Wożonko

Dzień dobereł, wożonko?

„Wożonko” to pierwszy z kilku filmów Abelarda Gizy i tak, tego samego, co tworzy kabarety i ogólnie na byciu komikiem kręci biznes. Widać to w tym obrazie, który dla nastolatków okresu 2003 roku był kultowy. Dlaczego? A choćby i dlatego, że to film tak głupi, że aż śmieszny. Choć niezupełnie, ale o tym na końcu.

Gdańsk. Tutejsi dresiarze szukają sposobu na zarobek i ich światły umysł wymyślił porwanie dzieciaka z domu dziecka. Z jakiegoś powodu zleceniodawca gangsterów również na to wpadł, więc obie grupy się ze sobą stykają…

Nie jest to film dla każdego, choćby i dlatego, że zrobiono go za przysłowiowe pięć złotych i to bardzo widać. I razi to w oczy szczególnie obecnie, gdy jutubowe produkcje mają naprawdę niezły wykon. A jednak, „Wożonko” premierę miał w 2003 i warto o tym pamiętać, bo to trochę taki zapis tamtejszej mentalności. Czytałam, że szczególnie dla osób mieszkających w blokach ten film wydaje się być realistyczny. W sensie – mamy tu taki trochę „Świat według Kiepskich”.

Nie najlepszy jest montaż, który jest nieco chaotyczny i film poprowadzono w taki sam sposób. Na przykład, mamy kilka scen z dupy – niewiele one wprowadzają do produkcji i czynią ją jeszcze mniej czytelną, niż jest. Ale tak szczerze, to – oprócz jakości wideo – jest to największa wada filmu. A, i dodam jeszcze, że niektóre wydarzenia są nudne, a mamy do czynienia z godziną i piętnastoma minutami. Także metraż stosunkowo krótki, ale w tym czasie trochę się dzieje.

Humor również nie każdemu przypadnie do gustu, choć akurat dla mnie był całkiem niezły, bo często się śmiałam. A choćby scena, w której dresiarz robi poranną toaletę, albo ten piękny dialog (spisany z pamięci);

– Kiedy wypierzesz spodnie?

– Po co?

– No żeby być czystym.

– I z gołą dupą latać?

Tak, momentami bywało ciężko, znaczy nudnawo, na przykład w okolicach 23 minuty. Nie mniej, można to wybaczyć, bo czuć, że „Wożonko” powstał z pasji. Choć Abelard już nie kręci takich projektów, to jednak miałam wrażenie, że zabrał się za projekt z sercem. Niestety, do dyspozycji miał tylko 500 zeta (obecny tysiak), więc aktorów mógł zatrudnić takich, co to grają drewniano. Ale przyznać trzeba, że jedna rzecz wpisała się tu znakomicie.

A jest nią muzyka. Odpowiedzialny za nią był Kuba Mańkowski. Gdy rozbrzmiewają pierwsze dźwięki, to już wiemy, z jakim filmem mamy do czynienia. Z filmem niepoważnym, ironicznym i wyśmiewającym szarą rzeczywistość. Głównie dresiarską. A gdy jest akcja, to dźwięki jak z filmu sensacyjnego, dobrze się wpisują to, co widać na ekranie. Nie jest to wybitna muza, ale jeden moment – bodajże w piwnicy – był szczególnie klimatyczny, udany. Oczywiście, oprócz muzyki autorskiej wykorzystano parę fragmentów istniejących utworów, ale prawdopodobnie najbardziej odbiorców obchodzić będzie utwór dany na napisach końcowych. A myślę tak, bo widziałam zapytanie na Filmwebie, kogóż to wynalazek. To „Pobudka” – słowa do niej stworzył Przemek „Piołun” Lebiedziński, a muzykę opracował Kuba Mańkowski. Linka nie ma w komciu, bo mi jutube nie znajduje.

Wspomniałam jeszcze, że jedną z największych wad filmu – choć niezamierzoną – jest jego jakość wideo. Niestety, „Wożonko” nie istnieje w streamingu, a więc mamy do dyspozycji albo jutuba, albo CDA. A że kopie już stare – bo np. sprzed 11 lat i oglądane pindyliard razy – to pikseloza aż razi po oczach. No cóż. Samo życie…

Film może się spodobać tym, którzy lubią filmy amatorskie i filmy tak głupie, że aż śmieszne. Albo tym, którzy dorastali w okolicach 2003 roku. Jest to na tyle specyficzny obraz, że ani nie polecam, ani nie odradzam. Kto ma odwagę, ten wejdzie w linka w komentarzu.

