Mrugnij dwa razy

RECENZJA PATRONACKA – „MRUGNIJ DWA RAZY”

Mrugnij dwa razy: – Dobrze się tu bawicie?

Ja: Nie! Chcesz zedrzeć ze mnie energię i jesteś masońskim kutafonem!

W tym momencie bohaterowie tejże rozmowy zaczynają się lać na krwawo, a właściwym opisem będzie %$$%##@!$%#@!!!!

* * *

Chociaż tak naprawdę to nie, bo przy oglądaniu „Mrugnij dwa razy” nie miałam żadnych emocji. Nie wiem, czego to wina – czy tego, że jak przeczytasz opis, to już wszystko wiesz? Czy może za dużo filmów wciągam i stałam się starym zgredem?* A może po prostu ten film to gniot?

Frida (Naomi Ackie) zostaje zaproszona na imprezę przez turbo bogatego, BIAŁEGO, HETEROSEKSUALNEGO mężczyznę, Slatera (Channing Tatum). No i mamy tu wybitnie masońską stylistykę. Czerwony budyneczek, ceremonialne białe stroje, czerwony fotelik… a impreza trwa w najlepsze. W ogóle dużo tu czerwieni, ale dla widzów ważniejsza jest radość tych wszystkich ziomków, którzy znaleźli się na wyspie, bo przecież nie tylko Frida miała zaszczyt się tam pojawić.

I wydawałoby się, że sielanka trwa w najlepsze, ale nagle Frida odkrywa, że to wszystko to jeden wielki pic na wodę i dzieją się straszne rzeczy…

Ja przychodząc do kina miałam nadzieję na porządnego slashera, thrillera, cokolwiek. Niestety – nie wyszło.

I – pozwolę sobie na niewielkie SPOJLERY.

Po pierwsze, część imprezowa bardzo mnie znudziła i miałam wrażenie, że kompletnie nic się nie działo. Po drugie, gdy Frida wreszcie wynajduje tajemniczy płyn, to… no… pamięć, którą straciła, zostaje przywrócona. Chodzi o to, że zostały wymazane złe, traumatyczne wspomnienia, jakich doznawała na wyspie. No i po wypiciu tego magicznego trunku, jadu węża, nagle odzyskuje wspomnienia i zapodaje to wszystkim innym dziewczynom.

xD

Ja: nudzę się

Film: ZEMSTA WŚCIEKŁYCH FEMINAZI

Warto było poczekać do tego momentu, ponieważ moment, gdy kobiety zaczynają zabijać oprawców, mnie rozbawił. To była złośliwa satysf…. a nie, czekaj. To była reakcja na nudny film, który ma w sobie głupie założenia.

No cóż, nie on pierwszy i nie ostatni, wszak filmy upraszczają rzeczywistość, ne?

Przez ostatnie dziesięć minut myślałam tylko o tym, czy zdążę na ostatni tramwaj, i miałam wrażenie, że właśnie oglądam niepotrzebną scenę.

Ale co tam. W końcu ten film jest NIEPOTRZEBNY.

XD

* nie daj Boże, żebym się upodobniła do Raczka.

** początek może być ciekawy z perspektywy muzyczno-wizualnej, bo te sceny, które dzieją się na imprezach wpadają w pewien rytm 🙂.

Kolor purpury (1985)

To, co na pewno stare, dobre i Spielbergowskie ma „Kolor purpury”, to plakaty. I oczywiście oba filmy różnią się podejściem – jeden chce być solidnym dramatem, drugi zaś musicalem (ten z 2023). I z tego, co się orientuję, średnio zebrał widownię, a nominację uzyskał jedną – dla aktorki Danielle Brooks. Najpierw chciałam porównać jej grę z innymi konkurentami – na przykład z „Barbie”, ale… skoro istnieje stary dobry film z lat 80′, który jest klasyką, to w tym starym filmie będzie wszystko lepsze i nie będzie woke. Prawda? PRAWDA?

Gdy włączyłam „Kolor purpury” z 1985 uderzyła mnie jakaś ciężka atmosfera tego filmu, więc postanowiłam się przed nią zamknąć. A ciężka nie bez powodu, bo oto Celie Johnson (Whoopi Goldberg) ma nieszczęście przebywać w turbo patologicznej rodzinie. No bo jak inaczej określić to, że jej tata wmawia jej brzydki uśmiech, a w dodatku ją zapłodnił, a na końcu po prostu sprzedaje ją jak na jakimś targu… Tak, wiemy, że mamy 1909 rok i film pokazuje nam jakieś 40 lat z życia głównej bohaterki. Nie są łatwe – są wypełnione tęsknotą za wolnością, siostrą i swoimi dziećmi, których zresztą nie zna. Ból jest właściwie wszechobecny, ale miałam wrażenie, że Spielberg bardzo wyraźnie łapie te „momenty”, kiedy jest lżej, kiedy jest coś ładnego w życiu bohaterki. Efektem tego wszystkiego są powoli kotłujące się uczucia, które wybuchają na końcu. Nie wiem, czy chusteczki są obowiązkowe, ale trzeba nie mieć serca, by w ostatnich minutach się nie wzruszyć.

