Krzyk

– Już wiem, dlaczego „Krzyk” jest taki dobry – stwierdziłam. – Bo zajęli się nim bracia Weinsteinowie.

No, może to zbytnie uproszczenie; wszak sam scenariusz stara się być inteligentny i dbający o wszelkie szczegóły. Najbardziej to widać w pierwszym wydarzeniu, które jest najbardziej odarte z tajemnicy. No, co? Wszak oglądało się „Straszny film”. Niestety, mi się trafił ten seans głupiutkiej parodii bez znajomości pierwowzoru. I szczerze, trochę żałuję, bo jednak trudno było mi się skupić na bohaterce walczącej o życie, gdy co chwila przypominałam sobie scenę ze „Strasznego”. Im jednak dalej, tym lepiej.

Na ekranie widzimy kolejne gwiazdy – tak na przykład Neve Campbell i tak, to jest ta aktorka, której twarz wszyscy kojarzą, ale nie znają imienia i nazwiska. Tymczasem dziewczę, które zagrała – Sidney – ma przerąbane. Nie dość, że straciła matkę w dość dramatycznych okolicznościach, to jeszcze do jej miasteczka wbija się seryjny morderca, który chce powybijać wszystko i wszystkich…

Nie – nie będę zdradzała fabuły, chociaż szczerze mówiąc trudno o to, by slasher miał jakąś odkrywczą fabułę. Przynajmniej w dzisiejszych czasach, bo przyznajmy: w 1996 roku to musiało być coś. Rzecz powstała za 14 milionów, a zarobiła ostatecznie 173. Ten gigantyczny sukces sprawił, że niedługo potem znowu mogliśmy zobaczyć Courtney Cox i szczerze? Choć na imdb następcy nie mają wysokich not, to jednak mam ochotę sobie je zapuścić. Bo czemu nie? Klasyk, to klasyk. A tym bardziej z takimi twarzami.

„Krzyk” to film, który jest meta. Niby prosty zabieg: mamy kolesia, który informuje nas, że w horrorach jest tak i tak, takie są zasady… i parę innych, podobnych scenek. Tyle że trzeba je umieć jeszcze zrealizować. Tu się to w jakiś sposób udało. To jednocześnie wprowadza trochę humoru, którego – mam wrażenie – nie brakuje. Albo to ja już postrzegam w dziwny sposób slashery….

Warto jeszcze wspomnieć o muzyce. Ta tworzy klimat, choć szczerze mówiąc – nie do końca wiem, w jaki sposób. Z jednej strony utwory są mroczne i chcą wprowadzać gęstą atmosferę, z drugiej… są bardziej, niż muszą, teatralne. Ale może to tylko moje wrażenie po dość długim słuchaniu muzyki.

Czy film się zestarzał? Ano – nie bardzo. Jedyne, o co można mieć do niego pretensje to to, że stał się trochę zakładnikiem własnego sukcesu. Jest przez popkulturę przeorany tak, że gdy przystępujesz do oglądania, otrzymujesz coś, co już znasz.

Krzyk 3

– To „Straszny film” czy „Krzyk” oglądasz? – zapytała Asia.

– „Krzyk 3”. Oni się tam trochę nabijają z popkultury.

Istotnie, „Krzyk 3” kupił mnie jedną jedyną scenką w okolicach 19 minuty. Oto bowiem na terenie wytwórni filmowej, gdzie kręcą właśnie „Cios 3” jest wycieczka. XD Jay Z i Cichy Bob MUSIELI wpaść i skomentować ładną pupcię. Tak, bardzo mi się spodobało i nie znaczy to, że reszta akcji nie dotrzymuje temu kroku.

W zasadzie trójeczka spodobała mi się bardziej – być może dlatego, że trupy były bardziej widoczne.

Sytuacja jest prosta jak budowa cepa: znowu ktoś zabija. Nasza dzielna, ulubiona trójka bohaterów musi stawić temu czoła.

