Dzień dobereł, co tak długo? No właśnie, był nawet moment, w którym żałowałam, że tak późno zabrałam się za Cruellę. Ostatecznie jednak ten film miał większy hype, niż na to zasługiwał, ale przyznać trza, że to w jakiś przyjemny sposób płynęło. Nie, serio – fabuła „Cruelli” nie jest wybitna, może nawet nie jest jakoś turbo inteligentna. Po prostu jest sobie dziewczę, które zabiło matkę i która chce zostać projektantką mody i jej przyjaciele to ogarniają i potem jest bitwa między Cruellą a Baronessą, w trakcie której widz obserwuje ładne, muzyczne spektakle.
Bo muzyka jest sercem tego filmu.
To nie jest film z kategorii „ładny”, ale jest to po prostu coś – troszku – lepszego, niż seans do kotleta. Chyba, anyway, wszystko zależy od gustu.
Oj, co mogę jeszcze powiedzieć o tym filmie… filmidle… to jest właśnie przypadek romantyzowania złoli. I ja rozumiem, że tu akurat złolka może mieć trałmę i tak dalej, ale jednak, o ile pamiętam, Cruella ze „101 dalmatyńczyków” była na wskroś zła i wszystkie filmy to prezentowały.
Natomiast jest jeden pozytyw seansu – aż mi się zachciało przeczytać pierwowzór, bo serio – nigdy go nie tknęłam. Hmmm…
Odnośnie burzy, jaka się zrobiła wokół „adaptacji” Disneya z 2023 roku mogę powiedzieć tylko jedno. To nie jest dyskusja, to jest wojna. To nie jest rozmowa o kulturze, to jest uhahanie ego, które chce pokazać, że jest lepsze od innych, bo wali na prawo i lewo tęczą lub polską flagą. A tak się składa, że zjawiska typu woke, afrocentryzm czy inne nie znikną z planety tylko dlatego, że tęcza obejmie wszystkie istoty na świecie. Tym bardziej, że ta tęcza nie zauważa tych zjawisk, ale ej – to miała być recenzja „Małej Syrenki” z 1975 roku, stworzonej przez Toei Animation.
I nieważne, z którą wersją mamy do czynienia – warto zapoznać się z pierwowzorem, to jest z baśnią Hansa Christiana Andersena „Mała syrena”. Autor stwierdził, że dzieci widzą opakowanie, zaś dorośli – wnętrze. I wiecie, co? To zupełnie inna historia, niż ta znana z wersji disneyowskiej. Japońska jest bliższa opowieści, ale i tak wprowadziła zmiany. Niewielkie, ale są. Jednak zachowała złote włosy syreny (!), oraz to, że Marina – bo tak się tu ona nazywa – na końcu zamienia się w coś innego. Hmmm, Japończycy nie byliby sobą, gdyby nie dodali trochę poważniejszego tonu, bo to wciąż nie jest to samo, co było w historii Andersena.
A co w niej było?
To była opowieść o duszy.
O pragnieniu jej posiadania.
I o tym, że tak – można ją otrzymać, jeśli się czyni dobro.
I wiecie, słuchając tej opowieści, autentycznie się popłakałam. Chwilę później, znalazłszy film „The Little Mermaid” z 1975 roku i dotrwawszy do końcówki, znowu poczułam te emocje, gdy się żegnałam z bohaterką. To pożegnanie wyglądało na lekko kiczowate, ale tylko lekko.
Ta animacja ma wysokie noty na IMDB, co mnie zdziwiło, ale weźmy pod uwagę, że to były lata 70′ XX wieku. I w dodatku widać, że Japończycy chcieli uszanować oryginał, ba! Początek i koniec to kilka ujęć na morze i miasto, i posąg – i mówię tu o ujęciach z taśmy filmowej, a nie rysowanych.
Oczywiście, że animacja ta nie dorasta do pięt wersji z 1989, bo trudno dorównywać czemuś, co naprawdę jest arcydziełem.
I teraz tak: zważywszy na treść baśni, Disney miał OGROMNE POLE DO POPISU w kwestii nowej interpretacji. Jesteśmy w okresie, kiedy animacje opowiadają nie tylko o prostych sprawach, ale także i o trudnych, typu „akceptacja śmierci” (Kot w butach 2022). Potrafimy w jednej historii dać uciechę zarówno dorosłym, jak i młodszym. A przecież aktorska wersja to doskonała okazja do stworzenia NOWEJ interpretacji, bo raz, że nie wywala starej wersji, a dwa, że opowiada COŚ NOWEGO. Mało tego – to była doskonała okazja, by wesprzeć LGBT. I o ile była awantura, że Urszula nie jest queer, o tyle mogli iść w tę stronę bardziej odważnie, bo od lat toczy się dyskusja, czy Hans był gejem lub biseksualistą.
21 lutego 1990 roku do kin wszedł obraz Luca Bessona – „La femme Nikita”. Thriller, noir, zwał jak zwał, ale to jest niezwykle ludzki obraz kobiety, która chciałaby mieć piękne życie. W zasadzie: wszystko jest realistyczne, bo kto się nie boi, jak przeprowadza bardzo poważne akcje w związku z bezpieczeństwem międzynarodowym, które wymagają często zabójstwa? Bo nasza kochana Nikita to kobieta, po prostu kobieta. Och – i Luc Besson chciał bardziej pokazać ten obraz, niż skupić się na wątku sensacyjnym. I bardzo dobrze!
Myślę, że do filmu wrócę jeszcze za jakiś czas, ale póki co mamy skandal, proszę Państwa.
Nikt nie wątpi, że Luc Besson dobrym reżyserem jest i potrafi stworzyć niesamowicie zapadające w pamięć historie. Ale to polskich VODów nie obchodzi. Człowiek musi wejść na jakieś półlegalne czy nielegalne nawet strony, oglądać rip z kasety VHS tylko dlatego, że docenia wspaniałe kino. Takiego kina już się nie kręci. Takiego na wskroś ludzkiego obrazu kobiety. Och. No – proszę mnie nie łajać za nieznajomość kina francuskiego, nie rozmnożę się przez pączkowanie.
Niestety, albo stety – „Point of No Return” (1993 r.) od Johna Badhama również nie istnieje w naszym streamingu. Ten tytuł to remake (!) Nikity, bo wtedy Hollyłód remakowało kino francuskie. Ponoć nie jest to jakieś wybitne dzieło, a nawet zahacza o paździerz. Kto widział, niech się wypowie. Za to w 1997 roku premierę miała kanadyjska seria la femme Nikita z Petą Witson i Royem Dupuisem. Oczywiście, czasy były takie, że jak coś leciało na Polsacie (lub innej stacji), to se leciało – ale pierwszego odcinka zwykle się nie widziało. I ja, PRZEZ DWADZIEŚCIA LAT ZASTANAWIAŁAM SIĘ JAK WYGLĄDAŁ FILM-POCZĄTEK, PONIEWAŻ NIKT GO KURWA NIGDZIE NIE POKAZYWAŁ.
Teraz już wiem.
Warto było czekać te 20 lat, zwłaszcza że wersja, którą obczaiłam była co prawda zripowana, ale za to z Tomaszem Knapikiem, który gadał bez cenzury.
Co się stało, że się otrząsnęliśmy? – zapytała Californijka, a jej partner odparł: – Pozbyliśmy się dwóch telewizorów (…). Do dzisiaj nie mamy, już trzy lata. – Nam się wiecie, mózg uwolnił. No i zrozumieliśmy, że (…) coś tam jest na rzeczy. – podsumowuje kobieta.
Jak myślicie, co zaobserwowali, gdy wywalili pudła do śmieci? Oczywiście – mowa o plandemii, więc obserwowali spanikowanych, wystraszonych do cna ludzi, którzy myśleli tylko, jak przetrwać w trakcie tego szaleństwa. Do szczegółów odsyłam do nich.
Ogólnie przypadek Californijki i jej partnera to przykład, w jaki sposób telewizja oddziałuje na umysł. A ja w tym tekście opowiem o przyczynach. Zapraszam.
Podświadomość nie odróżnia prawdy od fikcji. Weźmy prosty przykład: wyobrażasz coś sobie. Jak myślisz, dlaczego wyobrażanie szumiących fal czy drzew działa? Bo podświadomość stwierdza, że to prawda. Ona nie osądza; ona wchłania wszystko jak leci, jest jak gąbka, która radośnie pochłania wodę spod prysznica.
W tym momencie powinno się zadać pytanie: chwila, jeśli tak jest, to czy przypadkiem to, co widzimy na ekranie, to co słyszymy z radia nie jest również pochłaniane przez gąbkę?
JEST!
– Telewizja jest jednym z najbardziej skutecznych narzędzi hipnotycznych – uważa Hanan Parvez, psycholog.
-Twoja psychika ciągle kształtuje się pod wpływem różnych informacji, które otrzymujesz ze swojego otoczenia, w tym telewizji – pisze na swym blogu.
Możesz stwierdzić – no dobra, ale w takim razie wszystko nas programuje, począwszy od szkoły, przez wydarzenia na podwórku, a skończywszy na czytaniu książek. Telewizja nie musi być taka zła, jak ją malujesz. bo nie ma znaczenia forma.
Otóż – ma znaczenie.
Telewizja to ekran, ale pytanie: w jaki sposób jest on skonstruowany? Otóż, telewizor zawiera pewien mechanizm, w którym jest obręcz i która to obręcz powoduje migotanie obrazu. Więcej na ten temat w kolejnym tekście, a tymczasem sprawdźmy, jak to wszystko wpływa na umysł.
Otóż – wywołuje to po prostu stan hipnotycznego transu. Jak szybko? W przeciągu kilku sekund. To fale mózgowe wchodzą w stan alfa, czyli stan medytacyjny/głęboki relaks. Czy w trakcie oglądania czujesz senność? Jeśli tak, to brawo, właśnie znajdujesz się w stanie alfa, a treści wbijają Ci się w Twoją podświadomą część gąbki.
– W tym stanie transu twoja podświadomość staje się bardzo podatna na sugestie, a wszelkie informacje, które otrzymujesz z telewizji stają się częścią twojego rezerwuaru pamięciowego – twierdzi Parvez.
Ale na tym nie kończy: – Ponieważ przekonania są niczym innym jak wspomnieniami, te informacje mają tendencję do zmieniania twoich przekonań lub tworzenia nowych, kiedy przedostają się do twojej podświadomości.
Innymi słowy – w momencie oglądania czegokolwiek JESTEŚ PROGRAMOWANY/A.
Zresztą – zauważmy, że wszystkie treści w telewizorze są określane mianem programu. Czy jeśli nie wpływałyby na mózg, naszą podświadomość, tak byłyby nazywane?
Wszystkie powyższe definicje pochodzą ze Słownika PWN’u.