To jak dobry jest ten film pokazuje jeszcze jedna rzecz – stały się nagle napisy końcowe i… obejrzałam je do końca. Nie żebym się jakoś specjalnie im przyglądała, ale film pozostawił po sobie coś takiego, że czujesz, że możesz dalej to ciągnąć. On płynie i szybko mija.

Myślę, że te 11 nominacji do Oskarów, które „Kolor purpury” zdobył w swoim czasie nie są bez przyczyny.

PS.: A co do woke, to była jedna scena, która mogłaby pod to podpaść. Tyle tylko, że to film o siostrzeństwie między kobietami, a Spielberg zrobił tę scenę bardzo intymnie.

Dziki robot

Recenzja patronacka – dziękuję za możliwość obczajenia tego filmu Bogusz Dawidowicz – strona autorska🙂.

„Dziki robot” oparty jest na książce dla dzieci z 2016 roku. I ja się wcale nie dziwię, że pewni ludzie postanowili ją zekranizować, bo ta historia jest poruszająca. I nawet jeśli jesteś dorosłym, to na bank coś w niej Cię poruszy. I nie dlatego, że jest piękna animacja – chociaż ona jest; wiadomo, „Avatara” Camerona nie przebije, ale to, co ma być piękne JEST piękne.

Czy to kolejna słodkopierdząca recenzja o „Dzikim robocie”? Obawiam się, że tak.

Była sobie wyspa. Pewnym zrządzeniem losu wylądował na niej robot, który ma za zadanie wykonywać zadania. Problem w tym, że jedynymi mieszkańcami wyspy są zwierzęta… Roz (Lupita Nyong’o) rozpoczyna więc walkę o siebie.

Tyle może powiem, bo choć z trailera widać, co i jak, to uważam, że spojlerowanie tylko zepsuje Wam zabawę. Choć niewielkim pocieszeniem jest to, że słowa NIE ODDADZĄ tego, co jest nam pokazywane. Bo te ujęcia, te chwile są naprawdę znakomite, jak najlepsze wspomnienia.

I o ile nie mam padaczki, i ponoć migające obrazy z ekranu jej nie wywołują, to jednak pierwsze sekundy mi się średnio spodobały. To były sekundy, w których robot trafia na wyspę. I czaję, miało być ostro i to tak, by widz zajarzył „och, coś nie tak”, jednak dla moich oczu to było nieprzyjemne i zbyt rażące. Cóż – na szczęście chwilę potem mamy bardzo kameralny widok przyrody i robota.

A przyroda jest jednym z głównych bohaterów „Dzikiego robota”. I nawet nie chodzi o zwierzęcych bohaterów, bo tych jest mnóstwo, ale chodzi o samo zjawisko przyrody. Twórcy doskonale wiedzieli, że chcą ukazać nam jej piękno, też taki trochę krąg życia. I spisali się na medal.

Nie wiem, czy moje skojarzenie jest do końca poprawne, ale przez większość czasu film kojarzy się ze slow motion. Bądź w tu i teraz, i po prostu podziwiaj. Lekkie schody pojawiają się dopiero pod koniec, kiedy Roz musi się zmierzyć ze swoją przeszłością, a właściwie pochodzeniem. To mi trochę zgrzytało, no ale rozumiem, że dzieci muszą mieć jakąś akcję, a poza tym bohaterka była budowana tak, że koniec końców MUSI to ogarnąć.

To jest taki film, który wzbudza refleksję. I u dorosłego może to być sporo tematów – począwszy od macierzyństwa, a skończywszy na matrixie.

Zaraz, jakim matrixie?

Spokojnie – nie mamy tu do czynienia z pytaniami „czym jest rzeczywistość”, nie mniej pokaz technologii wymusza pewne rozważania. Zwłaszcza jak do akcji wkracza pewien robot z czarnymi, ruszającymi się nóżkami-wężykami. Wypisz wymaluj, matrix. A matrix to system, ale być może moje rozważania idą zbyt daleko.

Bo ostatecznie „Dziki robot” to przede wszystkim historia o wielkiej miłości i niesamowitym pięknie przyrody. Dorośli znajdą tu odrobinę humoru dla siebie, ale sądzę, że bez względu na to, jak naiwna by nie była historia, będą się bawić doskonale.

Bo ja szczerze mówiąc chwilę po skończeniu akcji gapiłam się w ekran z takim „yyy…. to wszystko?”. Zatkao kakao.

Coś pięknego i życzę przepięknej zabawy na „Dzikim robocie”, jeśli planujecie seans!

