W głowie się nie mieści 2

Nie wiem, czy to wina reklam, czy metrażu filmu. „W głowie się nie mieści 2” to długi film i dłużył mi się bardziej od „Horizonu 1”, chociaż wrażenia są zupełnie inne. Oba jednak filmy łączy bardzo dobra muzyka. W przypadku „inside out 2” wprowadzający utwór wprowadza wrażenie, że ten film będzie czymś wielkim. Niestety – dla mnie nie okazał się takim. Ale może jestem po prostu za stara na takie opowieści?

Nasza bohaterka ma już 13 lat i stoi przed wyzwaniem, jaki jest weekendowy jak rozumiem obóz treningowy w hokeju. A jakby tego było mało, uaktywnia się dojrzewanie. No i właśnie.

Każdy film.

W 99% filmach dojrzewanie jest pokazywane w bardzo głupi sposób. Tutaj twórcy popełnili błąd, który dawał się we znaki już w pierwszej części. Otóż, nasza koffana bohaterka zachowuje się sprzecznie z tym, co chwilę zaprezentowała. Niby ma w sobie te emocje, ale dzizas… chyba mieliśmy dojrzewanie i one nie zjawiło się nagle na białym koniu? Bo tu sytuacja wyglądała tak: jednego wieczoru bohaterka jest radosna i supcio, idzie spać. Budzi się i jest zupełnie inną osobą, oświadczającą nagle, że ma wk**** i nie chce jechać na obóz. I w czystej teorii twórcy próbowali pokazać przyczyny takiego zachowania, ale mnie nie przekonali. Zabrakło… czegoś. Głębi? Nie wiem, ale mam wrażenie, że w „inside out” czegoś brakuje. Duszy? Zrobienia filmu wg wytycznych hollywoodu?

Nie wiem.

W życiu bohaterki pojawiają się nowe emocje, a ich designy są naprawdę ładne! Jest odraza, która w jedynce w polskiej wersji językowej inaczej się nazywała, ale to szczegół, bo bohaterka się naprawdę ładnie prezentuje i to widać, że twórcy nad nią posiedzieli.

O ile cały weekend u bohaterki jest przedstawiony w miarę realistycznie, o tyle nie spodobało mi się programowanie. Będą spojlery? Czy ja wiem – gra po prostu toczy się o przekonania.

Jeśli w jedyneczce bohaterowie musieli wędrować po głowie, by odzyskać jakąś kulkę, to tu muszą znów wędrować, by odzyskać stare przekonania.

To taka powtórka z rozrywki, ale zgrabnie zrealizowana, więc niekoniecznie jest to wada. Czasem chodzi o to, by odbiorca czerpał przyjemność z gapienia się na ten sam schemat po raz pindylionowy.

Nie, nie było gejów i lesbijek, chociaż nie wiadomo dlaczego się tego spodziewałam. A szkoda, główne bohaterki mogłyby…

Dobra, nie zrobiły tego. Za to dojrzewanie twórcy nam pokazują jako chwiejny i depresyjny czas, bez radości, bo tak musi być. Może zbyt uogólniam, bo niby na końcu się wsio prostuje (No kto by się spodziewał!), ale… mam dość. Kultura widzi ten okres w życiu tylko na jeden sposób: bunt, niestabilność, depresyjność. I o ile mogą to być fazy dojrzewania, tak wszystko jest na jedną modłę i jeśli obejrzycie 1 randomowy współczesny film o tym, to obejrzycie wszystkie. I to mnie wkurza, bo przecież jesteśmy różni.

Skończę mówiąc o przekonaniach, bo to też mnie trochę wkurzyło.

– Przekonania tworzą osobowość – stwierdzono w filmie.

I teraz zapytacie, co w tym jest nie tak, skoro to historia dla nastolatków, więc trzeba upraszczać?

Otóż, nie trzeba upraszczać nastolatkom pewnych tematów, ale choć „inside out 2” porusza kwestię przekonań, to znacznie temat uprościł i możliwe, że w szkodliwy sposób.

My nie jesteśmy przekonaniami. Posiadamy je, ale nie musimy się z nimi utożsamiać. A niestety, ten film tak to podaje.