Co ciekawe, sam film zaznacza, że chce być zwieńczeniem trylogii…

…i o ile wymienia nam zasady trylogii filmowych, o tyle w trakcie zaczęłam się zastanawiać, czemu tamtejszy film nazywa się „Cios”, a nie „Krzyk”. W sumie wątpię, czy ktokolwiek miał taką rozkminę, ale to ciekawy temat dla twórców, którzy przy szklaneczce rozprawiają o czymkolwiek xD.

Tyle, że „Krzyk 3” czymkolwiek nie jest. To całkiem niezły slasher, który już lekko bardziej wchodzi w poważniejsze nutyi zgrabnie się kończy.

Krzyk 2

Dobereł wieczoreł.

Ponieważ w tym tygodniu dużo się zjebało, to znowu mam czas na recenzowanie filmów. I nie będą one z kina, no chyba że ktoś mi postawi seans na zrzutce. Link w komentarzu, a teraz warto se poczytać o „Krzyku 2″…

* * *

– Czarni giną na początku – powiedział czarny kamerzysta, któremu nie w smak ryzykować życiem. Gale Weathers (Courtney Cox) westchnęła ciężko i mimo wszystko, rozpoczyna kolejną rundę poszukiwania mordercy dwóch studentów. Zgadnijcie jakich. Tak, czarnoskórych xD, którzy zginęli na samym początku.

Spojlery? Spokojnie, to tylko bardzo PRZECIĘTNY, niezbyt straszny film, który jednak płynie. Pod koniec zwłaszcza, bo jak jest akcja, to czas szybciej płynie.

Powiedzmy sobie szczerze: fabuła, historia, wokół której to wszystko się toczy nie jest ani oryginalna, ani jakaś przełomowa. Jasne, trudno pobić legendarnego poprzednika i film raczej o tym wie. Bawi się doskonale w meta komentarze, szczególnie na początku. Ale… no właśnie – niby taka tam popierdółka slasherowa i to jeszcze z lat 90′ (wg imdb film jest z 1997), ale w niektórych komentarzach jest jak wino. Im dalej od premiery filmu, tym pewne zjawiska, na które „Krzyk 2” zwraca uwagę brzmią znacznie bardziej na teraz.

Choćby i tylko sprawa naśladowań działań morderców. Z pozoru może się wydawać, że to o to chodzi i że to już nieaktualny temat, bo przecież sztuka nie odpowiada na czyjeś zachowanie.

A jednak, wiedząc, że filmy itd. działają mocno podprogowo, oglądanie „Krzyku 2” to taka trochę przypominajka o tym, co siedzi w ekranie. Dodatkowo, mamy tu akcenty, które poruszają popularyzację morderców – a przecież ten temat wtedy w mediach dopiero raczkował, jeśli w ogóle był. Dziś ten problem wydaje się oczywisty.

I wreszcie rasizm, ale dobra – nie jestem od spojlerowania, a poza tym te żarty najlepiej obejrzeć samemu.

Nie żeby „Krzyk 2” był genialny pod jakimś względem. Po prostu to jest jeden z młodzieżowych filmów a’la horrorowych, które przyjemnie się ogląda do kotleta. I tyle.

Idę oglądać „Krzyk 3″…

Krzyk 5

Ten film jest dedykowany pamięci Wesa Cravena, który zmarł w 2015 roku. I w zasadzie scenariuszowo i reżysersko film staje na wysokości zadania, chociaż brakuje mu tego komediowego zacięcia, jakim mógł się poszczycić słynny reżyser. Od razu wiemy, że historia będzie mroczniejsza, ale czy to wada? Nie do końca, choć film, który stara się być meta na pewno może startować do tego. Tu jest trochę pogadanek o gatunku, jakim są slashery, o tym, co się działo wcześniej, no, ale… bez Wesa to nie do końca ten sam film.