PS.: Alicya.pl ja bym Wam poleciła pójście na to do kina z małą 😃

Free Guy

Dobereł wieczoreł.

„Free Guy” to bardzo ciekawy film – można go odbierać na różne sposoby, w zależności od swojej życiowej filozofii.

SPOSÓB 1

Guy (Ryan Reynolds) to NPC w popularnej grze Free City. Pewnego dnia wszystko się zmienia: nagle uświadamia sobie, że jego rzeczywistość jest wirtualna, i zaczyna to wykorzystywać do swoich własnych celów. Tymczasem prawdziwa graczka – Millie (Jodie Comer) – wcale nie chce jedynie realizować misji, aby zdobywać wyższe poziomy. Jej chodzi o coś więcej – o pewną rzecz ukrytą w grze. I oczywiście napotyka przy tym duże trudności.

Na „Free Guy” można patrzeć czysto rozrywkowo, ponieważ mamy tu dużo akcji, konflikt i romans. Film na pierwszy rzut oka wydaje się być echem „Matrixa”, ale w przeciwieństwie do niego jest nieco bardziej cukierkowy i pełen pozytywnej energii. W ogóle, bardzo sympatycznie się go ogląda. Może na początku trzeba się przyzwyczaić do klimatu, ale potem film leci jak z płatka.

SPOSÓB 2

Chociaż „Free Guy” z pozoru nie wydaje się filmem filozoficznym, to w rzeczywistości przedstawia ciekawy punkt widzenia na życie. Bo właśnie – chyba nikt już nie ma wątpliwości, że żyjemy w jakiegoś rodzaju symulacji czy wyobrażeniu – jakkolwiek by to nazwać. Moje pytanie brzmi: czy słyszeliście o Prawie Założenia? Jeśli nie, spokojnie, wszystko wyjaśnię.

Prawo Założenia zakłada, że jesteś jedynym twórcą swojego świata, a wszystko, co widzisz, to efekt Twojej wyobraźni, stanu świadomości, który tworzą myśli, emocje i inne czynniki. Choć „Free Guy” oferuje nieco inną historię, to miałam wrażenie, że jest to opowieść o przebudzeniu. I to dosłownym – gdy bohater zaczyna rozumieć, w jakiej konstrukcji się znajduje nabiera życia, świadomości i mocy kreowania swojej rzeczywistości. To trochę jak opowieść o ludziach: jeśli ktoś nie zdaje sobie sprawy, że może kreować i tworzyć, jest takim zwyczajnym NPC-em w matrixie. Ale jeśli ktoś ma tę świadomość, zaczynają dziać się niezwykłe rzeczy.

W filmie jest również pewna scena z pięknymi słowami, które zdecydowanie warto zapamiętać.

SPOSÓB 3

Być może jest to trochę na wyrost, ale „Free Guy” porusza też temat AI. O ile zwykle można obwiniać Hollywood o narzucanie nam wizji sztucznej inteligencji, to tym razem film pozytywnie zaskakuje. Nie próbuje niczego narzucać – wręcz przeciwnie, przedstawia jasną definicję, czym jest prawdziwe AI. Dosłownie.

PODSUMOWANIE

„Free Guy” to dwugodzinna walka o wirtualny świat, którą świetnie się ogląda. Jeśli dobrze znacie angielski, tym lepiej, bo w Polsce film ma dubbing, który jest raczej przeciętny (jak większość dubbingów nieoryginalnych*). Sama oglądałam film z dubbingiem i cóż – trudno.

Mimo że na pierwszy rzut oka film ma głównie walory rozrywkowe, mam nadzieję, że wzbudzi w Was również jakąś refleksję 🙂. Polecam, zwłaszcza że na odprężenie to także bardzo dobry, lekki film.

* Przypominam, że animacje są dubbingowane, a zastępowanie seiyuu to grzech xD

Histeria

To nie jest włoski film, ale sporo wskazuje na to, że „Histeria” jest tam popularna, bo mi google ich strony wskazuje, włącznie z Amazonem. A ponieważ nie pomogło to w zdobyciu plakatu, to daję randomowe zdjęcie płyty z randomowego sklepu u Bezsosa, czy jak mu tam. Anyway.

* * *

Mortimer (Hugh Dancy) jest młodym, ambitnym lekarzem, który właśnie dlatego znajduje niepozorną praktykę u doktora Roberta Dalrympla (Jonathan Pryce), zajmującego się leczeniem histerii. A wszystko to dzieje się w Londynie, w końcu XIX wieku.

I teraz tak.

Ten film jest ZA DOBRY, bym coś więcej Wam zdradzała, ale o jednej rzeczy, a właściwie dwóch, muszę wspomnieć.