Być może jestem niesprawiedliwa i szukam dziury w całym. Być może czegoś nie ogarniam, ale to nie do końca film na dwa seanse. Owszem, temat przekonań czy dojrzewania nadaje się do dyskusji, ale naprawdę chyba zdążyliśmy wyprodukować ciekawsze o tym opowieści (np. Sixteen cośtam, jest u mnie recenzja). Bo fabularnie jest wtórnie i mimo kilku ciepłych, zabawnych momentów ten film jest taki sobie.

Ps.: ale na napisach końcowych dzieciaki tańczyły xd i czekały do końca. Tak czy siak, ja na „inside out 2” trochę się nudziłam, ale był to przyjemny nawet seans. I być może, na pewne filmy jestem już po prostu za stara…

Ta recenzja mogła powstać dzięki wsparciu patronów. Dziękuję! I Ty możesz do nich dołączyć:

Kod zła

Longles, longles… to krótki seansik na którym dostałam jakiegoś skoku insulinowego dzięki wcześniej zjedzonemu rollo kebab. Szczerze? W pt jadłam kebsa i nic takiego się nie działo, ale dobra, w sumie to było i minęło, ale skok trochę trwał. Musicie to wiedzieć, bo o Longles chcieliście obczaić reckę, a ja chciałam Wam dać pełnoprawny tekst.

Od razu mówię i tego jestem pewna: to nie jest „milczenie owiec”, choć film baaaardzo się stara budować mroczną stylistykę i nawet mu się to trochę udaje. Ale… nawet na młodszych ide mnie widzach widziałam nieco rozbawienia na końcu.

Film próbuje być horrorem?

Raczej szuka nowej drogi dla siebie, porusza się między thrillerem a horrorem. W tym, że to drugie dodaje smaczku i może lekkiego komizmu. Nie przegiął pary, choć niewiele mu do tego brakowało.

I powiem tak: aktor grający Longlesa – bo to nasz główny złol na którego poluje dzielna agentka FBI – błyszczał najbardziej. Ten aktor był niezwykle charyzmatyczny i fantastycznie śpiewał.

Czy film jest dobry? Yyy, uważam, że trzeba mieć na niego nastrój. Bo tu thriller chce być wręcz noirowy i to wysokiej klasy. Gra świateł, powolna akcja… choć, po prawdzie nwm czy tu się dzieje powoli. Raczej nie, ale ten klimacik czegoś poważnego jest zbudowany.

Nie zostałam po napisach, ale w sumie muzyka z pierwszego utworu była taka w stylu swobodna, bardziej rockowa? Mniejsza, jakoś ścieżka dźwiękowa się nie wyróżniała.

Chyba czuję się już lepiej. Gdy Longles trafi na streaming, to go sobie odświeżę, by być w porządku z tym filmem. Obawiam się jednak, że i tak zadam pytanie, jakie zadałam na końcu: o co tu =_%€(;$_ chodziło?

Recenzja powstała dzięki patronom – dziękuję, jesteście wielcy!

Gliniarz z Beverly Hillis: Axel F

Dzień dobereł! 🙂

Jeżeli chcecie zobaczyć trzydniowy, odgrzewany pięciokrotnie kotlet, to jest to właśnie ten adres. I filmu nie ratuje ani Eddy Murphy, ani muzyczka, którą widz wyraźnie zna z poprzednich części.

To jest takie 4/10.

Mamy tu Foleya, który wraca do Beverly Hillis, ma córkę i… już na starcie widzimy, że on po prostu lubi rozwalać miasto. I robić sobie jaja z kolegi, który jest białym detektywem, ale nie do końca udaje mu się nim być. To ma być komedia, ale jest sucha jak wyschnięte jezioro.

Uwielbiamy „Gliniarza z Beverly Hillis” nie dlatego, że to były wybitne filmy, a dlatego, że miał doskonałą muzykę i jest reprezentantem lat 80-90′ XX wieku. Filmy z tego czasu to filmy, które automatycznie niemal płyną, są bardzo przyjemne i niezmiernie śmieszą. Tym właśnie wyróżniała się ta seria. Ale mamy rok 2024 i NIE DA SIĘ odtworzyć lat 80 czy 90′. Zresztą, w „Axelu F” tego nie chcą robić, choć starają się cisnąć w nostalgię. Z tą uwagą film zaprocentował właśnie na 1 punkt.