To, że „Krzyk” z 2022 jest hołdem dla Cravena widać w pewnym momencie, którego może nie powinnam spojlerować, ale dla fanów franczyzy nie jest zbyt komfortowy. Tym bardziej, że David Arquette to naprawdę świetny aktor – co widać było, jak spogląda na Courteney Fox. Moim zdaniem, zdecydowanie umie grać spojrzeniem, a tu reżyserzy (Matt Bettinelli-Olpin i Tyler Gillett) wyciągają z aktorów prawie wszystko, co się da.

Woodsboro. Dzieje się to, co zwykle, czyli zaczynają ginąć ludzie. Nasza dzielna trójka bohaterów rozeszła się po świecie i stoi trochę z boku, dając dojść do głosu młodemu pokoleniu. Ach, i aż nostalgicznie mi się zrobiło na samą myśl o pierwszym „Krzyku”. To były czasy, teraz nie ma czasów… a nie, czekaj. Teraz wszędzie widzimy twarz Jenny Ortegi, która wreszcie zagrała nieco inną rolę, niż zwykle XD. Ale to ona wraz z grupką znajomych reprezentuje młodość i musi stanąć do walki z Ghostfacem. A walka będzie zacięta i długa.

Szczerze mówiąc, trochę zdziwiona jestem, że film jest słabo dostępny, bo jest dobry. Twórcy nie mają się czego wstydzić. Mi już trochę wchodzi zmęczenie materiału slasherami, ale dokończę serię i potem zabiorę się za coś innego. I wciąż się zastanawiam nad Terriferem, bo moja chętka na flaki nie do końca została zaspokojona…

Krzyk 4

„Krzyk 4” i „Krzyk 5” w dystrybucji sprawiają wrażenie, jakby się ich wstydzono. Dostępne w niewielkiej ilości platform, a przecież czwórka miała rozpocząć – wg Boba Weinsteina – nową trylogię franczyzy. Chyba to nie do końca wyszło, ale wjedźmy już w ten Krzyk.

Minęło sporo czasu od poprzedniego filmu i dziwi trochę fakt, że policjant normalnie chodzi oraz jest szeryfem. Nie wyjaśniono, czy przeszedł jakąś operację, czy cuś i szczerze.. mogłoby mnie to nie obchodzić, gdybym oglądała „Krzyk 4” tak, jak wychodził – czyli kilka lat przerwy od franczyzy. Jednakże z jakiegoś powodu mi to strasznie zgrzytało. Wątek jego żony, Courteney był już nieco bardziej trzymający się kupy, aczkolwiek to małżeństwo wg mnie nie ma chemii.

Fabuła jest do przewidzenia: znowu ktoś lub ktosie zabijają. I znowu nasza dzielna trójka musi się z nimi zmierzyć…

Powiem tak.

Początek zwiastował komedię i szczerze? Szkoda, że nie poszli całkiem w tym kierunku. Być może ktoś by znalazł więcej humoru w tym filmie, niż ja, ale wątpliwe; mało tu jaj z popkultury i chyba tylko raz, przy wspomince o Bruce Willisie się zaśmiałam.

Za to dość na czasie jest – a pamiętajmy, Krzyk 4 to rocznik 2011 – przekaz, że patola zechce kręcić swoje filmy i puszczać je w internetach.

Ale to slasher, więc trupów tu trochu jest. I Krzyk, of course.

Sęk w tym, że tu coś poszło nie tak. Nie jestem w stanie stwierdzić, czy to zmęczenie materiału z mojej strony, czy też słaby scenariusz, któremu się trochę nie chce bawić konwencją. Chyba jedno i drugie…

Krzyk 6

Zastanawiam się, ilu widzów czekało końca napisów końcowych 🙂. Mnie się to zdarzyło, bo wpierw chciałam zrobić screeny muzyczek, a potem olałam, bo przecież internety kopalnią wiedzy. Tak czy siak, link do soundtracku w komentarzu, a my lecimy do „Krzyku 6”.

