Eeeh, i pomyśleć, że pisząc to miałam na myśli „kup se pączka”. Ale oczywiście wylosowałam to-to w Biały Poniedziałek, więc musiałam się obejść smakiem. Zamiast tego zrobiłam se maseczkę na twarz i masaż twarzy – taaak, to było bardzo przyjemne :).
Najpierw wylosowałam „pojedź gdzieś”, ale mi się tak nic nie chce, że postanowiłam jeszcze raz wylosować. Trafiło na „zrób coś miłego dla kogoś”. I fajnie, zatęskniłam za jakąś konkretną praktyką duchową. To też fajnie.
Generalnie i w poprzedniej edycji zdarzało mi się zmieniać wylosowaną rzecz; w tej to chyba pierwszy raz. Wow, powiem, że nieźle. I być może, gdyby nie mój leń, to bym gdzieś pojechała… powiem więcej – gdyby nie nie brak niedzieli handlowej, to tym bardziej bym pojechała, bo Action na przykład byłoby otwarte. No, ale mamy to co mamy.
Ponieważ ostatnim razem przy Białym Poniedziałku nie mogłam usiedzieć spokojnie, stwierdziłam, że jutro nie będę losowała; po prostu będzie niespodzianka – trza pojechać! Tylko gdzie?! I czemu sama?! Aaaach!
No ale dobra; czas pomyśleć nad tym, gdzie by tu pojechać i co by tu zrobić miłego dla kogoś ;).
I se zrobiłam. Poszłam se do kina na „Oppenheimera”. Cóż, nie była to rozrywka, która by mnie zmiotła z fotela. I całe może szczęście, ale też 30 złotych mogło pójść na Barbie, gdzie pewnie bym się lepiej bawiła xD. No nic, recenzja na moim fanpeju.
Czasami jest tak, że jakaś rzecz pociąga za sobą drugą… w związku z tym działo się, oj działo. Dałam się namówić przez przyjaciółkę na „ciastko z kubka”, robione zwykle w mikrofalówce. My nie mamy tejże z powodu takiego, że rakotwórcza to sprawa. W każdym razie, po wpisaniu w Google Ducka „ciastko z kubka” znalazłam przepis z trzech ledwie składników. Ufff – im mniej roboty, tym lepiej, bo nie lubię bawić się godzinami nad czymś, nie wiedząc też, czy coś wyjdzie.
Przepis: Jajko Banan Kakao
To wszystko blendujesz, wstawiasz do pojemnika, potem do piekarnika na 200 C i czekasz tak do 15 minut. I voila, gotowe!
Dlaczego nie było obiadu z ziemniakami, ani obiadu zapiekanki? Bo mi się to znudziło. Poczułam, że musi być jakaś nowość.
No i była – i szczerze powiedziawszy, wyszła trochę za gorzko, to posypałam cukrem pudrem i spoko. Jeśli miałabym być szczera… to to ciastko jest idealne dla tych, którym nagle zachciewa się słodkiego. Serio.
Sorry za piekarnik – dziś planuję go wyczyścić. Zobaczymy, co z tego wyjdzie ;).
A mówili, że ciasta bez mąki się nie da…
Po wszystkim okazało się, że mam niesamowitą, wręcz niewyobrażalnie ostrą ochotę na jedno – shake z bananów. Serio, to było tak ostre, że wciąż ludziom o tym gadałam i w końcu po 2 godzinach takiego paplania pojechałam do biedry, by kupić taniej. Taniej mleko. Ale nie wyszło, bo się skusiłam na mleko migdałowe, sklep jak zwykle ma w dupie odpowiednie podpisy pod towarem, ale kupiłam też mleko z owsu, z którego od razu skorzystałam, po wypiciu połowy stwierdziłam, że „to jest to”, ale wróciłam do domu z torbą pełną mleka i magicznym kamieniem za 4 złote, bo go reklamowali jako prawdziwy i w ogóle, ale to historia na kiedy indziej. Skupmy się na wspaniałym shake…
To było zajebiście pyszne – banany (dwa), mleko z owsa, łyżka kakao… Szczerze mówiąc, chciałam dodać jarmużu czy innego cuda, ale oczywiście nigdzie znaleźć nie mogłam. Tak czy siak, pyszności. Aaach, co za ulga po wypiciu!