Axel F (Eddie Murphy) wraca do Beverly Hillis, zmartwiony sytuacją, w której córce ktoś groził. Ta jednak ma focha dziewczynki na tatusia i nie chce z nim gadać. Po drodze dzieją się różne perypetie i wiecie, co? Nudziłam się do tego stopnia, że postanowiłam pobawić się w budżetowanie. Tak, film leciał w tle.

Bo niestety, ale większość fabuły jest przewidywalna, a znajoma muzyka jest przetykana nowymi, niezbyt zapadającymi w ucho kawałkami. No, przynajmniej dla mnie.

Drugi punkt „Axel F” zbiera za znajome rytmy z poprzednich odsłon, choć chyba nieco uwspółcześnione, ale mimo wszystko uważam, że tamta główna piosenka Gliniarza tego nie potrzebowała, bo już była doskonała.

Trzeci punkt „Axel F” zbiera za to, że… głowa przy oglądaniu tego czegoś mnie nie bolała. Piję do „Akolity”, przy której mój mózg niestety już na początku 6 odcinka informował, że ten serial go boli. A zatem, wygląda na to, że w „Axelu” postacie są mimo wszystko bardziej wiarygodne i głębokie, niż w „Akolicie”. A na pewno dialogi nie są paździerzowe – no to kolejny punkcik.

Jeśli ktoś mało ogląda akcyjniaków, to może „Gliniarz z Beverly Hillis” być czymś, co go zadowoli. A to, że będzie to odgrzewany kotlet? Cóż, o gustach…

PS.: Scena, w której Axel robi w balona swojego białego kolegę była dla mnie niesmaczna. Rozumiem, że to miał być humor, ale – jak prawie wszystko w tym filmie – nie wyszło. Żal tylko Eddiego, który wziął rolę chyba tylko dla samych pieniędzy, bo nie widziałam, by jakoś specjalnie widać było jego kunszt aktorski. I nie zauważyłam, by któryś z aktorów jakoś błyszczał, ale grali w miarę przyzwoicie.

Upadek

Dzień dobereł! 🙂

„Upadek” z Michaelem Douglasem to film nie na jeden, a przynajmniej na dwa seanse. W tym moja gwarancja, że za każdym razem odbiór będzie inny. Do rzeczy: przez pierwszą godzinę obserwowałam to jako dramat, a przez drugą jako soczystą, rasową czarną komedię.

D-Fens (Michael Douglas) to biały mężczyzna w białej koszuli i w krawacie. I ma bardzo zły dzień, a jego córka obchodzi urodziny, więc stwierdził, że na nie pójdzie. W dość niekonwencjonalny sposób.

Tymczasem detektyw Prendergast (Robert Duvall) ma mieć swój ostatni dzień w roli policjanta, ale jak na złość, akurat w tym dniu D-Fens postanawia w dość niestandardowy sposób udać się na spacerek. A sprawa nie jest taka prosta, bo sylwetka D-Fensa jako złola po prostu się nie klei, ale Prendergast nie w ciemię bity i swoje wie…

Im mniej wiecie o tym filmie, tym lepiej, ale muszę to powiedzieć: to jest znakomita, czarna komedia. Twórcy obnażają absurdy współczesnego świata, także te rasistowskie. Żeby było zabawniej – może właśnie przez upływ czasu „Falling Down” nabrało smaku. xD

Co do muzyki, to bardzo dobrze ona uwypukla to, co się dzieje na ekranie. Odpowiadał za nią James Newton Howard.

A jak Wam się spodobał „Upadek”? A może dopiero się za niego zabieracie?

Fargo

Dzień dobereł! 🙂

Ten film braci Coenów obejrzałam z przyjemnością. Raz, że trwał proste 1,5 h, a dwa, że praktycznie nie było dłużyzn. Otrzymujemy tu konkret stworzony na podstawie prawdziwego dramatu z lat 80′ XX wieku.

Jerry (William H. Macy) znajduje się w finansowych tarapatach, więc postanawia nająć dwóch opryszków, którzy porwą mu żonę i zażądają okupu. Dzięki podzielonemu łupowi wyjdzie z kłopotów, jak się zdaje. No właśnie, zdaje się tylko, bo w rzeczywistości wszystko idzie nie tak. Pojawiają się trupy – dużo trupów – i widzimy to w pierwszym zdaniu w pierwszej sekundzie filmu, więc proszę nie gadać, że spojleruję.