Nie jestem hipokrytką, która z jednej strony mówi, że telewizja wywiera potężny wpływ na umysł, i która sama ją ogląda. Otóż – nie oglądam informacji. Zresztą, pewien znany pan Carlson także ich nie ogląda. Wydaje się to niewiarygodne, nie mniej tak jest. A dlaczego? Bo doskonale zdaje sobie sprawę z tego, co ta papka robi z głową i mówi o tym w jednym z gościnnych programów. On nie śledzi seriali, ja tak. To nadal nie czyni ze mnie hipokrytki.
Cała sprawa rozbija się o świadomość. Jeśli uświadomisz sobie przyczynę choroby, to ta choroba znika, transformuje się. Tak samo jest z przetwarzaniem informacji, które bezustannie otrzymujemy. Jeśli wiemy, że coś jest ukrytym programem na przykład, to nie poddajemy się mu.
Obecnie coraz mniej ludzi ma w domach telewizory, ale to tworzy nowy problem dla propagatorów pewnych agend. Ludzie korzystając z internetu zamykają się w pięknej bańce informacyjnej, a co więcej – są w stanie samodzielnie dobierać informacje, które do nich dochodzą.
Jak zapobiec brakowi wpływów na mózg delikwenta?
Bardzo prosto – zróbmy epidemię. Niech wszystkie programy zawierają informacje typu: globalne ocieplenie to wynik CO2, w każdej rodzinie musi być homoseksualista, a wyzdrowieć możesz tylko przez oddanie swojego życia lekarzowi itd.
Wtedy – człowiek nie będzie miał wyjścia. Bo kto wybierze brak oglądania zajebistych historii?
-Naturalną konsekwencją stanu hipnotycznego jest wyłączenie świadomych filtrów i brak możliwości krytycznej analizy informacji, które otrzymujesz – mówi Parvez. – (…) podczas oglądania telewizji nie masz możliwości myślenia, ponieważ informacje bezustannie bombardują twój umysł. Nie masz czasu na przetwarzanie tego, co oglądasz.
A na komputerze masz. W każdej chwili możesz wcisnąć play lub stop.
-Twój świadomy umysł jest wyłączony, a informacje, które otrzymujesz stają się częścią twojego systemu przekonań – kontynuuje Parvez.
No więc Californijka i jej partner nie tylko widzieli chaos wokół plandemii, oni widzieli odurzonych ludzi. Czym? Cudzymi myślami. Ci ludzie byli tak bardzo upojeni, że nie mieli szans się zatrzymać i zastanowić.
Parvez stawia bardzo ważne pytanie: jak wiele razy zdarzyło Ci się zrobić coś tylko dlatego, że widziałeś/aś kogoś robiącego to w telewizji?
I nie chodzi tu tylko o gotowanie czy sprzątanie.
Parvez uważa, że całe nasze dzieciństwo to okres hipnozy. Nie, nie dlatego, że dziecko ogląda telewizję i nic poza tym. Głównie dlatego, że młody człowiek uczy się poprzez wzorce u dorosłych, innych ludzi. Oczywiście to kwestia świadomości, u niektórych osób we wczesnym dzieciństwie nie ma momentu czy chęci zakwestionowania tego, co robią dorośli, a u innych pojawiają się trudne pytania, na które dorosły nie potrafi odpowiedzieć.
I choć dużo było Parveza, to przytoczę go jeszcze raz.
-Codziennie miliony ludzi są programowane przez to, co oglądają w telewizji. Może nie próbują wystartować z balkonu, ale ich życie jest dobrym odzwierciedleniem tego, co widzą na ekranie. Dowiedz się, jakie programy telewizyjne ogląda dana osoba, a dowiesz się wiele o tym, jaka ona jest. Miliony ludzi próbują żyć fikcyjnymi życiami, które widzą w filmach, wielu utożsamia się ze swoimi ulubionymi celebrytami i ich naśladuje, a niezliczona ilość akceptuje wersje rzeczywistości, które prezentują im kanały informacyjne.
(Kliknij w obrazek). Zapraszam na swój fanpage, gdzie recenzuję filmy/seriale, a czasem wstawiam analizy i przemyślenia w sprawie.
Grafika litery „F” wykonana przez Katarzynę Annę Gurek.
Nie pisze się na nowo książek – choć można je brawurowo zniszczyć wprowadzając wokeizm, czy inne lewicowe propagandy. Tak stało się z Jamesem Bondem, co wszystkich doprowadziło do białej gorączki, a właściwie czarnej, skoro mówimy tu już o byciu politycznie poprawnym. Tylko lewica nie miała z tym najmniejszego problemu.
Ale czy jest sens tworzenia czegoś na nowo w kinematografii?
Dzieło już powstało i zostało często okrzyknięte legendą. Weźmy takiego „Znachora”, który miał swoją premierę w 1930 roku i wyszedł spod ręki Waszyńskiego. Scenarzysty nie trzeba przedstawiać – Tadeusz Dołęga-Mostowicz najpierw napisał scenariusz, a dopiero później stworzył powieść. Wersja z II RP urzeka romantyzmem i na swój sposób jest rewelacyjna, bo powiedzmy sobie szczerze: takiego klimatu to nie odtworzysz, ponieważ II RP nie istnieje i choćby skały srały, a ty na planie miałbyś wszystkie stamtąd rekwizyty, to nie będzie to.
Ale Hoffman wziął się ponownie za „Znachora” i stworzył arcydzieło.
Czy zatem ma sens odtwarzanie tej samej historii? Powiem tak: nie i tak. Jeśli mam być szczera, to trafnym jest argument, że niektóre opowieści filmowe warto, by były odświeżane. Bo na przykład relacje „ona z niższej klasy, ty z wyższej, nie możecie się pobrać” – kto to dziś zrozumie, zwłaszcza przez pryzmat legendy II RP? Za to wątek „leczył ludzi na wsi, bo nie pamiętał, kim jest” jest ponadczasowy.
Teraz bodajże Netflix robi nowe rozdanie „Znachora”. Ale czy warto? Nie, dlatego że po pierwsze, Waszyński stworzył coś dobrego i nadal można to oglądać tu i ówdzie. A po drugie, dlatego, że arcydzieło Hoffmana jest wciąż uwielbianym arcydziełem. Naprawdę, myślicie, że TVP by powtarzała ten film tyle razy, gdyby ludzie nie chcieli tego oglądać, nawet fragmentarycznie? Wątpię.
No więc, dlaczego Netflix robi na nowo „Znachora”? Bo chce dodać trochę współczesnych treści LGBT? Oczywiście – wstawianie do filmów ideologii spod tęczy jest niebezpieczne, jak najbardziej. Ale wydaje mi się, że to nie jest problem, który objawia się przez produkcję „nowych-starych” filmów, bo takich jest cała masa.
Powyższych aktorów nie kojarzę, bohaterów zresztą też nie, bo „Jak wytresować smoka” to nie jest film mojego pokolenia. Za to tak, film kojarzę i nie jest mi w smak, że kręcą 34432534 remake animacji. Animacji, która dobrze się sprzedała i zapisała się w pamięci rzeszy osób. To po co wersja live? Och, no tak. Bo trzeba się uczyć od Japończyków. Ci przecież na potęgę produkują live action swoich mang/anime i nikt, ale to ABSOLUTNIE NIKT nie ma z tym żadnych problemów.
Rzecz jednak w tym, że live action Sailor Moon – to jest pierwszy lepszy przykład i go widziałam, więc – różni się od pierwowzoru i to dość mocno. Ponadto wpisuje się w uwielbianą przez Japończyków cechę kinematografii – kicz. Im więcej kiczu na ekranie, tym lepiej. No chyba, że są to dramy.
Amerykańskie live action kreskówek mają jedną, bardzo poważną zmianę w podejściu do tematu – są niemal identyczne, jak oryginał. To po co to oglądać? Przykładu daleko nie trzeba szukać – Mała Syrenka.
Oczywiście, live action „Małej syrenki” jeszcze nie widziałam, ponieważ jest dopiero w kinach i czekam na streaming Disneya. Ale: nawet przez trailer można zauważyć, że poszczególne sceny są odtwarzane 1:1, nawet interpretacja krainy, w której żyją syreny. Czy to źle? Tak – bo po co mamy iść do kina, skoro niesamowicie piękny obraz z 1989 mamy na Disney+, w internetach? Toż to było arcydzieło.
I chociaż morze (ocean?) w animowanej „Małej Syrence” nie jest tak kolorowe, jak w „Gdzie jest Nemo”, ani jak w „Avatarze”, to dzieciom w 1989 roku najwyraźniej to nie przeszkadzało. Zapamiętały coś innego -piękno opowieści. Bo tu jest wszystko: kwestia głosu, kwestia relacji damsko-męskich, i przede wszystkim wyrąbista muzyka. Gdy oglądałam tę animację, to w momencie, gdy siostry Ariel zaczęły śpiewać poczułam TO. Poczułam, że historia, kreacja była z SERCA. Dlatego ludzie chcieli to oglądać, tego słuchać. Po prostu arcydzieło pod względem muzycznym i dlatego dostało za to aż dwa Oskary. Ale sama opowieść jest też bardzo ważna, bo ona pokazuje, jak męska siła potrafi ratować sytuację i pokazuje również, że nie trzeba być silną i niezależną feminą, by być naprawdę kobietą i by mężczyzna się w niej zakochał. O tym może opowiem kiedy indziej, ale.
Czy wersja aktorska „Małej Syrenki” jest stworzona z serca? Nie. Zbiera tak mieszane recenzje, ale przede wszystkim najlepsi recenzenci na Rotten Tomatoes słabo wyceniają film. Zresztą, arcydzieła nie muszą mieć mieszanych ocen, bo filmy, które nimi są same się bronią. Nawet przez to, że mają rzesze fanów. I owszem, jeśli aktorska „Mała Syrenka” się podoba, to dobrze – nie ma problemu. Tylko mam wrażenie, że bardziej lewicy i tęczy się ona podoba, niż wszystkim innym. A to już niedobrze.
Niedobrze, bo widzowie są już bardzo zmęczeni tym tematem. Tu nawet nie chodzi o LGBT, wokeizm czy inny afrocentryzm. Tu chodzi o to, że odbiorcy chcą po prostu dostać coś nowego. Dlatego że nie dostają, dlatego nie chodzą do kin.