Zaczęłam od afirmacji „Dbam o swoje ciało i daję mu to, czego potrzebuje”, a przeszłam do „kocham swoje ciało” i jego przytulania. Innymi słowy, moje ciało potrzebowało miłości tak w słowach, jak i w czynach. Ale… ja z tym tekstem dopiero się rozkręcam.
I nie dlatego, że jest tu co opowiadać na temat powyższej afki; bardziej dlatego, że procesy we mnie trwają, i bardzo trwają. W dzień w dzień robię 33 dni, w dzień w dzień robię hoponomono (wczoraj było tak, że nie wiem, czy je zrobiłam). Generalnie – w tym staram się nie zatrzymywać, przeć do przodu i odnoszę wrażenie, że akurat hopomonono robię za mało.
WHAT?!
Obawiam się, że 20 minut dziennie mogą nie wystarczyć do przeprocesowania, transformacji tego, co we mnie siedzi. Bo gdy dochodzę do końca, to już wiem, że coś tam w środku jest. Coś znacznie, znacznie głębszego niż zwykłe rozpuszczenie dzisiejszych błędów i coś znacznie gorszego, niż jazgot umysłu artysty.
Tam siedzi ból.
I kurwa – nie wiem, co się odjebało, ale stwierdzenie, że tam, w środku, coś się odjebało i to cholernie mocno spowodował, że zaczęłam się śmiać.
Myślę, czy by nie włączyć sublimali z hopomonono.
Bo widzicie, gdy kończę w dwudziestej minucie, wiem, że coś tam siedzi, wiem, że trzeba głębiej. Ale… nie zdążam. A może się boję? Jeszcze rano zastanawiałam się, czy suble na hopomonono mają taką samą moc, jak powtarzanie tego magicznego tekstu przed lustrem. Ale nie wiem; skoro inne suble działają, to ta wątpliwość pewnie jest wymówką umysłu.
Poza tym moja tożsamość wewnętrznego artysty świruje.
Bardzo nic mi się dzisiaj nie chciało. I generalnie nadal nie chce, więc może niedługo pójdę spać. Wiecie, nadal jakieś procesy we mnie zachodzą, ale… pilnuję się. Nie chcę odpuścić, bo wiem, że to może się skończyć katastrofą, czyli niczym. Życie nie ma być niczym, życie ma płynąć. Codziennie coś dla życia, codziennie coś w życiu. Życie jest piękne, więc mimo rozleniwienia włączyłam jutubka i tak się natknęłam na ładną medytację Olgi Michalik. Tak naprawdę zaczyna się ona dopiero w połowie nagrania, ale w międzyczasie słyszy się słowa, które tak bardziej spajają nas z ciałem. A zresztą, zobaczcie sami:
Nie jest to może jakaś wybitna medytacja, ale też wybitnej nie chciałam. Wręcz powiem, że chciałam jak najkrótszą, żeby było zrobione. Dlaczego? Procesy, procesy i jeszcze raz procesy. Obawiam się, że trochę może nawet jestem przeprocesowana, ale z drugiej strony… długo nic nie robiłam. Bardzo długo, za długo i chcę nadrobić ten stracony czas, by wreszcie Życie ukazało się w pełni w swych pięknych barwach. Nie chcę się więc zatrzymywać.
Za to pewne zdanie postanowiłam sobie zapisać:
Wiem, że to brzmi jak Paulo Coelho, ale zastanówmy się – kto tak naprawdę postrzega ciało jako część swej duszy? To zmienia w ogóle do niego podejście, prawda? Posiadamy ciało, ale nim nie jesteśmy; ale też nie jesteśmy swoją tożsamością. Tak, wiem, to bardzo trudne zagadnienia filozoficzne, buddyzm na nie trochę odpowiada, nie mniej… od czegoś trzeba zacząć, ne?
