Szczerze mówiąc, ten film udowadnia, że kino może być – a nawet jest – grupowym przeżyciem. A już zwłaszcza wtedy, kiedy siedzisz w Poznaniu i poznajesz inne fanpeje z Wielkopolski. A w tym przypadku na seans trafiłam dzięki uprzejmości Z Filmem Przez Czas i no… bardzo się z tego cieszę.
Spodziewałam się rozlewu krwi godnego slashera, ale „Wizyta Świętego Mikołaja” to nie slasher. To jest film, który łączy ze sobą dramat wojenny, czarną komedię, thrillera i kino familijne!
Thomas (Alain Lalanne) to komputerowy geniusz, który wierzy w Świętego Mikołaja i postanawia to udowodnić. A tak się składa, że do jego chaty włamuje się bardzo niebezpieczny człowiek (Patrick Floersheim) i rozpoczyna się walka na śmierć i życie. To taki francuski „Kevin sam w domu”, tyle że nie.
A nie, dlatego że jest tu trochę mniej krwi od „Kevina”, a humor jest znacznie, znacznie świeższy i mroczniejszy. A może twierdzę tak dlatego, że Kevina mamy co roku w święta, a „Wizyta” była obejrzana przeze mnie pierwszy raz na Filmy Najlepsze z Najgorszych i szczerze? Tak, to film najlepszy z najgorszych. Piękny film klasy B, jak przypuszczam.
Na seansie nie byłam pewna, czy mi się on spodobał. Może nie mój typ humoru, a może zbyt wiele akcji oczekiwałam od „Wizyty”. Jednakże publika bardzo często reagowała śmiechem, więc w rezultacie i ja się nim zarażałam.
A po seansie, im więcej o nim myślę, tym wydaje mi się smaczniejszy.
Do obejrzenia jest nigdzie .
Tak czy siak, życzę Wam, by dziś wpadł do Was bardzo sympatyczny Święty Mikołaj, który rozda Wam szczęście. Do miłego!
PS.: Ale muzykę miał moim zdaniem znakomitą. I im się lepiej znasz na muzie, tym bardziej film bawi.
„Iron Sky” to film tak głupi, że… aż głupi oczarował widownię i w rezultacie dostaliśmy dwójeczkę. Ale – jak rzekł klasyk – po kolei.
2018. Amerykanie wysyłają lot na ciemną stronę księżyca, w rezultacie go tracą. A tracą, ponieważ atak nazistów przeżywa tylko jeden człowiek – i to w dodatku murzyn, James Washington (Christopher Kirby). W bazie wroga spotyka Renate (Julia Dietze) i w wyniku różnych perypetii wracają na Ziemię…
Cóż, już sam pomysł bazy nazistów na księżycu wydaje się absurdalny, ale twórcy postanowili pójść w absurd jeszcze bardziej. Po drodze mamy więc kampanię prezydencką w USA, murzyna, który stał się białym i wiele, wiele innych potencjalnie zabawnych wydarzeń.
Czy da się to oglądać?
Cóż – komedią wszechczasów „Iron Sky” nie jest, ale jest za to przyjemnym seansem, totalnie odmóżdżającym. Ale trzeba wziąć pod uwagę absurd wpisany w DNA tego produktu. No i trwa jakieś półtorej godziny, co też jest plusem.
Premiera miała miejsce w 2012 i z różnych komentarzy okołofilmowych, czy kulturowych odniosłam wrażenie, że jest to film kultowy. Choć na dwójeczkę trzeba było trochę czekać – bo do 2019 roku – to… ekhem, powiem tak.
CO TU SIĘ ODWALIŁO?
Zaczynamy mniej więcej od tego samego punktu, na czym skończyliśmy. To znaczy, niezupełnie. Bo zamiast „ludzkość sama się wyniszczyła” mamy wersję, że to naziści ją wyniszczyli. I nic dziwnego, wszak od wydarzeń minęło ze czterdzieści lat. Nasza koffana Renate ma już córkę, Obianaju 'Obi’ Washington (Lara Rossi), ale za to nie ma męża. Przy okazji okazuje się, że nasza prezydentowa z jedynki jest jaszczurem, podobnie zresztą jak stary fuhrer, który przybywa do bazy post-nazistowskiej, bo księżycowej, z informacją, że na Ziemi nie ma warunków do życia, ale jest ono pod ziemią i zadaniem ekipy jest zebranie jakiegoś koksu, który pozwoli Ziemianom przetrwać…
A i do tego mamy Rosjanina, który z randomowych rzeczy zbudował kosmiczny statek. Ten wątek mi się spodobał.
Niestety, nawet jeśli bym chciała „Iron Sky 2” zespojlerować, to nie mam jak. Po pierwsze, w tym filmie prawie nic się nie dzieje. Tzn. dzieje się, ale akcja jest dziwnie ustawiona. Mam wrażenie, że część informacji dla widza jest bezwartościowa, a z drugiej strony, mam też wrażenie, że twórcy nie mogli się zdecydować, w którą stronę iść.
No bo mamy tu postapo i niby nic nie stoi na przeszkodzie, by było mnóstwo czarnego humoru, prawda?
No właśnie – to, co zadziałało w jedyneczce, nie zadziałało w dwójeczce. Żarty są zbyt suche i przez to nie śmieszą. Bardzo długo jesteśmy w bazie księżycowej, gdzie słyszymy mhroczną historię tego, jak jest. I co? I pstro.
Fabuła jest tak interesująca, że dotarłam do połowy seansu i wyłączyłam. Udało się nie zasnąć z nudów. Śmiem twierdzić, że „Iron Sky 2” jest paździerzowe, choć na IMDB ma ładną piąteczkę. Jednakże, no… zabawa z teoriami spiskowymi nie pykła. Bo może, gdyby oglądać to pod kątem ukrytych informacji film by zadziałał?
Sprawdziłam: nie zadziałał.
Więc oglądałam „Iron Sky 2”, żebyście Wy nie musieli, czy jakoś tak.
Ale jedyneczkę polecam, bo trochę się naigrywa z poprawności politycznej i jest urocza.
25 kwietnia 2025 roku na ekrany ma wejść druga część „Księgowego” – filmu z 2016 roku, gdzie główną rolę zagrał Ben Affleck, a towarzyszyła mu mniej lub bardziej Anna Kendrick. To będzie półmetek historii, bo ostatecznie „The Accountant” ma być trylogią. Liczę, że udaną, ale skoro trójka ma inspirować się „Rain Manem”, to liczę na miły seans.
Póki co jednak nadrobiłam jedyneczkę i okazał się to bardzo ciekawy seans.