I powiem tak: trochę nie rozumiem fenomenu tego filmu, ale ja prawdopodobnie mam tak z wszystkimi dziełami Coenów. Natomiast ten film wyróżnia się także zaznaczeniem, iż ze względu na szacunek do ofiar wszystkie pokazane wydarzenia miały miejsce. Innymi słowy, nie pokuszono się o artystyczne wkręty w ten obraz. W rezultacie dało to bardzo ciekawy film. Chodzi o jego prozaiczność. Nawet zwyczajne rozmowy między policjantką Marge (Frances McDormand) a jej mężem wydają się z jednej strony dziwaczne, jak na standardy kina, a z drugiej… no właśnie, nie powiecie mi, że tak nie mogłyby wyglądać w realu. Zróbcie sobie ćwiczenie: weźcie dwóch kumpli i poproście ich, by rozmawiali ze sobą. A Wy tę kwestię zapiszcie. Efekt? Dziwaczny!

Scenariusz został nagrodzony Oskarem i być może całkiem zasłużenie, ale wrócę do niego później. Film zgarnął jeszcze jedną złotą statuetkę, a właściwie to McDormand to zrobiła. I ten wybór jury jest jak dla mnie zastanawiający. Owszem, grała bardzo naturalnie i sprawiała wrażenie dość specyficznej osobowości, w dodatku z dzieckiem. I w moim mózgu wybuchł trochę szok „ale jak to, posyłać CIĘŻARNĄ do takiej sprawy?!”. No, ale jak to mawiają w „Kryminalnych” – bycie policjantem to tylko praca 🙂.

Wracając do scenariusza, „Fargo” zmusza do refleksji. I nawet jeśli nie przepadasz za braćmi Coen, to akurat w tej historii jest coś takiego… gdyby to nie było oparte na faktach, prawdopodobnie wszelkiej maści recenzenci ten film by zjechali. Ale życie pisze o wiele dziwniejsze scenariusze, niż nam się wydaje. Tutaj natomiast pojawia się taka refleksja, że to wszystko jest takie… głupie? A jakby widz miał jednak problem ze postawieniem sobie pytania „dlaczego ludzie robią durne rzeczy dla pieniędzy”, to Frances sama na końcu go na nie naprowadza 🙂.

Ciekawe jest to, że w niektórych scenach jest brutalność – i widz całkowicie wierzy, że ma do czynienia z dwoma bardzo niebezpiecznymi typkami, ale… to nie jest siekanka jak w slasherze, tu masz strzał i skrzywienie na twarzy widza, bo te sceny są trochę takie… z uczuciem, od serca robione. Nie chcę powiedzieć, że poruszyły, ani że zaskoczyły, ale wywołały we mnie po prostu reakcję, której przy zwyczajnych, fikcyjnych historiach nie mam.

Muzyka jest w stylu filmu obyczajowego, ja miałam wrażenie, że stapia się z tłem.

Chociaż nie rozumiem fenomenu „Fargo” (na IMDB ma 8.1), to doceniam tenże właśnie za to, że prezentuje w ciekawy sposób bardzo smutną historię.

Cudowne ręce: opowieść o Benie Carsonie

Dzień dobereł! 🙂

„Cudowne ręce: opowieść o Benie Carsonie” to prosty film, o którym można powiedzieć tyle: przyjemny film. Opowiada historię lekarza, który dokonał wielu wielkich rzeczy – od operacji na ofierze ciężkiej padaczki… a może by tak Wam nie opowiadać? Chociaż fabuła jest na tyle miła, że aż się chce, szczerze mówiąc. Generalnie, jak sobie wpiszecie w googlu Ben Carson, to powinna wyskoczyć informacja o pierwszej udanej operacji na bliźniętach syjamskich.

To znaczy wiecie – ja przed seansem wiedziałam tyle, że to człowiek, który ma jakieś niesamowite zdolności leczenia i osiągnął sukces i przez to wszystko stał się niesamowitym przykładem na połączenie z Bogiem/Źródłem/jak zwał tak zwał. Tyle tylko, że historia okazała się do bólu prozaiczna i na pewno nie taka, jakiej się spodziewałam.