I wydaje mi się, że ciało jest zadowolone z tego, że postanowiłam coś dla niego zrobić. Z tego, że nie olałam dzisiejszej skromnej medytacyjki, tylko mimo wszystko postanowiłam zwrócić na nie uwagę. 🙂
Tak, tu naprawdę będą 3-4 zdania, włącznie z tym. Otóż, gdy masowałam moje ciało/ręce poczuły się szczęśliwe – bo po prostu poczułam radość i się zaśmiałam. Druga jednak kwestia to taka, że niby prosta rzecz, masowanie dłoni, ale jednak kilka elementów wymaga poćwiczenia, bo jednak nie jest taka do końca prosta. No i… wstałam i nie uwierzycie, ale mam wrażenie, jakby dłonie były ćwiczone, tzn. czuję bardzo wyraźnie mięśnie xD.
Przed zdjęciem tekst, który większość z Was już zna, bo dałam go na insta/fejsbruczku, ale tak trza. Tak trza, żeby tekst był sensowny i zrozumiały nawet po grubym czasie, zresztą dokumentacja to dokumentacja. Po zdjęciu wskoczą nowe zdania.
Widzę, że nic nie widzę.
Na pytanie: co osiągnęłam potrafię odpowiedzieć i byle jak i odruchowo. Studia? A na co mi to, przecież po tym nic nie mam. Kurs? No, był sobie porządny, to nie był jakiś wyczyn. I… yyy? No właśnie.
Ponadto czego bym nie wymyśliła, to z jednej strony olewam te dokonania, bo to już było i nieważne (ciekawe że bardziej się trzymam negatywów niż pozytywów), a z drugiej absolutnie nie czuję dumy. Nic nie czuję, jest takie wzruszenie ramion, jakbym to, co robiła było zupełnie nieważne i tyle.
No i największa rozkmina: czy dostrzeganie swoich dokonań, osiągnięć jest normalne? Czy pytanie o to jest zdrowe psychicznie? Niby wiem, że ta kwestia jest spoko, ale jak przychodzi co do czego to mi się wydaje to jednak nienaturalne, takie zadufane.
To chyba z dzisiejszego wyzwania niewiele więcej wyjdzie, niż to, co z tej refleksji .
I w tym momencie cała na biało wkracza Joanna Parysz z pytaniem: co byś musiała osiągnąć, aby być z siebie dumna i móc się za to pochwalić, docenić, ba, a nawet ogłosić to światu?
Cóż, na pewno bym się doceniła, gdyby udało mi się wreszcie usamodzielnić i stanąć na własnych nogach. To jest teoretycznie droga, którą każdy 18-latek przechodzi naturalnie, dostając się na studia, potem łapiąc pracę i żyjąc normalnie. Sęk jednak w tym, że u mnie ten temat to były niesamowite zawirowania żołądkowe i tak to się toczy od lat. Więc, mogę powiedzieć, że naprawdę – gdybym się usamodzielniła, to bym była z siebie dumna i zadowolona.
Druga rzecz to już wejście w strefę twórczości własnej. Bo niewątpliwie byłabym zadowolona, gdybym mogła swoją twórczość pokazywać innym, i gdyby rzeczywiście był odbiór. I tak mowa tu głównie o książkach, których na razie nie piszę (? – w sensie gatunek fantasy), ale do czego mam nadzieję kiedyś wrócić. Z ogromną inbą.
Trzecia rzecz to praca na polu rozwoju duchowego. Na razie jestem jakby siebie niepewna, ale chyba to wszystko znajduje się w Polu i chyba moja dusza chciałaby pomagać innym. Zresztą, prawda jest taka, że zawsze chciała.