Ten film stoi na własnych nogach i nie próbuje naśladować Wesa – a to dobrze. Owszem, dwie czy trzy zabawniejsze momenty się zdarzą, ale to wszystko. I odpuszczę Wam spojlery, bo ku mojemu zaskoczeniu ta część dość mocno mi płynęła i dobrze się bawiłam. W sumie chyba najadłam się wystarczająco truposzy, by obejrzeć coś lżejszego.

Znane nam już siostrzyczki wraz z przyjaciółmi przenoszą się do Nowego Jorku, by spróbować nowego życia. Problem w tym, że to franczyza i nasz Ghostface znowu w akcji. Nudne? Bynajmniej, bo akcyjnie film sobie radzi całkiem zacnie. Poza tym jest tu lekko mroczniejszy nastrój, niż w pierwszych częściach, ale reżyser nie chce być Wesem, tylko sobą. I znowu wyciąga z Jenny Ortegi (Tara) to, co może. W zasadzie to jej rola w „Krzyku” bardziej mi się podoba, niż gdzie indziej, bo jest taka… no może nie że nie mroczna, ale z różnorodną mimiką. No właśnie: tu widać, że Ortega gra, a niekoniecznie jest dark lolitą. No dobra, porównanie trochę na wyrost, ale wiecie o co biega.

Powiem tak: może i to dobrze, że zmienili pokolenie, bo to daje jakąś drugą młodość franczyzie. Natomiast moim skromnym zdaniem lekko przekombinowali końcówkę, ale to już kwestia gustu.

Moim zdaniem „Krzyk 6” to solidny slasher i na siódemkę czekam 🙂.

Legenda Vox Machiny sezon 3

Dzień dobereł!

Na Amazonie dostępny jest już caluteńki, świeżutki trzeci sezon Legendy Vox Machiny, genialnej animacji od tegoż studia** i Critical Role. Wiadomo już, że będzie czwarty, ale jego premiera nie jest jeszcze znana, bo VOD ogłosił to dopiero w zeszłym tygodniu. Także ja czekam, a teraz zapraszam Was na recenzję.

Jak pamiętamy, nasza legendarna paczka ma za zadanie pokonać smoki, które w tym sezonie odgrywają rolę głównego złola. Jest to w kij trudne zadanie, a klimat serii nieco się zmienił. Vox Machina przystopowała nieco z humorem, choć nadal tu i ówdzie się on znajdzie; jednak w obliczu tak ogromnego zagrożenia nie ma czasu na kawały, a momentami robi się wręcz nostalgicznie czy melancholijnie.

Zresztą: przejrzałam jeszcze raz openingi do serii i mam wrażenie, że pierwszy sezon to wybitnie nuty przygodowe, drugi zaś bardziej na akcyjniak, a trzeci to pełna nostalgia. Tylko najlepsze jest to, że brzmienie melodii prawdopodobnie jest to samo, a zmieniają się tylko scenki na animacji. A ta w trzecim sezonie – w openingu – jest świeżutka.

Zresztą, do animacji jako takiej nie ma co się przyczepiać. Styl jaki jest, każdy widzi. Tutaj zdaje się ogromnymi wyzwaniami przed animatorami były smoki i choreografia walk, bo działo się bardzo dużo. Muszę przyznać, że ten widoczny komputer w skrzydlatych potworach wcale nie przeszkadza, tu akurat twórcy potrafili zrobić, by 3D nie gryzło się z 2D i to jest przyjemne dla oka.

A napierdalają się aż miło.

I jak włączyłam se pierwszy odcinek, tak już przy drugim nie wiedziałam, jak się oderwać, a noc płynęła, odpływała niczym statek…

…to teraz zawróćmy nim trochę do tematu muzyki, bo trochę śpiewają. W drugim odcinku mamy inny, niż zwykle ending – tzn. nadal zobaczymy jakieś szkice z animacji, ale Scanlan (Sam Riegel) pozwolił sobie zaśpiewać jakąś balladę i jest to bardzo fajne, że możemy usłyszeć nie kawałek jego twórczości, a całość. I kiedy w którymś kolejnym odcinku znowu wlatuje nowa piosenka, to myślałam, że dadzą na zakończenie, gdyż zło nie pozwoliło na jej dokończenie. Niestety, malutki zawód – nie dali. Ale za to w ostatnim epizodzie cała drużyna się rozśpiewała.

