia ruchliwych indyjskich ulic możemy poznać choć cząstkę tamtejszej specyfiki, a reżyser stara się, by ruchy kamery szły z ruchem otoczenia, co ładnie dynamizuje film.

Podoba mi się też, że historia jest bardziej pokazywana niż gadana, choć – po prostu mam tu na myśli, że np. Zamiast definicji tuk-tuka mamy go pokazanego. Bo oczywiście rozmów między bohaterami nie zabraknie.

Miły to obraz, chyba w sam raz na jesienny seans przy ciepłym kakao 🙂.

Overboard (1987) i 2018

1987

„Dama za burtą” („Overboard”) to sympatyczny film o zabarwieniu komediowym. Nie jest to co prawda śmiech na sali, ale całość ogląda się z przyjemnością, mimo że seans trwa blisko dwie godziny.

Joanna (Goldie Hawn) to bogata damulka – dosłownie – której nikt nie lubi. A zwłaszcza pewien stolarz, który zamiast pieniędzy za wykonanie szafki dostaje od niej opieprz. W pewnym momencie kobieta traci pamięć, a owy nieszczęśnik – Dean (Kurt Russel) postanawia to wykorzystać, wmawiając kobiecie, że jest matką jego dzieci…

2:37 – dwie minuty i 37 sekund. W tej sekwencji można zobaczyć znak masonerii w filmie. Jak myślicie, co zrobił potem mój mózg?

– Zrobię screena i dodam serduszka!

– Czekaj, ale przecież Bean zrobił z niej niewolnicę, a masoni lubią jak kobietom jest źle…

– Przecież to tylko sympatyczny film!

– Napisz tekst o stosunku masonerii do kobiet, miałaś już go zrobić dawno temu!

– Jesteś zboczona pod względem masonów!

🤦‍♀️

A tak w ogóle, to ktoś chce tekst o stosunku masonerii do kobiet? Ostrzegam tylko, że skończy się na serii tekstów, bo to długi temat, a ostatecznie dążący do transhumanizmu. Dajcie znać w komciach, bo to motywuje (tak, tak, zbieram się do tego już od dawna 🥴).

2018

Tak, „Overboard” z 2018 to remake filmu z lat 80′ i twórcy nawet tego nie udają. Co więcej, puszczają oczko do widza, przede wszystkim w scenie, gdy siostra głównego bohatera, Magdalena (Cecilia Suárez) rozmawia z lekarzem o amnezji brata, Leonarda (Eugenio Derbez). – Mieliśmy taki przypadek w latach osiemdziesiątych – stwierdził medyk.

Tak, miejscowość ta sama, co poprzednio, chociaż tu twórcy zawiedli. Otóż, przez cały seans szukałam ukrytych znaczków masonów, ale ich nie było. No chyba, że za taki uznać pizzerię, w której pracuje Kate (Anna Faris), matka trójki dzieci. Pewnego dnia miała nieszczęście poznać bogatego playboya, który za nic nie chce jej zapłacić za sprzątanie na jachcie. Brzmi znajomo?

Tak, teraz to on jest chamem i to on wypada za burtę. Traci pamięć, a potem piękna kobita go dobitnie wykorzystuje. I robi to w wyjątkowo brutalny sposób. „Dlaczego on się daje?” – zastanawiałam się przez pół seansu. Ale potem sobie pomyślałam, że przecież to opowieść o tym, jak z pipy facet staje się mężczyzną.

Mimo że widz zna mniej więcej przebieg akcji – pod warunkiem, że oglądał pierwowzór – to film miło się ogląda. Pod pewnymi względami jest to lepiej rozegrane, niż wcześniej. Na przykład nie ma tu wątku pola golfowego, który w pierwotnej wersji był motywem od czapy. Film zdaje się chcieć być jakiś logiczny, trzymający się na nogach. Chociaż uważam, że biedę, chaos i trudności lepiej zaznaczono w starym „Overboard”, to tu i tak jest to do przyjęcia, bo sam fakt eksmisji Kate jest mało sielankowy, taki znak czasów.