Tak – krytycy twierdzą, że to średni film, niewiele się w nim dzieje, ale ja sądzę, że „Księgowy” właśnie przez to wygrywa. Bo szczerze mówiąc, mamy pindyliard filmów, w których jeden gniewny robi rozpierduchę. I co? I rezultat taki, że prawie żaden z nich nie zapada w pamięć. Prawie, bo wyjątkiem są „John Wick” czy „Nikt”, no ale kto za pół roku będzie pamiętał o „Pszczelarzu”?
A tymczasem „Księgowy” to powolna historia, która rozkręca się dopiero w połowie. W istocie rzeczy, tu nie chodzi o akcję stricte akcyjniakową, ale chodzi… bo ja wiem, o zrozumienie człowieka?
Mamy tu bowiem księgowego, Christiana Wolffa (Ben Affleck). Z pozoru zajmuje się tym, czym wszyscy inni, ale z czasem okazuje się, że pracuje dla bardzo niebezpiecznych ludzi, a złapać go chce agentka FBI, Marybeth Medina (Cynthia Addai-Robinson). Z każdą minutą odkrywamy, że Christian nie miał normalnego dzieciństwa – stąd liczne retrospekcje – i nigdy nie będzie normalny. Hm, nie chcę Wam spojlerować, ale ta zabawa z czasem mi się spodobała.
W zasadzie… jeśli masz zły humor i chcesz się wyżyć, to nie ten film. „Księgowy” to raczej ładna opowieść o człowieku z innością, który jako tako odnalazł się w świecie. I na tym polega urok tego filmu. Jasne, strzelanin trochę jest, nie mniej… to było tylko pretekstem do pokazania kilku rzeczy. I jak mniemam, przyjemnie się „Księgowego” oglądało tym, którzy choć raz mieli do czynienia z osobą z Aspergerem i nawet ją lubią.
I ja nie wiem, co tu się, w kinie wydarzyło, ale jeśli historie z LGBT czy niepełnosprawnością sprzed 2016 potrafią być dla mnie przyjemne, tak opowieści po tymże niekoniecznie. A praktyka pokazuje, że mnie odrzuca od takich hitów jak „Atypowy” czy „Good doctor”. Tu – w „Księgowym” – nie. Wręcz przeciwnie. Miałam wrażenie, że pokazali nam bohatera w sposób szczery, prawdziwy, bez żadnych manipulacji. I jasne, może jakieś błędy się mogły wkraść, ale widząc, jak Christian rozmawiał z Kendrick, to kurczę. Bardzo naturalne, wysokojakościowe dialogi.
„Księgowy” to nie jest film akcji, to jest opowieść o człowieku. A nawet ludziach i końcówka bardzo mi się spodobała.
A jak Wam przypadł do gustu „Księgowy”? Dzięki za komentarze
– Mieliśmy pomysł na transformację Chani – powiedział Denis Villeneuve, gdy po raz n-ty wypowiadał się na temat drugiej części „Diuny”. – W książce pozostaje ona w cieniu Paula, ale chcieliśmy nadać jej własne cele, przekonania i historię. Ma inne spojrzenie na świat niż Paul. Film został więc skonstruowany wokół ich relacji, a na początku trzeciego aktu przyjmujemy bardziej perspektywę Chani. Z jej punktu widzenia widzimy, gdzie Paul zbacza z obranej ścieżki, stając się tym, czego się obawiał. To ona staje się naszym moralnym kompasem. Dlatego niezwykle ważne było, aby zakończyć film na Chani – to nasz punkt widzenia, nasza interpretacja.
Druga część „Diuny” Villeneuva to widowisko, którego mógłby pozazdrościć David Lynch, gdyby… nie to, że on również tworzył wielkie dzieło. Panom nie wyszło do końca, a właściwie to jest jeden punkt, w którym oboje polegli. Nie mniej, to tekst o „Diunie” z 1984, za którą się zabrałam, bo zatęskniłam za epickością tego świata. Czy ją dostałam?
Początkowo wydawało się, że tak – wszak dekoracje były bardzo starannie przygotowane i miały rozmach. Zresztą, trochę to doceniono przy różnych nagrodach, ale ja nie o nich. Zdecydowanie bardziej stroje Bene Gesserit w wydaniu Boba Ringwooda bardziej mi przypadły do gustu. Reszta nie zrobiła specjalnego wrażenia, a charakteryzacja niektórych postaci była dziwna. Ale ten film to takie dziwadło, na styku paździerzowości jest niestety.
Bo powieść może sobie na wiele pozwolić. Powieść zresztą nie ma jakiś ograniczeń, co do miejsca. I jasne, można się kłócić „bo wydawcy” i „bo zamówienie”, ale serio – pisarze zwykle mają to w czterech literach i piszą po prostu swoje, ewentualnie wywalając zbędne sceny na samym końcu redakcji. Tak czy inaczej, to w powieści widać wszystko. Dramat Atrydów, przemianę Paula, jego miłość do Chani i nawzajem, no i…
I co ciekawe, w „Diunie” Davida Lyncha to aktorzy drugoplanowi wiodą prym. Co prawda, Irulana (Virginia Madsen) trochę z przypadku, bo słynną, początkową jej narrację dokręcono dopiero na potrzeby telewizji (sic), ale i tak jest ona niesamowicie epicka.
Yyy – nie mam pojęcia, czy opłaca się pisać o tym, o czym jest „Diuna”. Ale mamy tu dwie godziny, które są różne. Pierwsza z nich opowiada o tym, jak Atrydzi przybyli na Arrakis i robi to trochę powoli i nawet się zdziwiłam, że film nie idzie tak szybkim tempem, jakby po metrażu można się było spodziewać. Pomimo opowiadania o znanych mi wydarzeniach, mam pewne wątpliwości, czy osoba niezaznajomiona z uniwersum cieszyłaby się filmem.
Bo widać tu chaos.
Przede wszystkim narracja jest trochę offowa, a trochę nie; to wygląda tak, jakby aktorzy mówili o tym, co się odjewapnia na ekranie i widz słyszy myśli bohaterów. Z perspektywy filmowej, takie coś jest katastrofą. I rzeczywiście, bardzo mi to psuło odbiór filmu, bo miałam ewidentne wrażenie, że film spróbował zrobić coś, czego się nie da zrobić – zekranizować „Diunę”.
W tej jednak części wykazał się jeden z aktorów drugoplanowych – ten, który pokazywał Jessice noszenie filtraka.
No i przechodzimy do momentu, w którym obaj panowie – Lynch i Villeneuve – spartolili robotę.