Tak, jest to film kostiumowy – przez Asię, fankę tegoż kina oceniany bardzo dobrze – ale jest to też bardzo urocza, przezabawna komedia o wibratorze. A właściwie o tym, jak doszło do tego, że masażer do twarzy… no dobra, nabijam się z komunistycznych reklam czy opisów wibratora. No, w każdym razie mamy szybką, bo półtorej godzinną historię o tym, jak to narzędzie powstało.

Drugą rzeczą, którą warto powiedzieć, jest gra aktorska. Po okładce płyty* widać, że grają tam gwiazdy. Jednakże pewna scena, w której występuje Maggie Gyllenhaal jest świetna. Ona w tamtym momencie grała twarzą, oczami, widać było absolutne poruszenie.

Wydaje mi się, że może mi się zechcieć jeszcze kiedyś wrócić do „Histerii”. Dlaczego? Bo po pierwsze, to bardzo ciepły obraz, w którym można zaznać ukojenia. Jest to też mądra historia, a jej twórcami (reżyserka, scenarzystki) są kobiety. I być może właśnie dlatego kobiety są prezentowane w bardzo przyjemny sposób. Ale to już jest drugi powód. Tak czy siak, jak macie zły humor, i nawet jeśli niekoniecznie przepadacie za kinem kostiumowym, to „Histeria” łatwo wgryzie się w Wasze gusta, dając przyjemność. Skojarzenia dozwolone.

* opis dla słabowidzących/niewidomych: na okładce są wymienieni aktorzy: Hugh Dancy, Maggie Gyllenhaal, Jonathan Pryce, Felicity Jones, Rupert Everett. Pod nimi tytuł filmu „Hysteria”, napis „he created an invention that turned on half the world” i zdjęcie uśmiechniętej kobiety w płaszczu, która trzyma za frak głównego bohatera. I tak, ciekawy przypadek fotografii. Przed filmem nic nie mówi, po filmie wydaje się, że jest to jeden wielki spojler. Mówiłam już, że praktykuję to, co większość, czyli trailerów nie oglądam? (Opisy też niekoniecznie czytam).

Ladies in black

Australia, 1959 rok. Los kilku kobiet zostaje połączony przez pracę w jednym miejscu: domu towarowym, gdzie sprzedaż to głównie kiecki. Poznajemy więc młodą Leslie (Angourie Rice), która dopiero wchodzi w życie. Widzimy dwie kumpelki najczystszej wody: Patty (Alison McGirr) i Fay (Rachael Taylor). I na scenę wchodzi ona: Węgierka Magda (Julia Ormond). Wszystkie starają się jakoś sobie ułożyć życie…

Film trwa prawie dwie godziny. Musicie to rozważyć, gdyż początek jest trochę przydługi – ale dzięki temu poznajemy ekipę i jest szansa na zżycie się z nią. Co ciekawe, tu zrobiono zabieg, że ze „średnio lubię tego bohatera” na „lubię ich wszystkich”.

Bo „Ladies in Black”, znany w Polsce jako „Ekspedientki” jest filmem czarującym. Tu nie aktorzy błyszczą, a historia. Im dalej w las, tym na sercu robi się coraz cieplej i cieplej.

Nie znaczy to, że „Ekspedientki” przypadną do gustu każdemu. Oj, to nie ma tak dobrze, a to z kilku względów. Po prostu jest to film obyczajowy o… hm, no może o tym dalej. W każdym razie, filmy obyczajowe nie każdy zniesie.

I dochodzimy do mojego „o”.

– On pokazuje mentalność ozików w stosunku do Europejczyków – stwierdziła Asia i w zasadzie niewiele się pomyliła. A w zasadzie w ogóle się nie pomyliła, bo tam, w Australii, mieszka. – I niewiele się zmieniło.

Przy dwudziestej szóstej minucie pomyślałam sobie: jezusie mandaryński, co za wiocha. Serio, wyobraziłam sobie komedię historyczną, gdzie pierwsi Europejczycy* przybywają do Australii i tam się uczą żyć, i z tej tęsknoty za Europą na święta zakładają na głowy papierowe korony i piją z nieszczęśliwą miną XD.

Ale fakt faktem, film znakomicie obrazuje nam nie tyle różnice mentalnościowe, co różne obyczaje ze świata. Ci w święta robią tak, a tamci tak. Ewidentnie są tu umieszczone różne smaczki.

Ale największym smaczkiem filmu jest to, że „Ladies in Black” pozostawia w sercu czystą przyjemność.

#filmobyczajowy#ślicznyfilm#ladiesinblack#ekspedientki

* A nieprawda, bo pierwszymi Europejczykami w Australii byli Holendrzy, i to na długo przed resztą świata.

Zoolander 1 i 2

Zoolander 1

Ten film jest tak głupi, że aż śmieszny i w pewnych kręgach uchodzi nawet za kultową komedię. „Zoolander” jest chyba najbardziej znany z pewnej sceny na stacji benzynowej, która w kontekście staje się jeszcze śmieszniejsza.