No i właśnie; fabularnie jedynie, co mogę powiedzieć – by nie spojlerować – to to, że Vox Machina musi rozprawić się ze smokami. To jest główny wątek i naprawdę widać stawkę. Tu już nikt się nie bawi w bzdetolety, a im bliżej końcówki, tym coraz bardziej odczuwałam melancholię. Cóż, no – taki tok akcji. Właściwie, gdyby nie zapowiedź Amazona, to myślałabym, że seria jest skończona, ponieważ takie to trochę wrażenie robiło. Nie mniej, fabuła i tak pozostawiła kilka małych wyjść, by czwarty sezon mógł się w jakiś sposób nawiązać. Więc – zobaczymy, pożyjemy.

Najlepszym określeniem na to, co się dzieje w tym sezonie to: nawalanka. Akcja tak zapieprza, że gdy tylko dawano widzowi na chwilę oddechu, czułam się wybita z rytmu i jakaś taka niezaspokojona. A walka z Thordakiem (Lance Reddick) spokojnie może przejść do historii może nie animacji, ale fantasy; to jest właśnie czyste złoto dla odbiorców, to jest czysta epickość, to jest rdzeń fantasy, to jest fantasy przez duże Fantasy.

Napisałabym coś o ostatnim odcinku, ale tu musiałabym wjechać w spojlery, a zaręczam: warto obejrzeć „Legendę Vox Machiny”. Jest to jeden z najlepszych seriali animowanych, a wątki LGBT tu wydają się bardzo naturalne i nikomu w zasadzie nie przeszkadzają, a zresztą – bohaterowie mają znacznie większe problemy, niż tęcze.

Trzeci sezon oceniam 8/10, choć do 9 niewiele mu brakuje. Mam nadzieję, że czwarty będzie również zacny*. 🙂

** tak, wiem, parę firm ze sobą współpracowało przy produkcji, okej?

* nie, nie będę oglądała spojlerów z sesji, które w dodatku są po angielsku, a więc dla mnie byłoby to mało zrozumiałe.

Sand Land

ja: nie będę oglądać animców, bo to smuty

Akira Toryiama: potrzymaj mi piwo

* * *

Przez Dragon Balla wpadłam w sidła twórczości Akiry Toriyamy i przy okazji dowiedziałam się, że ten słynny mangaka zmarł 1 marca 2024 roku. Jego pamięć została uhonorowana w dość niezwykły sposób, bo w openingu do DB Daima, gdzie niejako ukryto imię i nazwisko twórcy, a zorientować się w tym mogą tylko fani i ewentualnie ci, którzy mają dryg do muzyki.

Opening oczywiście w komentarzu, a ja nie o tym dzisiaj chciałam.

Jednotomówka “Sand Land” z 2000 roku musiała mieć swoich wiernych fanów, bo po 23 latach od premiery powstała gra, a następnie studio Sunrise wraz z Disneyem zdecydowało się na adaptację komiksu*. Najpierw powstał film animowany, a następnie trzynastoodcinkowy serial dostępny także w Polsce.

No więc go sobie obejrzałam.

Głównym bohaterem jest demon Belzebub (Mutsumi Tamura), który ukazany jest nam jako dziecko wchodzące w wiek młodzieńczy. Taki wczesny, ale za to sympatyczny nastolatek. Niestety, jak i on, tak i cała reszta świata ma problem z niedostatkiem wody. Ten ostatni szczegół średnio mnie nastawił do serii, bo nie zamierzałam się programować na jakieś Mad Maxy. Na szczęście dalsze rozwinięcia fabularne nieco mnie uspokoiły.

Bo widzicie – Belzebub wraz z poczciwym staruszkiem Rao (Kazuhiro Yamaji) i Złodziejem (Cho) wybierają się odkryć miejsce, gdzie jest akwen wodny, skąd można czerpać wodę pitną. Niestety dla nich, a dobrze dla widza, czekają na nich niemałe przeszkody.