Poza tym w pierwszym „Overboard” za muzykę wziął się Silvestri, tu zaś Lyle Workman, zresztą w całości ścieżka dźwiękowa jest ciekawsza, niż w pierwowzorze. Zaczynając od głównego motywu, a skończywszy na meksykańskich akcentach.

Raziło mnie jedynie to, że film buduje narrację w stylu „bogaci to chuje, lepiej nie być bogatym, bo życie nie jest takie barwne”, ale końcówka nieco złagodziła ten przekaz.

Tak czy siak, o tym, że dobrze ten film jest wykonany mogą świadczyć dwie rzeczy. Po pierwsze, modna zamiana ról między płciami nie razi – tu raczej film zdaje się nieco ciekawszy, odświeżony i to pomimo, że dialogi są jakby przepisane z poprzednika. No i druga rzecz – pomimo niedawnego seansu pierwowzoru, „Overboard” z 2018 mnie nie zmęczył. I bawił trochę bardziej, niż poprzednik, chociaż ten pewien specyficzny nastrój ładnego filmu gdzieś uleciał, no ale – to wciąż sympatyczny seans.

Polecam obie wersje, warto obejrzeć po kolei 🙂.

Prawdziwy ból

Dobereł wieczoreł. Piszę z kawiarni, więc nazwisk w nawiasach nie będzie.

* * *

Culkin wpatrujący się tępo przed siebie na lotnisku. Napisy końcowe. A ja w płacz i chyba jestem jedyną osobą, która się popłakała po filmie. Albo i nie – bo „prawdziwy ból” nie jest o Polsce. Jest o Żydach, którzy przyjechali, bo są Żydami. No dobra – nie wszyscy, a każdy z nich ma większe lub mniejsze powody z powodu bycia Żydem.

Widzimy więc wycieczkę po Warszawie i Lublinie. Spokojnie, kawałek Kraśnika też się znajdzie. Jako że ten obraz ma zabarwienie komediowe, poczułam rozczarowanie, gdy pociąg PKP przyjechał bez opóźnienia.

Tak, film jest lekki, nawet z kategorii ładnych. Ma prostą fabułę i właściwie nie masz prawa się na nim popłakać.

No chyba że jesteś Żydem i rusza Cię ich historia. Właściwie to smutne, bo w chwili, gdy się zorientowałam w tematyce, poczułam wściekłość na Żydów. Za to co teraz robią.

Culkin zadaje trudne pytania. I jest mega charyzmatyczny. I ta rola – jeśli nie cały film – jest skrojony pod niego właśnie. Chyba nie ma sensu Wam opowiadać o jego walce z narkotykami, bo każdy Polak to raczej wie.

Zastanawiam się na ile świadomie wybrano Polskę. Bo historia o takim człowieku mogłaby się dziać gdziekolwiek indziej, jest bowiem uniwersalna.

I straszna.

Jeśli nigdy nie mieliście stanów depresyjnych czy samej depresji, to być może nie będziecie w stanie dotrzeć do prawdziwego bólu. I w Culkinie zobaczycie jedynie palanta.

Ale jeśli miewacie lub mieliście taki stan, to być może nie będę jedyną osobą, która się po „Prawdziwym bólu” popłakała.

Tak, dla mnie to był wstrząs.

Ale może wróćmy do samego filmu.

Przede wszystkim spodobało mi się, że za motyw muzyczny obrano jakiś utwór na pianinie. Nie obczaiłam, jaki, ale za to skapnęłam się, że ekipa filmowców albo miała korzenie polskie, albo była Polakami. To też mi się spodobało.

Uuufff… ładny film. A Wy jak go odbieracie?

Ps. Recenzja powstała dzięki wsparciu ze zrzutki od Bogusz Dawidowicz – strona autorska – dziękuję!

Kolekcjoner kości

Dobereł wieczoreł. W tej recenzji może być trochę spojlerowo, ale z drugiej strony, jak ktoś jest fanem gatunku, to… no siłą rzeczy przed seansem wie, czego się spodziewać. 😉

Wybitny śledczy, Lincoln Rhyme (Denzel Washington) jest sparaliżowany i zastanawia się nad eutanazją, a nawet już ma ją przyszykowaną. Z odsieczą przybywa mu młoda policjantka Amelia Donaghy (Angelina Jolie), która w swoim ostatnim dniu w drogówce natyka się na ofiarę morderstwa.