Derek Zoolander (Ben Stiller) to jeden z najlepszych modeli męskich. Niestety, u niego mózg działa tylko w 1%, choć i tak w świetle wydarzeń wydaje się mądrzejszy od swych współlokatorów. Pewnego dnia odkrywa spisek przeciwko premierowi Malezji i wraz z przyjaciółmi postanawia temu zaradzić…

Ja wiem, że to głupia komedia, ale właśnie przez te głupotę bijącą z ekranu mnie śmieszyła. I w pewnym punkcie mnie zaskoczyła, ale well – to produkcja z 2001 roku i podejrzewam, że dziś film z taką sceną zostałby scancelowany.

A i jest mnóstwo czerwieni i orgia, no ale kto by się tam przejmował masońskimi kwestiami w branży obfitującej w symbolikę masońską. Mniejsza z tym.

Grunt, że było śmiesznie i zdałam sobie sprawę, że żart z Apple jest całkiem zacny, bo też się zawsze zastanawiałam, jak się do kija jasnego włącza te monitory jego, co robią za kompy 😃.

Nie wiem, czy da się zespojlerować coś, co jest znane w popkulturze, ale… kurczę, jeśli macie ochotę na coś lekkiego i głupawkowego, to „Zoolander” z pewnością wpisuje się w tę kategorię.

Zoolander 2

Co robią gwiazdy w paździerzu? Bawią się – bo innego pomysłu, jak i dlaczego doszło do powstania „Zoolandera 2” nie mam. Zdecydowanie film cierpi na nijakość, więc być może w tym tekście dojdzie do spojlerów. Być może, bo w sumie nawet nie wiem, czy warto marnować litery.

Pierwsza część skończyła się idyllą, a druga zaczęła się od śmierci Justina Biebera. I o ile scena miała być śmieszna, tak trochę nie wyszło. I niestety, podobnie jest z resztą, poza może odgrzewanym kotletem z samochodem (link w komentarzu). W zasadzie trudno powiedzieć, co wyszło nie tak, skoro teoretycznie wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na to, że scenariusz jest tak głupi, że aż śmieszny. Zwłaszcza, że na aktorstwo nie ma co narzekać – to dobrze jest odgrywane, choć bohaterowie są przerysowani i specjalnych starań nie wymagają. A jednak…

Czy mamy na pokładzie masonów?

Owszem – tym razem symboliki nie da się zignorować, bo moim zdaniem przynajmniej połowa filmu na tym jedzie. A to dlatego, że Zoolander po latach wraca do świata mody, chcąc udowodnić opiece społecznej, że może udanie wychowywać syna. Ale to nie takie proste, bo Mugatu ma pewien okrutny plan unicestwienia świata.

Z całą pewnością film jest masoński – jeśli przyjąć, że filmy, które zawierają orgie są masońskie. I z całą pewnością „Zoolander 2” powiewa lekko przynudnawą potrawą, do której potrzeba przyśpieszenia akcji. Specjalnie dla swoich widzów Netflix ma prędkość nawet 2.0., ale to było trochę za szybkie mówienie lektora. Cóż, a przy okazji, ta platforma znowu ma lokowanie produktu w filmie i szczerze mówiąc…

Szczerze mówiąc nie dziwne, bo film jest też woke. Owszem, to że mężczyźni mogą zachodzić w ciążę jest tu podane w sposób „ale to idiotyczny wątek”, ale okno Overtona się kłania. Tak, tak, ciekawe w ilu gatunkowo „głupich filmach” woke stawiało swoje pierwsze kroki.

Film się nie zwrócił. Kosztował w okolicach 50 milionów dolarów (gwiazdy kosztują) i… zarobił 56 milionów 722 tysiące dolarów. Ja się właściwie temu nie dziwię.

W zasadzie nie da się niczego więcej powiedzieć o „Zoolanderze 2”. A i tak mam wrażenie, że poszło za dużo liter na recenzję…

Uglies

Dobereł wieczoreł xD.

Ten film to jest szrot, ale niczego innego się nie spodziewałam. A w zasadzie to niczego się nie spodziewałam, po prostu włączyłam pierwszy lepszy film, który przyszedł mi do głowy. I tylko dlatego, że miałam już dość braku seansów.

No więc… biedny autor, bo „Brzydcy” to adaptacja powieści młodzieżowej – czy też raczej serii – Scotta Westerfelda. I o ile pan miał całkiem niezły zamysł, a słowa pisane mają czas i możliwości na prezentację różnych niuansów, o tyle film jest wydmuszką.

Paździerzem do kwadratu netflixowe „Uglies” jednak nie jest, ale im bliżej końca, tym śmieszniej.