Otóż, od drugiej części (u Lyncha filmu, u Villeneuva drugi film) akcja jedzie jak pojebana. To nie pozwala na zżycie się z bohaterami, na wyczucie klimatu. Ba u Lyncha… no właśnie, wydarzenia biegną szybko, ale ja właściwie trochę nie wiedziałam, co się tam dzieje. Znaczy owszem, z obrazków można się domyślić, ale to było na zasadzie bardzo szybkiego streszczenia tego, co się odjewapniło. Zero momentu zatrzymania się, zobaczenia jakichkolwiek relacji. A właśnie: od początku dzieła Lyncha miałam też problem z określeniem, kto kim jest. Bohaterów jest po prostu za dużo naraz i trzeba przyznać rację Villeneuvowi w tym, że bardzo powoli prowadzi akcję jedynki.
A jednak, Chani (Sean Young) u Lyncha wygrywa. Co prawda widzimy ją na jakieś 5 minut i nie jesteśmy w stanie poczuć tej niesamowitej miłości, jaka ją i Paula łączyła. Nie mniej, aktorka miała w sobie więcej kunsztu aktorskiego, charyzmy od Zendajowej, co też przypomniałam sobie te wszystkie sceny z książki i się ewidentnie wzruszyłam. Widać wyraźnie, że Chani to silna, kochająca kobieta, która nie robi głupich akcji, jak u Villeneuva.
Bo wiecie, Chani u Villeneuva to taka nasza zbuntowana czternastolatka. Rozumiem, co reżyser chciał zrobić, ale totalnie spartoczył akcję i wyszła poprawnie politycznie feminazi.
No, z tą poprawnością, to ja wtrącę, że u obu panów „Diuna” ma wyraźne, graficzne, masońskie symbole…
„Diunę” Lyncha warto docenić za dekoracje przestrzeni – bo nie jest ona tak mało pozytywna jak u Villeneuva. Jest tu więcej koloru i raczej widać, że mamy do czynienia z bogatymi ludźmi. Ale przede wszystkim ten film należałoby docenić za muzykę, która widoczna jest w napisach końcowych i jest bardzo, bardzo ładna.
A, no tak. W końcówce nie do końca udało się zawrzeć miłość Paula i Chani, nie mniej i tak lepiej wybrzmiała ona od tego, co otrzymaliśmy u Villeneuva. Przynajmniej moim zdaniem, ale zauważyć warto Alię – siostrę Paula. To, co tu się stało jest rewelacyjne. Bo widzicie, Alia jest nazywana przez Bene Gesserit paskudztwem i nie bez przyczyny. W powieści Herberta jej przerażające oblicze jeszcze tak dobrze nie wybrzmiewało, ale na filmie…. znakomita scena, w której zagrała Alicia Witt. Brawo!
Ogólnie film Lyncha oceniam na 5/10. Jest średnio, powiedziałabym. Są pewne walory, ale mogłoby być lepiej, gdyby nie producenci. Myślę jednak, że o problemach Lynch-producenci opowiem Wam w kolejnym tekście, bo ten się zrobił już elaboratem.
– Kocham Dino, kocham Raffaellę i uwielbiałem z nimi pracować – tak mówi David Lynch, jeśli ktoś go pyta o problemy z producentami przy „Diunie” z 1984 roku. – Byliśmy jak rodzina. Po prostu znamy się nawzajem, oni wiedzą, jacy jesteśmy. Kochaliśmy się mimo tego, więc ich nie obwiniam. Biorę to na siebie.
Powiedzmy sobie szczerze: żeby Villeneuve mógł stworzyć film w jakikolwiek sposób uznany przez fanów i krytyków, potrzebny był David Lynch i jego ekipa, która w latach 80′ pracowała w pocie czoła przy projekcie. I to dosłownie, bo warunki były okrutne, często było gorąco, a Meksyk mimo taniości po prostu nie nadawał się na producenta. Ale od początku.
„Diuna” Franka Herberta po dziś dzień jest uznawana za arcydzieło science fiction. I tak, zaraz ktoś wyleci z niekończącą się kwestią „co? przecież to fantasy w kosmosie”, ale pozostańmy przy wersji, że „Diuna” to hard SF nawet. Opowiada o Paulu Atrydzie, który jest niezwykłym nastolatkiem, mającym zmienić świat. Brzmi sztampowo? Cóż – może Ci się książka nie spodobać z wielu różnych powodów, ale zdaje się, że historia od razu zagarnęła sobie serca młodych. W tym pewną młodą producentkę, która współpracowała z Lynchem przy projekcie.
– Zakochałam się w niej, kiedy ją przeczytałam, a to było 9 lat temu – mówiła w 1984 roku Raffaella De Laurentiis. Tak, córka tego Laurentiisa. – Od tego czasu obsesyjnie myślałam o jej adaptacji, a wiesz, George Lucas, którego ogromnie szanuję, zrobił wspaniałą rzecz z „Diuną”. Większość z „Gwiezdnych Wojen” w pewnym sensie jest zaczerpnięta z „Diuny”, ale całą trudną, ezoteryczną stronę „Diuny” zamienił na jedno słowo: „Niech moc będzie z tobą”. Więc kiedy David i ja podchodziliśmy do tego problemu, powiedzieliśmy, że „Diuna” już została zrobiona w uproszczony sposób.
Pierwszym chętnym do zekranizowania „Diuny” był Arthur P. Jacobs, który nabył do niej prawa już w 1971. Niestety, zmarł w dwa lata później na zawał. A potem nastał Alejandro Jodorowsky. Twórca „El topo” i „Świętej góry” wymarzył sobie szaloną, wysokobudżetową produkcję, która miałaby trwać dziesięć godzin. Niestety, facet głównie rozmarzał się, wydając to tu, to tam pieniądze i koniec końców już nie mógł na projekt znaleźć pieniędzy. Ale za to spece od efektów specjalnych, którzy już zaczęli działać w sprawie stwierdzili: „dobra, uj, mamy świetne pomysły, zróbmy to w <<Obcym>>”. Także panowie H.R. Giger i Chris Voss mieli udział w tworzeniu arcydzieła horroru, do dziś niezastąpionego i unikalnego.
W wyniku nieróbstwa Jodorowskiego – choć w sumie może jestem zbyt ostra wobec tego faceta – prawa znowu wróciły do Paramountu i tak oto wykupił je ambitny producent Laurentiis, który miał córkę w postaci fanki uniwersum „Diuny”.
– Dino… w jakiś sposób w głowie Dino połączył „Człowieka-słonia” z „Diuną” i zadzwonił do mnie, prosząc, żebym przeczytał tę książkę – opowiadał Lynch. – Nie byłem w pełni przekonany… nie wiem dokładnie, jak do tego doszło, to moja jedna, w moim mniemaniu, wielka porażka, ale nauczyłem się ogromnie dużo przy tym filmie.