Film do przejrzenia zaproponował Artur Dominiak , za co serdecznie dziękuję 🙂.

Babylon 5 road to home

Dzień dobereł i ja czuję się naprawdę zmieszana tym, co zobaczyłam.

A głównym powodem jest moja ogromna miłość do „Babylonu 5”. To jest naprawdę serial wszechczasów, ale jeśli zaczniecie 1 sezon i na nim skończycie, to możecie tego nie doświadczyć.

Co ja miałam?

A, tak.

John Sheridan odchodzi z Babylonu 5. Problem w tym, że z tej okazji zrobiono eksperyment z materią-antymaterią i Sheridana zaczęło wrzucać po różnych, przeróżnych światach alternatywnych.

No i wyskoczyli z tym, że skoro on jest obserwatorem, to wszystkie światy dążą do połączenia, a że nie mogą, to do samounicestwienia…

Czyżbym zdradziła Wam całą fabułę?

No, spokojnie: ten film w zasadzie jest do niczego. Tzn. może się komuś spodobać, ale obawiam się, że głównie przez nostalgię (aktorzy, którzy odgrywali role w serialu i tu są – jeśli żyją i mogą). Bo fabuła niewiele nam oferuje, ja się nudziłam i miałam wrażenie, że oglądam coś baaaardzo powolnego.

Ale obejrzałam, bo „Babylon 5” jest przeze mnie ukochany.

Może zrobię tekst o Delenn… eh…

Trza wspomnieć jeszcze o animacji, która wydaje się być z jednej strony przyzwoita, a z drugiej niedorobiona. Tzn. wiadomo, że chcieli zachować technologię, jaką znamy z serialu, więc wcale nie mamy unowocześnionych na siłę narzędzi. Jednocześnie jest bardzo prosta, czasem cienie są dziwne i wygląda to trochę jak produkcja z elementami CGI, ale przeznaczona tylko na Cartoon Network.

No bo w sumie, tak obiektywnie, to nie bardzo wiem, komu – jak nie dziesięciolatkowi – miałoby się to spodobać. Jest średnio, a nawet słabo.

Dobra, leżącego nie wolno bić, więc se idę. Dobranoc czy tam miłego dnia, trzymajcie się 🙂

Love actually

Dzień dobereł.

Święta, święta i po świętach… ale nie do końca, bo na Wschodzie mają Boże Narodzenie tuż za rogiem. Myślę więc, że komuś się jeszcze może przydać recenzja „To właśnie miłość”. Cóż, zawsze też możecie wrócić tu w grudniu 😃.

Choć „To właśnie miłość” nie znajdzie się w topce świątecznych filmów, bo to jest film dziwny, z kategorii „co ja właśnie obejrzałam”.

Ale po kolei, że tak klasycznie powiem.

Mamy tu do czynienia z kilkoma osobami i chyba – mimo wszystko – najbardziej charakterystyczny jest piosenkarz Billy (Bill Nighy), którego szczere wywiady mają vibe lat 90′. W ogóle większość żartów i podtekstów mi się z nimi kojarzyła i z dzisiejszej perspektywy one raczej nie są zbyt poprawne politycznie. Ale humor dopiero załapałam w drugiej części, kiedy to akcja przybiera na sile: oto młody, Tommy (Patrick Delaney) się stara zaimponować dziewczęciu, a nasz premier w postaci Hugha Granta szuka po domach swojej Natalie (Martine McCutcheon) i tak dalej, i tak dalej. W zasadzie nie wiem, czy nie napisałam za dużo, ale chyba wszyscy znają ten film?

Na pewno gdzieś, coś się przewinęło, nawet na fejsie. Choćby ten słynny taniec Granta w siedzibie premiera.