Tally (Joey King) jest nastolatką, która ma niebawem przejść zabieg upiększający. A w tym świecie ma to kolosalne znaczenie, ponieważ uważa się, że tylko będąc pięknym można być szczęśliwym i spełnionym. Jednakże jej nowo poznana przyjaciółka, Shay (Brianne Tju) wcale zabiegu nie chce, więc ucieka do Dymu, społeczności LGB… czekaj, chwila, nie ten paździerz. Społeczności najprawdopodobniej heteroseksualnej, skoro tu wszyscy mają dzieci i sobie normalnie żyją, uprawiając ziemię. Ekehem. Jedyna polityczność to występujący misz-masz w rasach społeczności, no, ale film to amerykański produkt, więc wszystko musi w nim być jak w Nowym Jorku. Coś nie wyszło mi, prawda? Ano, prawda – bo jedyne, do czego się mogę przyczepić, to wykonanie i logika „Brzydkich”.

Także ci, co chcą stracić czas na „Brzydkich” mogą się już z tego tekstu ewakuować, a ci, co go nie chcą stracić, to mogą obczaić poniższe spojlery.

No więc Shay sobie ucieka do super społeczności, która jest dobra, niewinna i w ogóle świętojebliwa, że tak to określę. No, co? Uziemiają się? Uziemiają się.

Ale w mieście uważają inaczej – ta hippisowska społeczność jest groźna, ma broń i w ogóle trza wysłać szpiega, by ją nakrył i naprowadził niszczycieli. No więc panna Tally – która grzeczną dziewczynką za czasów szkolnych tak do końca nie była – nie ma zabiegu, dopóki nie uratuje Shay.

Więc Tally myśląc, że Shay jest zagrożona, udaje się do hippisowskiej komuny, i niczym Tom Cruise w „Ostatnim Samuraju” decyduje się stanąć po stronie świętojebliwców. No, ale jest za późno – może dlatego, że widz przez godzinę śledził życie tejże społeczności.

Okazuje się, że Tally posiada naszyjnik z radarem i decydując się na jego zniszczenie sprowadza zwiadowców. Oj, jak mi żal tych hippisów… eee, czekaj, co ona?

Bo widzicie: zwiadowcy wzięli wszystkich na zakładników, sytuacja jest super-groźna, i tylko dwóch ludzi ostało się z tej balangi. Tally i David (Keith Powers). No i w momencie, gdy dochodzi do zabójstwa jednego z pojmanych, Tally wybiega, biegnie przed superłżołnierzami, a ci, zamiast ją powalić, stoją jak słupy i paczają, co też ta nastka wyczynia. A nastka wbiega do chałupy i się barykaduje. Well – to wyglądało tak śmiesznie, że trudno przy tej scenie nie parsknąć śmiechem XD. Ostatecznie jednak sens ta scena ma, ale tylko trochę; nasza gówniara bierze broń, z której wcześniej się nauczyła strzelać i strzela se w superżołnierzy i robi burdel. Niestety, na nic się te zabiegi nie zdały.

Pojmana wioseczka ma zostać poddana zabiegowi, a Tally przekonuje Davida i jakiegoś jeszcze, co się przypadkowo ostał, że tylko ona może im pomóc.

No bo, widzicie.

Za czasów szkolnych Tally uciekła w miasto, by spotkać się ze swoim przyjacielem, Perisem (Chase Stokes) i ona była w jakiejś części budynku dość imprezowej. A potem zwiewała w kamizelce, co robi bungee.

I teraz Tally twierdzi, że ona zna miejsce, gdzie przetrzymują hippisów.

Eee – serio? Zna plany budynków? Poznała wszystkie tajemnice tego miejsca, gdzie ludzie zostają poddani zabiegom? Wprawdzie była w nim, już miała przejść, ale no nadal nie zna wszystkich korytarzy, szczególnie, że w ostatnich scenach widać było wyraźnie cele.

Cele ze stali, ale mimo wszystko, gdy nasi bohaterowie zbliżają się do nich, to dość wyraźnie słyszą krzyki XD. Really…

Tak, pomijam fakt, że jak Tally wjeżdża do hippisów, to nikt nie zapytał o nagłą zmianę zdania, czy że dlaczego jest tutaj, już po terminie jej zabiegu… co prawda jest tam scenka, która owe moje pytania mają wyrzucić do śmieci, no bo kto by się oparł złotej myśli: „ludzie wierzą w to, co chcą wierzyć”. Ale nie, mnie nie przekonało, choć może po prostu jestem cięta na ten film.

Film bardzo nudny i przewidywalny.

Serwujący zakończenie, które miało być dla widza druzgocące, ale… przykro mi, „Brzydcy” do pięt nie dorastają „Ostatniemu samurajowi”.

Być może fabuła by nawet była do wytrzymania, gdyby wykonanie było jakieś. A tutaj mamy coś, co jest na zasadzie „masowo produkujemy”. Efekty specjalne, gdy są – wiemy, że to efekty specjalne. Wszystkie inne rzeczy typu ładne kadry, miasto, to przeciętne widoki aż do bólu. Nic tu nie jest oryginalne. A aktorzy? Nie grają może drewniano, ale też żaden z aktorów nie zrobił ze swej roli czegoś więcej, niż to, co im zapodano. A szkoda. Bo widz ma taki problem, że wszyscy bohaterowie go gówno obchodzą. A co za tym idzie: seans spływa po widzu jak woda po kaczce.