Cóż – myślę, że gdyby nie „Diuna”, David Lynch nie wiedziałby do końca, kim chce być jako reżyser. I jaki chce być. Śledząc historię jego „Diuny” ma się wrażenie, że gościu tego filmu nie znosi. Ale nie dlatego, że to jest jeden wielki porażkon. Raczej dlatego, że weszła tu jedna wielka proza życia zwana pieniędzmi.
Mówiło się o tym, że film miał kosztować 45 milionów dolarów. Dzisiaj spotykamy się z mniejszą o 5 milionów sumą, co tak tłumaczy reżyser: – „Diuna” nie kosztowała 45 milionów, Dino mówił, że kosztowała 45 milionów, ponieważ pochodził z czasów, kiedy duże i okazałe było najlepsze, ale naprawdę w czasach, kiedy mówił te rzeczy, ludzie byli odstraszani przez taką kwotę. Ale Dino był… był sprytnym facetem i zrobił to za znacznie mniej niż 45 milionów.
Na przykład miejsce kręcenia filmu. Raffaella wyszukiwała rejony, gdzie można by nakręcić tak epickie kino. I wiecie, co? Znalazła w Meksyku, gdzie koszta okazały się dużo mniejsze, niż gdzie indziej… do czasu.
Oczywiście, „Diunę” bardzo trudno przenieść na ekran z powodu jej złożoności. Miał z tym problem sam Frank Herbert, który na zlecenie Laurentissa napisał scenariusz. Został odrzucony przez jego długość. Lynch później również się ścierał z długością – wstępny szkic został skrócony do 135 stron i była to piąta wersja historii. W tym czasie panowie spierali się o to, co ma w niej pozostać, a co nie. Tak czy inaczej, to jeszcze nie oznaczało, że projekt skończy się porażkonem, bo wiele filmów miało bardzo długą i trudną drogę scenariuszową, a jakoś wyszły na swoje.
Ale prawdziwe piekło na Ziemi miało dopiero nastąpić.
Jedno trzeba oddać Lynchowi: od razu wiedział, że jako jeden film pełnometrażowy „Diuna” się nie sprawdzi. Chciał mieć dwie części, ale Laurentiss się nie zgodził, bo „to nie wyszłoby”. Efekt jest taki, że jego „Diuna” nawet się w kinach nie zwróciła, a Villeneuve może się pochwalić sukcesem kasowym i to po przy obu częściach „Diuny”, które to tak naprawdę są ekranizacją pierwszej powieści. Ale to były inne czasy, czasy praktycznych efektów i niezwykłej muzyki. Żeby nie było – Hans Zimmer dobrze wykonał swoją robotę, ale na moje oko trochę bardziej mechanicznie, niż od serca. Tak czy inaczej, przejdźmy w końcu do tego nieszczęsnego Meksyku.
Churubusco Studios w Meksyku, ogromny kompleks z ośmioma halami, pobliską pustynią i wysypiskiem martwych zwierząt. No, ale przynajmniej pieniądze się zgadzały, choć Raffaella raczej chciała znaleźć miejsce unikalne, niezwykłe, takie, które mogłoby ułatwić nakręcenie Arrakis, takie, które w jakiś sposób mogłoby stworzyć inną, niż ziemską połać.
Niestety, technologia używana przez meksykańskich twórców była przestarzała, co zmusiło filmowców do jej odświeżania. A w dodatku ekologia niezbyt wyszła, bo w tamtych czasach Meksyk miał częste przerwy w dostawie prądu, co zmusiło filmowców do używania generatorów zasilanych benzyną, gdy robili zdjęcia. Spore problemy? Eee tam – dodamy jeszcze jedzenie i wodę, dzięki której ekipa łatwiej się rozchorowywała, a Lynch pod prysznicem musiał stosować kapkę wódki, by woda nie przedostawała się do jego przewodu pokarmowego. Oj tam, dowalmy jeszcze służbę celną. Ci to stwierdzali, że ważne sprzęty będą przetrzymywać przez dwa miesiące, no bo co tam szkodzi zastopować produkcję filmu, potencjalnego arcydzieła SF. OK, udało się wam odzyskać sprzęt? To teraz czas na złodziei….
Mexico City oferuje rozrzedzone powietrze, a ludziom nieprzyzwyczajonym do tego może to przyprawić bóle głowy, nudności, bezsenność i tak dalej. Jak się zapewne domyślacie, ekipa Lyncha właśnie taka była: niedostosowana do warunków Meksyku. W ogóle. To powodowało, że ekipa często zapadała na choroby. A dodatkowe ciepły klimat miejsca sprawiał, że noszenie ciężkich strojów wiązało się z bardzo dużym wysiłkiem ciała. Baron Harkonnen (Kenneth McMillan) posiadał ubiór, który zakładało się przez trzy godziny (!), Strój ważył ok. 113 kilo, przez co aktor schudł podczas zdjęć. Cóż, na zdrówko.
Ale chyba clue programu nieszczęść stanowiła pewna akcja, na którą wpadł Lynch. Niektóre pustynne lokacje zmuszały ekipę do noszenia ochronnych ubiorów, takich jak okulary i maski, co chroniło ich przed pyłem, wzniecanym przez wielkie wentylatory. W pewnym momencie reżyser stwierdził „o, zróbmy czarny dym”.
I ekhem.
Dym był tworzony przez spalane opony, a wiatr wpychał dym prosto w twarze twórców.
Możecie się domyślić, na co ekipa była narażona w takiej sytuacji.
I cóż za ironia, że pro-ekologiczna historia była realizowana w tak mało ekologiczny sposób. Czyżby David Lynch nie zrozumiał powieści? Spokojna głowa – ja czytając ją w wieku 9-11 lat (nie pamiętam już, ale było to słynne wydanie z Polanami) także nie wiedziałam, że to jest eko-story.
Nie będę Was torpedować szczegółami na temat tworzenia dekoracji, choć to było niesamowite wyzwanie, dość udane i wymagające. Myślę, że każdy, kto chociaż przewijał lynchowską „Diunę” skapnie się, że projekty są wybitne, niepowtarzalne i z charakterem. I szczerze mówiąc, hołd im mógłby tylko oddać osobny tekst.
Los Angeles. David Lynch zaczyna pracę przy montażu „Diuny”. To nie jest łatwe zadanie, ponieważ spróbuj zmieścić monumentalną historię w dość krótkim czasie. Pierwsza wersja filmu to jakieś sześć godzin, a nasz koffany reżyser potrzebuje na gwałt pieniędzy.
Oczywistym więc było to, że mało kto pójdzie na pięciogodzinny metraż, który – z racji swej długości – ma mniej seansów w kinie.
– Już na etapie pisania scenariusza zacząłem się sprzedawać, wiedząc, że nie będę miał ostatecznego głosu w montażu, i sprzedałem się. – Mówił Lynch. – To było powolne umieranie, straszne, straszne doświadczenie.