Spokojnie – to nie jest film, w którym pojawia się przesadny dramat, albo jakieś większe wątki osobiste. Jeśli ktoś ma ochotę obejrzeć prostą historię o śledztwie, to właśnie „Kolekcjoner kości” jest właściwym adresem. Aha, i nawet to, że ona jest biała, a on czarny nie przeszkadzają, bo filmik ma w sobie takie… no, coś przyjemnego, odczucie, że ludzie tu byli i nad tym pracowali, a technologia jest mocno staroświecka, bo obraz wlazł do kin w 1999.

Oczywiście nie jest to tak dobry kryminał, jak „Seven”, ale też nie można mu odmówić przyjemności z samego oglądania. I przyjrzyjmy się, co tam bardziej siedzi w środku, bo myślę, że warto.

Przede wszystkim postać Angeliny Jolie zaczyna dość ciekawie. Widać, że tu chciano zadbać o charakterologię. A więc nasza bohaterka na początku wydaje się miękką pipą, ale potem staje się superwoman, która po prostu lubi swoją ciężką pracę. To mnie przekonało.

Nie przekonało zaś to, że kapitan Howard Cheney (Michael Rooker) – nagle wbija się w śledztwo i zabiera Amelii i Lincolnowi sprawę. Wyglądało to trochę tak, jakby twórcy chcieli dać albo jakiegoś wroga, albo zły, sensownie zbudowany charakter. Wiecie, na zasadzie starej szkoły: złol musi mieć charakter i motywację. Ale właśnie tu motywacji zabrakło. Przez to całe zamieszanie moim zdaniem „Kolekcjoner kości” traci.

Jedno jeszcze trza powiedzieć o aktorach – Denzel Washington i Angeline Jolie to klasa sama w sobie i widać to na ekranie. I o ile można mieć trochu wrażenie, że coś tu nie pasuje, o tyle bez wątpienia aktorzy nie dają czasu na to, by uczucie to wylazło ostro na wierzch.

Więc, podsumujmy: „Kolekcjoner kości” to film, który ogląda się, gdy ma się ochotę na prostą, kryminalną historię. Posiada klimacik, ale czy on jakoś specjalnie trzyma w napięciu, to trochę trudno powiedzieć. Po prostu, przyjemny seans.

Miłego wieczoru 🙂.

Kto wrobił Królika Rogera?

Dobereł wieczoreł.

– (…) obecny Disney nigdy nie nakręciłby Kto wrobił królika Rogera? – powiedział Robert Zemeckis, gdy go zapytano kolejny raz o sequel filmu. Wiadomo, że od 2016 scenariusz jest gotowy i podobno jest świetny, ale Disney rządzi się swoimi prawami. – Oni po prostu nie mogą zrobić filmu z taką postacią jak Jessica Rabbit. Spójrzcie, co zrobili z nią w parku rozrywki – ubrali ją w płaszcz!*

Kreskówki w latach 80′ XX wieku wyglądały trochę inaczej, niż obecnie. Po pierwsze, humor był slapsticowy i to mocno przemocowy. Zresztą, już pierwsza scena w Króliku Rogerze nam to pokazuje. A poza tym różniły się jeszcze jednym elementem: często były mroczne. Daleko szukać nie trzeba; „Dark Crystal” czy „The Last Unicorn”. To ostatnie szczególnie nie jest dla dziewięciolatków, w przeciwieństwie do Królika Rogera. Mimo to, Królik ma pewne momenty, w których wydawało się, że historia może iść w całkiem ponurą stronę. I nie do końca chodzi może o samo w sobie noir.

– To był czas, kiedy pojawiły się nowe władze, pełne energii, które chciały zrobić ten film. Zawsze to powtarzam szczerze w to wierzę, że zrobiłem Królika Rogera tak, jakby sam Walt Disney miał go stworzyć. – Wyjaśnia powody powstania „Kto wrobił Królika Rogera?” Zemeckis. – Powodem jest to, że Walt Disney nigdy nie robił filmów dla dzieci. Zawsze tworzył je dla dorosłych. I tak samo zrobiłem z Królikem Rogerem.