I tak będzie, dopóki Hollywood nie przestanie użalać się nad sobą i wkręcać w ludzi lewicowość. Co ma piernik do wiatraka, zapytacie? Ano, niestety – ludzie są już zmęczeni propagandą. Nieważne, jakiej flagi użyjesz, oni po prostu nie będą się już dobrze bawić na filmie, który miał potencjał. Taki przykład: Apple+. Dlaczego jest mało popularny w Polsce? Wydawałoby się, że to kwestia pieniędzy, ale nie. To kwestia zamożności społeczeństwa? Może. Choć najbardziej mi się wydaje, że to kwestia reklamy, a jeszcze bardziej mi się wydaje, że to kwestia napisów. Polacy uwielbiają lektora i przez to nie oglądają Apple+, bo tam nie ma lektora. Szkoda, choć powiem Wam, że korciło mnie, by napisać tak: APPLE+ NIKT NIE MA, BO NIKT NIE CHCE OGLĄDAĆ LEWICOWEJ PROPAGANDY! BUHAHAHA!!!!!1111 Ale oszukałabym Was wtedy, jednakowoż – tak, w każdym serialu Apple+ musi wbić LGBT czy różnorodność. To w chuj męczy. Przed tym, jak poznałam Apple+ bardzo chciałam go mieć, obecnie – mam na to bardzo wyjebane. Bo te seriale mnie męczą. Czuję, że to nie jest normalne, co tam prezentują, że to jest nienaturalne i ja nie wiem, chciałabym być miła wobec murzyńskiej diaspory, ale dajcie spokój. To wszystko mnie w chuj męczy.
Może dlatego wracam coraz częściej do starych filmów, tych z lat 80′ i 90′?
Arcydzieł nie powinno się tykać, bo one są arcydziełami. Same się bronią i najczęściej są ponadczasowe. Ponadto: ja wczoraj słuchając muzyki z „Małej Syrenki” za cholerę nie wiedziałam, o którą piosenkę chodziło, a która to miała być niepoprawna. Przecież pop jest bardziej zboczony, niż cokolwiek w tej historii, taki przykład. Więc może chodziło o używanie konkretnych określeń? Ale jakich? Czy może ja nie dostrzegam czegoś, bo jestem za stara?
Właściwie – historie są tworzone w swoim czasie i są jego wynikiem. Wszelkie zmiany typu James Bond to śmiech na rozpaczy, bo przecież w ten sposób neguje się wartości, jakimi ludzie się wtedy posługiwali. Tworzy się na nowo historię, realizując dodatkowo jakieś zjebane, polit-poprawne treści. Oczywiście, państwo ma prawo wykorzystywać kinematografię do propagandy historycznej, która to państwo winna wspierać. Ale to inny temat. Wszelkie jednak agendy typu tęcza NIE WSPIERAJĄ. Ba, tęcza nawet rozbija najważniejszą instytucję społeczną – RODZINĘ. Dlatego nie ma co się dziwić, że Wielka Brytania powiedziała dość i postanowiła w jakiś sposób się oprzeć Netflixowi. Tak samo Węgry.
Ale, zboczyłam z tematu.
Kto dziś wie, że oprócz wersji z 1939 roku „Przeminęło z wiatrem” ma inne? No właśnie? To dowodzi tylko tego, że niepotrzebne jest tworzenie kolejnych wersji, które… dobra, mamy „Draculę”. O tym, że jest film krótkometrażowy z początku XX wieku i o tym, że jest film z 1992 roku wszyscy pamiętają i dają im stosowny hołd. Ale weźmy pod uwagę, że ci twórcy nie chcieli nikogo naśladować – chcieli tworzyć PO SWOJEMU. A „Mała Syrenka” live action? Czy ma w sobie coś nowego? Owszem – pozmieniane piosenki, które są niepoprawnie polityczne, choć za funta kłaków nie wiem, o co im chodzi.
Czy zatem Hollywood chce stworzyć ciasteczko, zjeść je i mieć dalej ciasteczko? Powiedziałabym, że tak – bo po prostu na nic innego nie ma pomysłu. A nie ma, bo scenarzyści są okropnie wymęczeni niedostatkiem. Nie tworzysz pięknych kreacji, kiedy jesteś na dnie i musisz skupiać się na innych rzeczach, żeby przetrwać. NAPRAWDĘ. Pieśń „tylko bieda czyni z ciebie prawdziwego artystę” to gównoprogramowanie, które nie ma ani za krzty prawdy. To znaczy – może i w depresji ludzie potworzyli arcydzieła, ale co, jeśli arcydzieła mogą być poważne, piękne, smutne i radosne bez potrzeby zamykania się na pieniądze? Co, jeśli zamknięcie się w ciasnej przestrzeni cierpienia, boś artysta jest niepotrzebne?
Od 26 maja z platformy Disney+ będą znikać produkcje. Oryginalne. Na zawsze. Zapewne co lepsze – a w zestawie 40 tytułów do kasacji są takie – znajdą nowe domy. Pozostałe zostaną odpisane jako straty, uniemożliwiając twórcom tychże dostawanie za nie tantiem. Bo niestety, Disney nie sprząta, żeby sprzątać, a żeby ukrócić wydatki.
Idąc za ciosem postanowiłam zrobić zestawienie tytułów, które są na polskim D+, a które mogą zniknąć. Z tego, co zobaczyłam wynika, że nie wszystkie kasowane są u nas, ale też czasem było trudno ogarnąć, o który tytuł chodzi. Dlatego w przypadku błędu – no cóż, zdarza się. Uwzględniłam również oceny z IMDB, żebyście się nie musieli męczyć z paździerzami.
Jeśli ktoś z Was wpadł na genialny pomysł, by włączyć jednak „Willowa”, to ostrzegam: jest to prawie nieoglądalny paździerz z wątkami LGBT.
Zaskoczyło mnie usuwanie dobrych tytułów, ale niektóre z nich są o zarazie, więc to z kolei zrobiło wrażenie, jakby ludzie mieli po prostu dość tematyki plandemicznej.
Zbliżenia na ofiary
Willow od początku był franczyzą Disneya – począwszy od filmu z lat 80′, a skończywszy na serialu. Serial chciał zaskarbić sobie rzeszę fanów, wciskając w fabułę znanych już im bohaterów. Oczywiście, Val Kilmer ze względu na chorobę nie mógł wystąpić, nie mniej wątek wspominankowy o nim był. I co z tego? Ano, nic z tego – serial padł, mimo że zakończył się tak, jakby miał powstać 2 sezon. Fani nie zdzierżyli wątków bezsensownych, dziwnie budowanej fabuły, a na dodatek LGBT nie pomagało. Ja straciłam cierpliwość do serialu po tym, jak główna bohaterka spotkała kowbojki w dżinsach. Serio, w świecie fantasy? W świecie, o którym nam się prawie nie opowiada, bo wolimy śledzić losy lesbijek, które zachowują się iście po dziecięcemu? Eeeh, nic dziwnego, że franczyza padła.
Chyba na dzielni się zrobiła awantura, bo przedstawiciel Disneya musiał wystosować oświadczenie: – Lista tytułów, które znikną nadal jest opracowywana. Awanturę o usuwanie Howarda zrobiło środowisko LGBT. I choć sam w sobie Howard był całkiem dobrym artystą, to jednak był też gejem, a dokument o nim zebrał całkiem niezłe oceny na IMDB. Jedna z przykładowych wypowiedzi (Dave Lee): – Disney+ usuwa Howarda, film dokumentalny o człowieku, który dosłownie uratował tę firmę, oraz ich jedyną prawdziwą wzmiankę o gejowskim przywódcy w studiu, tuż przed miesiącem Dumy. Czas na Gniew Gejowski. Ostatecznie więc Disney dał za wygraną i zostawi w spokoju ten dokument. No, także ten tego – możecie sprawdzić, czy jest tak dobry, jak mówią na IMDB.
Ale nie uwierzycie – osoby hetero nie mają problemu z tym, że usuwa się produkcje, które są hetero. Więcej nawet, nikomu nie żal „Willowa”. W przeciwieństwie do środowiska LGBT, które również raczyło skomentować fakt, że serial ten zostanie usunięty (Christopher Marc): – Kolejny niepokojący aspekt związany z usunięciem #Willow to to, że jest to jedno z niewielu projektów Disneya dotyczących LGBTQ+. Z pewnością wysyła niewłaściwy rodzaj przekazu w obliczu walki Disneya z DeSantisem i polityką przeciwną LGBTQ+. Usuwanie tego i uleganie tym bigotom sprawia, że to wygląda obrzydliwie.
Wygląda na to, że Disney wspierając LGBT zaczyna zjadać własny ogon, skoro nie może usuwać paździerzy z homo wątkami, bo… wspiera LGBT :).
Pełna lista tytułów:
Big Shot [Disney+]
Turner & Hooch [Disney+]
The Mysterious Benedict Society [Disney+]
The Mighty Ducks: Game Changers [Disney+]
Willow [Disney+]
The Making Of Willow [Disney+]
Diary of a Future President [Disney+]
Just Beyond [Disney+]
The World According to Jeff Goldblum [Disney+]
Marvel’s Project Hero [Disney]
Marvel’s MPower [Disney+]
Marvel’s Voices Rising: The Music of Wakanda Forever [Disney+]
Po analizie „Dylematu społecznego” poczułam się jak gówno. Szczerze mówiąc, rozumiem, dlaczego ludzie są tym dokumentem zachwyceni. Mamy tu wszystko, co zmanipuluje człowiekiem i mówię tu tylko i wyłącznie o sztuczkach filmowych. Więc po pierwsze: mamy historię, która jest fabularyzowana, a więc – ma wzbudzać emocje. Po drugie – w jej trakcie stosowane są triki a’la horror/thriller psychologiczny. I wreszcie po trzecie, design, obrazy, z jakimi mamy do czynienia znacząco wpływają na odbiór tego „dzieła”.
NA WIERZCHU
Mamy tu właściwie trzy wątki. Dlaczego trzy? Bo zaczynamy od mądrych głów, które wyjaśniają, czym są i jak działają social media. Dla osób pracujących w tej branży cokolwiek zostanie tu powiedziane, nie będzie żadnym zaskoczeniem. A jakby się tak zastanowić, to ludzie pracujący w marketingu także nie powinni być zaskoczeni, w końcu – to marketing zaczął od stwierdzenia, że liczą się emocje i ważne jest, by przekonać potencjalnego klienta do siebie.
Drugi wątek to wątek dziewczyny, nastolatki, która się porównuje z innymi i w sumie to czuje się nieszczęśliwa, bo czuje się brzydka. Wiecie, to całe porównywanie między sobą na SM. Tutaj narrator dokumentu mówi wprost, że problem samobójstw wynika właśnie z nadużywania SM i istnieje głęboka korelacja między tymi dwiema rzeczami. Cóż, w tym akurat przypadku kłócić się nie zamierzam, bo nie mam jakiś specjalnych danych w sprawie.
Za to trzeci wątek… Co tu się odwaliło, to ja nawet nie. Mamy trzech kolesi stojących w jakimś pokoju a’la SF, którzy kontrolują na specjalnych monitorach rodem z „her.” zachowania Bena, młodzieniaszka, który właśnie wchodzi w wiek dojrzewania i zaczyna się interesować polityką.
TRIKI MANIPULACYJNE
Pam Rutlege, doktorantka zajmująca się psychologią mediów stwierdziła, że w filmie zostało zawartych kilka manipulacyjnych sztuczek.