Czy mi przykro?

Nie za specjalnie.

Przykro to może być Scottowi Westerfeldowi, bo ekranizacja jego powieści okazała się nijaką, nudnawą opowieścią bez żadnego „och”.

PS.: Powieści nie czytałam, więc nie wiem, czy ta książka jest spoko.

Sekretne życie Waltera Mittiego

Dobereł popołudniełeł.

Dawno, dawno temu, bo w 1939 roku James Thurber wydał opowiadania „Sekretne życie Waltera Mittiego”, które trafiło na ekran niemal dziesięć lat później za sprawą producenta Samuela Goldwyna. Film się sprzedał, zebrał dość dobre recenzje, a na IMDB ma 6.9. Ponieważ ta adaptacja dostępna jest nigdzie (przynajmniej na polskim necie), to tylko z trailera wnioskuję, że dobrym pomysłem było odświeżenie historii, na co wpadł syn Goldwyna w 1994 roku.

Niestety, przez wiele lat „Sekretne życie Waltera Mittiego” tkwiło w piekle produkcyjnym, przez które przetaczały się takie gwiazdy, jak Jim Carrey (potencjalnie główna rola), Steven Spielberg czy Scarlett Johansson.

Czasami spory toczyły się o wizję artystyczną, a Samuel nieustępliwie walczył o dobry scenariusz projektu. – Zawsze uważałem, że jeśli nie mamy świetnego scenariusza, film rozpadnie się na serię wspaniałych gagów – wyjaśnił. – Scenarzyści zawsze na tym się skupiali. [Richard LaGravenese] pracował przez 10 miesięcy nad niezliczonymi wersjami i rozwiązał problem.

A jednak nie do końca Richard rozwiązał problem, bo w roku 2010 za scenariusz wziął się Steve Conrad, ostateczny już jego twórca. A jednym z producentów został Ben Stiller, który zagrał tu główną rolę.

Walter Mitty (Ben Stiller) zajmuje się negatywami w magazynie „Life”. I przyznam, że początek dość ciężko mi się oglądało, bo miało to przejawy stylu Wesa Andersona („Asteroid City”), który to styl nie bardzo mi odpowiada. Nasz Mitty ma bowiem jedną, dość niezręczną przypadłość: czasami wpada w stan słupa soli, w trakcie czego wyobraża sobie różne fantastyczne rzeczy.

Jednak cieszę się, że nie porzuciłam tej przygody, bo film naprawdę zasługuje na seans, ale o tym za chwilkę.

W skutek dość dziwnego zbiegu okoliczności Mitty musi przestać marzyć, a realizować… no właśnie, co? Realizować marzenia, bo tak się składa, że nasz bohater wylądował na Islandii, bo chce tam kogoś odnaleźć.

Z jednej strony „Sekretne życie” to opowieść o tęsknocie za życiem, za przygodą, za ucieczką od szarej i brudnej codzienności. Z drugiej jednak to całkiem ładna, niemal magiczna historia o odwadze i urzeczywistnianiu swojej wizji. Wszak nie musisz wiedzieć, dlaczego, jak wizje dojdą do skutku, liczy się efekt końcowy.

I mogłabym powiedzieć, że zabrakło tu pewnej mistyczności, bo Prawo Założenia przy tej historii aż ciśnie się na usta; ale to byłoby niesprawiedliwe dla tej opowieści.

Głównie dlatego, że twórcy nie silili się na jakieś specjalne, monumentalne efekty specjalne. Odniosłam wrażenie, że zależało im na godnym przekazaniu myśli Thurbera. I im to zamierzenie wyszło.

Bo na przykład ja może i wiele akcji ze światka filmowego nie kojarzę, ale dam sobie paznokcia uciąć, że Ben Stiller był i jest kojarzony z głupkowatymi komediami romantycznymi. Tu jakby romans trochę bardziej nam odjechał, ale za to Stiller zagrał całym sercem Mittiego. Widać wyraźnie, że następuje w bohaterze bliżej nieokreślona przemiana; i to nawet nie to, że charakteryzatorzy się popisali. Po prostu, miałam odczucie, że pod koniec filmu to już jest inny człowiek, niż na początku.

Druga rzecz i chyba najważniejsza to uwspółcześnienie historii o Mittym. W pierwowzorze Mitty miał żonę, z którą wybiera się na zakupy i w tym czasie przeżywa pięć różnych marzeń – raz o byciu wojskowym, raz o byciu sławnym chirurgiem, a innym razem stoi przed plutonem egzekucyjnym.