– Ja też spodziewałam się nie wiadomo czego – stwierdziła Asia. – Dramy, kij wie czego.

No więc dramy tu nie było, a przynajmniej nie w takim hardcore, bo oczywiście dramę mieli rodzice, którzy przychodzili z prośbą o ratunek do Bena. Zwykle chodziło o wykonanie bardzo trudnej operacji na ich dzieciach. I trzeba przyznać, że przynajmniej w finale, kiedy on robi tę odważną operację, film pokazuje ją w bardzo dobry sposób. Przede wszystkim widać, że to był diabelnie trudny proces, nad którym czuwało wielu ludzi. Tak w samych technikaliach, jak i szczegółach typu „ile czasu do czegośtam”. I to mi się niewątpliwie podobało.

Gorzej film wypada w jednym momencie – momencie przemiany bohatera. Cóż, pewno książka to jakoś rozkręca, ale mówimy o obrazie trwającym 1,5 h. I tak się zastanawiałam, czy przypadkiem nie za mało pokazano tego zmieniania się; powód oczywiście podano bardzo dobry, ale… no właśnie. Zabrakło jakiejś dodatkowej sceny, choć może i to lepiej. A to dlatego, że przy dzisiejszym stylu pisania filmów, ten albo by trwał 3h albo wiałby nudą. Więc może to i lepiej, że zrezygnowano z dodatkowej sceny.

Dobrą robotę tu robi też muzyka: widać, że chce wpływać na film i widać również, że pewne sceny bez niej tak dobrze by nie wybrzmiały.

Ogólnie, „Gifted Hands” to bardzo ciekawy, przyjemny seans, który pozwala na odetchnięcie od mocniejszych i mroczniejszych emocji.

PS.: A do seansu polecam Paluszki Beskidzkie. Jak ktoś nie wie, to wspieramy polską firmę, której się fabryka spaliła, a szef nie chce zwalniać czy zmniejszać wypłat pracownikom. Smacznego 🙂

Elegia dla bidoków

„Elegia dla bidoków” to całkiem sympatyczny dramat, z którego łatwo jest czerpać inspirację. To opowieść o gościu, który całe życie miał pod górkę, ale koniec końców wygrał. W nagrodę za to opublikował swoje pamiętniki zatytułowane „Elegia dla bidoków”, a Ron Howard zdecydował się nakręcić dla Netflixa film. Dobry? Ano – całkiem niezły.

J. D. Vance (dorosły Gabriel Basso i młody Owen Asztalos) finansowo ledwo daje ciągnąć studia prawnicze. W tygodniu ma zaplanowane parę rozmów z kancelariami, ale wydaje się, że wszystko skończy się katastrofą, bo ciągle ma jeden problem: matka, która weszła w opioidy, co skończyło się uzależnieniem od heroiny. Tym razem również Vance musi zdecydować, co wybrać… ale czy dokona właściwego wyboru?

Pierwsza godzina – z 1,56 h – upłynęła mi bardzo szybko, właściwie obejrzałam go jednym tchem. Przy drugiej trochę zaczęłam się męczyć, ale w dalszym ciągu chciałam się dowiedzieć, czy Vance się powiedzie, czy nie.

Miałam tylko jeden zawód: za mało było wątku historycznego. W sensie owszem, widzimy w sumie trzy pokolenia, w jaki sposób się one zmagają z życiem. Ale na początku jest taka scena, gdzie młodzi ludzie – ubrani tak w stylu lat 30-50 XX wieku jadą se do nowego miasta, za lepszą przyszłością. I choć dowiadujemy się ostatecznie, jacy byli i co robili, jak przeszli przez życie, to problem w tym, że ja zatęskniłam za filmem kostiumowym xD.

„Elegia dla bidoków” jest przyjemnym seansem, który daje do myślenia. Przede wszystkim w tym, że życie to nie same tęcze – ale każdy może wyjść cało z burzy i być dumnym z siebie. Chyba potrzebowałam takiego obrazu, a jak ktoś szuka motywacji/inspiracji, to tak, to ten adres.