Na przykład kwestia rodziny – z nią wszyscy mogą się utożsamiać. Jak stwierdza: większość bohaterów została stworzona archetypowo. -Ich historia humanizuje problemy w sposób, w jaki wywiady nie mogą. Tworzy dla nas podróż i oferuje postacie, z którymi możemy się utożsamiać, przedstawiając niezbyt subtelne sygnały zbliżającej się katastrofy. Dzięki identyfikacji, obecności i projekcji dobra opowieść obniża opór poznawczy i czyni nas bardziej podatnymi na perswazję.
Mądre głowy – czyli autorytety i tzw. społeczny dowód słuszności. Zwraca ona uwagę na to, że każdy odcinek rodzinnego dramatu jest obramowany wywiadem z jednym lub dwoma autorytetami. Wyróżniają się oni inteligencją, talentem oraz sukcesami na koncie, które są skutkiem ich zaangażowania w tworzone projekty. Pam przypomina: – Używanie autorytetu do walidacji i przekonywania jest powszechną strategią w komunikacji marketingowej. Od szokujących eksperymentów Stanleya Milgrama po teraźniejszość, badania pokazują, że ludzie zmieniają swoje idee i działania, aby dostosować się do postrzeganego autorytetu lub kogoś, kogo cenią. Duża grupa ekspertów potęguje ten wpływ, bo nie dość, że są autorytetami, to jeszcze jest ich dużo. I dodaje: – Na wypadek naszej niewiary ciągłe potwierdzanie wiadomości przez tak wiele osobistości stanowi społeczny dowód słuszności informacji.
Efekt halo – czyli zarówno dramat, jak i narracja mądrych głów są ze sobą połączone. Pam tak to opisuje: – Wywiady mają również efekt aureoli: ich powaga dodaje dramatyzmowi wiarygodności. (…) Biedny Ben nie może wytrzymać kilku dni bez telefonu, a kiedy rezygnuje z wyzwania, szybko poddaje się jego złu, dystansowaniu się od przyjaciół, bezsenności i trollowaniu spiskowych filmów. W ten sposób beznadziejnie pogrąża się w bańce filtrującej i kończy protestem, który kipi gniewem i potencjalną przemocą – i w krótkim czasie on i jego siostra, która przybyła po niego, zostają zmuszeni do rzucenia na kolana przez nieubłaganą policję, która zdaje się nie zauważać, że siostra zaparkowała samochód na ulicy tuż za nimi. Oprócz nieuważnej policji to kompendium obaw każdego rodzica przed mediami społecznościowymi. Jeśli już się nie denerwowałeś, widok aresztowania Bena i Cassandry wystarczy, aby podnieść poziom adrenaliny.
Pam stwierdza, że doskonale wykorzystano manipulację emocjami czy też strachem. – Dylemat społeczny to dobrze skonstruowane i wyraźnie uargumentowane zagrożenie.
Wykorzystywanie stereotypów. Naukowczyni zwraca uwagę na to, że algorytmy zostały spersonifikowane jako trzech facetów – of course białych i of course milenialsów – którzy są typowym znakiem rozpoznawczym Doliny Krzemowej. Tak pracują, by Ben zatruwał się podsyłanymi przez nie informacjami. – Algorytmy antropomorficzne ułatwiają przypisywanie technologii intencjonalności i postrzeganie jej jako umyślnie kontrolującej i manipulacyjnej. W tym scenariuszu algorytmy to zadowoleni z siebie ludzie, ale Ben stracił życie. Zostaje zredukowany do skorupy samego siebie (dosłownie) zwisającej z haka na mięso i jest bezsilny, by zrobić cokolwiek, by kontrolować się przed tymi złoczyńcami w miejscu, które nawiązuje bezpośrednio do obrazów z Matrixa.
SPOJRZENIE SOCJOLOGA
Stephanie Wilson jest socjologiem i nie zamierzała oglądać „Dylematu społecznego”, ale… wokół tego produktu zrobiono tyle szumu, że się na to skusiła, choć perspektywa oglądania kolejnej przesadzonej i mrocznej wizji samozagłady ludzkości przez SM nie napawała ją radością. – Na podstawie tego, co widziałam z postów w mediach społecznościowych, wydawało mi się, że to kolejny przesadzony dokument o tym, jak media społecznościowe są winowajcą naszej społecznej depresji i samotności – ale było to znacznie więcej. Dodatkowo zwraca uwagę na to, że dokument zupełnie olewa opinie socjologów. -Pomimo tego, że temat dokumentu jest socjologiczny – w tym sensie, że jest komentarzem do wpływu mediów społecznościowych na społeczeństwo i naszej (nie)zdolności do utrzymania obecnego stanu demokracji – nie widziałam ani jednego socjologa na ekranie przez całe półtorej godziny.
Wow, według Wilson dokument zapachniał marksizmem. -W trakcie oglądania czułam się coraz bardziej jak marksistowski socjolog, który postrzega kapitalizm jako główną siłę napędową nierówności w naszych społeczeństwach. (…) moje ostateczne wrażenie z filmu dokumentalnego jest takie, że jest to krytyka kapitalizmu i nieuchronnego wyzysku ludzi w ramach tego systemu.
W dokumencie jest apel o regulowanie social mediów, jednak Stephanie stawia pytanie, czy to jest naprawdę konieczne? Pani socjolog postrzega kapitalizm jako toksyczny mechanizm, jednak „Dylemat społeczny” wydawał się nieco bardziej toksyczny, niż taki klasyczny punkt widzenia.
Wilson zwraca uwagę na to, że kapitalizm to jedyny system, który ludzie znają. No, pamiętajmy, że pani socjolog żyje w USA, więc u nich to stwierdzenie jest prawdziwe. U nas zresztą też powoli, bo pierwsze pokolenia dorastające w kapitalizmie mają już 30+ lat na karku. Ale, wracając. – Kapitalizm to wszystko, co większość z nas kiedykolwiek znała. Rewolucja przemysłowa, która zapoczątkowała przejście do kapitalizmu, miała miejsce ponad 200 lat temu. Nic więc dziwnego, że obwiniamy nieuregulowany przemysł technologiczny, który rozwija się i ewoluuje na naszych oczach, a nie ponad 200-letni system społeczny, który jest wszystkim, co kiedykolwiek znaliśmy.
Socjolog zwraca uwagę na to, że widz na końcu czuje się jak gówno. -Dylemat społeczny pozostawia widzów z niesamowitym poczuciem bezsilności wobec przyszłości naszej demokracji i planety.
I dodaje, że choć przepisy regulacyjne niekoniecznie są złe, to jednak trzeba zwrócić uwagę także na system społeczny, w którym rzecz się odbywa.
TEORIA SPISKOWA
Niektórzy ludzie oskarżyli „Dylemat społeczny” o to, że ujawnia wielką operację zwaną „uczyń z ludzi produkt”. Nie jest to dziwne, ponieważ… po pierwsze, tak to określa dokument. A po drugie głównym producentem jest Netflix. I wreszcie trzeci – jest to kopia innego dokumentu, obecnie już niedostępnego (przynajmniej w Polsce), a nazywającego się „Zasady mogą mieć zastosowanie„. To produkcja z 2013 roku i trwa niecałą godzinę. Użytkownik IMDB stwierdza, że „Dylemat społeczny” to jest kopiuj-wklej tegoż z paroma dodatkami.
No, a teraz wyłuszczę to, co zauważyłam sama.
MANIPULACJE PLAY ON
Ben ukazany jako ofiara kontrolowana przez algorytmy SM.O, i to się dzieje w osiemnastej minucie.
Algorytmy jako trzech kolesi praktycznie kontrolują zachowanie Bena. Doprowadzają do tego, że koleś wcina się w jakieś dziwne teorie spiskowe i przez to zaczyna zaniedbywać treningi i szkołę, a na końcu zostaje złapany na jakimś proteście przez policję.
BEN I MĄDRE GŁOWY
Mądre głowy – czyli naukowcy z Doliny Krzemowej – mówią oczywiście mądrymi frazesami. Przedstawiają się jako osoby, które najpierw pracowały dla wielkich korpo, a następnie zapytały się „o maj gad, co ja zrobiłem!”. Więc zaczęły tworzyć projekt „Social Dilemma”/”Center for Humane Technology”. Teoretycznie jest to pokazane w obrazowy sposób – facet zrobił prezentację, która poleciała do kolegów i tak się spiknęli ze sobą w sprawie. Praktycznie – no, nie jest to film w stylu „kurde, dotarło coś do mnie i walczę o przemianę”. Nie, bo zaraz potem zaczyna się opowieść o tym, jakie to SM są złe.
Przejdźmy sobie do 54 minuty, gdzie Jaron Lanier (pan z dredami) wypowiada się na temat informacji. Otóż, podaje on przykład Wikipedii jako czegoś, co jest dla każdego z nas takie same*.
* jest to pewnego rodzaju uproszczenie, bo informacje dla danego państwa mogą być nieco inne. Rozumiecie, być rozbudowane, albo wcale nie istnieć.
Jednak Lanier mówi tak: załóżmy, że informacja jest tworzona na podstawie dostępnych danych o osobniku X, Y i itd. W związku z tym, jeśli oni wejdą na informacje np. o Morzu Śródziemnym, to jeden zobaczy, że jest ono niesamowicie piękne, drugi, że zatrute, a trzeci, że jego stan jest w normie. Rozumiecie.
Z kolei Justin Rosenstein już nie wymyśla przykładów, on podaje fakty o Google. A te są takie, że wywalane strony różnią się w zależności od tego, gdzie mieszkasz.
Ale to nas nie powinno dziwić, prawda?
Niestety, na podstawie całości sądzę, że przykład ze zmianą klimatu nie jest przypadkowy, ponieważ w dalszej części filmu Ben wpada w duże tarapaty przez teorie spiskowe.
Zanim jednak przejdę do tego momentu muszę przytoczyć jeszcze jeden fragment. Fragment z „Trumana Show„.
Od 55:52 do 56:00 w dokumencie.
Czyli – nasz Truman posłużył do zobrazowania bańki informacyjnej. Informację o niej od manipulacyjnej wstawki dzieli zaledwie kilka minut. Dalej, dokument próbuje nas przekonać, że różne instytucje (np. służby) wywołują burdel na świecie.
I teraz tak – nie wiemy, w jakiej formie był pokazywany „Dylemat społeczny” na festiwalu Sundance 26 stycznia 2020, ale wiemy, że w takiej formie – jaką możemy oglądać – wleciał 9 września 2020 roku. I film tego nawet nie ukrywa, ponieważ mamy dużo momentów z plandemii.
Z mojego skromnego doświadczenia montażowego wynika, że stosunkowo prosto jest przemontować materiał, który już się posiada. W związku z tym nie dziwne, że to zrobiono.