No właśnie: z jednej strony mamy do czynienia z kreskówkowymi postaciami, a z drugiej z bohaterami, którzy mówią dość dorośle. Odniosłam wrażenie, że film balansuje – żeby nie powiedzieć nie wie, czym chce być – pomiędzy historią dla dorosłych, a dla najmłodszych. To sprawia, że widz dostrzega pewne niewykorzystane potencjały. Mimo tego, Królika dalej ogląda się dosyć przyjemnie.

Rok 1947. Witamy w świecie, w którym rzeczywistość łączy się z animacją. I absolutnie nikt się temu nie dziwi. Roger (Charles Fleischer) jest znanym aktorem, ale pewnego dnia zostaje oskarżony o zabójstwo kochanka swej żony, Jessici Rabbit (Betsy Brantley).

– Nie jestem zła, tak mnie narysowano – oświadczyła Jessica, gdy zauważyła, że detektyw Eddie (Bob Hoskins) patrzy się na nią i podziwia jej wdzięki. To prawda, bohaterka miała niezwykle urodziwy seksapil, ale czy to źle?

W tym momencie należy się zastanowić, dokąd zmierzasz, ludzkości. Bo przecież nie możemy wyzbyć się seksualności, seksualność jest przecież naturalna. I tak, jak w latach – powiedzmy – 90′ nie bano się seksualizacji bohaterów (Xena!) czy motywów poruszających tę kwestię w kreskówkach (Animki… hehe), tak dzisiaj ONZ czepia się mangu i animu, że źle prezentuje kobiety, dziewczyny. Szczęściem, Azja nic sobie z tego nie robi, ale jeśli będziemy ukrywać przysłowiową Jessicę Rabbit, to nie jestem pewna, czy dzieci będą szczęśliwe, odkrywając seksualność.

Ale wróćmy do filmu, bo to w końcu strona o filmach i serialach.

Nie spodobał mi się motyw powszechnego alkoholizmu, czy to detektywa, czy też szefa korpo, ale powiedzmy, że rozumiem. W noir w końcu z takimi bohaterami mamy do czynienia. A w przypadku Rogera bohaterowie są bardzo charakterystyczni i naturalni.

A przyznać trzeba, że muzyka do Rogera jest całkiem dobra – płynie wraz z filmem i niektóre rytmy są charakterystyczne, jedyne w swoim rodzaju.

Królik Roger ma jeszcze jedną zaletę, bardziej widoczną dla znawców animacji czy filmów. Otóż, Animki, jakie w nim widzimy niekoniecznie są wymyślone na potrzeby obrazu. Tak naprawdę można się dopatrzyć w nich animowanych bohaterów znanych z dwudziestolecia międzywojennego (ta czarno-biała postać!, czy też Kaczora Donalda i jego ekipy). Są również postacie z Walta Disneya. Pełna historia amerykańskiej animacji. I to jest takie… smaczne, po prostu.

„Kto wrobił Królika Rogera?” zdobyło 3 Oskary 1989: Best Effects, Sound Effects Editing, Best Effects, Visual Effects i Best Film Editing. Rywalizowało głównie z Die Hard (!) i Willowem. Jest też nagroda specjalna za Animki, ale to już osobna historia…

Czy polecam „Kto wrobił Królika Rogera?”? Tak – na pewno nie będzie to stracony czas, film wciąga i może mógłby być lepszy, ale i tak Zemeckis zrobił, co mógł. Szczególnie, że film jest adaptacją książki Garego Wolfa „Who Censored Roger Rabbit?”.

Także, no… jeśli nie boicie się Jessici Rabbit, a chcecie spędzić z dziewięciolatkami miło czas, to myślę, że ten film będzie OK.

* źródło: naekranie.pl

Pole marzeń

Dobereł wieczoreł – będzie długo.

