[33 dni] Self-love #23: idź na randkę ze sobą

I tak około 15 postanowiłam coś z tym fantem zrobić. No więc najpierw kremik na twarz z darmowych próbek – co by się nie zmarnował, bo przecież ważność do końca roku, a nawet krócej.

Potem pozostawała kwestia stroju i w sumie fajnie wyszedł, i dopiero w tramwaju przypomniałam sobie, że zapomniałam bransoletek:

No ale randka to randka, a lody włoskie…

Wzięłam „orzechowca” – czyli śmietankowe lody, do tego bita śmietana, do tego sosik z orzechami, do tego wafelek, ogólnie było ekstra. Tak się podjarałam tym daniem, że ludzie to zauważyli i jeden typek do mnie:

– Ej pani, podziel się pani.

xD Kazałam mu iść (zapewne po loda), tak czy siak się typek odczepił. I może nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie przypomniało mi się, że często ongiś mnie jakieś dziwne typy zaczepiały. Ale to było kiedyś. Może w końcu zaczepi mnie ktoś właściwy. A wracając do loda, to rzeczywiście jadłam go w ramach randki ze sobą i zdziwiłam się – bo za każdym razem jestem zdziwion, gdy to się staje – że czuję się jakaś taka… pełna. Ale w sensie takim, że nie potrzebuję się napełniać śmieciowym żarciem typu chrupki i chipsy. No, problem w tym, że to trwało do wieczora, bo prawdopodobnie mój nawyk okazał się silniejszy. Trochę to straszne, ale co zrobić? Popracuję jeszcze nad tym, licząc, że samo w końcu odpadnie.

No bo – jeśli cały dzień bym czuła miłość do siebie, to nie miałabym ochoty na kupowanie chipsów. Hmmm… Może to jest metoda?

Tyle że jak się napełnię miłością przed wejściem do sklepu, to będę chciała kupować najdroższe rzeczy, a nie tędy droga, ponieważ mój budżet wynosi 700 złotych miesięcznie. Dlatego szukam pracy, a raczej powinnam.

Po seansie „Barbie” musiała się we mnie obudzić lewaczka, aczkolwiek… spójrzcie na to zdjęcie.

Z pozoru wszystko gra, prawda? A teraz paczajta. Wchodzicie do galerii handlowej – obojętnie jakiej. Co widzicie? Ciucholandy, ale my nie o tym, bo w ciucholandach panuje powiedzmy równouprawnienie. Tak, tak, dobrze myślicie, w którą stronę ja chcę iść. No więc: następnie co widzicie to albo liczne lodziarnie czy inne restauracje, albo drogerie. I moooooooooże jakąś – gdzieś wyżej – siłownię. Liczba siłowni w porównaniu do liczby drogerii jest żadna. Czy to źle? Jeszcze nie – w końcu i w siłowniach zapewne panuje równouprawnienie, dostęp do niej mają obie płci niezależnie od tego, w jakim są stanie, i czy facetom nie wciska się schematu macho. Zresztą, schemat macho jest trochę krytykowany przez feminazi, ale ja też nie o nich. I teraz tak: mamy małą liczbę miejsc dla macho, dużą liczbę miejsc drogerii. Powiecie, że w drogeriach panuje równouprawnienie.

No, tyle, że nie.

Po pierwsze – reklamy. Jakoś chodząc po galeriach handlowych nie zauważyłam, by reklamy o kremach i pielęgnacji skóry były skierowane do mężczyzn. Może jedna, a i tak nie pamiętam, by była taka, bo w sumie bardziej by się to odnosiło do żelu pod prysznic. Taaak, mężczyzna musi się myć codziennie – i w jednym płynie ma żel na włosy, skórę i do miejsc intymnych. Nie to, co kobiety, wszystko osobno, drożej i jeszcze w jakiś dziwnych, różowych tubkach.