Akcja jest szybka i w zasadzie nie ma czasu na przestoje, zwłaszcza w początkowej fazie historii, gdzie zarówno opening, jak i ending czasem po prostu wyparowywują i mamy tylko logotyp serii. Choreografia walk jest dobra, bo płynna i widać wszystkie jej niezbędne elementy.

Sama animacja stoi komputerem – począwszy od tego, jak jeździ sobie kamera, a skończywszy na efektach specjalnych. Co ciekawe, nie razi to, a wręcz ogląda się trochę jak jakieś cut-scenki z gier komputerowych. Ponadto odnoszę wrażenie, że dzięki takiej technice Sunrise pozwoliło sobie na bardziej szczegółowe – niż w standardzie – zaanimowanie postaci czy tła. Oczywiście mogę się mylić, bo jestem starym prykiem i raczej nie oglądam animców, no ale jednak szczegóły postaci Rao wymagały od animatorów jakiegoś większego skupienia, niż u naszego Belzebuba.

Jeśli rozmawiamy o tworze Toriyamy, to nie sposób nie wspomnieć o humorze. Ten może nie jest taki hardcorowy jak w “Dr Slumpie”, ale przewija się przez całość. Na pierwszy rzut oka nie jest to może jakoś bardzo widoczne, w końcu nie ma tu zboczonego staruszka czy żartów z pierdami i majtkami, ale poważny temat wymaga poważniejszych środków. Bo w Sand Landzie wszystko rozbija się o ratowanie świata, który jest pokazany nieco w krzywym zwierciadle w stosunku do naszego. Groteskowe elementy świata układają się w dość ładną układankę, ale one są umieszczone gdzieś w tle, za przygodami bohaterów. I przy okazji historia nie boi się dawać „złotych porad” w sensie umoralniających, ale hej – to też opowieść dla młodych, a im często trza walnąć wprost.

Ścieżka dźwiękowa również stoi na poziomie, bo w dość licznych momentach tworzyła klimat. Odpowiada za nią Yugo Kanno, jakby co.

“Sand Land” pochłonęłam niemalże od razu, bo odcinki dwudziestominutowe, a akcja wartka i bez pieprzenia się ze smutami. Wydaje się, że to idealna animacja na odprężenie się. I po seansie zostałam z tylko jednym pytaniem: czemu Disney+ twierdzi, że to animacja od 16 lat? xD

* czekam na gromy z jasnego nieba za brak użycia słowa “manga”.

Ladyhawke

Dzień dobereł i ja z historią raczej mało mroczną, ale za to na wskroś romantyczną. Starą prawie jak świat, bo „Ladyhawke” premierę miała 4 kwietnia 1985 roku, czyli minęło 39 lat. I widać, że film stary, ale także widać, że i zacny.

Phillipe Gaston (Matthew Broderick) jest drobnym złodziejaszkiem, któremu się poszczęściło w ucieczce z więzienia. Na swej drodze spotyka parę, która objęta jest klątwą. Ona – Isabeau (Michelle Pfeiffer) za dnia przemienia się w sokoła, a on, Navarre (Rutger Hauer) nocą w wilka. I w ten sposób poznajemy tragiczną, nieszczęśliwą miłość…

Co złego ze spojlerami, to nie ja. Głównie dlatego, że „Zaklęta w sokoła” jest wybitnie spojlerowym tytułem. Co prawda, „Ladyhawke” odrobinę zdradza, ale minimalnie i można się wczuć w jakąś nutkę tajemnicy, którą twórcy na początku chcieli widzowi zafundować. I to widać, bo Phillipe zastanawia się, czy śni, czy nie, i czy może to jakaś dziwna jawa… No cóż, dzięki panu tłumaczowi trochę nie wyszło obczajanie, czy mamy tu sen, czy nie.