W filmie z 2013 mamy jedynie puszczenie oczka do fanów oryginału (bycie wojskowym, skok przez okno), ale całość opiera się bardziej na romantyzmie, wychodzeniu ze strefy komfortu i wreszcie, opiera się o autentyczną historię magazynu „Life”. Co – swoją drogą – jest wzruszające, a przynajmniej na filmie.

Trzecia sprawa to zdjęcia, za które odpowiedzialny był Stuart Dryburgh. Naprawdę udało się ujarzmić chwilę, gdy było potrzeba. Co do muzyki to nie jestem pewna, czy jest jakaś specjalna, ale odpowiada za nią Theodore Shapiro.

Koniec końców, „Sekretne życie Waltego Mittiego” to naprawdę ładny film, któremu warto dać szansę. Choćby tylko i wyłącznie dla zdjęć, albo ostatnich chwil magazynu „Life”.

Challengers

Dobereł nocełełeł.

„Challengers” ma dwa problemy. Pierwszy – najpoważniejszy – zapomniało, że jest filmem, a nie serialem. Drugi to Zendaya, ale o niej sobie porozmawiamy dalej.

Art Donaldson (Mike Faist) jest tenisistą, a Zendaya to jednocześnie i jego żona, i trenerka. Niestety, dla obu nie jest to najlepszy czas, bo Donaldson ma wyraźny, zawodowy kryzys. Lekarstwem ma być pewien podrzędny turniej na jakimś zadupiu…

Widz obserwuje zabawę montażysty, który postanowił zrezygnować z prostej linii czasowej i serwuje nam spotkanie z kilkoma wydarzeniami z przeszłości. Są ważne, bo mówią o tym, dlaczego Donaldson się poróżnił ze swoim najlepszym przyjacielem, Patrickiem Zweigem (Josh O’Connor).

Czegoś w tym filmie zabrakło i strzelam, że czasu, albo skupienia się na jednym elemencie fabularnym. „Challengers” chce łapać wszystkie sroki za ogon – tu opowieść o przyjaźni, tu opowieść o sporcie, a tam nagle mamy miłość.

Problem polega na tym, że film to nie serial, przez co metraż jest znacznie skrócony. Te dwie godziny i tak w teorii powinny dać nam czas na utożsamienie się z bohaterami, ale tu się nie udało. Nie zrozumcie mnie źle: oni mają nawet swoją głębię, konkretne charaktery, ale z nikim nie zdążyłam się zżyć.

W dodatku „Challengers” jest naprawdę dobrze wykonany – muzyka, ujęcia czy zdjęcia, a nawet montaż potrafią zrobić wrażenie. Serio, niektóre kadry może nie są widoczkami na pulpit, ale tak, mogłyby robić za plakaty.

Trochę żałuję tego braku czasu w filmie, bo czuję, że on mógłby należeć do kategorii „piękne”. Tak, „Challengers” miał szansę być pięknym filmem o przyjaźni. Ale zrezygnowano z tego na potrzeby opowieści bardziej złożonej, niż trzeba.

A, i miałam jeszcze o Zendayi opowiedzieć, ale Wy chyba i tak już wiecie.

No więc, kiedy ją zobaczyłam w „Diunie” to jeszcze nie znaczyło, że jest to słaba aktorka. Teraz jednak uważam, że Zendaya poradziła sobie wspaniale z rolą Tashi Donaldson, bo Tashi miała budować wrażenie psychopatki xDDD.

Nie no, serio – wiem, dlaczego Zendaya dostała tę rolę.

Miała zagrać kogoś, kto nie boi się przeć do przodu, walić prosto w ryja, kiedy zachodzi taka potrzeba. Zimna, konkretna, męska niemalże. Wyrachowana. Emocje zostawia gdzieś na uboczu.

No i właśnie.

Któż lepiej zagra taką typiarę, niż aktorka, która nie umie grać twarzą? Ej, serio – bo ja miałam wrażenie, że drugoplanowy aktor więcej sobą pokazuje, niż Zendaya. Nie spodobało mi się to, ale sobie myślę… Dobra.

JA NIE LUBIĘ ZENDAYI JAKO AKTORKI.

I tyle.

Dobra, to „Challengers” jest dobre czy niedobre? Mnie osobiście trudno postawić dobrą ocenę, bo nic nie czułam; ale może to ten typ historii. Może właśnie filmy sportowe czy romanse muszą być wybitne, by mnie zadowolić.

A może po prostu nie miałam na niego nastroju?

Serio, nie wiem, co tu się wydarzyło, że nie byłam w stanie przez jakieś 1,35 h seansu się wczuć, a dopiero końcówka mnie bardziej zaciekawiła, bo jakoś wcześniej zabawa łańcuszkiem wydawała mi się ciekawsza.

No, ale Wy tam się bawcie na „Challengersie” dobrze. W końcu jest na Amazonie 😉.