Po drugie – przyjrzyjcie się. W Rossmanie mamy działy typu „dziecięcy”, „do kuchni”, ale też „męski”, z czego męski jest porównywalny do „dziecięcego” na przykład, albo „do kuchni”. Układ sklepu jest taki, by większość produktów była dla kobiet. Można powiedzieć – ale o co chodzi, przecież kobiety lubią dbać o siebie, nakładać te jebane szminki, i inne sztuczne rzęsy, ne?

No właśnie nie.

Prawie cały przekaz podprogowy jest skierowany wyłącznie do kobiet.
A mężczyźni nie muszą dbać o siebie?
Halo?
Nie wymyślono im różnych pielęgnacyjnych cacków? Przecież mamy maszynę propagandową w postaci reklam, mamy też możliwość produkcji. Więc o co chodzi, kobiety na całym świecie bardziej się na to nabierają?

Właściwie to czemu kobiety mają się bardziej starać od mężczyzn? Czemu właściwie dałyśmy sobie wepchnąć bzdury? No dobra – lubimy o siebie dbać. OK. Ale jak któraś nie używa żadnych prawie kosmetyków (z wyjątkiem mydła i szamponu), to może się momentalnie poczuć gorzej. A tak nie powinno być, to jej wybór i jeśli zachowuje higienę, to jest w porzo.

Dobra, kończmy już ten temat feminazi, bo tekst się rozwadnia.

Czy ten tekst się skończył?

Nie – bo pora przejść do kolejnego tematu… choć może i nie. Wiecie, bo wczoraj wróciłam i jakoś tak… stwierdziłam, że mam dość dramatu w mojej głowie. Dramat dotyczył powieści „Agafe”. I rzeczywiście, zrobiłam dużo rzeczy, by tę sprawę zakończyć i dziś widzę, że nad tematem dalej trzeba popracować, bo rzecz ciekawa, kompleksy to niedobór miłości w sobie. Chyba napiszę osobny wpis, a zresztą i tak jeden już powstał, dla Królowych Pisania. Zapraszam.

[33 dni] Self-love #22: zrób sobie małą przyjemność

Eeeh, i pomyśleć, że pisząc to miałam na myśli „kup se pączka”. Ale oczywiście wylosowałam to-to w Biały Poniedziałek, więc musiałam się obejść smakiem. Zamiast tego zrobiłam se maseczkę na twarz i masaż twarzy – taaak, to było bardzo przyjemne :).

A akurat mieli wyprzedaż maseczek :).

[33 dni] Self-love #21: pojedź gdzieś albo zrób coś miłego dla kogoś

Najpierw wylosowałam „pojedź gdzieś”, ale mi się tak nic nie chce, że postanowiłam jeszcze raz wylosować. Trafiło na „zrób coś miłego dla kogoś”. I fajnie, zatęskniłam za jakąś konkretną praktyką duchową. To też fajnie.

Generalnie i w poprzedniej edycji zdarzało mi się zmieniać wylosowaną rzecz; w tej to chyba pierwszy raz. Wow, powiem, że nieźle. I być może, gdyby nie mój leń, to bym gdzieś pojechała… powiem więcej – gdyby nie nie brak niedzieli handlowej, to tym bardziej bym pojechała, bo Action na przykład byłoby otwarte. No, ale mamy to co mamy.

Ponieważ ostatnim razem przy Białym Poniedziałku nie mogłam usiedzieć spokojnie, stwierdziłam, że jutro nie będę losowała; po prostu będzie niespodzianka – trza pojechać! Tylko gdzie?! I czemu sama?! Aaaach!

No ale dobra; czas pomyśleć nad tym, gdzie by tu pojechać i co by tu zrobić miłego dla kogoś ;).

[33 dni] Self-love 20#: zrób sobie prezent

I se zrobiłam. Poszłam se do kina na „Oppenheimera”. Cóż, nie była to rozrywka, która by mnie zmiotła z fotela. I całe może szczęście, ale też 30 złotych mogło pójść na Barbie, gdzie pewnie bym się lepiej bawiła xD. No nic, recenzja na moim fanpeju.

