Mogę odpoczywać, tylko nie wiem, od kiedy do kiedy. Tzn. mam w trakcie jedno wyzwanie (oprócz tego) i za chwilę go zacznę, ale… oczywiście nawyki będę dalej pielęgnować. Hmmm…
Z drugiej strony jadę do Poznania – na dwa dni, więc jest jakiś odpoczynek od Gorzowa.
Ciekawa sprawa, nagle okazuje się, że odpoczynek ma tysiące interpretacji :).
08.08.2023: Faktycznie, odpoczęłam od klimatu Gorzowa, bardzo dobrze mi to zrobiło. 😀 Jednak pierwszy krok na ziemi gorzowskiej sprowadził mnie na ziemię xD
Podoba mi się stwierdzenie, że rozdając na ulicy uśmiech sprawiamy, że inni go przejmują i mają lepszy nastrój. Dziś jednak nigdzie nie wychodziłam, cały dzień padało i pewnie nie było za bardzo koncertów chopinowskich, a nawet jeśli były, to wolałam spędzić czas z rodziną.
I się wyspać.
Auć.
Ale może po kolei, no więc: kiedy wylosowałam „daj komuś coś fajnego” stwierdziłam, że dam bratankowi prezent, a potem pomyślałam, że drugi bratanek też musi dostać. No i wyszły takie cacka:
Zgadza się – to jest to, co myślicie. Pudełeczka z wyzwaniami na każdy dzień dla chłopaków.
No dobrze – zrobione, teraz przede mną najtrudniejsze zadanie: dać ten prezent chłopakom. Okazało się jednak, że wystarczyło do nich zagadać i sprezentować xD. Poszło jak bułka z masłem, choć przed wydawało mi się to trudniejsze.
No dobrze, pospałam, dałam młodym prezenty, czas zająć się czymś konkretnym.
Afirmacje. Z początku wzięłam swój naszyjnik i zaczęłam afirmować, a potem wzrok pada na bidon i tak se myślę… po ciula mam powtarzać, jak mogę zaprogramować wodę. Co prawda jeszcze bez szungitu, ale zawsze coś.
Posiadam bezwarunkową wartość siebie – bardzo spodobała mi się ta afirmacja od Joanny Parysz. Tzn. teraz mi się podoba, jak po całodniowym piciu takiej wody widzę pewne efekty.
– Nie wlewaj gorącej wody do bidona – poradziła dziewczyna taty, widząc, jak wlewam. – Dlaczego? – pytam. – Bo filtr nie będzie działał. – I tak nie działa.
No, niestety. Filtry od Brity do wody nie działają tak, jak to reklamują. A przynajmniej takie założenie mam.
Ale powiem Wam, że całodzienne picie tak zaprogramowanej wody daje efekty. Choć po prawdzie trudno ocenić, czy to była wcześniejsza praca, czy picie wody, nie mniej po tej wodzie czuję się jakoś tak… pewniejsza, stojąca bardziej na gruncie. W każdym razie, dla dobra sprawy załóżmy, że woda jest tu kluczowa. (Dlatego ją straszą obecnie, ale nie ma się czym martwić).
Więc, efekt pierwszy to jak rozmowa zeszła na nieprzyjemne dla mnie tory to czułam się jakoś tak… wartościowa, chociaż gdzieś z boku wybuchał gniew. Zresztą, ten gniew, ta wściekłość dalej jest we mnie, choć tu już bym bardziej zganiała na hoponomono, bo dalej oczyszczam, a to ma duże skutki.
Efektem drugim było to, że nie pijąc piwa czułam się całkiem w porządku. Jakoś odechciało mi się bawić w żal, że tata przygotował alkohol w sumie dla siebie i dla syna. No, ale po prawdzie – ja nie prosiłam o trunek, więc może dlatego nie dostałam. Tak czy siak, to było przyjemne uczucie.
Trzecim efektem jest to, że zachowuję się w pewnych aspektach o wiele pewniej siebie, niż normalnie. Mam takie poczucie, że potrafię powiedzieć, co chcę, o co mi chodzi.