My lady Jane

JAK DZIAŁA OKNO OVERTONA W PRAKTYCE

Okno Overtona to taki myk, dzięki któremu coraz bardziej ludzie akceptują dane zjawiska. Zaczyna się od głupich żartów o gejach, a kończy się na murzyńskich królach gejach, przy czym słowo „pedał” zostaje zastąpione dżentelmeńskim „homoseksualista” czy „gej”. Czy to coś złego? Oczywiście, tolerancja jest najwyższą formą cywilizacji. A to, że XV-wieczny król Anglii jest murzynem? To tylko fantastyka, prawda? PRAWDA???

Moi drodzy, w serialu „My lady Jane” – który w czwartek wylądował na Amazon Prime – król Edward jest murzynem i w dwóch scenach widzimy, że jest także gejem. To ostatnie spłynęło po mnie jak po kaczce, tym bardziej, że TO MA SENS. Wyższy cel: uświadomienie odbiorcom, że miłość jest ponad podziałami i różnicami, że nieważne, czy kochasz się z Ewianinem, czy gejem. Tak, mamy do czynienia z powieścią fantasy, która dzieje się w czasach Edwarda. A narrator nie ukrywa, że w serialu trochę zmienimy historię. A zresztą, sam serial jest iście zabawny.

Więc na czym w tym przypadku polega okno Overtona? Otóż, na tym, że Edward jest murzynem. Dowiadujemy się tego w pierwszym odcinku i szczerze? Ten fakt tak walił w oczy, że musiałam zrobić przerwę. Ale chwila, przecież narrator mówi, że zmieniamy historię i Ewianin to taka istotka, która potrafi się przemienić w zwierzę, a Anglia ma z nimi konflikt. No więc fantasy! Czego ja chcę? A w dodatku nie jestem Angielką, więc to, że WSZYSTKIE filmy i seriale zmieniają historię królów angielskich NIE JEST MOIM PROBLEMEM.

Czy ja właśnie zaakceptowałam fakt, że angielscy murz… znaczy, królowie, to murzyni? Tak, bo chcę obejrzeć wreszcie jakiś dobry serial. A „Moja lady Jane” JEST dobrym serialem, pochłonęłam go od razu.

I to jest właśnie okno Overtona – z czasem na niektóre głupoty machasz po prostu ręką, bo chcesz się – na przykład – dobrze bawić.

Ale główną bohaterką jest biała, piękna kobieta ze szlacheckiego rodu, która ma na imię Jane i nie chce wychodzić za mąż. Niestety, czasy były takie, że musi. Trochę się los do niej uśmiecha i Jane zyskuje męża, który może nie jest ładny, ale za to biały, i który skrywa pewną tajemnicę… tymczasem król Edward jak to król, ma klasyczny problem: ktoś czyha na jego życie…

Nie będę wchodziła w szczegóły historii, bo po co mam Was obdarzać spojlerami, gdy historia jest naprawdę pomysłowa. Trochę przewidywalna, fakt; ale jakże sympatyczna. To nie tylko krzywe zwierciadło tamtych czasów, ale po prostu fabuła jest tak poprowadzona, że ciężko się oderwać od odcinków i bardzo chciałam wiedzieć, co dalej. W każdym z odcinków dzieje się coś ważnego i finał zawiera jedną z piękniejszych scen, jakie ostatnio widziałam.

Niestety, produkcja nie jest pozbawiona wad. Choć na pierwszy rzut oka widać woke, to z racji tego, że serial nie ukrywa zmieniania historii, można mieć to całkowicie w zadku. Co innego jest tu słabostką i niestety, jest to muzyka. Co prawda na początku mogło się wydawać to dobrym pomysłem, bo tu mamy rockowe, nowoczesne rytmy, chyba nawet hip hop jest, ale… nie, jednak ja bym wolała soundtrack bardziej dostosowany do czasów Edwarda. Ale to tylko moje zdanie.

I również uważam, że stroje to także najsłabszy punkt „Mojej lady Jane”. Nie są one jakoś specjalnie wyróżniające się, choć przynajmniej widać, że ubrania chcą być z jednego czasu, by wszystko było dopasowane do siebie (przytyk do Brigdetonów czy jak im tam).

„Moja lady Jane” to historia na kanwie powieści Brodi Ashton, Cynthii Hand i Jodi Meadows. W Polsce książkę wydało Wydawnictwo SQN – więc jeśli ktoś czytał, to niech da znać, jakie różnice i czy była fajna 😉.