[33 dni] Self-love #19: ugotuj coś pysznego

Czasami jest tak, że jakaś rzecz pociąga za sobą drugą… w związku z tym działo się, oj działo. Dałam się namówić przez przyjaciółkę na „ciastko z kubka”, robione zwykle w mikrofalówce. My nie mamy tejże z powodu takiego, że rakotwórcza to sprawa. W każdym razie, po wpisaniu w Google Ducka „ciastko z kubka” znalazłam przepis z trzech ledwie składników. Ufff – im mniej roboty, tym lepiej, bo nie lubię bawić się godzinami nad czymś, nie wiedząc też, czy coś wyjdzie.

Przepis:
Jajko
Banan
Kakao

To wszystko blendujesz, wstawiasz do pojemnika, potem do piekarnika na 200 C i czekasz tak do 15 minut. I voila, gotowe!

Dlaczego nie było obiadu z ziemniakami, ani obiadu zapiekanki? Bo mi się to znudziło. Poczułam, że musi być jakaś nowość.

No i była – i szczerze powiedziawszy, wyszła trochę za gorzko, to posypałam cukrem pudrem i spoko. Jeśli miałabym być szczera… to to ciastko jest idealne dla tych, którym nagle zachciewa się słodkiego. Serio.

Sorry za piekarnik – dziś planuję go wyczyścić. Zobaczymy, co z tego wyjdzie ;).

A mówili, że ciasta bez mąki się nie da…

Po wszystkim okazało się, że mam niesamowitą, wręcz niewyobrażalnie ostrą ochotę na jedno – shake z bananów. Serio, to było tak ostre, że wciąż ludziom o tym gadałam i w końcu po 2 godzinach takiego paplania pojechałam do biedry, by kupić taniej. Taniej mleko. Ale nie wyszło, bo się skusiłam na mleko migdałowe, sklep jak zwykle ma w dupie odpowiednie podpisy pod towarem, ale kupiłam też mleko z owsu, z którego od razu skorzystałam, po wypiciu połowy stwierdziłam, że „to jest to”, ale wróciłam do domu z torbą pełną mleka i magicznym kamieniem za 4 złote, bo go reklamowali jako prawdziwy i w ogóle, ale to historia na kiedy indziej. Skupmy się na wspaniałym shake…

To było zajebiście pyszne – banany (dwa), mleko z owsa, łyżka kakao… Szczerze mówiąc, chciałam dodać jarmużu czy innego cuda, ale oczywiście nigdzie znaleźć nie mogłam. Tak czy siak, pyszności. Aaach, co za ulga po wypiciu!

[33 dni] Self-love #18: znajdź afirmację self-love i rób ją 20 minut na mali

Zaczęłam od afirmacji „Dbam o swoje ciało i daję mu to, czego potrzebuje”, a przeszłam do „kocham swoje ciało” i jego przytulania. Innymi słowy, moje ciało potrzebowało miłości tak w słowach, jak i w czynach. Ale… ja z tym tekstem dopiero się rozkręcam.

I nie dlatego, że jest tu co opowiadać na temat powyższej afki; bardziej dlatego, że procesy we mnie trwają, i bardzo trwają. W dzień w dzień robię 33 dni, w dzień w dzień robię hoponomono (wczoraj było tak, że nie wiem, czy je zrobiłam). Generalnie – w tym staram się nie zatrzymywać, przeć do przodu i odnoszę wrażenie, że akurat hopomonono robię za mało.

WHAT?!

Obawiam się, że 20 minut dziennie mogą nie wystarczyć do przeprocesowania, transformacji tego, co we mnie siedzi. Bo gdy dochodzę do końca, to już wiem, że coś tam w środku jest. Coś znacznie, znacznie głębszego niż zwykłe rozpuszczenie dzisiejszych błędów i coś znacznie gorszego, niż jazgot umysłu artysty.