Film płynie i sporo się w nim dzieje, ale jakoś „Ladyhawke” nie podbiła mojego serca. Znaczy – no, to nadal jest bardzo ładna historia. I dobrze zrealizowana, zwłaszcza jak na tamte czasy, ale mam wrażenie, że zabrakło jakiejś takiej mocniejszej iskry. A może to kwestia, że romans nie jest moim ulubionym gatunkiem? No, tyle że nie do końca to wyjaśnia, bo tak: wszyscy wiemy, że Ladyhawke i wilk są w sobie zakochani, ale film bardziej wyraża to słowami, niż gestami. Znaczy, ja rozumiem, że trochę nie mają innego wyjścia, ale po seansie zaczęłam się zastanawiać, czy jest możliwe, by aktorzy bardziej zagrali psychologicznie, nie wiem, tęsknym spojrzeniem… Jakoś tak nie do końca mi się ta gra aktorska zgrywała, ale Pfeiffer była bardzo młoda i piękna – aż trochę nienaturalnie piękna, ale dobra, chyba coś połknęłam i stałam się marudą.

Efekty specjalne dziś nie zachwycają, wydają się z lekka kiczowate, ale rozumiem – to, co dziś dla nas jest normalne, dla twórców z 1985 roku byłoby wręcz niewykonalne, więc musieli trochę innymi sposobami rozgrywać wszelkie efekty przemian. I dobrze nawet na tym wyszli, bo słońce ładnie się wgrało w romantyzm, a jedna scena jest typową, fajną i prostą sztuczką filmowców.

Odrobinę zaskoczyła mnie tu muzyka, za którą odpowiedzialny jest Andrew Powell. Ona była taką mieszanką „fajnie się tego słucha”, „pasuje do przygody” i „o, ale nowoczesne”. Bo rzeczywiście, te rytmy z widokiem na biegające konie ładnie się ze sobą układają. Jak klocki.

Ale to było za mało… tzn. – „Ladyhawke” miała dwie nominacje do Oskarów: za najlepsze efekty muzyczne/edycyjne (Best Effects, Sound Effects Editing) i za najlepszy dźwięk (Best Sound). W obu przypadkach rywale byli mocni, bo w ostatniej kategorii wygrało „Pożegnanie z Afryką”, a za efekty statuetkę zgarnął „Powrót do przyszłości”. Takim wynikom nie dziwię się, ponieważ jeśli coś było nadzwyczajnego w udźwiękowieniu „Ladyhawke”, to… 🤷‍♀️. No właśnie.

Myślę jednak, że „Ladyhawke” to wciąż miły seans, przy którym czas pędzi w miarę szybko, bo twórcy nie chcą serwować widzom niepotrzebnych scen. I cieszę się, że ten film ma wciąż swoich fanów, bo po prostu „Zaklęta w sokoła” to urocza historia…

Niezapomniany romans

Dzień dobereł! Dzisiaj będę mężczyzną, ponieważ: – Mężczyźni nie rozumieją tego filmu – stwierdza jedna z bohaterek „Bezsenności w Seattle”. A niestety, tak się składa, że ja również nie rozumiem „Niezapomnianego romansu” z 1957 roku. Uważam go wręcz za film ledwo oglądalny, bo nudny. Ale po kolei, jakby to rzekł klasyk.