The Bodkin

Bodkin to tylko trochę lepszy serial od przeciętnego. Fakt, ma pozytywne elementy, ale też i swoje problemy. I zaczniemy od nich, bo jest tu chyba najwięcej do opowiedzenia.

Fabuła jest z pozoru prosta: grupa dziennikarzy w liczbie trzech chce zrobić podcast kryminalny. Problem w tym, że zadupie, w którym pracują – Bodkin – jest kompletną, irlandzką dziurą. A to oznacza mnóstwo trupów w szafach.

Charakterologicznie mamy tu trzy kompletnie różne charaktery i jest to siła tego siedmioodcinkowego serialu. Dove Maloney (Siobhán Cullen) to bezwzględna dziennikarka śledcza, która została zesłana z racji tego, co narozrabiała, ale ciekawość nie pozwala jej ustać w miejscu i drąży tam, gdzie nie wolno. I tak sobie człowiek jedzie na pełnej do piątego odcinka i… przewraca oczami, wzdychając ciężko. Serio, naprawdę musieliście z niej zrobić lesbijkę? Choć o tyle dobrze, że wątek ten jakoś wspiera fabułę, więc nie jest jakoś tragicznie. Reszta bohaterów ewidentnie jest hetero, ale wróćmy do ich prezentacji.

Emmy Sizergh (Robyn Cara) to typowa, młoda dusza w zawodzie, która podziwia Dove, chce być taka jak ona i jednocześnie nie bardzo wykazuje się cechami, które powinien posiadać dziennikarz śledczy. No – ale jest młoda, więc może nabierze jeszcze wprawy.

Gilbert Power (Will Forte) to narrator, jak i pomysłodawca podcastu. I cóż, serial chyba najbardziej ciekawie rozwija jego postać, bo z jednej strony widzimy, że stara się być etyczny, a z drugiej… Jednocześnie bardzo wkurzał mnie charakter tej postaci, ponieważ mamy do czynienia z mężczyzną. Problem w tym, że często sprawiał wrażenie miękkiego i raczej słabego, niż silnego, walczącego o swoje. Jasne; każdy człowiek jest inny, a prawdopodobieństwo spotkania takiego typka w realu jest dość duże. Tylko problem w tym, że ja jestem nieco przeczulona na to, co nam serwuje kinematografia, więc… zestawienie silnych femin i słabych mężczyzn trochę mnie irytuje. Ale ogólnie, dobrze się oglądało Gilberta.

Te wszystkie postaci prezentowały się dobrze, ale jakimś cudem stwierdziłam, że to nie oni błyszczą. Znaczy – aktorzy są bardzo dobrze poprowadzeni, wiarygodni i człowiek może nawet się z nimi zżyć, ale… to drugoplanowa postać skradła moje serce. David Wilmot zagrał Seamusa, który był jednym z ciekawszych bohaterów. Lawirował między sympatycznym gościem, a skurwysynem. I to się Wilmotowi niewątpliwie udało, bo tam, gdzie widz miał czuć do Seamusa sympatię, tam czuje; a tam, gdzie być na niego wściekłym, tam także to czuje.

Niestety, mamy do czynienia z kryminałem, a to oznacza typowe dla tego gatunku chwyty narracyjne. I szczerze, mnie jako osobie szczególnie lubiącej ten gatunek zaczynają męczyć wizualia typu „główna bohaterka zobaczyła wilka”. Dzizas, serio – w co drugim serialu pojawia się tajemniczy wilk, którego widzi tylko główny bohater. Jest to męczące i jak rozumiem, ma pełnić pewną symbolikę. Wszystko fajnie, ale ileż można? Nie, nie chodzi o to, że można to lepiej przedstawić; raczej o to, że to już jest mocno wyświechtane i zazwyczaj nie prowadzi do czegokolwiek. Ot, taka postać do zbudowania klimaciku.

Drugą rzeczą, którą poczułam się zmęczona, a jest gatunkowa, to retrospekcje. Gdzieś tak do połowy serialu ich nie było, a potem wpada narrator i widzimy, co bohaterowie robili kilka godzin wcześniej. I niby to okej, ale jakoś tak… nie wiem, może wpychanie w te rzeczy jakiejś ideologii typu „rozszczepienie światła” nie przypadło mi do gustu. Trochę może się czepiam, bo twórcy wyraźnie chcieli się trochę pobawić historią.