Druga część filmu zaskakuje, bo nagle akcja przyspiesza, a my wreszcie wiemy, o co tu kaman. I niby jest to film o miłości, ale w romansach wszystko zawsze kończy się dobrze. A już zwłaszcza w świątecznych filmach. Tu nikt nie słodzi, chociaż na początku wydaje się być inaczej. Dodaje to trochę realizmu do historii.

Historii, która się nieco zestarzała, ale dalej nie jest zła. To po prostu dziwny film.

A u Was jak wrażenia z „To właśnie miłość”? Zapraszam do dyskusji.

Dzika noc

Dzień dobereł z filmem posezonowo. „Dzika noc” opowiada o świętach Bożego Narodzenia, a co za tym idzie – atmosfera jest milusia, cukierkowa, a małżeństwo wreszcie og…

A, to nie ten film.

Ale wciąż atmosfera jest miła, tyle, że pro-slasherowo. Of course, na pełnej to nie jest, ponieważ film bawi się komedią i akcją, i nie wychodzi poza swoje ramy. Dość równomiernie jest to rozłożone, chociaż śmiesznotki nie do końca robiły na mnie wrażenie. Ale „Dzika noc” nie jest złym filmem, jest coś trochę ponad średnią typową.

Mikołaj (David Harbour) musi rozdać prezenty. Wszystkie idzie jak z płatka do momentu, gdy wchodzi do pewnej bogatej rodzinki i zamiast spokojnego, rodzinnego wieczoru zastaje mieszkańców w sidłach złoli, którzy koniecznie, ale to koniecznie chcą zdobyć forsę. I może by Mikołaj olał sprawę, ale trzymanie jako zakładnika dziewczynki nie może ujść na sucho…

Nawet nie czytając opisu można się domyślić mniej więcej, jak będzie przebiegała akcja. Czy to źle, czy to dobrze – trudno powiedzieć. To jest po prostu odmóżdżacz, który chce się bawić wszystkim. Tak, zabrakło tej „ikry”, ale nie każdy film musi ją mieć, a tu – no cóż – jest zabawa. I to nawet muzyczna.

Gdzie obejrzeć – sprawdzicie sobie na upflixie,miłej zabawy 🙂.

Takiego pięknego syna urodziłam

– No i niestety – powiedziała na koniec główna bohaterka filmu dokumentalnego Marcina Koszałki „Takiego pięknego syna urodziłam”. Niestety jednak tyczy się dostępności tegoż – niby jeszcze można obejrzeć w TVP VOD, ale dostępny tylko do końca grudnia. A zresztą, dzieło – ważne dla dokumentalistyki polskiej – można obczaić na jutubie, skąd wyciągnął go Artur Dominiak. Za propozycję serdecznie dziękuję

🙂

.

Czy to był ciekawy seans? Cóż – „Takiego pięknego syna urodziłam” to prawie 25 minut jojczenia jednej kobiety, przed którą mąż ucieka (robi wszystko, byleby nie przebywać sam na sam z nią), a syn zlewa ładnym bicepsem na kanapie. Męczące trochę, ale głównie dla Koszałki, który nakręcił rzecz w swoim własnym domu. Tu jednak matkę trochę bardziej prowokował zapewne, nie mniej – jak ktoś jest przemocowy, byle inna skarpetka na nogach potrafi u niego wywołać burzę.

Film – trwający ledwie 25 minut – zadebiutował w 1999 i został uznany za skandaliczny. Wielu krytyków uważało, że Koszałka przekroczył pewną, etyczną linię dokumentalisty. Za bardzo wjechał w sferę intymną.

Wystarczy przytoczyć słowa Piotra Wojciechowskiego, który w marcu 1999 roku tak stwierdził na łamach „Filmu”: – (…) Niełatwo pojąć, jakie społeczne działanie ma mieć ten film. Wychowanie matek, aby wyrażały się oględniej? Wzbudzenie sympatii dla artystów prześladowanych w rodzinach? Tak czy owak, film oglądałem z zażenowaniem. (…).