Dobrze, dobrze; zaraz wylosuję wyzwanie na dzień dzisiejszy, ale wpierw… wstawię zdjęcia z wczorajszego. Ostatecznie – pomimo tego, że mi się bardzo nic nie chciało – wyszłam na dwój i poobserwowałam przyrodę. Popatrzyłam i zaczęłam montować rolkę. Z muzyką medytacyjną czy jakąś tam. W rezultacie dało mi to wielkiego, odprężającego kopa. A teraz obczajcie foteczki:
Ogólnie też jest kwestia taka, że gdy napisałam „bardzo mi się nie chce” do akcji wkroczyła Ania. To ona przypomniała pytania: jakie korzyści osiągnę? Co mi to da? Bardzo, bardzo Ci Aniu dziękuję, ponieważ to wyzwanie jest dla mnie ważne, i ponieważ robię je głównie dlatego, by nie pierdzieć w stołek.
No dobrze, obejrzeliśmy, to teraz czas na losowanie kolejnego wyzwania 😉
Zacznijmy od początku, czyli od tego, że najpierw stwierdziłam „nie chce mi się”, a potem „ale będzie fajnie”. Będzie, bo pójdę na randkę ze sobą. No co, w końcu po co mam się szykować jak królowa? Dla kogo to?
Pojechałam na miasto – po zakupy żywnościowe, po inne rzeczy. Chciałam szminkę, ale nie byłam zdecydowana, choć wszechświat postawił przede mną ofertę: 15 złotych za błyszczyk jakiś tam. Niestety, kolor nie do końca przypadł mi do gustu, więc wzruszyłam ramionami i poszłam dalej.
Musiałam mantrować stać mnie na… ponieważ gdzieś z boku, w swoim czarnym namiocie rozbijał się strach. Na szczęście byłam też już trochę zmęczona i nie chciało mi się wchodzić w bzdetolety.
Po drodze – idąc od galerii handlowej do przystanku tramwajowego – napotkałam kawiarnię z kotami. Koteł sobie leżał na parapecie, za szybą. I wiesz, co? Moja pierwsza myśl: „jesteś wkurwiony, co?”. Przyglądając się temuż osobnikowi miałam wrażenie, że nie mam serca iść do kociej kawiarni. No, po prostu nie. Co mnie obchodzi, że z pozoru wszystko jest dobrze…
No dobrze – czas wracać do domu. Zdecydowałam, że chcę mieć w miarę ogarniętą chatę, ponieważ królowa zasługuje na bycie w ogarniętej chacie, co nie? Trochę w kuchni porobiłam, trochę w łazience i w międzyczasie okazało się, że organizm postanowił się ładnie oczyścić naturalną drogą znaną tylko kobietom :P. No cóż, fajnie, jest okej.
Im dalej w las, tym bardziej zestresowana. A to wiadomo, czemu? Wciąż nie miałam niczego na usta, a potrzebuję takich czarów-marów, ponieważ, no… fajnie się z tym czuję. Jakby ktoś pytał, co się stało z poprzednią pomadką, to wywaliłam, bo po 5 dniach już się nie nadawała do użytku. Serio, ale to no sprzedawca mówił, że to krótki okres czasu daty ważności. Trudno się mówi.
Następnie spoglądałam na swój budżet. I o rany, 38 złotych? 42 złote ostatecznie mi wyszło, w tym 5, o których ciągle zapominam, bo to na innym koncie. Tak czy inaczej, nie zmieniało to w żaden sposób mojej stresogennej sytuacji. Bo wiecie, do jedzenia wypadałoby dokupić makaron czy inne ziemniory. Niestety, robienie w tym roku w ogrodzie wyszło niby trochę, ale tak naprawdę to nie wyszło z powodu „wszystko jest chaosem”. Cóż, Matka Ziemia cierpliwa i kochająca, to ogrodem w przyszłym roku się zajmę. Zresztą, podobno nawet wytrawni ogrodowicze w tym mieli jakieś niezłe jazdy.