To jednak nie jest tak oburzające, jak pokazanie fragmentów z protestów Hong Kongu, gdzie walczono o wolność tego miasta.
od 1:03 (godzina i trzy minuty)
Te przykłady trwają do 1:04 i zostają skonfrontowane zdjęciem z protestów z Hong Kongu, błędnie opisanego jako protest przeciwko 5G. Z tym argumentem bym się zgodziła, ponieważ w 2019 roku przez Hong Kong przeszła fala protestów, ale nie dlatego, że 5G, a dlatego, że Chińska Republika Ludowa – kolokwialnie mówiąc – wzięła hongkończyków za mordy. Natomiast jest to zestawione z wypowiedzią „Bombardują nas plotki”. Tak, jest to podsumowujące to wszystko, co widzieliśmy wcześniej, stwierdzenie.
W 1:05 pada takie ładne stwierdzenie:
Teraz film wraca do naszego młodziaka, którego siora pyta, czy nadal grają w tej samej drużynie. Ten zamknięty w sobie nie zwraca na to uwagi, więc dziewczę oświadcza, że idzie coś zjeść, a on sobie dalej buja w SM. Widać wyraźnie, że chłopina wsiąkł ostro w jakiś alternatywnych jutuberów od teorii spiskowych. Przy okazji twarz bohatera jest ukazana jako szara, smutna, wręcz depresyjna.
Widać jak na dłoni, że chcą go ukazać jako więźnia SM. I to jest całkiem spoko symboliczne ukazanie, ne? No – tyle że nie do końca tak jest, przynajmniej takie mam wrażenie, ponieważ w pierwszej połowie filmu mamy jeszcze jedną bohaterkę. To jest dziewczyna, około 14 lat, bardzo młoda. Również widać, że bardzo dużo siedzi przy SM i jest jej smutno – nawet wylewa łzy, bo nie czuje się za ładna. Ale jej twarz jest o wiele bardziej żywa:
I jasne, może ten przykład jest nieco na wyrost. Wszak film w tym momencie mówi o samobójstwach młodych z powodu SM (42:00). I ma prawo ukazywać każdego bohatera w sposób dla niego indywidualny. Nie mniej, to porównanie przed chwilą mnie uderzyło, więc się tym dzielę.
Wróćmy do Bena, który znalazł się w jakiejś armii spiskowców, a na ekran wracają mądre głowy i opowiadają o Mjanmie (Birmie), czy jak temu krajowi jest teraz. Wprost mówią, że FB jest świetny do kontrolowania społeczeństwa, a Rosja się wyspecjalizowała w tworzeniu chaosu w innych krajach. Izraelczycy także, ale o nich film milczy, a zresztą ci nie ruszają USA.
W 1:08 koleś przechodzi do rzeczy. Do omawiania wyborów.
Yyy, ok. A dlaczego akurat płaskoziemcy, a nie weganie?
OK – w momencie, gdy facet wszedł na grupę powiedział FB „daj mi więcej takich użytkowników”. I faktycznie – dostaje propozycje osób czy zaproszenia osób o „podobnych poglądach”. Brzmi znajomo? Przypominam, to jest teoretycznie dokument o algorytmach w SM.
To wszystko działo się w 1:08. W następnej chwili widzimy Bena, który nieśmiało wychodzi na zewnątrz, na protest. Oczywiście, w świetle powyższych wypowiedzi – że łatwo kontrolować i tak dalej, protest teoretyków spiskowych wygląda na negatywnie pokazany.
W sumie – wniosek z tego taki, że teoretycy spiskowi są zmanipulowani i łatwo dają się wciągnąć w jakąś „armię X”. Cóż..
1:09, Ben w drodze na protest:
On słucha tego, co w napisach, widać już teren teoretyków spiskowych. Piękne, ne? 🙂Wraca nasz koffany narrator. Problem w tym, że nie wyjaśnia w żaden sposób, co ma na myśli mówiąc „prawda”.I akurat to zdanie musieliście zestawić z jakimśtam stwierdzeniem o koronce?W tym momencie mój mózg wcisnął czerwony guzik. Czekaj, co?
Dobra, powiem Wam, jak działa zaufanie u teoretyka spiskowego. Otóż, działa tak, że nikomu nie ufasz – wiecie, w polityce. W życiu prywatnym nie ma z tym problemu. No, ale polityka. Tutaj starasz się wszystko sprawdzać i latać po różnych źródłach. Masz otwarty umysł, bo jeśli nikomu nie możesz ufać, to nie ma powodu do tego, by kogokolwiek ustanawiać „guru”. I jasne, upraszczam. Ale ja tu tylko mówię, że brak zaufania do osób wykonujących zawody publiczne nie oznacza, że masz w sobie nienawiść. To tak nie działa. Masz w sobie jedynie ostrożność i umysł, który chce łączyć wszystkie fakty w spójną całość.
Oczywiście mówię tu o sobie, ale tak to widzę.
Co? Czekaj, mamy tu wspaniały fragment w 1:10. Pokazują protesty w Europie, prawdopodobnie wspierane przez agentów rosyjskich. OK, no agenci działają, to fakty. Ale pamiętacie, jak wspomniałam o Hong Kongu?
Hongkończycy walczyli przeciw zamordyzmowi. W tej chwili jest fatalnie – bo np. jest wprowadzona jawna cenzura w filmach i filmy z Hong Kongu jakie znamy już nigdy nie będą takie same.
A oni wstawiają to:
Pani narratorka…
Możecie mi nie wierzyć, ale mnie się cisną takie słowa: „ja pierdolę”. A tak w ogóle, informacje o tych protestach możecie sobie prześledzić w sieci, powinno być ich trochę, głównie na angielskich stronach.
Następnie wracamy do naszego Bena, który jest już na proteście, jego siora siedzi niespokojnie w aucie i nie wie do końca, co zrobić. Dalej znowu wracają mądre głowy mówią, że łatwo jest zdestabilizować demokratyczne państwa. Bo dzięki SM można w szybki sposób doprowadzić do chaosu i rozruchów.
Dalej krótko mówią o wpływie FB na wybory, ładna pani pyta o to Zuckerberga, ten odpowiada równie ładnie:
Po prostu pomyślałam, że chcecie wiedzieć, czy go cytują.
Jest tu oczywiście poruszona kwestia Rosji – i spoko. Trudno się kłócić z tym argumentem nawet, jeśli by się chciało.
Tymczasem Ben wraz z siorą zostają aresztowani. W sumie pokazali to w taki sposób, jakby skuto ich za nic xD.
Za to Cathy O’Neil dość rozsądnie komentuje, że AI nie rozwiąże problemów z fake newsami (których w dokumencie nie definiują jakoś ściśle).
Przyznacie, że to nie są złe stwierdzenia? Tylko w świetle tego, co się dzieje z Twitterem i FB mam wrażenie, że jest ono doskonałe, by wprowadzić do SM „niezależnych weryfikatorów informacji” czy „opłatę abonamentową”. Przypominam, Tristan sprawia wrażenie, jakby chciał wprowadzić komunizm, bo mówi o ustaleniu jedynej słusznej prawdy.
W filmie od 1:15mamy przerąbane”. Dokańczam jego cytat, żeby nie musieć robić kolejnego screena – strona i tak ledwo zipie, a mam jeszcze parę rzeczy zescreenować.
Dalej wracamy do naszego Bena i osób, które go przez SM kontrolują. I tam się pokazuje futurystyczny widok na pomieszczenia, w których spece od SM kontrolują użytkowników i jest nam podawana teoria, że w ten sposób buduje się jakiś super- i cyber-mózg.
I teraz uwaga – zacytuję Wam pewną sekwencję zdań wypowiadanego przez tego pana powyżej. Jest to ważne dla zrozumienia rozumowania faceta. Bo z pozoru wygląda to bardzo ładnie, ale… Akcja zaczyna się w 1:16.
Gdy myślimy o technologii jak o egzystencjalnym zagrożeniu, to poważny zarzut… Łatwo jest pomyśleć: „mam telefon. Scrolluję, klikam, używam go. Gdzie to zagrożenie? Po drugiej stronie ekranu jest superkomputer wymierzony w mój mózg. Każe mi oglądać filmiki. Gdzie to egzystencjalne zagrożenie?”.
Dalej gościu idzie z kimś, w tle głos: Technologia nie jest egzystencjalnym zagrożeniem. Jest nim to, że wyzwala w ludziach ich najgorsze cechy. A to zło w społeczeństwie jest egzystencjalnym zagrożeniem. Jeśli technologia wywołuje masowy chaos, oburzenie, nieuprzejmość, brak zaufania do drugiej osoby, samotność, większą polaryzację, więcej hakowania wyborów, więcej populizmu, więcej rozproszeń i niemożliwości skupienia się na problemach… To przecież społeczeństwo. A to społeczeństwo nie może się wyleczyć i pogrąża się w chaosie. Wpływa to na wszystkich, nawet jeśli tego nie używają. Te produkty to elektroniczne frankesteiny, które terraformują świat na swój obraz, zdrowie psychiczne dzieci, politykę, dyskurs polityczny, ale nie biorą za to odpowiedzialności. Ktoś się wcina: – Kto jest odpowiedzialny? – Te platformy muszą być odpowiedzialne, bo gdy reklamują wybory, biorą odpowiedzialność za ich chronienie. Gdy pokazują bajki w niedzielny poranek, muszą chronić psychikę dzieci.
Czytam to i chcę zrozumieć, co tu zostało powiedziane. Mam wrażenie, jakby facet powiedział, że odpowiedzialność leży w rękach korpo komputerowych, nie ludzi, bo ci są źli i nie umieją w nią. Ale, ponieważ już trochę nad tym tekstem siedzę, postanowiłam zapytać przyjaciela, jak rozumie powyższy wpis. Odpowiedź jest taka: „No rozumiem z grubsza tak jak napisane – chociaż to pogmatwanie ktoś opisał”. Czyli – tekst stylistycznie jest skomplikowany i niekoniecznie zrozumiały dla przeciętnego Kowalskiego. Udajemy mądrych przez tworzenie jakiś dziwnych frazesów. Pojechaliśmy więc dalej, bo wciąż nie byliśmy pewni, o co lata. Przyjaciel: No ja zrozumiałem, że społeczeństwo winne. Ta wypowiedź brzmi jak bełkot, chociaż widywałem mniej sensowne teksty. Ale chociaż można coś wyłuskać ;), a i tak nie ma pewności, o co autorowi chodziło.
Ach, jeszcze jedno – nawet jeśli zacytujemy wypowiedź mówioną, to może ona być nieliteracka, nie mniej i tak musi być zrozumiała. A w przypadku udawania mądrej wypowiedzi to trochę słabo wychodzi.
OK, przechodzimy do pana z dredami, który twierdzi, że jeśli w ciągu 20 lat nic się nie zmieni w społeczeństwie, to nastąpi samozagłada z powodu zła w ludziach. Ściślej tak powiedział: jeśli nic się nie zmieni przez kolejne 20 lat… pewnie zniszczymy naszą cywilizację umyślną ignorancją. Nie poradzimy sobie ze zmianą klimatu. Pewnie zdegradujemy demokrację na świecie. W krajach zapanuje dziwaczna autokratyczna dysfunkcja. Pewnie zrujnujemy światową gospodarkę. Pewnie nie przeżyjemy.
