Pluton
Obcy 2 – decydujące starcie
Pluton
Obcy 2 – decydujące starcie
Dzień dobereł! Jeśli myśleliście, że zapomniałam o Oskarach z 1987 roku, to się grubo pomyliliście. Na nieszczęście dla mnie, bo mimo ówczesnego prestiżu nagród jest tam trochę kina nudnego i nic nie wnoszącego, dziś już zapomnianego.
Takim przykładem jest „That’s Life!” Blake Edwardsa, które ponoć jest historią autobiograficzną, a przynajmniej z jej domieszką. Nie wiem i nie chcę się wgłębiać, bo jest to historia nudna, o Dupie Maryni i w zasadzie włączyłam przewijanie 2x na youtube.
A może to ja nie rozumiem tego filmu? Wszak nie mam jeszcze czterdziestki, a tym bardziej dzieci. Więc nie jestem w stanie zrozumieć tego kryzysu, jaki przeżywają rodzice, gdy dzieci już udają się do własnego życia. Ale prawdą jest też to, że widz przynajmniej ogarnięty powinien móc zrozumieć problem pustego gniazda, gdy film po prostu jest dobry. I to niezależnie od wieku czy posiadania potomstwa. Tu tak nie było.
Więcej powiem, „That’s Life!” zostało nominowane za piosenkę – i jest to jedyna nominacja dla tej historii – która nie wybrzmiewa w filmie. Owszem, słyszymy kawałek, ale całości już nie. To ładny i staromodny utwór „Life in a Looking Glass” Tonego Benneta i Henriego Manciniego. Zresztą, ten drugi w całości odpowiada za ścieżkę dźwiękową tego filmu. A raczej tego czegoś.
Bo o czym opowiada „That’s Life!”? Moim zdaniem – o niczym, o Dupie Maryni. Albo ja nie zrozumiałam do końca, bo po prostu obyczajowość była pokazana w tak nudny sposób, że nie zdzierżyłam. Być może jest to wartościowe kino, ale ocena na IMDB – 6.0. – wcale tego nie potwierdza. Przyznaję, przez nią nastawiałam się na słabsze kino, ale serio… nie sądziłam, że będzie tak drętwo.
Ale mimo wszystko spróbuję Wam opowiedzieć fabułę tego filmu tak, jak ja zrozumiałam. Otóż, jest sobie małżeństwo i facet, Harvey (Jack Lemmon) ma stan depresyjny. Początkowo myślałam, że tu też będzie wątek z rakiem, ale jednak nie. Tak czy siak, fabularnie długo nic się nie dzieje, a film opiera się głównie na dialogach. I ja nie wiem, co autor miał na myśli. Kryzys, że koleś kończy sześćdziesiąt lat? Być może, ale prawda jest taka, że jako widz nie jesteśmy w stanie doświadczać tego problemu, bo jesteśmy rozpraszani jakimiś bzdetami-pogadankami o Dupie Maryni. Jest kilka momentów – dwa, czy trzy – w których można się uśmiechnąć, bo to w końcu miała być też komedia, ale to wszystko.
Ten film opowiada o bogatych ludziach, których problemem jest właściwie nie-wiadomo, co.
Z tego też powodu nie jestem zdziwiona, że obecnie „That’s Life!” nie ma w Polsce dystrybucji (źródło: upflix). Generalnie, historię znalazłam na yt. Dla odważnych podlinkuję, tak samo jak nominowaną piosenkę.
Ale może jest tu ktoś, komu jednak ten film przypadł do gustu?
Dzień dobereł, dzisiaj ciąg dalszy filmów oskarowych 87′. Australijski „Dundee” startował w konkursie na najlepszy oryginalny scenariusz i na szczęście – przegrał z „Hannah i jej siostrami”. Dlaczego na szczęście? Cóż – ja uważam ten film za zwyczajną komedię, która realistycznie przedstawia Australię. I nic więcej xD.
Natomiast chciałabym Was zaprosić do tekstu, który był pisany przed erą fanpeja, na prywatnym. Także nie zdziwcie się, jeśli będzie on nieco inny od obecnych
.