Powyższe słowa pewnie głównie zrozumieją artyści. Oni swoje, oni mają jakieś swoje wizje, a cała reszta widzi i chce czegoś innego. Oczywiście, to nie tak proste, nie mniej Lynch może i lubił „Diunę” Herberta, ale dam sobie paznokieć uciąć, że nie kochał tej serii jak Raffaella.
Zresztą – z dzisiejszego punktu widzenia blockbuster i Lynch jako połączenie wydają się być jakimś nieporozumieniem. I rozumiem, że Lynch chciałby powiedzieć „zapomnijmy o Diunie”, a jednak to niemożliwie chociażby z tej racji, że w tamtym okresie Lynch jako reżyser uczył się bardzo wiele o sobie i filmowym rzemiośle.
W końcu zmontował film, który miał trzy godziny. Ją uznał za swoją dobrą, przyzwoitą wersję. Jednakże producent i pieniądze doprowadziły do tego, że film ma dwie godziny i piętnaście minut. Jak można się domyślić, wycięto bardzo dużo materiału, co uniemożliwiło widzom zżyć się z bohaterami. Zresztą, to, co się w temacie wyprawia jest bardzo dziwne i chaotyczne. Ale Lynch, gdy montował wcale nie cieszył się z tej pracy. Wręcz przeciwnie, on czuł, że „Diuna” w jakiś sposób mu się wymyka. Nic dziwnego.
Bo to „Diuna”, monumentalna historia i arcydzieło SF.
Gdy już film pojawił się w kinach, z miejsca zarobił 6 milionów. Ale co z tego, skoro liczne recenzje nie zachęcały widzów do seansów, więc ostatecznie skończyło się na trzydziestu milionach.
Roger Ebert tak skomentował dzieło Lyncha: – „Diuna” potrzebowała około dziewięciu minut, by całkowicie pozbawić mnie wszelkich oczekiwań. Ten film to prawdziwy chaos – niezrozumiała, brzydka, pozbawiona struktury i sensu wyprawa w mroczne rejony jednego z najbardziej zagmatwanych scenariuszy w historii kina.
Wieści o nieudanym filmie się rozniosły, a Lynch czuł żal i stwierdził, że dłuższa wersja byłaby lepsza. Raffaella nie chciała się z nim zgodzić, bo taka historia wymagałaby bardzo dużego skupienia się od widza. Tak czy inaczej, kiedy reżyser dostał propozycję zrobienia wersji reżyserskiej, po prostu odmówił. A że w pewnym momencie nie chciał się przyznawać do filmu, to zamiast „reżyseria: David Lynch” mamy „reżyseria: Alan Smithy”. To pseudonim wielu twórców, którzy nie chcą się przyznawać do swoich dzieł. Tu – cóż – trudno było wmówić ludziom, że to nie jest film Lyncha.
Ostatecznie jego „Diuna” nie jest tragedią – bo stroje i dekoracje, a nawet muzyka robią swoje. Problem jednak polega na tym, że jeśli się nie jest fanem uniwersum, to przez to „dzieło” trudno przejść do końca. Ale wciąż: gdyby nie Lynch, Villeneuve miałby o wiele trudniej. Tak przynajmniej wiedział, jak NIE ROBIĆ filmu. A na pewno, że nie warto kręcić w Meksyku. Nie mniej, prędzej mi kaktus na głowie urośnie, niż Chalamet dobrze zagra charyzmatycznego przywódcę religijnego…
Dzień dobereł, mam złą i dobrą wiadomość. Tym razem zacznę od dobrej, czyli słynna, francuska komedia „RRRrrrr!!!” jest dostępna na cda.pl. Problem polega na tym, że w wersji z lektorem, a nie z dubbingiem. A o tym, jak dobry to dubbing był i jest świadczy fakt, że komedia ta stała się kultowa. A przynajmniej teksty „ja wiedziałem, że tak będzie” i „zaraz będzie ciemno” zna każdy, kto choć raz w latach 2004-2010 był na Pyrkonie.
Poza tym wersja zdubbingowana ma naprawdę niezłe tłumaczenie i wykonanie. Początkowy głos lektora buduje klimat, a nasi bohaterowie mają na imię Adam i Ewa. W wersji z lektorem zostawiono – jak mniemam – oryginalne imiona bohaterów, Rrrr, ale przez to komedia trochę traci.
Nie będę się wgłębiała w różnice tłumaczeniowe, bo też nie jestem specem w tym zakresie, a poza tym zaraz będzie ciemno, więc przejdźmy do rzeczy.
Czasy prehistoryczne. Plemię Czystowłosych żyje sobie jak pączki w maśle, a plemię Brudnowłosych próbuje od 800 lat zdobyć szampon. Ale ta awantura nie jest problemowa – prawdziwym problemem jest to, że ktoś zabija u Czystowłosych i ci chcą się dowiedzieć, kto i jak…
Czy ta komedia jest rzeczywiście taka dobra, by być kultowa?
Nie – ale z drugiej strony bywa naprawdę śmieszna i to w momentach, kiedy teoretycznie mamy do czynienia z suchym żartem. A prawda jest taka, że to typowy przedstawiciel filmów tak głupich, że aż śmiesznych. Dlatego ja się naprawdę odprężyłam przy tym seansie, a mózgownica wreszcie sobie odpoczęła. To nie jest rozrywka wybitna, ale wystarczająca do uśmiechu.
RECENZJA PATRONACKA, DEDYKUJĘ JĄ ANONIMOWEMU PIESŁOWI
Anonimowy piesł postanowił wesprzeć FilmS, dzięki czemu możecie obczaić recenzję „Best in show”, znanego w Polsce jako „Medal dla miss”. Za wsparcie bardzo dziękuję i przechodzę do rzeczy!
Kilka osób bierze udział w wielkim wydarzeniu w Filadelfii – w konkursie dla psów. A film prowadzony jest w stylu dokumentu, co się w sumie sprawdza. Nie ma on poważnej tonacji – zawiera raczej wiele komediowych scenek z podtekstami. Są nawet geje i lesbijki, ale wiecie, co? Absolutnie nie czułam, że są wstawieni na siłę!
Tak, nasi bohaterowie rywalizują między sobą, chociaż tutaj nie ma przedstawionej takiej stricte rywalizacji. Jest raczej skupienie się na indywidualnych historiach i to także robi robotę. Zwłaszcza, gdy dochodzimy do konkursu i widzimy, ile psów bierze udział w imprezie. Oficjalnie – jak wynika z treści – do rywalizacji staje 3 tys. piesełów. Ale obserwujemy tylko kilka z nich i… czuć to napięcie, czuć to oczekiwanie, czy ON, TEN PIESEŁ WYGRA. Zdziwiłam się tym uczuciem, no ale kto by się oparł słodkim pieskom?