Czekaj, co? Aha – czyli ludzkość to idioci, bo dzięki SM wybiją się w ciągu 20 lat?
KIM JEST GŁÓWNY TWÓRCA DYLEMATU SPOŁECZNEGO?
Bo o Netflixie to nawet nie ma co mówić, a o pani Rhodes niewiele można powiedzieć, jako że chyba wycofała się z SM po nakręceniu tych dokumentów. Tak czy inaczej interesuje nas główny sponsor tego filmu – Tristan Harris. Założył on organizację non-profit Center for Humane Technology, która ujawnia wiele sztuczek social media i lobbuje za wprowadzaniem jakiś przepisów dla SM. Z tego, co ogarnęłam, to ma on takie poglądy, że social media należy kontrolować, ludzie są ich ofiarami i dlatego wielkie korpo muszą…
…dobra, podstawowe pytanie: CZY NADAL CHCESZ OGLĄDAĆ DYLEMAT SPOŁECZNY?
22 filmy, 6 seriali i kilkanaście niedokończonych seansów. Tych ostatnich nawet nie ma co wspominać, dlatego zapraszam serdecznie na zestawienie najlepszych i najgorszych filmów, jakie obejrzałam. Ach, jeszcze jedno: zestaw całkowicie indywidualny, bo nie chodzę do kina, a mam tylko dostęp do streamingu. Także!
Najlepszy film – tu klasyfikują się takie skarby, jak „Her”, bo są mocno artystycznymi wizjami, jak i obrazy, które po prostu zapadły mi w pamięć, albo są zajebistymi filmami – jak „Milczenie owiec” na przykład.
Oglądalny paździerz – czyli film tak zły, że aż się dobrze go ogląda. Ewentualnie jest kultowy, bo „The Room” ni cholery się nie oglądało dobrze…
Zmarnowany potencjał – filmy, które mogły być perełką, czekoladą w torcie, ale coś zdecydowanie nie wyszło i w rezultacie – niestety – powstał taki paździerzowy obraz.
5. HER (2013)
Ten film jest piękny. Wciąż pamiętam ten seans i mam wrażenie, że zasługuje na uwagę. „Her” dostał Oskara za najlepszy scenariusz, chociaż to nie był obraz wysokobudżetowy. To po prostu film, w którym opowiada się o emocjach i widz – chcąc nie chcąc – jest zmuszony do udziału w historii, jaką nam się prezentuje. Zresztą… to, że po miesiącu od seansu wciąż o nim pamiętam świadczy o tym, że jest to niezwykły obraz. I chyba najbardziej artystyczna wizja ze stycznia. Pełna recenzja tu.
4. Trzy bilboardy za Ebbing, Missouri (2013)
Film, do którego podchodziłam jak pies do jeża, a okazał się bardzo przyjemnym i odświeżającym seansem. I głównie z tego powodu znalazł się w tym miejscu – bo wszystkie inne rzeczy, jak zabawa ze schematami są okej, ale… takie rzeczy trzeba umieć robić. Ten film umie, a pełna recenzja tu.
3. Oblivion (2013)
Ja się pod koniec seansu popłakałam. To jest film, który nie jest łatwy do zrozumienia, choć z pozoru wydaje się, że jest łatwy. Bo oto mamy człowieka, który naprawia drony i pilnuje, by technologia dzielnie pracowała. Nie zadawać pytań, to najważniejsze. Ale dlaczego co 5 lat musi wykasowywać pamięć? Dlaczego ma wrażenie, że jest coś nie tak i dlaczego ciągle męczą go sny o nieznajomej? Z tym wszystkim nasz główny bohater chce się w końcu zmierzyć, w rezultacie czego całe jego życie wywraca się do góry nogami. „Oblivion” to SF, które ma w sobie nie tylko SF – a więc przyszłość i technologię – ale ma również przesłanie. Ma w sobie głębię, ale nie każdy widz ją dostrzeże. Głównie dlatego, że musi pomyśleć i musi zatrzymać się na chwilę, a nie tylko pochłaniać jak głupek. Być może ilość informacji podanej w jednej scenie jest na tyle duża, że widz może się w nich zgubić, ale z drugiej strony – film zachwyca wartką pracą kamery, więc i tak jest z tego przyjemność. Pierwsza recenzja tu.
2. Argentyna. 1985 (2022)
Brazylij… kurwa, pomyliłam kraje przez to, że w obydwu państwach były jakieś porąbane reżimy. I kwestia jednego z bohaterów z serialu „Noc bez końca”: „łapano, torturowano osoby” brzmi… bardzo podobnie do tego, co mamy w Argentyna.1985. Dlaczego? Bo to film o postawieniu przed sądem chujów – ludzi z wojska, którzy porywali, torturowali, gwałcili, mordowali osoby z opozycji. Wprawdzie ta opozycja święta nie była, ale przynajmniej nie mordowała w ten sposób. Film trzymał w napięciu i do końca nie było wiadomo, jak to się ułoży, ale – stało się. Winni zostali skazani, przynajmniej częściowo, a walka z byłym reżimem i skutkami tego czegoś trwa do dziś. Wzruszyłam się, i szczerze mówiąc, jest to chyba jeden z najlepszych filmów tego miesiąca przynajmniej. Pełna recenzja tu.
Milczenie owiec (1991)
Mimo upływu lat, ten film nadal jest czymś niesamowitym, zwłaszcza jak się go ogląda pierwszy raz. A ja miałam taki seans właśnie w tym roku i mówię szczerze – to była emocjonująca, hardkorowa jazda bez trzymanki.
Wiecie, to miejsce mogłoby być inne, ale uznałam, że „Milczenie owiec” jest nie tylko klasyką, jest po prostu obrazem, który zasługuje być na podium. To jest arcydzieło kryminału, czy jak to się zwie. Bo mamy tu wszystko – od powolnego zbadania sprawy, przez pełne napięcia sceny, aż po końcowy finał, który mega, naprawdę niesamowicie trzyma w napięciu. I wyczyn tego, co zrobiono w finale nie jest wbrew pozorom łatwy do zrealizowania, bo to wymaga i zżycia się z bohaterką, i zabawy montażowej.
I jest to jeden z tym filmów, po których ma się „cholera, zazdroszczę osobie, która go jeszcze nie widziała”.
Absolutne arcydzieło, a ja przypomnę tylko, że zanalizowałam „Red dragon” – też z tego uniwersum, ale w tekście zawarłam spojler do „Milczenia owiec”. Zapraszam serdecznie!
Musicie sami zobaczyć ten film, żeby zrozumieć, co tu się zadziało. Bo z pozoru wygląda to na dzieło czysto paździerzowe, ale ogląda się go tak przyjemnie, że zapragnęłam zajrzeć do pozostałych części. Niestety, w Polsce dostępna jest jeszcze trójka, a o reszcie nawet nie ma co mówić. Ewentualnie Puls TV może wyświetlić. Pełna recenzja tu.
Ten film jest kultowy, ale chyba głównie przez tematykę. Otóż – pewien facet ląduje w przyszłości, gdzie ludzie są po prostu głupi. I… realizacja tego obrazu nie wyszła. Prawdopodobnie wytwórnia o tym wiedziała, bo postawiła na „marketing szeptany” – najpierw wstawili narrację, że „ojej, film niepoprawny politycznie”, a potem… cóż, a potem faktycznie film zaczął zarabiać na siebie z tego tytułu. Jakiś czas temu jednak jeden z twórców przyznał, że to była po prostu strategia, a nie żadne niechęci wytwórni do dystrybuowania tego „hitu”. No i – wytwórnia miała rację o tyle, że TO NIE JEST DOBRY FILM. Absolutnie nie i po seansie trochę smutno mi było, że tyle mądrych treści zostało sknoconych, bo oni chcieli zrealizować „amerykańską, głupią komedię”. Naprawdę? A jeszcze smutniej się zrobiło w momencie, kiedy chciano wykorzystać projekt do nastawienia przeciwko Trumpowi w jakiś tam wyborach z bodajże 2015 roku. Coś w ten deseń. Eeeh… Recenzja tu.
Oglądałam tylko 6 seriali, ale mimo wszystko postarałam się wybrać tytuły, które wbiły mi się w pamięć i najlepiej się na nich bawiłam.
Serial w tle – to takie coś, czego nawet się nie chce w pełni oglądać, więc puszczasz sobie w tle, bo szkoda nawet kliknąć myszką na „wyłącz”.
Serial na przyszłość – serial, który w tym miesiącu nie miał zakończenia, ale bardzo dobrze się oglądało, więc… kto wie, może będzie serialem lutego?
3. Man vs Bee
To serial, w którym Jaś Fasola – teraz z innym nazwiskiem – knoci wszystko, co tylko może i na dodatek w cudzym mieszkaniu. Przyznam, że choć przyjemnie i szybko się oglądało, to jednak nie był to seans zwalający z nóg, więc jest trochę na siłę… nie mniej, to skończona seria, którą na odprężenie serdecznie polecam.
2. The Bastard Son & The Devil Himself
Z pozoru w tym serialu jest wszystko to, co powinno odstraszać: od wątku LGBT, po wątek nastolatków. Jednakże… coś się stało, że te elementy bardzo pasują do historii i nie przeszkadzają. Więcej nawet, chyba pomagają lepiej się wczuć w sytuację. Szczerze mówiąc, włączyłam sobie ten serial, bo Asia mi poleciła. Nie spodziewałam się niczego nadzwyczajnego, a tu bum – praktycznie nocka zarwana. Recenzja tutaj.
1. Noc bez końca
Dobra, przyznałam się już, że pojebałam Argentynę z Brazylią, ale… nieważne. Po prostu skupmy się na serialu, który jest próbą zmierzenia się z traumą narodu brazylijskiego. Bo serio – 242 ofiar śmiertelnych i kilkadziesiąt poszkodowanych to nie przelewki. Pożar w klubie nocnym miał miejsce w 2013. Zgadnijcie, ile osób zostało skazanych za tę tragedię?
ZERO.
I jakoś nie mieści mi się to w głowie. Jeszcze gorzej, że Netflix to idiota. Wykupił prawa do ekranizacji znakomitej książki, w której są świadectwa rodzin i nie dał znać rodzicom, że kręci film. Zero konsultacji, zero niczego. I wiecie – może bym zrozumiała postawę giganta, wszak on zlewa sobie konsultacje i robi absolutnie po swojemu, ale tu chodzi o coś więcej. O pamięć. I naprawdę, twórcy serialu, naprawdę wydaje mi się, że zrobili wszystko, by godnie sprawę zaprezentować, starali się. Ale mało tego, że kilka scen z serialu było dziwnych (sprzedaż kubków z martwymi osobami? Serio?), to jeszcze wypuścili triggerujący trailer. I nie, nie obchodzi mnie to, że trailer ma budzić ciekawość i zachęcać. Zresztą ten serial ma takie sceny, że nie musieli wstawiać aż tak dramatycznej sceny do trailera. I w tym kontekście nie dziwię się, że biznesmen – którego dziecko zginęło w tragedii – się wkurwił i chce zrobić pozew przeciwko Netflixowi. Oni zresztą nie chcą dla siebie pieniędzy, oni chcą pieniędzy dla poszkodowanych, a że system w Brazylii jest systemem Kafki, to ja im życzę, żeby wygrali.