Miłego czytania! ![]()
– Ciekawy przypadek „Krokodyla Dundee-go” – tak można by opisać kwestię tej australijskiej komedii. Ale od początku.
* * *
Pewna dziennikarka przebywając w Australii znajduje historię rodem z „miejskiej legendy”. Zainspirowana nią, postanawia odszukać buszmena. Po ilku dniach wspólnej imprezy ona nagle stwierdza, że Dundee musi pojechać z nią do Nowego Jorku.
Tak czy inaczej, film ma dwa ważne elementy – klimat i bycie komedią. Naprawdę miło mi się przy tym bawiło, bo to było takie… lekkie. Ach, to se ne vrati. A jednak, miałam wrażenie, że tamten klimat, swoboda żartów w jakiś sposób wróciła. Naprawdę miły seansik na odprężenie.
Jest w nim parę ciekawszych uwag, ale znowu – tu już musiałabym wejść w spojlery. Bo ogólnie film w wersji ogólnoświatowej trwa tylko 1,5 h, więc nie ma tu za wiele rozciągniętych scen. Tak, jest wersja australijska.
Nie zmienia to faktu, że „Krokodyl Dundee” stał się ogromnym hitem kasowym. Ktoś zapyta: „ale jak to? Przecież w tym filmie nic nie gra”.
No, nie – gra klimat.
Jednak z punktu widzenia scenopisarstwa, to film jest z kategorii „doceniam starania, milordzie”. Otóż, w każdym filmie musi być jakiś konflikt. W „Krokodylu Dundee” niby on jest, ale jego nie ma.
W ogóle to oglądamy film, śledzimy wesołe poczynania Paula Hogana i… nagle się budzimy „a czekaj, ale gdzie tu kryzys? Gdzie konflikt?”. Co ciekawe, nie można powiedzieć: „eh, ci dwoje bohaterowie tak ni z tego, ni z owego się spiknęli”. Wcześniejsze sceny dają znać, że lecą na siebie, ale jakoś tak… nie bardzo to pokazali. Miałam trochę wrażenie, jakby Dundee (Paul Hogan) i Sue Chariton (Linda Kozlowski) zamienili się trochę energetycznie rolami. To ona chce go poderwać, on czeka, ale z drugiej strony… przecież widzi, że jest w związku, więc pewnie nie chce psuć jej zabawy. Ciekawe. Dobra, sprawa do przemyślenia, zresztą biorąc pod uwagę sam film, to kwestia ta nie jest aż tak ważna.
„Krokodyl Dundee” uzyskał nominację do Oskara i Złoty Glob dla Hogana.
No cóż – powiedzmy, że jeśli chcemy spędzić miło czas, z uśmiechem na twarzy, to „Krokodyl Dundee” jest dobrym wyborem.
Powstały do tego jeszcze dwie części, które nie powtórzyły sukcesu jedynki.

Nigdy nie byłam wielką, albo nawet – jakąkolwiek fanką Pottera. Za stara na książki o nim, za depresyjna, by się przy historiach odprężać i za młoda, by doceniać walory pedagogiczne. A zresztą, i na pedagogice mózgownica była zajęta czymś o wiele lepszym, ale to rozprawa z Harry’m Potterem.
I własnymi demonami.
Zacznijmy od początku.
Na początku były spojlery. Wkurzało to niesamowicie, bo to trochę tak, jakby cała popkultura została zainfekowana Potterem. Obróć się w lewo – tam vloger wali o Potterze, obróć się w prawo, tam twórca nawiązuje do Pottera, połóż się i zapłacz nad jakością dzieł współczesnych, bo młodzież i trzydziestolatki wolą Pottera od… no właśnie, dorosłych historii.
Mówi się, że bajki są pisane dla wszystkich – a więc i dorośli znajdą w nich coś dla siebie. Obawiam się jednak, że w przypadku Pottera może chodzić tylko i wyłącznie o fanów tegoż. A już szczególnie, jeśli ktoś postanawia olać powieści i lecieć wyłącznie na filmach. Być może serial to wszystko zmieni, ale na razie jest jak jest.