Pieski miały – powiedzmy – role drugoplanowe, ale z tego, co mówią nam napisy końcowe, to na planie pracowało od groma specjalistów, w tym trenerów i weterynarzy.
Ja z początku nie byłam pewna, czy ten film mi się podoba. Trochę przez to, że Rakuten oferuje tylko wersję z lektorem, więc nie mogłam sobie pomóc napisami. Ale był dobrze słyszalny ogólnie i żarty, które miały śmieszyć faktycznie umilały seans. Znaczy, no – dla mnie nie jest to jakaś wybitna komedia, ale jest to bardzo miły seans.
O, właśnie. „Medal dla miss” to jest bardzo miły seans. Taki słodki, taki, przez który robi się miło na sercu. I myślę, że szczególnie miło ogląda się go właścicielom psów .
Myślę też, że warto wspomnieć o muzyce. Tę naprawdę słychać w napisach końcowych, ale kurde – jest wspaniała. Taka skoczna i wesoła, i jakby ktoś szukał utworów, to ma je w screenach. Zestaw mały, ale wysokojakościowy .
Jeszcze raz dziękuję Anonimowemu piesłowi, bo nie ukrywam, bardzo, bardzo chciałam obejrzeć ten film i właściwie zrobiłeś mi dzień, dziękuję .
Trochę się bałam oglądać „Zakazaną planetę”, bo to film z 1956 roku, a jak wszyscy wiemy – efekty wtedy były trochę pożal się borze. A ja w dodatku nie lubię teatralności. Ale mimo wszystko zdecydowałam się na obczajenie obrazu, bo ludzie mówili, że to fajny obraz.
I co?
I mieli rację!
XXIII wiek. Ludzkość jest w stanie podbijać kosmos. To dlatego statek C-57D dociera na Altair IV, gdzie dwadzieścia lat temu miała miejsce tajemnicza katastrofa. Przy lądowaniu okazuje się, że ktoś jednak przeżył, ale ten ktoś odradza lądowania. Mimo to załoga decyduje się to zrobić…
Dalsze opowiadanie to opowiadanie spojlerów, więc daruję sobie. Ba, nawet stwierdzenie, że „Zakazana planeta” jest luźną adaptacją szekspirowskiej „Burzy” może być spojlerem. No, ale z braku chęci psucia Wam zabawy przejdę do zagadnień bardziej ziemskich.
Albowiem ten film uważany jest za milowy krok w dziedzinie filmów SF. Dlaczego?
Po pierwsze, to produkcja w całości dziejąca się poza Ziemią. Pierwsza taka i bez niej nie byłoby „Star Treka”, o czym zresztą mówił sam jego pomysłodawca.
Po drugie – to jest ważniejsze z perspektywy tego, że część z Was kocha muzę – to pierwszy hollywoodzki film, gdzie królowała elektroniczna muzyka. Właściwie ścieżka dźwiękowa jest na niej oparta, a te słynne dźwięki… cóż, rozpoznacie je, gdy włączycie sobie każdą późniejszą produkcję – może tak do roku, w którym powstał „Alien” i w której scenariusz oparty jest na robotach i space operze.
Po trzecie – roboty. Tutaj występuje robot i po raz pierwszy znalazł się w napisach. Jest znany jako Robby i został skonstruowany przez projektanta przemysłowego, Roberta Kinoshitę. Kosztował 125 tysięcy dolarów, co na tamten moment był astronomiczną sumą. Robot zagrał w wielu późniejszych produkcjach, gdyż studio MGM nie chciało się go pozbyć. Ostatecznie, gdyby nie ten wynalazek, nie mielibyśmy milutkich robocików ze „Star Wars”, R2-D2 i C-3PO. A propo robota, to też pierwszy film, w którym tenże ma własną osobowość, a nie jest jedynie jakąś puszką dla ozdoby.
Po czwarte – to pierwszy wysokobudżetowy film SF od studia MGM. Budżet wyniósł 1,968,000 USD, czyli prawie dwa miliony. Jak na tamte czasy, jest to niebagatelna suma. I teraz przenieśmy się trochę bardziej w przyszłość, do lat 90′. Był wtedy pomysł, by James Cameron zabrał się za remake „Zakazanej planety”. Projekt nie doszedł do skutku, ponieważ prawa do filmu były bardzo skomplikowane i dopiero niedawno udało się uporządkować rzecz. Obecnie należą one do Warner Bros, a za remake ma się wziąć producentka Emma Watts, znana m.in. z „Ality: Battle Angel” czy „Avatara”. Scenariusz zaś ma opracować Brian K. Vaughan, który ma na koncie nagrody Hugo i Nebula, czyli jedne z najważniejszych nagród w fantastyce amerykańskiej. Pisał scenariusze do „Ex-Machiny” czy „Lostu”. Brzmi dobrze?
I po czwarte wreszcie, to pierwszy film, w którym zastosowano szerokoekranowy format obrazu.
Być może można by wymieniać jeszcze wiele rzeczy, ale nie chcę Was zanudzać.
Wróćmy więc do samej produkcji… która mimo upływu lat nadal jest dobra. Może w niektórych rzeczach trąci myszką, jak dekoracje, ale kurde, obejrzałam 20 minut i nawet tego nie zauważyłam. Ta historia – mimo że powolna i że niby niewiele się dzieje – jakoś mnie wciągnęła, a im bliżej końca, tym ciekawiej. Sama koncepcja, która wychodzi dopiero w końcowych scenach, jest niesamowicie ciekawa i czuć, że w całości leży mnóstwo potencjału.
Ano właśnie, czy Hollywood potrafi wykorzystać ten potencjał?
Martwi mnie to, bo amerykańskie kino stało się trochę bezkreacyjne, takie na jedno kopyto, aby zrobić. Gdyby za projekt zabrał się Amazon, to by można było mieć większą nadzieję. Ale Warner Bros… który w dodatku ma problemy finansowe? To nie przejdzie. Zwłaszcza, że tu można by było zrobić dość odważną historię.
Do „Niezapomnianej planety” jako reżysera można by zaprosić kogoś specjalizującego się w horrorach (twórca nowego „Nosferatu”?), nawet Wesa Andersona, bo przecież on uwielbia robić teatralne kino. Jest zresztą mnóstwo możliwości, by tę historię uczynić ciekawą i dość niesamowitą.
Ale martwi mnie, że nic z tego nie będzie. Zapewne technologia nie będzie wyglądała tak, jak w oryginale i to trochę szkoda. O ile sam statek mógłby wyglądać, jak obecne, typowe projekty statków, tak już na planecie widziałabym nadal bardzo podobną zabudowę technologiczną, jak w oryginale, bo mimo wszystko, odróżniałaby się od ludzkiej technologii.