Oczywiście, ze względu na panoszącą się we mnie złość czy agresję (z różnych przyczyn), minie trochę czasu, nim to wszystko sharmonizuję. Generalnie to ciekawe, bo w trakcie kursu o samoocenie dowiedziałam się, że mój gniew może i trochę był rodowy, nie mniej miał bardzo wiele wspólnego ze mną jako tako. Całe życie, przeżycia i tak dalej. A ponieważ nie chcę siedzieć w przeszłości, to hoponomono… Serio, wczoraj rozmawiając z Kasią doszłam do wniosku, że muszę hopomonono robić regularnie i do końca, aż do końca roku! Długo? Może… ale ni z tego, ni z owego przypomniało mi się, jak na jednym ze spotkań buddyjskich ktoś walnął: „żeby się całkowicie oczyścić trzeba powiedzieć tę mantrę 10 tys. razy”. Potem na różnych rozwojowych live’ach słyszałam, że nie trzeba czuć afirmacji, wystarczy 10 tys. razy ją powtórzyć. A według moich obliczeń to pi razy oko wyjdzie taka suma powtarzania hopomono, jeśli będę to robić do końca roku. No, może więcej. Ale tak czy siak tak nabruździłam, że trzeba to wyprostować. A tak wygląda twarz człowieka, który nie tylko zrobił hoponomono 2x, ale również i przytulił wszystkie swoje części w sobie i na zewnątrz:
A jutro… Poniedziałek. Dzień z potrójnym nawet wyzwaniem, bo i do Poznania, i moje wyzwanie 33 dni i jeszcze pewna rzecz ;).
A Poznań to dlatego, że jadę ok. 12 i zaspać nie mogę :P. A jak widać, znów mam nocny tryb życia, eh…
Najpierw wylosowałam „medytacja na matrycy życia”, ale jej się nie robi często. Znaczy można – tyle że ona ma dużą siłę, duże oddziaływanie i na razie czuję, że nie jest potrzebna. Więc zamiast wymyślać „na co medytacja” postanowiłam wylosować opcję drugą. Cóż – joga śmiechu. Innymi słowy, tak z 15 minut nieskrępowanego i czystego śmiechu powinno wystarczyć. Sęk jednak w tym, że trochę nie wiem, gdzie to rozegrać, bo w tej chwili kręcą się wokół mnie ludzie, a mój śmiech jest turbo głośny. Hmmm… ale może to najpierw się prześpię?
21:50
W domu mamy gości. Ogólnie rzecz biorąc, mój śmiech jest głośny i czułabym się niekomfortowo, gdybym miała sobie zrobić śmiechowe 50 minut, powiedzmy. Wiem, że to wyzwanie i wiem, że dla chcącego nic trudnego, ale… Rozmawiałam na ten temat z Iwoną.
– Wiesz, jeżeli przeszkadzają ci ludzie w odbyciu tej sesji, to nie zrobisz jej tak na 100%, więc może lepiej zamienić/przełożyć ją jak już będziesz sama?
Zauważyłam, że jest to mądre stwierdzenie, no bo w sumie – spięcie w czymkolwiek powoduje pewien dystans od procesu czy jakoś tak.
– Kurde, powiedziałam coś mądrego – odparła. Zaśmiałam się, ale śmiech był krótki, mimo że próbowałam przedłużyć. Poczułam jakąś blokadę, która uniemożliwiała przekształcenie tego śmiechu w prawilną sesję jogi.
Mówi się trudno i żyje się dalej. To wyzwanie ma być owszem, realizowane, ale nie kosztem siebie. To ma być po prostu ciekawa przygoda i tyle, i aż tyle. Ale do podsumowania jeszcze trochę czasu, a ja tu rozszerzę nieco temat, bo dużo się u mnie dzieje.
Otrzymuję więc proste zadania, które w konfrontacji ze sobą jednak nie są już takie proste i wszechświat zaczyna mnie testować w pewnych sprawach. Ale zdałam sobie sprawę z tego, że ja wcale nie uwolniłam się od przeszłości. I postanowiłam zastosować najprostszą metodę z najprostszych, czyli honopomono czy jakoś tak.