Historia zresztą pokazała – nie pierwszy już raz – że krytycy niesłusznie chcieli rozstrzelać Koszałkę za ten film. Raz, że dostał on kilka nagród i to nie tylko polskich, a dwa, że dzisiaj takie rzeczy nie są niczym nadzwyczajnym. Ba, już w roku 2015 sytuacja przedstawiała się w ten sposób, o czym pisał na łamach „Tygodnika Powszechnego” Jakub Majmurek: – (…) Opór, jaki film wywoływał kiedyś w środowisku filmowym, wynikał być może z tego, że obraz Koszałki wnosił do polskiego dokumentu strategie wcześniej mu obce. Podczas gdy te same sposoby pokazywania świata obecne były już wtedy od ponad dekady w polskiej sztuce. Sztuka krytyczna wkraczała w intymne przestrzenie, obnażała i problematyzowała właściwe im relacje, ukazywała ciało w sytuacji, do której zazwyczaj nie mamy dostępu. Jak w pierwszej „Łaźni” Katarzyny Kozyry, wystawionej dwa lata przed dokumentalnym debiutem Koszałki. Film Koszałki jest więc rodzajem mostu, jaki polski dokument pod koniec lat 90. przerzuca ku współczesnej mu sztuce wizualnej. (…).

„Takiego pięknego syna urodziłam” to nie tylko film autobiograficzny, to też pewnego rodzaju świadectwo czasów, w którym przyszło nam żyć. Kto bowiem dziś powtórzyłby słowa Wojciechowskiego „ale co to ma na celu?”, że tak to skrótowo ujmę. Sam Koszałek otrzymał kilkanaście sygnałów od ludzi – w postaci listów – że jego film im pomógł. Innymi słowy, ludzie po obejrzeniu zdali sobie sprawy, w jakim środowisku przemocowym żyli.

Gorzej, że do dziś można spotkać takie przypadki – zresztą, wystarczy poczytać komentarze z jutuba sprzed np. sześciu lat. To wcale nie tak daleko wstecz, prawda?

Mnie osobiście „Takiego pięknego syna urodziłam” oglądało się trochę ciężko, ale powiedzmy sobie wprost: jojczenia słucha się ciężko.

Kiedy będziemy szczęśliwi

Dzień dobereł.

Artur Dominiak zaproponował kolejny film, tym razem dokumentalny i prosto z Silesii. „Kiedyś będziemy szczęśliwi” opowiada o Danielu, który chce nakręcić swój pierwszy film i to robi. Pyta się ludzi, o czym marzą czy marzyli. Najciekawsze odpowiedzi dają dzieci, a najsmutniejsze – dorośli.

I niekoniecznie dlatego, że mieszkają w Lipinach, miejscu zapomnianym przez Boga i dość mrocznym. Tak po prostu czasem się życie układa.

Nie mniej to jest raczej dokument z tych ładnych, bo w istocie rzeczy przedstawia kilka ładnych rzeczy – których nie będę tu zdradzać, bo film warto obejrzeć. To tylko 45 minut i naprawdę sprawia wrażenie starannej produkcji. Produkcji starej, bo z 2011 (i dofinansowanej przez PISF), ale dającej sporo do myślenia.

Cóż więcej o tym mogę opowiedzieć? Ano, może o dostępności. Bo widzicie, film dostępny jest nigdzie, ale można obejrzeć na zagranicznej stronie. Link w komentarzu.

A jako, że rok za chwilę nam się kończy, to może warto wrócić do pytania z filmu:

o czym marzysz?

Jak się chcecie podzielić, to zapraszam do komentarzy, a jak nie – to również zapraszam do nich.

Late night with the Devil

Dzień dobereł.

„Late night with the Devil” to film, który mógłby być genialny, gdyby ktoś spróbował zrobić z tego thriller psychologiczny z niewielką – naprawdę niewielką – domieszką horroru. Jednakże twórcy stwierdzili, że zapodadzą widzom horror i to się całkowicie nie sprawdziło.

Oto Jack Delroy (David Dastmalchian), bardzo znany prezenter, prowadzący program „Owl night” w latach 70′. Jako widzowie zostajemy wciągnięci w dokument, który prezentuje, co zaszło pewnej feralnej nocy, zarówno na łamach telewizji, jak i poza jej kadrami. A że mamy noc Halloweenową, to wszystko się sprowadza do walki między sceptykiem, a zwolennikiem paranormalnych zjawisk.

Brzmi ciekawie, prawda?