Tam siedzi ból.

I kurwa – nie wiem, co się odjebało, ale stwierdzenie, że tam, w środku, coś się odjebało i to cholernie mocno spowodował, że zaczęłam się śmiać.

Myślę, czy by nie włączyć sublimali z hopomonono.

Bo widzicie, gdy kończę w dwudziestej minucie, wiem, że coś tam siedzi, wiem, że trzeba głębiej. Ale… nie zdążam. A może się boję? Jeszcze rano zastanawiałam się, czy suble na hopomonono mają taką samą moc, jak powtarzanie tego magicznego tekstu przed lustrem. Ale nie wiem; skoro inne suble działają, to ta wątpliwość pewnie jest wymówką umysłu.

Poza tym moja tożsamość wewnętrznego artysty świruje.

Ale to temat na kiedy indziej.

Miłego wieczoru.

[33 dni] Self-love #17: zrób medytację akceptacji swego ciała

Bardzo nic mi się dzisiaj nie chciało. I generalnie nadal nie chce, więc może niedługo pójdę spać. Wiecie, nadal jakieś procesy we mnie zachodzą, ale… pilnuję się. Nie chcę odpuścić, bo wiem, że to może się skończyć katastrofą, czyli niczym. Życie nie ma być niczym, życie ma płynąć. Codziennie coś dla życia, codziennie coś w życiu. Życie jest piękne, więc mimo rozleniwienia włączyłam jutubka i tak się natknęłam na ładną medytację Olgi Michalik. Tak naprawdę zaczyna się ona dopiero w połowie nagrania, ale w międzyczasie słyszy się słowa, które tak bardziej spajają nas z ciałem. A zresztą, zobaczcie sami:

Nie jest to może jakaś wybitna medytacja, ale też wybitnej nie chciałam. Wręcz powiem, że chciałam jak najkrótszą, żeby było zrobione. Dlaczego? Procesy, procesy i jeszcze raz procesy. Obawiam się, że trochę może nawet jestem przeprocesowana, ale z drugiej strony… długo nic nie robiłam. Bardzo długo, za długo i chcę nadrobić ten stracony czas, by wreszcie Życie ukazało się w pełni w swych pięknych barwach. Nie chcę się więc zatrzymywać.

Za to pewne zdanie postanowiłam sobie zapisać:

Wiem, że to brzmi jak Paulo Coelho, ale zastanówmy się – kto tak naprawdę postrzega ciało jako część swej duszy? To zmienia w ogóle do niego podejście, prawda? Posiadamy ciało, ale nim nie jesteśmy; ale też nie jesteśmy swoją tożsamością. Tak, wiem, to bardzo trudne zagadnienia filozoficzne, buddyzm na nie trochę odpowiada, nie mniej… od czegoś trzeba zacząć, ne?

I wydaje mi się, że ciało jest zadowolone z tego, że postanowiłam coś dla niego zrobić. Z tego, że nie olałam dzisiejszej skromnej medytacyjki, tylko mimo wszystko postanowiłam zwrócić na nie uwagę. 🙂

[33 dni] Self-love #16: zrób sobie masaż

Tak, tu naprawdę będą 3-4 zdania, włącznie z tym. Otóż, gdy masowałam moje ciało/ręce poczuły się szczęśliwe – bo po prostu poczułam radość i się zaśmiałam. Druga jednak kwestia to taka, że niby prosta rzecz, masowanie dłoni, ale jednak kilka elementów wymaga poćwiczenia, bo jednak nie jest taka do końca prosta. No i… wstałam i nie uwierzycie, ale mam wrażenie, jakby dłonie były ćwiczone, tzn. czuję bardzo wyraźnie mięśnie xD.