Zapewne też dostaniemy sporo murzynów, Azjatów i pewno jeszcze wsadzą LGBT, które to LGBT kompletnie nie pasuje do historii. Ona bowiem jest całkowicie hetero i tu też widać niezły potencjał, szczególnie, że – kurczę – nie ma cenzury w kinie. Tzn. wicie, w latach 50′ w kinie amerykańskim jeszcze obowiązywał kodeks Haysa, który zabraniał wielu rzeczy.
I im bardziej o tym myślę, tym bardziej mam ochotę wysyłać do nieba prośbę „plis, niech to będzie wybitny film”. Ale widząc współczesne kino made in USA, mam spore obawy, że moje prośby spotkają się ze ścianą.
A sam oryginał „Zakazanej planety” polecam obejrzeć, gdyż jest to ciekawa historia, i oglądalna.
Dzień dobereł, ja przychodzę do Was z głupią komedyjką. Oglądałam ją premierowo w kinie (stare czasy, inna historia, dawno i nieprawda) i z perspektywy czasu uważam, że jest to film niedoceniany i przede wszystkim NIEZROZUMIANY.
Jasne, da się czerpać przyjemność z „Jestem taka piękna!” opierając się na filmie jako takim. W końcu on ma za zadanie sprawić, że w serduszku poczujemy się lepiej. I może rzeczywiście tak było na pierwszym seansie, ale tylko trochę – wyszłam pogodna z seansu, stwierdziłam, że ładny film i tyle widzieli. Nigdy nie spodziewałam się, że wrócę do tej historii. A jednak, wróciłam i opłaciło się!
Renee (Amy Schumer) jest zwyczajną pracownicą biurową na jakimś totalnym zapleczu. Jest też przy kości. Zaczęła sobie zadawać pytanie, czemu muszą pracować na takim zadupiu, a nie w centrali, w centrum miasta. Zaczęła też chodzić na aerobik, gdzie doznaje poważnego uszczerbku na zdrowiu i zmienia jej się w głowie wszystko.
Jak wcześniej uważała siebie za brzydką grubaskę, tak teraz nagle uważa siebie za piękność nie z tego świata i oczarowuje totalnie wszystkich. Brzmi zabawnie?
Powiem tak – jako takiej komedii to w „Jestem taka piękna!” jest mało. Ale jeśli spojrzymy pod kątem PRAWA ZAŁOŻENIA na ten film, to Panie i Panowie – klękajcie narody.
Przede wszystkim mamy tu instrukcję obsługi tego, jak ignorować 3D*. Zaprawdę powiadam Wam, ten film Wam więcej o tym opowie, niż jakikolwiek kurs Nevilla Goddarda. Gdy Renee rozmawia z ludźmi, ludzie chcą wejść w jej słowo i zaprzeczyć, że to nie tak, że to nieprawda, że widzą ją inaczej. Ale Renee gada jak katarynka i nie daje dojść do głosu innym, a w wyniku tego inni się poddają i są pod jej wpływem. Nagle się okazuje, że cała rzeczywistość traktuje ją tak, jak ona siebie widzi.
I właściwie cały film jest o postrzeganiu siebie. Tak, to może być głupiutki filmik, ale ten głupiutki filmik pokazuje jasno i wyraźnie, co się dzieje, gdy w dany sposób siebie postrzegasz. Fikcja literacka? No właśnie nie – bo w 3D jest zwyczajnie odzwierciedlenie naszych przekonań i stanów psychicznych. Nie ma innej możliwości. Jest dokładnie tak, jak w filmie – jeśli coś nie przynależy do Twoich uwarunkowań, to po prostu tego nie zastaniesz.
Przez moment byłam zawiedziona końcówką, ale dałam jej polecieć i zmieniłam zdanie. Oto bowiem Renee odkrywa, że moc nie leży w symbolach, w magii, a w niej samej.
I wiecie, co? Można chwalić aktorstwo Amy Schumer, ale tu raczej należy pochwalić wgryzienie się w rolę Renee. Niewiele wiem o Amy jako takiej, więc podejdę do tematu skrótowo. Z ekranu czuć, kiedy Renee uważa siebie za brzydką, ofiarę itd., i czuć, kiedy uważa siebie za najpiękniejszą piękność tego świata. I nieważne, że cały czas wygląda tak samo – energetycznie to dwie różne kobiety, choć w jednym ciele.
Reasumując – nie dziwię się, że na IMDB „Jestem taka piękna!” ma tylko 5.7. Jeśli jednak oglądasz ten film pod kątem Prawa Założenia, to nagle wskakuje on na 8/10. Warto go sobie przypominać, kiedy stracimy motywację w działaniu lub kiedy chcemy sobie przypomnieć, jak ignorować 3D.
Dzień dobereł, dzisiaj o LGBT’ach…. tych dobrych LGBT’ach.
– [Film] jest źródłem ciągłego irytowania w moim prywatnym życiu – przyznała pisarka, Annie Proulx, która stworzyła opowiadanie „Brokeback Mountain”. – Jest niezliczona ilość osób, które uważają, że historia jest otwartą przestrzenią do eksplorowania ich fantazji i poprawiania tego, co widzą jako nieznośnie rozczarowującą opowieść […] Ciągle wysyłają mi straszne manuskrypty i pornograficzne przeróbki historii, oczekując, że odpowiem pochwałami i brawami za „naprawienie” opowieści. Zdecydowanie nie rozumieją, że jeśli nie da się tego naprawić, trzeba to po prostu znosić.
I na tym urwę cytat z niej, ponieważ „Brokeback Mountain” to film, który naprawdę warto obejrzeć. Dawno już nie miałam tak, że po prostu chcę posiedzieć z filmem jakiś czas. A tu tak było i to pomimo tego, że głównymi bohaterami są geje.
Lata 60′. Dwóch panów spotyka się na jakimś ranczu i rozpoczyna pracę. A że miejsce jedno, i właściwie są z dala od wszystkich, to znienacka zaskakuje ich miłość do siebie. Lato się kończy, praca się kończy, pora wrócić do domu i wydawałoby się, że już nigdy się nie spotkają. Ale po czterech latach jeden z bohaterów dostaje pocztówkę od drugiego…
To, co mnie zaskoczyło w tym filmie to sceny seksu. One były takie brutalne. I tak, stosunek odbywał się między nim, a nim, ponieważ „Brokeback Mountain” to historia o wielkiej miłości między mężczyznami. A ja jako kobieta nie mam pojęcia, jak taki seks wygląda, a reżyser – Ang Lee – pozwalał aktorom na improwizację.
Pierwsza scena seksu wymagała trzynastu ujęć, a pracę z aktorami tak opisywał: – Nie rozmawiam za dużo [z nimi], chyba że chodzi o uwagi techniczne. Dzięki temu [sceny intymne] łatwiej się realizuje.