Problem nie polega na wykonaniu. Zróżnicowanie stylów kamerowania – od formatu ekranu, przez kolor samego filmu – jest ciekawy. Również sama formuła, że śledzimy jakiś program, jest interesujący. I to wszystko całkiem dobrze prezentuje lata 70′, w jakich film się odgrywa.

Ba – nawet początkowe sugestie, że będziemy mieli satanizm, oraz dziwne rzeczy dziejące się na ekranie nie stanowią problemu. Przyznaję, hipnoza dokonana przez pewnego pana była czymś interesującym. I oczywiście jest muzyka, która rzeczywiście działa i tworzy atmosferę, ale widoczna ona całkiem jest w napisach końcowych.

Problem leży w scenariuszu.

To naprawdę mogła być petarda, która idzie od powolnego trybu akcji przez walkę psychologiczną między postaciami. Niestety – ja tu nie czułam tzw. stawki, nie odczuwałam, by ktokolwiek ze sobą rywalizował w prawdziwy sposób. Być może winne było tempo spektaklu, a być może – coś innego, siedzącego głębiej w scenariuszu.

I film zupełnie położyła końcówka, chociaż rozumiem zamysł twórców, ale moim zdaniem pomysł ten wyrywa widza z seansu na trochę. On wie, co się odjewapnia, że akurat siedzimy w głowie pewnego pana, ale… no kurde, miałam wrażenie, że to jest fragment z dupy.

Dałam temu filmowi szansę, ponieważ wierzyłam, że końcówka pokaże mi zupełny odjazd. Niestety, nic takiego się nie stało. Gorzej, przez cały seans nie mogłam się doczekać czegoś, co naprawdę by mnie zaniepokoiło i kiedy już myślałam, że to się uda, to FIGA Z MAKIEM! Tak właśnie, film w temacie pokazał mi figę z makiem.

Chcecie porządnego horroru? To nie ten adres. Chcecie thrillera psychologicznego? To nie ten adres, ale w komentarzu dam linka do muzyki z filmu.

Miłego dnia!

Medicating normal

Dzień dobereł!

Jeśli jesteś antysystemowy, to „Medicating normal” Cię nie zszokuje. Jednak jest to dokument na tyle dobry, że nawet takie osoby jak ja oglądają go z zapartym tchem i z emocjami. Opowiada on o kilku ludziach – w większości żołnierzach USA – którzy podjęli jedną z najgorszych decyzji w swoim życiu. Zaczęli brać leki na swój stan psychiczny. Skończyło się to depresją, a w niektórych przypadkach nawet gorzej.

Tak, leki spowodowały depresję.

Ale nasi bohaterowie potem podjęli bardzo odpowiedzialną, odważną i najlepszą decyzję w swoim życiu: zdecydowali się odstawić ten pieprzony stos leków, jaki zaserwowali im psychiatrzy.

I jeśli Ci się wydaje, że ten dokument jest zrobiony w narracji teorii spiskowych, to nie. On jest bardzo szczery w tym, co opowiada, bo po pierwsze, prezentuje głos ludzi, którzy są psychiatrami, psychologami, a po drugie, opowiada o ludziach, którzy zdecydowali się zmienić na lepsze swoje życie. Ba, jest jeden moment, w którym bohaterka idzie skonfrontować się z lekarzem, który przepisał jej te cholerne leki. Dla mnie ta scena była bardzo ciekawa i trochę nawet zaskakująca.

„Medicating normal” opowiada więc o tym, do czego przyczyniają się leki, ale także opowiada o zespole odstawiennym. A to nie są łatwe rzeczy – zresztą, o tym wszystkim w filmie.

Trza wspomnieć o ścieżce muzycznej, bo ta przejawiała się kilkukrotnie, ale była dla mego ucha bardzo przyjemna i tworzyła klimat. Odpowiedzialny za nią jest Nathan Halpern.

Gdzie dostępny?

Na YT, z profesjonalnie zrobionymi napisami w języku polskim (wystarczy ustawić napisy). I jestem wdzięczna twórcom, że zadbali o naszą wersję językową. Bawcie się dobrze i jestem ciekawa Wa#filmdokumentalny

PS.: W trakcie rozmowy z Asią (po seansie) odkryłam, że teraz nagle widzę wszystko wyraźniej. Ja wiedziałam, że leki to syf, ale teraz z wiedzy zrobiła się ŚWIADOMOŚĆ. I ze względów osobistych trochę mnie to przeraziło.