On – Nickie Ferrante (Cary Grant) ma bogatą partnerkę i aktualnie jest bez pracy. Tak się składa, że płynie z Europy do Nowego Jorku. Na tym samym statku spotyka ją – Terry McKay (Deborah Kerr), która bardziej znana jest ze śpiewania i z bogatego partnera, niż z własnej fortuny. Między nimi iskrzy od razu i widz jest zmuszony to oglądać przez godzinę, a więc połowę filmu. Owszem, bywają sceny pomysłowe – jak na przykład ta, kiedy w restauracji na statku siedzą obok siebie i mają wrażenie, że reszta się z nich śmieje, bo siedzieli do siebie odwróceni plecami. Było kilka scenek, które można by uznać za śmiesznawe, nie mniej jednak to film z 1957 roku i to widać. Dialogi nie są aż tak żywe, jak na obecne standardy, poza tym obyczajowość trąci myszką i to mocno. Sam styl filmu może jakiś wybitnie teatralny nie jest, ale jeszcze widać to uwarunkowanie, to wydostawanie się aktorstwa spod znaku teatru. Natomiast, jeśli miałabym być szczera, to spośród wszystkich najlepiej zagrała Cathleen Nesbitt, która wcieliła się w rolę babci Nickiego. Była tak naturalna i żywa, że pozamiatała. A jej kariera – to siedem dekad – musiała być niesamowicie ciekawym przeżyciem, bo widziała, jak kino z niemego staje się dźwiękowe i kolorowe, widziała, jak ono się rozwija do roku 1982, kiedy zmarła. To musiało być wow, ale wróćmy do „Niezapomnianego romansu”.

W drugiej części filmu widzimy, że Terry uległa wypadkowi i nie mogła spełnić obietnicy danej Nickiemu. A obiecali sobie spotkanie po sześciu miesiącach na Empire State Building. Ona rzecz jasna się nie zjawia, bo nie może chodzić, a on jest zbyt dumny, by coś z tym fantem zrobić. Ale jednak żyć bez niej nie mógł, więc w końcu coś zrobił i ją odnalazł i sobie pogadali, i żyli długo i szczęśliwie.

Za cholerę nie wiem, dlaczego ten film jest ogromną klasyką romansów, ale może nie jestem targetem. Nie mniej – miło byłoby, gdyby ktoś mi to wyjaśnił, bo nawet wyszukiwarki mają z tym problem.

Nie zmienia to jednak faktu, że film posiada piękne stroje, które nawet mi się spodobały (zwłaszcza ta w pomarańczach – co widać, jak się go ogląda w wersji zremasterowanej, kolorowej). Ogólnie doceniany jest jeszcze za zdjęcia, plany filmowe, scenerie oraz muzykę. Uzyskał 4 nominacje*, ale poległ.

I nie jest to pierwsza wersja tej historii – bo „Niezapomniany romans” to remake filmu „Ukochany” („Love Affair”) z 1939 roku, zdobywcy 6 nominacji. Ale…. ponieważ jest to historia, która wydaje się być mocno podstarzała, to raczej sobie odpuszczę seans tegoż hitu. Podobnie zresztą, jak z nową wersją „Ukochanego” z 1994 – bo ten na IMDB ma już tylko 6.0. (zamiast 7.3). Za to grają w nim dwie gwiazdy: Katharine Hepburn i Pierce Brosnan. Soł men…

Pozostaje uznać, że najlepszym remakiem i wersją tej historii jest „Bezsenność w Seattle”. I chociaż film nie dzieje się na statku, to mimo wszystko bardzo widać inspirację klasykiem. I znakomicie się go ogląda, a co więcej – nawet po tylu latach od premiery nie widać, by coś się za specjalnie zestarzało.

——————————-

* „Ukochany” z 1939 roku zdobył 6 nominacji za:

– najlepszy obraz, najlepsza aktorka pierwszowplanowa (Irene Dunne),

– najlepsza aktorka drugoplanowa (Maria Ouspenskaya),

– najlepszy scenariusz oryginalny (Mildred Cram, Leo McCarey),

– najlepsza reżyseria (Van Nest Polglase, Alfred Herman) i

– najlepsza muzyka, piosenka (Buddy G. DeSylva za „Wishing” – link w komciu).

* „Niezapomniany romans” z 1958 roku zdobył 4 nominacje za:

– najlepsze zdjęcia (Milton R. Krasner),

– najlepsze kostiumy (Charles Le Maire),

– najlepsza muzyka, piosenka (Harry Warren [muzyka], Harold Adamson [słowa], Leo McCarey [słowa] za „An Affair to Remember”, link w komciu),

– najlepsza muzyka (Hugo Friedhofer).