Bo chcąc się uwolnić od wszechobecnej spojlerozy, weszłam w świat może nie tyle wykreowany dla dzieci, ile kreowany jak przez dziecko. To widać w tym, że sami fani mówią często, że seria ma wybitne dziury fabularne, nielogiczności jak stąd do Marsa i lepiej wyłączyć mózgownicę. Ale jednak – dla dziecka miałoby to nadal sens. W takim sensie, że dziecko pochłania chwilę i choć może się dopytywać, szukać powiązań, to nadal jednak wygląd pojedynczej sceny może się okazać istotniejszy, niż cała skomplikowana otoczka.
I ja wiem – dobre rzeczy są dobre, i to niezależnie od wieku, w którym się z nimi zapoznajemy.
A jednak, raczej wątpię, BY osoby po 40-tce czy 50-tce – nawet będąc wybitnymi pedagogami – zachwyciły się Potterem. Zresztą, sama Rowling musiała kilkanaście razy wysyłać powieść, by w końcu wygrać swoje. A to o czymś świadczy.
Bo Pottera lubić będą szczególnie dzieci. Po prostu. To jest dziecinnie zrealizowane, jeśli chodzi o budowę opowieści.
I może dlatego Potter cieszy się do dzisiaj taką popularnością.
A może po prostu Rowling wykorzystała Prawo Założenia i starannie przygotowała swoją kreację? Kilka tropów, które by na to wskazywały, znaleźć można zarówno w książkach, jak i w filmach.
Wiecie, co?
Nie wiem, czy będę w stanie oglądać z Wami serial o HP. Bo raz, że dzieckiem już nie jestem, a dwa, że przy ostatniej próbie mózg mnie rozbolał i to nie raz.
Ale bardzo się cieszę, że uwolniłam się od powszechnej spojlerozy ze świata HP. To daje wytchnienie i przestałam być molestowana przez temat. Czy warto było? Może.
Obudziły się też we mnie demony, które z jakiegoś powodu dotyczą „Agafe”. Ale może już nie będę tego wątku rozwijała, bo sama jeszcze do końca nie wiem, jak dalej brnąć w życie z tym bagażem.
Filmów o samym HP jest jakieś osiem i z przykrością stwierdzam, że najbardziej zapamiętam ze dwa, góra trzy. A i to w taki sposób, że większość wątków się ulotni, a kolory pozostaną.
Bo powiedzmy sobie szczerze – pierwsza część była arcydziełem w kategorii film familijny. Druga to jego kontynuacja, ale im dalej w las, tym gorzej. Z dziełami to to już za wiele nie miało wspólnego.
A mój osobisty ranking filmów wygląda tak:
HP I KAMIEŃ FILOZOFICZNY – 9/10
HP I KOMNATA TAJEMNIC – 8,5/10
HP I INSYGNIA ŚMIERCI, CZ. 1 – 6/10
HP I INSYGNIA ŚMIERCI CZ. 2 – 6/10

Dwa dni po obejrzeniu „Insygni śmierci” części 2 stwierdzam, że niewiele z niej wyniosłam. Zapamiętywalne są dwa, może trzy momenty, a reszta jakoś z mózgu wyparowywuje. Być może jest to kwestia zmęczenia materiału, a być może film zwyczajnie niewiele sobą reprezentuje.
Mamy tu ciąg dalszy bitwy z Voldemortem. Widownia nieobeznana z książkami zauważy, że z wielką bitwą jest paręnaście niedociągnięć, jak na przykład brak walczących rodziców. Ogólnie też, lepiej nie pytać mózgownicę o logikę.
Zresztą, mózgownica średnio ma czas na myślenie, bo jest tu mnóstwo akcji i prawie żadnego oddechu. Na szczęście, akcja jest na tyle dobrze skrojona, że „Insygnia 2” ogląda się prawie na wdechu. No, wiecie – film do kotleta, którego nie chcemy przełączać, bo oferuje jakąś prostą historię.