Edge of tommorow (na skraju jutra)

Dzień dobereł.

Cage (Tom Cruise) zostaje rzucony do ostatniej bitwy ludzkości, która walczy z bardzo niebezpiecznymi obcymi. W trakcie zamieszania spotyka Ritę (Emily Blunt) i razem postanawiają rozwalić wrogów. Choć z góry wydaje się, że są na przegranej pozycji – bo wrogowie wiedzą o ziemskich siłach wszystko – to jednak w zanadrzu mają tajną broń…

No i teraz nie wiem, czy zdradzać tajną broń, czy nie. Z jednej strony większość opisów nie stroni od tego spojlera, a z drugiej strony – jak to wywaliło – to poczułam zaskoczenie. I uzyskałam jednocześnie dowód, że to bardzo dobry film, bo skoro nie lubię takiego wątku, a „Edge of tommorow” oglądało mi się znakomicie, to coś jest na rzeczy.

Niewątpliwie film płynie i cieszę się, że włączyłam go wtedy, gdy sylwestrowa noc się już uspokoiła.

Film łączy czarny humor z poważną treścią, co jest mocno na plus. Jednocześnie zauważyłam, że Tom Cruise może i jest w sekcie, ale grać to on potrafi niewątpliwie. Myślę, że to dość charyzmatyczny aktor, który potrafi na maksa wykorzystać swoje zdolności. Oczywiście, w trakcie seansu zastanawiałam się na ile skorzystał z pomocy kaskaderów, bo „Edge of tommorow” jest pełen akcji, a co za tym idzie – widowiskowych scen. Dodać trza, że forma obcych rzeczywiście jest przerażająca i choć CGI stare, to jednak nadal kosmici mogą przyprawić o dreszcz, bo na ekranie jasno i wyraźne pokazane, że są niebezpieczni w uj.

Jeśli jeszcze nie oglądaliście „Edge of tommorow”, to serdecznie polecam!

Juror #2 (Przysięgły nr 2)

Dzień dobereł.

Justtin Kemp (Nicholas Hoult) jest przysięgłym w procesie o zabójstwo. Problem w tym, że w trakcie wychodzi mu jego wina. Tak, to Justin zabił. A ponieważ ma na karku rodzinę, staje przed dużym dylematem moralnym.

Tyle z opisu.

Teraz tak: rozumiem, dlaczego ten film przeciętnemu Kowalskiemu może się nie spodobać. On nie jest filmem akcji, w dodatku fabuła pokazuje po prostu wydarzenia, bez oceniania kogokolwiek. To film, który nie boi się zadawać niezwykle trudnych pytań, nawet mimochodem. A przede wszystkim może to być ważny głos w kwestii amerykańskiego prawa, które jest niedoskonałe i częstokroć skazuje niewinnych na karę więzienia. Nawet jeśli prokuratorzy czy inni spece wiedzą o niewinności. Tak, nie żartuję – wystarczy sobie o tym poczytać.

„Przysięgły nr 2” nie jest jednak ciężkim dramatem. Raczej chce zwrócić uwagę na pewne sprawy, problemy, niż przygwoździć widza niedoskonałością systemu. To jest jego niewątpliwa zaleta.

Niestety, nie jestem przekonana o tym, że castingowcy wykonali dobrą robotę. Bo owszem, główny bohater jest zwyczajnym gościem, ale mam wrażenie, że średnio pokazał – jeśli w ogóle – zmęczenie sprawą. Tzn. widz może poczuć, że Justin nie radzi sobie psychicznie, ale po twarzy mam wrażenie w ogóle tego nie widać. Oczywiście, mogę się mylić, może po prostu się nie znam na ludziach (wszak głównie oglądam filmy). Ale myślę, że nie zaszkodziłoby, gdyby aktor popracował nad warsztatem, tym bardziej, że jest młody.

Jeśli lubicie dramaty, które nie walą w mózg smutami, ale za to dają do myślenia, to „Przysięgły nr 2” daje radę, to ten adres. Innymi słowy, Eastwood może być z siebie zadowolony. Obejrzycie go na MAXie.