Tak czy inaczej, trza to trza, a o czym to ja pisałam? Aaa, już wiem, o budżecie, że jest stresogenny, bo przecież ciasto, kawa i inne rzeczy dla królowej kosztują miljony na tym gorzowskim piedestale.
I to mnie bardziej stresowało, niż była taka potrzeba.
No, ale wyzwanie jest takie, by zrobić się na królową… a nie, czekaj. Przecież wcale nie muszę wychodzić na miasto. Mogę w domu, usiąść na fotelu jak na tronie, zjeść bananka, arbuzeczka i kakałeczko wypić, no i widzicie, to wszystko pięknie i ładnie, tyle, że…
PADŁAM.
Po prostu po jako takim ogarnięciu łazienki, kuchni stwierdziłam, że kompletnie mi się nic nie chce, jeszcze tylko 20 hoonopomonów i leżymy, i nic nie robimy, bo mam dość i w ogóle, jestem zmęczon, padnięton i tak dalej. Nawet przed lustrem nie chciało mi się wykonywać modlitwy, ale no – wykonałam na siedząco, dla siebie, żeby się potem nie gryźć „czy zrobiłam dziś czy nie”, zresztą wtedy i tak trochę się gryzłam. Wiecie, może ktoś normalny mógłby to olać, ale ja nie – ja nie, bo mam ważną sprawę: chcę żyć w szczęściu. No.
No i padłam, zapadłam w sen jak kamień, na szczęście nie jestem księżniczką Śnieżką, toteż sama się wybudziłam i pierwsza myśl: nie zrobiłam wyzwania!
No i jeszcze ten łupież, ale on się jakby zmniejsza? Nie ma go tak naprawdę dużo, regularnie myję włosy, pomyślę, jak będę kasiasta i sobie kupię od Dzikiego Zioła.
A tymczasem ta mina mówi wszystko. Po prostu: wszystko mi się NIE CHCE. Nawet po wstaniu (była okolica 3 w nocy) mi się nie chciało zmieniać ciuszka, ponieważ… no, nie chce mi się. I tak zresztą nie mam nic nowego w szafie, więc niestety. Co prawda ta kiecka, w której teraz jestem jest ładna, no ale nie jest ładna. Znaczy, wywala mi na ciało jak na siebie w ten sposób patrzę w lustrze plus do tego bolała mnie trochę głowa.
Ale zaraz, zaraz… przecież wcale nie muszę się ubierać jak na bal.
W sukurs bransoletki i kolczyki, no i się nastawiam, że jestę królową. Tak po prostu, poszłam zjeść królewskie śniadanie. Ty wiesz, że ja w pewnym momencie poczułam się tak… przyjemnie ze sobą? W sensie – na pozytywnym nastawieniu jechałam. Królowa to, królowa tamto. Nie wiem, może nie znam się na energii królowej, ale czułam i czuję, że tu chodzi o takie stanięcie we własnej mocy. I przyszło do mnie marzenie: chcę pracować w kadrach.
„To jest zajebiste”.
Nie wiem, czemu mi się w głowie znalazło takie przekonanie, ale tak po prostu, jakoś, wydaje mi się, że opiekowanie się pracownikami, wspieranie ich, szukanie rozwiązania w razie pewnych rzeczy, rozmowy z ludźmi to jest po prostu to, co chcę robić. A już zupełnie zajebiście by było, gdybym robiła to w firmie rozwojowej, znaczy zajmującej się rozwojem duchowym. Ach, czy taka firma się znajdzie?
Tymczasem kakao do Oli: halo, tu Ziemia!
Ano tak – bo mi się wylało i musiałam przetrzeć. Dużo tego było, tak czy inaczej, teraz sobie siadłam przed kompem i po prostu poczułam się taka… wiecie, zaczęłam odczuwać taki spokój. Ładny, królewski spokój.
A ponieważ jest po piątej, to co, bierzemy się za kolejne wyzwanie?