* * *

– Jak można nie lubić „Pola marzeń”?! – zakrzyknęli Marshall, Barney i Ted z „Jak poznałem waszą matkę”. To było gdzieś na początku serii, można szukać między 1 a 2 sezonem. Tak czy inaczej, wymienionego filmu nie kojarzyłam, więc i żart średnio załapałam. A szkoda…

Dlatego postanowiłam wkroczyć na drogę tej dziwacznej historii, chociaż – ładnej. Ale powieści z gatunku realizm magiczny mają to do siebie, że z reguły są ładne, ale nie każdemu przypadną do gustu. I w tym przypadku tak jest, ponieważ słowo „dziwaczne” jak najbardziej pasuje do „Field of Dreams”.

Na szczęście nie muszę Wam jakoś zbytnio spojlerować, byście zrozumieli, o co mi chodzi. Oto bowiem Ray Kinsella (Kevin Costner) jest zwyczajnym farmerem z Iowa. Pewnego dnia słyszy – będąc w swojej kukurydze – tajemniczy głos: „kiedy to zbudujesz, on przybędzie”. Biedny chłopina za cholerę nie wie, o co chodzi, ale idzie do żony, Annie (Amy Madigan) i się z nią tym dzieli. Jakiś czas rozprawiają nad tą tajemnicą, a potem się okazuje, że chodzi o boisko baseballu amerykańskiego. Ale to jeszcze nie wszystko, bo Kevin znowu słyszy tajemniczy głos, tym razem każący mu wybrać się do pisarza…

I ja teraz nie wiem, czy zafundować Wam spojlery, czy może pisać bardziej ogólnie. Spróbuję iść na jakiś kompromis, OK?

Z jednej strony mamy do czynienia z realizmem magicznym, a ten gatunek nie każdy lubi. Tu w rolach głównych wystąpiły duchy baseballistów i przez to historia nie jest jakoś wybitnie sportowa. Ona jest ezoteryczna i dlatego też film miał problemy, by wejść w ogóle do produkcji.

Już na początku lat 80′ – czyli niedługo po premierze – Sara Collecton odkryła książkę „Shoelles Joe” W. P. Kinselli i wykupiła prawa do jej ekranizacji. A że pracowała w Foxie, to pierwsze kroki podjęła właśnie tam. Niestety, studio stwierdziło, że pomysł na „Field of Dreams” jest zbyt ezoteryczny i komercyjny. Po jakimś czasie film przeszedł w tzw. turnaround, czyli został udostępniony innym studiom. Scenarzysta – Phil Alden Robinson – dalej pracował nad scenariuszem, a jeden z producentów (Lawrence Gordon) w 1986 odszedł od Foxa i zaczął proponować produkcję filmu innym studiom. W końcu prawa do niego wykupiło Universal Pictures i… nie pożałowało.

Choć twórcy do wykorzystania dostali ledwie 15 milionów dolarów i narzekali na zbyt mały budżet, to film zwrócił się kilkakrotnie – zarobił 84,4 miliona dolarów. I tu wracamy do wątku ezoterycznego.

A także samego Kevina Costnera, który w tym roku pokazał nam swoje „Horizon”, spełnienie jego marzeń. Pracę nad scenariuszem zaczął w 1988 roku, a rok później ludzie mogli go zobaczyć w „Field of Dreams”. Jak to się ze sobą łączy? Ano, łączy, bo Costner dążył i dąży do realizacji swego marzenia, jakim jest czteroczęściowa saga o początkach Ameryki. Tymczasem „Field of Dreams” opowiada właśnie o spełnianiu marzeń, o tym, że jest to ważne i że ludzie, którzy nie posłuchali tego wewnętrznego głosu i byli niespełnieni, są nieszczęśliwi i zadręczają się. Myślę, że ta produkcja mogła jedynie zmotywować Costnera do realizacji swoich wielkich celów.

Ale to nie jedyny wątek w historii, bo jest jeszcze dodatkowa głębia. Chodzi o kontakt z naszymi rodzicami, czy przodkami. Pod tym względem – jeśli ktoś nie lubi halloweenowych horrorów – ta opowieść jest całkiem niezła właśnie na Zaduszki czy inne Dziady.

I to też trochę czyni ją magiczną.