Polecam, ja jechałam na poniższym filmiku:

[33 dni] Self-love #15: Co już osiągnęłaś? Zastanów się i spisz :)

Przed zdjęciem tekst, który większość z Was już zna, bo dałam go na insta/fejsbruczku, ale tak trza. Tak trza, żeby tekst był sensowny i zrozumiały nawet po grubym czasie, zresztą dokumentacja to dokumentacja. Po zdjęciu wskoczą nowe zdania.

Widzę, że nic nie widzę.

Na pytanie: co osiągnęłam potrafię odpowiedzieć i byle jak i odruchowo. Studia? A na co mi to, przecież po tym nic nie mam. Kurs? No, był sobie porządny, to nie był jakiś wyczyn. I… yyy? No właśnie.

Ponadto czego bym nie wymyśliła, to z jednej strony olewam te dokonania, bo to już było i nieważne (ciekawe że bardziej się trzymam negatywów niż pozytywów), a z drugiej absolutnie nie czuję dumy. Nic nie czuję, jest takie wzruszenie ramion, jakbym to, co robiła było zupełnie nieważne i tyle.

No i największa rozkmina: czy dostrzeganie swoich dokonań, osiągnięć jest normalne? Czy pytanie o to jest zdrowe psychicznie? Niby wiem, że ta kwestia jest spoko, ale jak przychodzi co do czego to mi się wydaje to jednak nienaturalne, takie zadufane.

To chyba z dzisiejszego wyzwania niewiele więcej wyjdzie, niż to, co z tej refleksji 🤷‍♀️.

I w tym momencie cała na biało wkracza Joanna Parysz z pytaniem: co byś musiała osiągnąć, aby być z siebie dumna i móc się za to pochwalić, docenić, ba, a nawet ogłosić to światu?

Cóż, na pewno bym się doceniła, gdyby udało mi się wreszcie usamodzielnić i stanąć na własnych nogach. To jest teoretycznie droga, którą każdy 18-latek przechodzi naturalnie, dostając się na studia, potem łapiąc pracę i żyjąc normalnie. Sęk jednak w tym, że u mnie ten temat to były niesamowite zawirowania żołądkowe i tak to się toczy od lat. Więc, mogę powiedzieć, że naprawdę – gdybym się usamodzielniła, to bym była z siebie dumna i zadowolona.

Druga rzecz to już wejście w strefę twórczości własnej. Bo niewątpliwie byłabym zadowolona, gdybym mogła swoją twórczość pokazywać innym, i gdyby rzeczywiście był odbiór. I tak mowa tu głównie o książkach, których na razie nie piszę (? – w sensie gatunek fantasy), ale do czego mam nadzieję kiedyś wrócić. Z ogromną inbą.

Trzecia rzecz to praca na polu rozwoju duchowego. Na razie jestem jakby siebie niepewna, ale chyba to wszystko znajduje się w Polu i chyba moja dusza chciałaby pomagać innym. Zresztą, prawda jest taka, że zawsze chciała.

Teraz pytanie, jak to wszystko wdrożyć…

[33 dni] Self-love #14: 20 minut na obserwację np. nieba

Dobrze, dobrze; zaraz wylosuję wyzwanie na dzień dzisiejszy, ale wpierw… wstawię zdjęcia z wczorajszego. Ostatecznie – pomimo tego, że mi się bardzo nic nie chciało – wyszłam na dwój i poobserwowałam przyrodę. Popatrzyłam i zaczęłam montować rolkę. Z muzyką medytacyjną czy jakąś tam. W rezultacie dało mi to wielkiego, odprężającego kopa. A teraz obczajcie foteczki:

Ogólnie też jest kwestia taka, że gdy napisałam „bardzo mi się nie chce” do akcji wkroczyła Ania. To ona przypomniała pytania: jakie korzyści osiągnę? Co mi to da? Bardzo, bardzo Ci Aniu dziękuję, ponieważ to wyzwanie jest dla mnie ważne, i ponieważ robię je głównie dlatego, by nie pierdzieć w stołek.

No dobrze, obejrzeliśmy, to teraz czas na losowanie kolejnego wyzwania 😉