Mala – która liczy sobie ponad 100 kulek i która jest takim buddyjskim różańcem – to bardzo przydatna rzecz. Używam jej, gdy chcę coś zamanifestować (afirmacje) bądź właśnie… hopomononomo. Robię na dwa razy. Wczoraj czułam ostry ból gardła, a dziś przychodzić zaczęły myśli „nienawidzę cię”. Ale w końcu coś się uwalniało, ciało reagowało wdechami i wydechami, jakby co, reagowało także odczuciami w różnych miejscach. Oczywiście, to jest zupełnie naturalne, jako że ciało jest z nami połączone, czy tego chcemy, czy nie. 😉 A na koniec…
Przytuliłam się.
Ponieważ hopomonono jest zabiegiem oczyszczającym i takim, który musi być długo w moim przypadku stosowany, nie mogę uznać tegoż procesu za medytację w kontekście wyzwania 33 dni.
Nie mniej jednak, znowu zaczęłam rozmawiać z Iwoną, o tym, że ja wcale dużo nad sobą nie pracowałam i tak dalej, a ona na to, żebym zaczęła siebie doceniać, bo zrobiłam tyle, ile się dało.
No, ale trzeba się wreszcie zająć wyzwaniem – w końcu to tylko medytacja, ne? Więc stwierdziłam, że warto sharmonizować czakry. Wybieram najkrótszą, bo 14-minutową od Sekwencji Zmian.
Polecam. W trakcie medytacji zrozumiałam, że Iwona ma rację! Może nie byłam doskonała w swoim wykonywaniu, w swojej przygodzie z rozwojem duchowym, ale patrząc na to, jak ostre miałam zaburzenia w trakcie swojego życia, i patrząc na to… aż przypomniały mi się słowa Joanny Parysz: – X ciągle czytał książkę, dlaczego? Żeby rozumieć, o co w tym chodzi.
I ja właśnie byłam takim typem! Czytałam, analizowałam, AŻ WRESZCIE W MÓZGU COŚ KLIKNĘŁO! I NIE PODDAŁAM SIĘ!
Dziękuję wszystkim, którzy mnie wspierali, wspierają i pewnie wspierać będą ^_^. Dziękuję też sobie za to, że się nie poddałam i pozwoliłam sobie, by ten jeden jedyny raz przeć do przodu dopóki coś w głowie nie kliknie! Ja potrafię! Wow, ale się ciekawie czuję teraz :D.
O i będę musiała przezwyciężyć swoje lenistwo, by ruszyć do lasu ;). Ten trochę daleko jak na mnie (pół godziny drogi), ale… to miłe miejsce, więc jeśli zepnę dupsko to wyruszę 😀
SPIĘŁAM DUPSKO I POFATYGOWAŁAM SIĘ DO LASU WIĘC TERAZ MAM W CIUL DUŻO ENDORFIN!!!!1111111
12:04 – następnym razem napiszę: „posprzątaj coś, ale Drogi Wszechświecie, nie mam na myśli sprzątania po Twoim pierdolnięciu”.
Stety albo niestety, szafka w kuchni nam spadła. Tak, dobrze myślicie – ta wisząca na ścianie i ta z kubkami. Jebło. Wszyscy przeżyli, ponieważ nikogo nie było na miejscu.
Dwie myśli mnie naszły po wczorajszym wieczorze. Pierwsza: wszyscy niepełnosprawni, którzy narzekają na swój los i obwieszczają, że „wszystko jest możliwe to bzdury” mają jakiś syndrom ofiary. Ja rozumiem, że Nickowi Vujcicowi na przykład nikt nie da rąk i nóg, nie mniej… on zamiast się zamartwiać, działa. Po prostu działa. Nie myśli o problemach w sposób użalający się. I choć nie stosuje Prawa Przyciągania w taki perfidny, jobczy sposób, to jednak go stosuje – w znacznej większości swojego czasu Nick Vujcic skupia się na dobrych, pozytywnych myślach. A choćby i na tej: „całe szczęście, że istnieje Niebo”. Jest mocno wierzącym chrześcijaninem, który przynajmniej woli być szczęśliwym człowiekiem, niż sfrustrowanym typkiem, że tego a tamtego nie może zrobić. Tak, zaczęłam czytać jego „Niezwyciężony!”, ale skala pro-religijnego paplania trochę mnie umęczyła w tym wszystkim. Nie mniej, to właśnie komentarz Sylwii Blach (sic!, bo wiem, że latała po Pyrkonie i tak dalej) skusił mnie na jego literaturę. I chyba będę ją brała za każdym razem, gdy natknę się na taką osobę, co narzeka na swoją niepełnosprawność.