Phil Alden Robinson – będący też reżyserem tego filmu – odczuwał niski budżet i irytację, presję, że nie uda mu się stworzyć wybitnego obrazu. Obawiał się też, że nie do końca oddaje hołd powieści. Lawrence Gordon jednak przekonał go, że będzie dobrze.

I było dobrze.

I choć moim zdaniem nie jest to wybitny film, to jednak przeszedł do historii. Bo jak widać, odniesienia do „Field of Dreams” w popkulturze są – choćby tylko i w „Jak poznałem waszą matkę”. A dodatkowo w 2017 roku obraz został wpisany do The National Film Registry, zbierające perełki ważne dla kultury amerykańskiej itd.

Teraz lepiej rozumiem, dlaczego można nie lubić „Pola marzeń”, ale… ja chyba lubię. Przy całej jego dziwaczności, jeśli dojdziemy do porządku dziennego nad gatunkiem, to „Field of Dreams” prezentuje naprawdę uroczą historię. Taką, która wielu może podnieść na duchu.

PS.: „Shoelles Joe” miało mieć tytuł „The Dream Field”, ale wydawca wolał wersję z Joem.

PS.2: Z całego zestawu aktorów najlepiej zagrała Amy Madigan, która też była wielką fanką książki. Nie wiem, czy to aktorka znana, ale ma na koncie nominację do Oskara za „Dwa razy w życiu” (1985).

PS.3: Do stworzenia ostatniej sceny potrzebowano 1500 samochodów, które migają światłami, by tworzyć wrażenie ruchu. Kręcenie jej stało się wydarzeniem dla całej społeczności, gdzie kręcono film.

PS.4: Obiecuję, że to przedostatni PS. XD Miejsce, gdzie kręcono film to dwie farmy, jedna połowa należy do jednej, a druga do drugiej… tak przynajmniej było przez wiele lat. Sąsiedzi byli skłóceni – kto powinien zarabiać na biznesie pamiątkarskim – ale w końcu od 28 grudnia 2012 miejscem tym w całości zarządza Go the Distance Baseball, które zwiększyło liczbę odwiedzających ze 65 000 do 100 000 rocznie. Stronę tego pop-kulturowego parku można zobaczyć w internetach.

PS.5: Miłego wieczoru xD.

Ze śmiercią jej do twarzy

Dzień dobereł!

Rok 1992 miał swoją „Substancję”, choć raczej w wydaniu czarnej komedii, niż horroru. „Death Becomes Her”, czyli „Ze śmiercią jej do twarzy” to satyra na chęć wiecznej młodości wśród gwiazd i gwiazdeczek. Ale za to jaka!

Zaczyna się niewinnie: ot, znajoma odwiedza znajomą. Problem w tym, że podstarzała gwiazda Broadwayu / srebrnego ekranu – Madeline Ashton (Meryl Streep) to kradziejka facetów koleżanek. W tym przypadku ukradła Ernesta (Bruce Willis) Helen (Goldie Hawn).

Jeśli wydawało Wam się, że jest poważnie – to z każdą minutą tylko wydawało Wam się. Bo z każdą minutą jest coraz śmieszniej. Pod koniec można pękać ze śmiechu, bo groteska aż wyłazi z ekranu.

Oczywiście nie będę Wam zdradzać smaczków, ale mi się wydaje, że film bierze na tapet dwa tematy: to pragnienie wiecznego życia, ale bardziej się skupia na kobiecym charakterze. Jasne, jest to charakter przez krzywe zwierciadło, ale jakby się tak zastanowić, to relacja Goldie-Meryl wcale nie była tak oderwana od rzeczywistości, jakby się mogło wydawać xD.

Na dwie, trzy rzeczy warto zwrócić uwagę. Rzecz pierwsza – charakteryzacja. I może jako tako nie jest ona nadzwyczajna, jednak gdybym nie wiedziała, że Ernesta gra Willis, to bym za kija go nie rozpoznała. Ale może to dlatego, że słabo go kojarzę z młodzieńczych – że tak powiem – ról.