I wicie, rozumicie, ten serial ma być komedią także. I ja widzę sceny, które są obarczone komizmem, ale w zasadzie raz się tylko uśmiechnęłam czy parsknęłam śmiechem. To nie znaczy, że jest źle; raczej mój mózg dość słabo zajarzył, że „to było śmieszne”. Choć z drugiej strony – na „Spaceballs” bawiłam się dobrze, więc… no dobra, o gustach się nie dyskutuje. Może sprawdzicie sami, czy się będziecie śmiać, czy nie.

„Bodkin” ma jeszcze jeden plus – intro. Jest naprawdę klimatyczne i w sumie to dobrze, że serial stara się oddać irlandzki klimat, wykorzystując do tego także tamtejszy, regionalny język. Lubię irlandzkie pieśni, więc ich słuchanie było dla mojego ucha bardzo przyjemne, chociaż treść niekoniecznie była bardzo mityczna.

Czy polecam „Bodkin”? No cóż – jest to przyzwoity serial kryminalny z jednym przynajmniej aktorem, który błyszczy w swej roli. I chyba zapodam Wam linka do soundtracka.

Dżentelmeni

Po filmie przyszedł czas na serial i nie zawiodłam się. Od razu powiem: niezły, lepszy od kinówki i… tyle.

Eddie Horniman (Theo James) pewnego, pięknego dnia dowiaduje się o śmierci ojca. To jednak okazuje się pryszczem, bo wraz ze śmiercią wychodzi na jaw, że rodzinka uprawia zioło. I to na masową skalę, wraz z rodziną Glassów, giganta w tego typu sprawach. Mało tego, brat Eddiego – Freddy (Daniel Ings) – wpakował się przez długi w niezłą kabałę, z której trochę ciężko wyjść obronną ręką…

W ciągu ośmiu godzin – odcinków – śledzimy najróżniejsze zwroty akcji, często zabawne. Przyznaję, że dla mnie najlepszymi odcinkami były trzy pierwsze, bo to takie bardzo sprawne wprowadzenie do klimatu. Mamy tu dużo trupów i zamieszania, ale obserwujemy też, że Eddie jest idealnym przestępcą i pomimo małego doświadczenia w branży tegoż pana widz nie ma co do tego żadnej wątpliwości. A skoro tak, to w połowie zaczęłam pytać: skoro mu tak dobrze idzie, dlaczego chce zrezygnować z tak intratnego biznesu?

Miejscami serial chce robić sobie jaja – choć czarny humor niekoniecznie jest tu wyszukany, raczej autorzy stosują chwyty znane wszystkim już od dawna i… szczerze? Jakoś nie bardzo mi to przeszkadza. Dobrze się po prostu bawiłam: aktorzy dają radę, zwroty akcji również, a muzyka jest tym, co trzyma w kupie klimat. No właśnie, jeśli chodzi o muzykę, to mam tu małego mindfucka. Być może wykorzystano utwory, które występowały w filmie, ale jestem pewna, że przynajmniej dwie piosenki zostały stworzone na potrzeby nowych „Dżentelmenów” i zamiast pójść do wikipedii, zdecydowałam się obejrzeć napisy końcowe. Zero informacji xD. Ale może akurat ślepota dała się we znaki.

Tak czy inaczej, wydaje mi się, że „Dżentelmeni” to całkiem miła, zgrabna i dobra historia o branży narkotykowej. Oczywiście, trochę w krzywym zwierciadle, oczywiście, nie jest to na serio, ale wciąż wszystko trzyma się dość wiarygodnie i po prostu miło się to-to ogląda. Gorzej, że nie jest to wybitne. Czy mogło? Nie – ale ocena 8.1. na IMDB sugeruje, że jakościowo jest przynajmniej do „Mayor of Kingstown”, a nie jest. Ot, zwyczajny sensacyjniak, trochę lepszy od przeciętnego produktu i tyle. 🙂

PS.: Jak widać po samym zdjęciu, bohaterów mamy tu zupełnie innych, niż w filmie. 🙂