Druga myśl – ale o tym szerzej nagram filmik – jest ta o medytacji w matrycy życia :).
I trzecia, gratis: zaczynam dostrzegać efekty swoich codziennych praktyk wewnętrznych. I to bardzo motywuje!
No dobrze, a co dziś mamy?
Moje wewnętrzne ja: znowu? Co za nudy… Bo co prawda polubiłam tę praktykę, ale ostatnio miałam ją bardzo często, więc czuję się znudzona. Dobra, losujemy jeszcze raz:
Jutro przyjeżdżają do nas goście, w związku z tym – trzeba było ogarnąć taras. To cudowne zadanie spadło na mnie i w sumie, wiecie: i tak zamierzałam go umyć, ale nie zdążyłam. Teraz są tego skutki w postaci zakwasów. Szorowałam go ze trzy godziny i nie dlatego, że był w kij brudny, a dlatego, że mój perfekcjonizm odezwał się ponad miarę i musiałam usłyszeć od kogoś, że wystarczy. Na szczęście usłyszałam, więc misja poprawnie wykonana.
Poszłam po kebaba, ale… kwestia taka, że się zadaniem zmęczyłam, a tymczasem potańczyć trzeba było. Postanowiłam, że będzie to nagrodą po tym, jak wyślę CV i list motywacyjny do pracy. Zobaczymy, co z tego wyjdzie.
Ale – jak się domyślacie – energia tak ruszyła, że w tej chwili zastanawiam się, czy nie zamanifestować tej pracy. Bo powiem szczerze, lądując na Akademii Lusto Ja jestem, dostałam powiedzmy zaproszenie do tego, by rzeczywiście zamanifestować pracę.
I to dobrą, przyjemną pracę.
Co ciekawe, pojawiła się też jakaś motywacja do ruszenia projektu FilmS. Ciekawe, bo wydawało mi się, że mam jakiś felerny zastój, a tu niespodzianka. Hm.
Tymczasem zadanie wykonania tańca zostało wykonane! Albowiem po wszystkich tych radościach wykonałam taniec – malutki, bo zakwasy, ale jednak taniec i prezentował on się tak:
Pamiętam jak to było. Pamiętam… więc w sumie sama sobie ją zrobię, taki eksperyment. Ale wpierw to ja muszę się wytrzeźwieć po wczorajszym. Eh xD.
22:53 – zadanie wykonane, chociaż znalezienie medytacji matrycy życia u Czarko wiązało się z włączeniem jego webinarów i przesłuchaniem kawałków. Miało to w kij mocną energetykę, więc zaprzestałam poszukiwań i sama se zrobiłam.
No więc włączyłam na 6 minut taką muzyczkę:
I powyobrażałam sobie, że jestem scalona z życiem, światłem, że jestem w świetle itd. I to było fajne przeżycie – takie właśnie kilkuminutowe doświadczenie mi wystarczyło, bo nie lubię długich medytacji. To ma być konkret i to skuteczny konkret.
No i jest.
Gdy wyszłam z medytacji poczułam, że MUSZĘ napisać CV i list motywacyjny do pracy w bibliotece. Tak, na tą ofertę trafiłam wcześniej, ale miałam wątpliwości, takie wiecie: no… jest okazja, zobaczę, co dalej. Ale teraz? Mam wrażenie, jakbym wykonywała ruch do przodu!