To jest bardzo, bardzo słaby serial kryminalny z Hiszpanii, choć podobno niektórym się podoba. Obejrzałam go chyba tylko dlatego, że jestem wdzięczna, bo postanowiłam wreszcie przerobić pewną kwestię, która od dawna trawiła moje wnętrze. O tym, dlaczego nie pyknęło tutaj.
Dlaczego nie ma „The last of Us”? Bo nie ma – a tak serio, po prostu postanowiłam sobie obejrzeć te DZIEWIĘĆ ODCINKÓW wtedy, kiedy one już wejdą. Nie mniej, ze względu na tematykę zombie zastanawiam się, czy w ogóle podejść do tego serialu. Jestem już bowiem zmęczona taką narracją chorób i w ogóle, więc… może kiedyś…
2. Chwała
Szczerze żałuję, że od razu wzięłam się za obejrzenie, bo to dobry serial, trzyma w napięciu i… tak przykro, że Netflix postanowił na dwie części rozdzielić sezon. Mam nadzieję, że finalnie to będzie czysty sztos, niedługo część druga, na co czekam z utęsknieniem.
1. Legendy Vox Machiny
Czekałam rok na ten serial i szczerze? Jak na razie jest to bardzo dobry serial fantasy, choć rysunkowy. Jest tu wszystko: od epickości, po przesłanie, po humor. Twórcy wiedzą, co robią.
Istotnym jest, do którego filmu najpierw sięgniecie, gdyż pierwsze wrażenie jest najważniejsze. Mowa tu zarówno o kwestii fabularnej, jak i wyborach artystycznych reżyserów. „Red Dragon” to powieść Thomasa Harrisa, zaczynająca trylogię o Hannibalu Lecterze. Ponieważ odniosła sukces, to postanowiono ją zekranizować, a ponieważ jej nie czytałam, mogę się tylko odnosić do filmów i tak zrobię.
Pierwszym filmem, z którym się zapoznałam jest „Manhunter” z 1986 roku, reżyserowany przez Micheala Manna. Interesujące jest to, że w polskiej sieci istnieje opinia, jakoby ten film był totalną klapą finansową. Nie, nie był! Co prawda miejsce 76. na liście stu najbardziej dochodowych filmów roku nie jest jakieś wybitne, ale jednak zarobił – przy budżecie 15 milionów – $8,620,929 dolarów w samym USA. Więcej nawet, otrzymał nagrodę od francuskich krytyków w ramach festiwalu Cognac Festival du Film Policier w 1987 roku. I ja nie znam się na europejskim kinie, ale przypuszczam, że tak, ten film może bardziej podchodzić klimatem Europie, niż USA.
Dlaczego? Ano, film wizualnie jest chyba jedyny w swoim rodzaju. Reżyser Micheal Mann podobno uwielbia widoczki morza, oceanu, ale tutaj postanowił skorzystać z symboliki kolorów i to ewidentnie. Co ciekawe, krytycy z początku podeszli do „Manhuntera” w sposób negatywny, dopiero po latach zaczęli twierdzić, że to jest spoko wybór artystyczny. Otóż, Mann wykorzystuje trzy kolory: biały, zielony i niebieski oraz wszystkie jego odcienie. Zwłaszcza w tym ostatnim przypadku. Biały ewidentnie kojarzy się z grozą, z piekłem – ponieważ widzimy Hannibala Lectera w białej scenerii, tak samo jak gabinet naczelnika tego więzienia, a jest to więzienie pełne szaleńców, a sam szefuńcio również do takich należy. Zieleń i jej pochodne zostały użyte do scen z zabójcą Dollarhydem, co widzimy np. w poniższym kadrze:
Jest to scena, w której Dollarhyde spotyka się ze znajomym niewidomej – po czym go zabija. Wyraźnie twórcy zaznaczyli zieleń, tę przestrzeń, w której można się skryć, w której dzieje się coś niepokojącego.
Bo w „Czerwonym smoku” mamy scenę prostą jak budowa cepa – koleś stoi z kobietą przy drzwiach, ta wchodzi do mieszkania i wtedy Dollarhyde strzela mu w łeb:
Mann więc pobawił się nieco bardziej sugestywnością, co zresztą ma przełożenie na cały film. Zresztą, jak zauważyliście po obu kadrach, kolorystyka jest już zupełnie inna. W „Red Dragon” kolory są raczej z kategorii „mrok”, czyli ponura szarość, ciemność, natomiast w „Manhunterze” są to cieplejsze barwy. Ach, wracając do niego, to zostaje nam dopowiedzieć kilka kwestii. Steven Rybin* uważa, że zieleń to „poszukiwanie i odkrywanie”, zaś John Muir* (* – nie znam, ale i tak przytoczę) stwierdził, że Graham – nasz detektyw – jest przez ten odcień utożsamiany z dobrocią przyrody, np. w scenie, gdzie pomieszczenie komisariatu jest zielone, a sam bohater ma na sobie taką koszulkę:
No i pozostaje nam jeszcze kwestia błękitów użytych w filmie, które są obecne we wspólnych scenach z Grahamem i jego żoną Molly. Ale nie we wszystkich, o czym za chwilę. Błękit więc kojarzy się z czymś relatywnie przyjemnym – seksem i domem. Na przykład w takiej scenie:
Ale błękit został użyty w scenie, w której Molly mocno się zaniepokoiła, gdy syn zauważył, że ktoś się kręci wokół domu:
Tu jednak błękit jest nieco bardziej chłodny, przechodząc niemal w biel. Oglądając tę scenę czułam jakiś niepokój i teraz zastanawiam się, czy to przez nieoczywistość „kto tam jest”, czy kolory miały na to jakiś wpływ.
Ale a propos tej sceny – Mann każe nam czekać, buduje małe, bo jednak małe, napięcie, ale jednak odkrywanie, co się naprawdę dzieje trwa kilka minut. Myślę, że to dobry wybór, bo na przykład w „Red Dragon” nie było budowania napięcia. To znaczy, niby chciano to zrobić, ale to trwało ledwie kilka ujęć:
Scena, w której Graham informuje Molly, że pojedzie zbadać sprawę. Trwa to dosłownie chwilę – on nie może odmówić, bo ludzie giną, no i wróci za tydzień. I okej, dobry pomysł na początek relacji z widzem – w „Manhunterze” też mamy tę scenę, ciut inaczej zbudowaną, ale również mniej więcej na początku. Dalej jednak w „Red Dragon” mamy takie ujęcia:To moment, w którym Graham przeprasza rodzinę, że są zagrożeni, bo on bada sprawę.A to moment, który pojawia się dosłownie na chwilę i ona uczy się obrony.
Mamy tu więc dosłownie kilka krótkich ujęć, z których… no właśnie, wynika jakaś więź z bohaterami? Moim zdaniem nie bardzo, ponieważ nie znamy Molly, nie widzimy, jak bohater ją kocha, jak bardzo wspiera syna. Dosłownie, powiedziałabym, gówno nas to obchodzi. No dobra – widzimy początek, że jest jakaś babeczka z synem, no ale co z tego? Z kolei u Manna nie ma strzelania przez kobietę, za to twórcy nam pozwalają o wiele dłużej przebywać z bohaterami. Tu na przykład nie ma migawki, że oni zabezpieczają rodzinę, tylko jest cała dłuższa rozmowa w takim białym ujęciu:
Tutaj Graham poświęca całą chwilę na tym, by zająć się poważnie żoną. Ba, synem też, bo ta mu przekazuje, że syn potrzebuje z nim pogadać.Tu widzimy rozmowę z synem – i ta też trwa dłuższy moment, ponieważ on mu wyjaśnia, dlaczego trafił do szpitala psychiatrycznego, że młody nie musi chronić matki i tak dalej, i tak dalej, a na końcu młody pyta: „jaką lubisz kawę?”. Wbrew pozorom takie szczegóły bardzo ożywają bohaterów i budują więź z widzem.
Ale Mann nie ograniczył się do tych trzech scen. Dał urywki, że Graham jest pomiędzy pracą, a rodziną – wtedy zajmuje się tym, czym lubi, czyli statkami:
Co prawda, w „Red Dragon” też widzimy, że Graham zajmuje się statkami – ale to głównie na początku i na końcu, twórcy postanowili nie tracić na to czasu. Ale, pozwolę sobie jeszcze wrócić do Manna, który wraz z autorem zdjęć zrobił scenę-perełkę:
Graham myśląc siedzi w jakiejś kawiarni i widzi szczęśliwą rodzinkę, obserwuje ją przez chwilę. Scena sprawia wrażenie, jakby bohater do niej tęsknił.
Jak widać, Micheal Mann zdecydował się na budowanie osi fabularnej wokół nie tylko szukania mordercy, ale również wokół rodziny. To jest dla niego najważniejsze, a nie to, że Lecter pomaga złapać zabójcę. Ten zresztą w filmie pojawia się dosłownie na kilka chwil, to są trzy sceny i nie wygląda jak Anthony Hopkins:
Hannibala Lectera gra tu Brian Cox. Od razu powiedzmy, że to była gra aktorska okej – w końcu Lecter to psychopata, który robił dania z ludzi, siłą rzeczy więc nie mógł być normalny. I w grze Coxa widać, że tak jest. Czy to źle? Absolutnie nie – w roli takiego zwyrodnialca ten obrazek bardziej może i pasuje, ale o Lecterze sobie porozmawiamy za chwilę.
Twórcy pozwolili sobie na ładne, nastrojowe kadry:
Moment, w którym jedzie podpalony dziennikarzMorderca rozmawia z niewidomą
I to chyba jest najmocniejsza strona filmu Manna – on buduje nastrój niekoniecznie przez muzykę, ale koniecznie przez barwy i budowanie relacji widz-Graham. Natomiast to, co tu nie wyszło, to końcówka. Jest krótka, prosta i nie ma zdziwienia, ale montażowo niedopracowana.
„Red Dragon” – 2002
Widzom ten obraz bardziej się spodobał, niż krytykom. Nic dziwnego – w końcu normalni Kowalscy nie siedzą i nie analizują, co i jak w filmie i dlaczego Brett Ratner zdecydował się skupić na złolach, niż dobrym policjancie.
Rotten Tomatoes
Właściwie, przy całym opisie „Manhuntera” zapomniałam zrobić opis fabuły. No więc tak: mamy tu do czynienia z dwoma mordercami, jeden z nich na wolności, a drugi został złapany. W przypadku „Red Dragon” widzimy, jak Graham łapie Lectera – i okej, podobno jest to nawet lepsze, niż opowiadanie, co i jak, jak w przypadku „Manhuntera”.