W filmie było więcej komputera, niż efektów praktycznych, jednak scenariusz tego wymagał. Tak, to jest film, który dało się zrobić dopiero w latach 90′, mimo prostoty fabularnej. Efekty może nie robią dziś na nikim wrażenia, ale moim zdaniem nadal trzymają pewien poziom i są przyjemne dla oka. Zresztą, te wizualia otrzymały Oskara 1993 (Best Effects, Visual Effects) i ja się wcale nie dziwię. Film miał jednak dość poważnych rywali – „Alien 3” i „Batman Returns”.

I trzecia rzecz to oczywista oczywistość, czyli muzyka ❤. Odpowiedzialny za nią jest Alan Silvestri i powiem tak – ładnie dźwięk się scala z ekranem. Ale… raczej to wszystko, bo gdy teraz chcę przywołać te dźwięki, to nie da się. Po prostu jakoś zapamiętliwe te utwory nie są, przynajmniej dla mnie.

Jeśli ktoś nie widział „Death becomes her” to ma świetną okazję do tego, bo na MAXie jest tenże film dostępny. 🙂

Jak poznałem waszą matkę

Dobereł wieczoreł.

Przerwa spowodowana była dwiema rzeczami: moim kiepskim samopoczuciem psychofizycznym i oglądaniem „Jak poznałem waszą matkę”. Kto czeka na recenzję „Prawdziwego bólu”, ten się doczeka – sorry za obsuwę, ale do wykorzystania mam ok. 15 zeta ze zrzutki, więc muszę czekać na tanie wtorki/środy.

Ale zacznijmy już… Historia mogłaby się skończyć na 1 odcinku, ale całość ma 9 sezonów po 22-24 odcinków emitowanych w latach 2005-2014.

I powiem tak: to nie jest historia na raz. Tzn. można, jak ktoś jest wręcz zakochany w „Jak poznałem waszą matkę”, bo serial zawiera wiele legen… legendarnych scen. Wystarczy wspomnieć o przemianie Barneya (Neil Patrick Harris) w kolesia, który nosi tylko garnitur albo o scenie, gdzie ten sam koleś stwierdza „zniszczę cię” i to robi. Cóż, fani raczej wiedzą, o czym mówię, nie fani zaś nie mają mieć o co pretensji, bo w tym serialu dzieje się bardzo dużo i historia jest mocno zakręcona.

Mamy bowiem do czynienia z paczką przyjaciół: Tedem, Barneyem, Lily (Alyson Hannigan), Marshallem (Jason Segel) i Robin (Cobie Smulders). Siedzi ona sobie w barze i przeżywa różne zakręcone przygody, nie raz opowiadając o nich. I właściwie z wyjątkiem Lily i Marshalla, każdy z bohaterów szuka miłości – tej jedynej, prawdziwej.

Tak, jestem zmęczona materiałem.

Tak, warto było przejść przez te 6 sezonów i wybrane odcinki późniejszych, by obczaić całą serię. Zgrzeszyłam? Nie do końca – bo Ted się tak naopowiadał, że zachowanie współpasażerów w autobusie wobec niego wydaje się jedynym rozsądnym zachowaniem.

Tak, trochę mnie wkurzyła rozpiętość historii (nie mylić z rozwiązłością). Bo i owszem, bohaterowie są wyjątkowi – każdy z nich czymś konkretnym się charakteryzuje. No i serial jest w bardzo wielu momentach prześmieszny, okraszony czarnym humorem. Tyle że…

I teraz uwaga. Ten serial JEST WOKE, chociaż na początku wydawał się naigrywać z gejów. Jednak lata jego tworzenia sprawiły, że sezon 5 miał już elementy mocno niesmaczne, a im dalej, tym gorzej.

DOBRA. CZAS NA OGROMNE SPOJLERY, WIĘC… CZY WARTO OBEJRZEĆ „JAK POZNAŁEM WASZĄ MATKĘ”? Z PEWNOŚCIĄ TAK – JEST TO HISTORIA, KTÓRA MOŻE ROZPRASZAĆ PONURY NASTRÓJ I MA SIĘ WTEDY WRAŻENIE, ŻE JEST JAKOŚ FAJNIE. DOBRA, A TERAZ SEKCJA SPOJLEROWA, WIĘC KTO NIE CHCE, TEN NIECH ROBI SCROLLING.