Mam czas do ósmego sierpnia, ale chciałabym mieć to najpóźniej jutro z głowy, także życzcie mi powodzenia :).
Ajajaj. Czy lecę sobie w kulki? No – niezupełnie. Poszłam na koncert pianisty, a wróciwszy zastanawiałam się nad medytacją w sprawie rodu. I wiecie, co? Czułam, że na tę chwilę JEST TO ZBĘDNE.
Natomiast – i tak postanowiłam pomedytować. A że akurat Joanna Parysz Lustro ja jestem robiła, to wzięłam w niej udział xD.
A co dziś mamy?
No, wreszcie coś miłego i prostego ;). Aż się ciepło zrobiło na serduszku i mam taki dobry humor, bo już się przytuliłam ^_^. Ach…
Bardzo dziękuję za wczoraj Iwonce, która cały dzień – jak przystało na przyjaciółkę – mnie wspierała. Bo najpierw żem pomarudziła na blogasku, że mam kryzys, a potem – no, działo się.
Wywaliło mi z rana emocjonalnie, to postanowiłam pomedytować na złość i gniew. Oczywiście, o oddechu ognia zupełnie zapomniałam, tym bardziej, że różne bodźce z Sekwencji Zmian do mnie docierały, w tym – propozycja medytacji. Spróbowałam, ale dość słabo wyszło.
A oprócz tego…
Otrzymałam wyraźny znak, żeby popracować nad finansami. Spokojnie, sierpień pojutrze i od tego momentu zaczynam zbierać paragony. Poważna rzecz, przydatna w budżetowaniu. A za dwa tygodnie mam w planach ustawienia Rodowe z Czarko.
No i właśnie.
I wiecie, co? Walczą ze mną teraz dwa wilki.
Jeden z nich jest biały i mówi: „zajrzyj do Wrzesińskiej i spisz sobie tę podstawową medytację”. Drugi mówi: „nie chce mi się, nic mi się nie chce, jestem zmęczona, mój portfel…”.
Tylko popatrzyłam teraz na ten wpis. Nawet nie na bloga. A, i piję kakao – może to ważne. To, że Iwonka mnie wspierała, to jedno. Ale… koniec końców udało mi się wczoraj pomedytować bez względu na moje „nie chce mi się”. To jest sukces – duży sukces.
Co prawda wpisy do Złotego Dziennika znowu się zrobiły nieregularne, ale sądzę, że przypomnę sobie o nich wtedy, gdy przyjdzie odpowiedni moment.
„Do niczego się nie chcę zmuszać”, ale… życie i tak będzie trwało. Czy nie lepiej zatem spędzić je na czymś produktywnym – a choćby i tylko na leżeniu, gdy przy filharmonii gra pewien pan na pianinie?
Oj, pojawił się kryzys. Dlatego, że jedyne, co chce mi się, to siedzieć/leżeć, a ogólnie czuję się bez sił. Marnie to wygląda, ale chyba trochę końcówkę miesiąca przejebałam.
I nie tylko to. Z rana miałam małego wkurwika (kto wie, ten wie), którego trochę się nie spodziewałam. W czystej teorii mogłabym to zrzucić na PSM, ale to nie takie łatwe. Szczególnie, gdy sytuacja jest… długa i kręta. I uzdrowiona, ale coś mi się wydaje, że sporo na sumieniu ma mój wewnętrzny perfekcjonista. I ten jebany strach.
Ten jebany strach zawsze pojawia się gdzieś z boku – i zawsze w tych samych warunkach. Mam już tego dość, choć niby wydawałoby się, że już jest po wszystkim.
A wiecie, co jest najśmieszniejsze?
Po ustawieniach sprzątanie wydaje się być czymś naturalnym. Ale perfekcjonista musi być doskonały. Szlag.
Ponieważ biorę udział w wyzwaniu Sekwencji Zmian, to zrobię chyba dziś notatki o tzw. Diecie Mentalnej. I to by było tyle, jeśli chodzi o wewnętrzny proces.
Bo widzicie – w portfelu pustka (poza paroma groszami), więc czuję się bez siły. I tak do pierwszego.