Szczerze? Wzruszyłam się na filmie, czy właściwie na samych napisach końcowych. I zgadzam się ze stwierdzeniami, że to film o samotności. Nie mniej to, jak zagrali role główni aktorzy – Jake Gyllenhaal i Heath Ledger to role wręcz oskarowe. Uwierzyłam Ledgerowi, że jego bohater jest zagubiony i samotny, właściwie to… och, panowie zagrali coś niesamowitego.
„Brokeback Mountain” jest też uważany za kamień milowy w kinie queerowym. To po nim LGBT stało się modniejsze i jakby wyszło z ukrycia.
Ale wiecie, co? Absolutnie nie przeszkadzało mi to, że to historia o dwóch homoseksualistach (plis, nie kłóćmy się w sprawie), bo to było takie naturalne. Miałam wrażenie, że patrzę na historię, która mogła się wydarzyć naprawdę i że nikt tu nie udaje. Po prostu, tak mogło być. I po prostu, świetni aktorzy.
A co z muzyką? Jest ładna, chyba niewidzialna trochę, ale prym wiedzie piosenka „A Love That Will Never Grow Old” (Gustavo Santaolalla, Bernie Taupin i Emmylou Harris), która wygrała Złotego Globa.
Cóż – warto zobaczyć „Brokeback Mountain”, bo to po prostu ładna historia, poruszająca. I taka prawdziwa. Tekst dedykuję Asi i Matthias Music District. A poniżej o Oskarach, a w komciu link do muzyczki.
——————————————
Oskary 2006:
* nominacja dla najlepszego filmu roku – przegrał z „Miastem gniewu”,
* nominacja dla najlepszego aktora w roli głównej, Heath Ledger – przegrał z Philipem Seymourem Hoffmanem, grającym w „Capote”,
* nominacja dla najlepszego aktora w roli drugoplanowej, Jake Gyllenhaal – przegrał z Georgem Clooneyem, grającym w „Syrianie”,
* nominacja dla najlepszych zdjęć dla Rodrigo Prieto – przegrał z Dion Beebe, odpowiedzialnym za „Wyznania gejszy”,
* nominacja dla najlepszej aktorki drugoplanowej dla Michelle Williams, przegrała z Rachel Weisz, grającej w „Wiernym ogrodniku”,
* Oskar za najlepszą reżyserię dla Anga Lee, którego film rywalizował z „Capote”, „Miastem gniewu”, „Good Night and Good Luck” i „Monachium”,
* Oskar za najlepszy adaptowany scenariusz dla Larrego McMurtriego i Diany Ossany, których film rywalizował z „Capote”, „Wiernym ogrodnikiem”, „Historią przemocy”, „Monachium”,
* Oskar za kompozytora dla Gustavo Santaolalla, a film rywalizował z „Wiernym ogrodnikiem”, „Wyznaniami gejszy”, „Monachium” i „Dumą i uprzedzenie”.
Dobereł wieczoreł, ponieważ na „Heretic” poszły grube pieniądze plus chcę przypomnieć, że ten fanpej żyje, to @obserwujący. Staram się codziennie zamieszczać recki, a ta jest sponsorowana przeze mnie samą, ponieważ uznałam, że dziś jest wspaniały dzień, by zbankrutować. Ale oczywiście, jeśli czujecie, by mnie wesprzeć – zrzutka, link w komentarzu. Kolejne oznaczenie na 24 i na Nowy Rok.
A teraz czas na film…
HERETIC z Hughem Grantem to naprawdę dziwny film. Dziwny, ponieważ powoduje mieszane uczucia. Z jednej strony mamy horror, z drugiej zaś thriller, a z trzeciej… no właśnie, z trzeciej coś się odjebało.
Niestety, powiedzieć, że dwie mormonki przyszły do Hugha Granta, to powiedzieć wszystko o fabule, zwłaszcza, kiedy spodziewacie się dreszczy emocji. Nie mówię, że to wada – mówię tylko, że opowiadanie o tym filmie bez spojlerowania jest trochę ciężkie.
Bo ten film nie straszy, a jak już to zawiera mnóstwo czarnego humoru. W sumie, w samej koncepcji „Heretic” leży czarny humor, ale twórcy nie poprzestali na tym i wstawili go do jednej czy dwóch scen. Nie miał być to pastisz, więc bardzo starannie starano się odpowiedzieć na pytanie, dlaczego dziewczyny nie mogą zadzwonić po pomoc.
Zresztą, ten film jest staranny w każdym calu.
Już pierwsza, wstępna scena mówi nam, że „Heretic” będzie opierał się na symbolice. A jak ktoś jest uważny, to zauważy przy okazji, że lokacje są absolutnie urocze, żeby nie powiedzieć piękne. I to zarówno te z przyrodą, jak i z miejskimi budowlami. Tylko sam domek Hugha Granta jest jakiś inny, bo ponury.
Aktorki dobrze odgrywały swoją rolę, podobnie jak Hugh Grant, ale staranność leży po stronie scenariusza. Postarano się tu o to, by nie było głupich wpadek typowych dla horroru, postarano się o poważniejsze rozmowy filozoficzne i w zasadzie, całość jest bardzo logiczna.
Gra cieni, światła – mam wrażenie, że twórcy bawili się tym tematem na planie. Tworzyli wyjątkowo starannie horrorowy nastrój, który wykazuje znakomite umiejętności ludzi. Problem w tym, że jeśli widz oczekuje strachu, to może się zawieść.
Owszem – bohaterki się boją, widz teoretycznie też powinien. Ale ja jakoś nie czułam tego mocnego kopnięcia. Nie mniej, fabularnie mnie wciągnęło i poza jedną, przekombinowaną nieco akcją, nie mam nic do zarzucenia temu filmowi.
Nie – to co się odjewapniło w pewnym momencie nie jest tą przekombinowaną logistyką. Kto oglądał, wie, co mam na myśli.
Powiem tak…
Ten film można interpretować. I to na wiele różnych sposobów. Ba, można zostać przy najprostszej wersji – że film chce po prostu opowiedzieć o dwóch mormonkach, które udały się do domu wariata i tyle. Nic więcej w tym nie ma.
Jednakże jedną z końcowych scen można interpretować jako pokazanie, czym się różni bot od człowieka. I tak, motyl ma znaczenie.
„Heretic” nie jest filmem wybitnym. Powiedziałabym nawet, że niekoniecznie jest to film do kina. Owszem, w kinie zawsze się lepiej ogląda, nie mniej taka perełka mogłaby od razu wpaść na streamingi. Ale najwyraźniej producent dobrze wybrał, bo sala była dość wypełniona, także.