SPOJLERY‼️👇

Więc zacznijmy od tego, że ten serial jest przydługi. I jasne, można twierdzić, że humor we wszystkich odcinkach jest zacny i tak dalej, ale im dalej, tym bardziej miałam wrażenie, że trochę się pogubiono i poszukano pomysłów na siłę.

Weźmy takiego Barneya. Na krótką metę ten bohater jest genialny – wieczny podrywacz, niedojrzały emocjonalnie mężczyzna, chodzący w garniaku. Ale ileż można? Ja rozumiem, że odcinki trwają tylko 20 minut, ale jednak im dłużej się to oglądało, tym stawało się mniej zabawne, chociaż może wolałabym, żeby Barney został wiecznym podrywaczem.

Trochę nie ogarniałam, czemu wziął ślub z Robin, skoro między nimi chemia była średnia i byli już po jednym nieudanym związku. OK – Barney ją bardzo kochał i byłam w stanie w to uwierzyć, ale Robin nie miała chemii do niego. I to było widać.

I uważam, że bardzo skrzywdzili tego bohatera, wlepiając mu dziecko z jakąś przypadkową babeczką. To nie tak powinno się skończyć.

A i jeszcze ten wątek woke… w jednym z odcinków dowiadujemy się, że Barney ma brata. A potem, że jego brat jest czarnoskóry. I tak dobrze, że James (Wayne Brady) ma innego ojca od Barneya, ale uważam, że twórcy byliby w stanie zrobić, że kolesie mają tego samego tatę. A dlaczego?

Widzicie, dopóki wiedzieliśmy, że James i Barney mieli rozwiązłą matkę, to było OK. Pasowało do konceptu. To, że James jest gejem też było OK.

Ale to, że dorobili Jamesowi i jego partnerowi dzieci, uważam za mocne chamstwo. Po pierwsze: skąd te dzieci? W serialu nie wyjaśniono, ale poczułam się zniesmaczona. Miałam takie uczucie „o, mężczyzna może urodzić dziecko”. Poza tym z punktu widzenia pedagogiki posiadanie dzieci przez gejów jest średnim eksperymentem. I tak, czytałam „Wyhoduj sobie wolność”, ale musielibyśmy wjechać z mocną dyskusję w temacie, a to ma być tylko recenzja serialu.

A jak już przy woke jesteśmy, to było parę scenek, kiedy kobiety się całowały.

Czy mam do tego serialu jeszcze jakieś wąty? Ano, tak.

Przede wszystkim zakręcenie wątku Robin-Ted-Barney przypomina trochę telenowelę brazylijską, co trochę męczy. Takie niekończące się koło wzajemnej adoracji wokół tego samego tematu.

I żałuję, że z Barneyem nie skończyli na ślubie Robin…

I tu dochodzimy do naprawdę ogromnych spojlerów. Bowiem, gdy Robin pojawia się w serialu, to Ted próbuje ją poderwać. I udaje mu się to w romantyczny dość sposób. Chemię między tymi bohaterami widać było prawie przez wszystkie sezony. Bardzo dobrze, castingowcy się postarali.

A w dwóch ostatnich odcinkach Ted zdradził, jak poznał matkę swoich dzieciaków. I wiecie – mijanie się ich, takie drobne szczegóły typu „zgubiłam parasolkę, a on znalazł” to bardzo ładne rzeczy. I tajemnica, która była trzymana niemal do samego końca sprawiała, że serial chciało się obejrzeć do końca.

No tyle, że mamy do czynienia z komedią. Co prawda często czarną, ale jednak komedią. A tu nagle wchodzimy w smutne tony, bo widzicie, ukochana Teda zmarła na raka.

Wkurzyłam się.

Walnęli smutem prosto w twarz i to w taki trochę… bez sensu sposób. Serio, nie mieli innego pomysłu? Czemu to zawsze musi być ten pieprzony rak, a nie na przykład – bo ja wiem? A zresztą, niewiele by to zmieniło, i tak smut pozostaje smutem.

I to, że zawsze chodziło o Robin było takie sobie.

Generalnie mam mieszane uczucia co do zakończenia.

Ale całość dość przyjemna.