Krytycy, którzy doczepili się do obrazu Ratnera stwierdzili, że film technicznie rzecz biorąc jest dobrze zrealizowany, ale absolutnie wszystko wydaje się być znajome. Zbyt znajome.
„Milczenie owiec” dalej obcina kupony od swojego sukcesu, natomiast twórcy mieli tu wybór: albo zrobimy całkowicie nową interpretację, albo wykorzystamy to, co znajome. Wiadomo, że poszli tą drugą stroną. I być może za bardzo wyjścia nie mieli, bo pewną świeżość już zapewniał „Mahunter”, a z kolei Anthony Hopkins tak wrył się w zbiorową pamięć w roli Hannibala Lectera, że trudno było obsadzić w tej roli kogoś innego. Bo ten aktor zagrał w „Milczeniu owiec” fenomenalnie. Dał nowy wzorzec grania psychopatów, pokazując, że oni są zajebiście spokojni. Taka mieszanka – charyzmy Hopkinsa – i charakteru Lectera dała niezapomniane combo. Jak więc można było obsadzić kogoś innego w tej roli? Zwłaszcza, że mamy do czynienia z filmem, a nie serialem. Bo przypominam, że do pewnego momentu – co było widać w starszych produkcjach z lat 90′ – to, że byli inni aktorzy w serialach, a inni aktorzy w filmach z tego samego uniwersum nikomu nie przeszkadzało.
Tylko jednocześnie „Milczenie owiec” i „Red Dragon” dzieli około dziesięciu lat, co jest średnie, ponieważ WIEMY, że Lecter został złapany przed „Milczeniem”. Ba, w filmie pod koniec jest scena, gdy ten naczelnik więzienia mówi mu, że przyszła agentka FBI, która chce z nim porozmawiać.
I to by było OKEJ, gdyby nie widoczny upływ czasu zarówno na twarzy Hopkinsa, jak i na twarzy szefunia więzienia:
„Milczenie owiec”„Red Dragon” (2002)
A teraz Hopkins:
„Milczenie owiec”„Red Dragon” (2002)
Można by było przymknąć na to oko, tylko problem w tym, że Ratner postanowił skupić się na Lecterze i Dollarhardzie, zupełnie prawie ignorując więzi rodzinne. To znaczy: ja osobiście nie czułam tej relacji między Molly’m a Grahamem i jego synem. Prawdopodobnie przez to, że mało scen im poświęcono, co jest dla końcowego aktu walki bardzo niedobre. A dlaczego? Już mówię.
W „Milczeniu owiec” finał jest fenomenalny, ale chwilę, gdy agentka FBI otwiera drzwi buduje się przez ok. DWADZIEŚCIA MINUT, ewidentnie BAWIĄC SIĘ MONTAŻEM.
Finał „Manhuntera” i „Red Dragon” znacznie się różni. W tym pierwszym mamy prostą jak budowa cepa akcję – wchodzi Graham i zabija jegomościa, i tyle go widzieli. Natomiast w „Red Dragon” koleś zostaje uznany za trupa, więc Graham wraca do swoich i jest wielce przerażony, bo widzi, że jednak Dollarhyde żyje i właśnie przystawia sztylet do szyi jego syna. I ta scena powinna być zaskoczeniem dla widza – w końcu teoretycznie nie miał podstaw, by się tego spodziewać, zwłaszcza, że niewidoma dotknęła jakiegoś trupa, a dla widza nie jest do końca określone, kto to jest. Nie mniej, dla mnie to nie było żadne „wow”. Bardzo możliwe, że to przez moją znajomość gatunku, w końcu bardzo często takie „zaskakujące” zwroty akcji są w książkach. A, no i podbudowa do tej sceny była znacznie krótsza, niż w „Milczeniu owiec”.
Stephen Lang zagrał w „Manhunterze” szalonego reportera, który wyglądał tak:
To ten rudy po prawej :).
Zaś w „Red Dragon” postać odgrywa Philip Seymour Hoffman i moim zdaniem przegrywa w tym aktorskim pojedynku, ponieważ koncepcyjnie gra typowego dziennikarza z brukowca, wyglądając znacznie mniej interesująco (bo nie jest rudy):
Po lewej: Philip Seymour Hoffman, w środku Edward Norton grający Grahama.
I moim zdaniem – jest niezwykle trudno odpowiedzieć sobie na pytanie, czy kolejny pojedynek aktorów, czyli facetów odgrywających Grahama – może być w ogóle rozstrzygnięty. William Petersen miał do odegrania kilka wspaniałych scen w „Manhunterze”, w tym sceny, gdy jest mu bardzo ciężko na to wszystko patrzeć. Zaś Graham Nortona jest taki… pusty, bez emocji, jakby zobojętniały na wszystko. I chyba to, który Graham jest lepszy jest wyłącznie kwestią gustu. Natomiast chciałam zwrócić uwagę na zieloną koszulkę Nortona na zdjęciu ;). Być może, że takową nosił po prostu w książce, gdyż z tego, co widzę – Ratner bardziej się trzymał oryginału, niż Mann.
Jednak Ratner nie pozwala sobie na jakąś epicką grę w kadrach. Są ładne, mroczniejsze zdjęcia, takie jak te:
Jednak nie ma tu ciepłych barw czy zabawy kolorami, jak u Manna. Jest to typowa, mroczna historia, podbijana stylowymi fotosami. W zasadzie ładniejszych kadrów – takich naprawdę wyróżniających się – jest tu tyle, ile widzicie powyżej. Natomiast nie oznacza to, że Ratner nie podjął dobrych decyzji, bo są tu dwie sprawy jeszcze.
Otóż, miejsce, w którym znajduje się Dollarhyde – w „Manhunterze” to jakiś budynek, w którym układ jest nieco szalony, a w „Red Dragon” to po prostu dom spokojnej starości. To drugie, jako mroczniejsze i bardziej niepokojące w sumie nawet lepiej do mnie przemawia, bo jest takie brutalniejsze:
„Manhunter”„Red Dragon”„Red Dragon”
Ratner podjął jeszcze jedną bardzo dobrą decyzję artystyczną. Chodzi mianowicie o tok myślenia Grahama – w „Manhunterze” był wątek oczu, patrzenia, widowni… i w pewnym momencie postać kobiety-ofiary miała świecące oczy, co wyglądało bardzo komicznie. Natomiast Ratner stwierdził, że nie będzie obstawiać komedii, ale zrobi aluzję przez lustra:
Uważam, że takie właśnie symboliczne znaki w tego typu filmach są na właściwym miejscu we właściwych filmach. Cóż, na pewno nie wygląda to dziwacznie.
No i teraz dochodzimy do puenty. Który film oglądać najpierw? „Manhunter” może dać jakiś powiew świeżości, ponieważ stylistyka thrillera jest całkowicie inna od tego, co obecnie znamy. Natomiast, jeśli ktoś oczekuje Hopkinsa, to wiadomym jest, że „Red Dragon” będzie jedynym wyborem.
To nie są filmy sensacyjne, powiedziałabym raczej, że to klasyczne filmy detektywistyczne, w których najważniejszy jest tok rozumowania „a jak połączymy to i to to wtedy dostaniemy to i go złapiemy”. Rozumiecie, w pełni klasyczna historia. Tutaj akurat obie interpretacje powieści Harrisa są ze sobą zgodne. I dlatego też nie mogę powiedzieć, by którykolwiek z nich robił za film psychologiczny. Dlatego, jeśli szukasz takiej rozrywki, to nie tutaj.
„Red Dragon”, kadr wyraźnie nawiązujący do „Milczenia owiec”.
Dziękuję Joannie Czyż – bez jej cierpliwości co do mojego gadania o tych filmach nie byłoby takiego wpisu :).
Ten film jest taki cichy. Wchodzisz w historię o nerdzie, a bardziej – bardzo samotnym człowieku, który pewnego dnia instaluje sobie system operacyjny IOS. To, co potem następuje niby jest dziwne, przerażające: Theodor Twombly zakochuje się w Samancie, owym systemie operacyjnym…
Nie można powiedzieć wiele więcej o fabule tego filmu, bo to jest film z kategorii „jest, ale nie ma”. Czyli coś się dzieje, ale wszystko tak powoli płynie. Poza tym jeden akt więcej opowiedziany przeze mnie to spojler, który niekoniecznie może psuć zabawę.
Ponieważ w tym filmie nic nie ma – oprócz emocji.
Historia jest prosta jak budowa cepa, ale mimo wszystko wszystko wydaje się takie minimalistyczne. To opowieść, która porusza wiele naraz problemów, spraw i co więcej – udaje jej się to skutecznie rozwinąć. A jeśli nie, to przynajmniej zada pytanie. Ważne pytanie.
Czy miłość do AI jest normalna? Czym w ogóle jest miłość? I tak dalej.
Właściwie to na scenie nie ma zbyt dużo bohaterów – jest głos (Scarlett Johanson), jest Theodore (Joaqin Phoenix) i jeszcze paru, mniej lub bardziej istotnych w tej wyprawie.
Ale… to jest taka historia, którą zrozumie każda samotna istota.
I na końcu następuje coś ciekawego, zważywszy na fakt, że trochę się zmuszałam do seansu. To znaczy, nie zrozumcie mnie źle: film jest bardzo dobry, żeby nie powiedzieć fenomenalny. Czy widać jego wiekowość? Wątpię, sprawy o których opowiada są uniwersalne, a technologia jest w miarę nowocześnie zobrazowana, trochę robi wrażenie „innej”, ale ja się nie znam. Dobra, w każdym razie do tego filmu trzeba mieć nastrój. Taki może nie na dramat, ale na trudniejsze tematy. A pod koniec seansu następuje wzruszenie. I nie wiadomo dlaczego ono jest. A może wiadomo – bo widz jest człowiekiem i może odczuwać emocje.
To, co ważne, to muzyka. Może jest jej mało; praktycznie widz oswaja się z rozmowami i tym, co Samantha tworzy. I to tworzy muzykę. Instrumentalną. Piękną.
Jest to film o miłości, samotności, o emocjach, o człowieczeństwie i nic dziwnego, że scenariusz dostał Oskara. Więcej powiem: same słowa na papierze to jedno, ale wyreżyserowanie tego w taki sposób, by było ciekawe mogło stanowić wyzwanie. Bo film nie może być nudny. I tak, najlepiej – a może i najłatwiej – przekazać emocje przez pisanie czy obraz sam w sobie, ale jeśli jest to film, to od filmu wymaga się emocji. Ale… cóż może je lepiej wywołać, niż film o emocjach?
Nie myślę w tej chwili o AI, chociaż – Samantha była nią. W ogóle w trakcie seansu następuje coś w rodzaju immersji: odbiorca jest zmuszony grać w tej grze, w tym widowisku.
Być może jeszcze wiele słów ciśnie mi się pod adresem „Her”, ale… po co? Wystarczy obejrzeć, bo jest dostępny na HBO MAX.