Generalnie momentami miałam trochę beki, a trochę wkurwu. Wkurwu, bo pomysły Rowling skojarzyły mi się ze swoją własną powieścią. A wiecie – to czasem boli. Ale, już nie wtryniajmy się w moje osobiste emocje.
Generalnie, ze względów zdrowotnych byłam zmuszona oglądać tę część z napisami. I powiem tak: nie żałuję. Maggie Smith, grająca profesor Minervę w tej jednej, jedynej scenie, kiedy musiała zawalczyć o Hogwart, dała z siebie 110%.
Reszta nauczycieli – no cóż, mogła wywołać wzrusz, bo jakoś tak widać było, że tracą życie. Natomiast wzruszu nie miałam, gdy Potter wykorkował. Miałam za to wkurw, że Rowling zgapiła mój pomysł, ale u niej gorzej to było i ogólnie, włączył mi się badziewny tryb ofiary.
:Uuuuffff, wreszcie to napisałam xD.
Natomiast, jeśli chodzi o zmarłego Alana Rickmana, to on chyba jest uwielbiany przez potterowców za to tylko, że zmarł. Jasne, pewnie był znakomitym aktorem, ale… w tych filmach nie miał jak zagrać. No, nie było z nim scen na tyle niezwykłych, by wykazał się. I podam przykład – „Drama”. W „Dramie” co prawda gra Pattinson (czy jak mu tam), ale jezusie filmowy, on jedną, dwie sceny zrobił tak, że widz aż zapatrzył się. To było wspaniałe! A w HP? Rickman był – i tyle.
„Insygnia 2” są ciut lepsze, niż poprzednik, ale niewiele lepsze. Generalnie dla mnie wiele brakowało do znakomitej zabawy, ale być może HP po prostu już zaczął mnie męczyć. Bo ileż można? Grunt, że uwolniłam się od wszechobecnej spojlerozy.

HARRY POTTER I INSYGNIA ŚMIERCI CZĘŚĆ 1
– To tylko fantazja – powiedziała przyjaciółka, gdy mówiłam, że kolejne moje szare komórki umierają w trakcie oglądania „Harrego Pottera i Insygni Śmierci 1”. I ja ten argument rozumiem! Po prostu jestem za stara na opowieści dziwnej treści od Rowling.
Nasza trójka wybrańców szuka wspomnianych już insygni i to trochę po omacku. Najpierw jednak muszą się zmierzyć z przejętym przez zuoli Ministerstwem Magii. Brzmi fajnie? Tylko do tego momentu, w którym zaczniecie myśleć.
Bo – powiedzmy sobie szczerze – jak banda obdartusów, zuoli, mogła przejąć Ministerstwo Magii, gdzie pracują: a) bardzo potężni czarodzieje, b) jest ich w cholerę dużo?
No, ale dobra: mózgownico, przestań myśleć!
To powiedziawszy, zrobiłam sobie dwudniową przerwę od teamu Pottera i wyszło to filmowi na dobre XD.
Tym razem mózg nie myślał – to znaczy myślał, ale wolał robić bekę z głupoty bohaterów. Najmądrzejsza okazała się Hermiona (Emma Watson), a najgłupszy Potter (Daniel Radcliffe), a najszlachetniejszy Ron (Rupert Grint). Zresztą, z tym drugim to mamy motyw a’la Frodo.
A właściwie to trochę się zdecydować nie mogę, czy Frodem na miarę naszego niedorobionego pokolenia ma być Potter (to noszenie zuego naszyjnika!), czy jednak Ron (ten ciężar na szyi, te cienie pod oczami, gdy nosi naszyjnik, bo Hermiona tak zdecydowała!).
Decyzję pozostawiam Wam xD.
Niestety, w tym filmie jakiś turbo ładnych zdjęć nie ma, ale jest za to jedna dość dynamiczna scena ucieczki, która całkiem fajnie i realistycznie jest oddana. Widać, że twórcy akurat na to mieli dość dobry pomysł.
Ogólnie niektóre sceny – miałam wrażenie – są jakieś takie losowe, ale może dlatego, że oglądałam film partiami. A może nie, może po prostu narracja lekko się gdzieś pogubiła.
Tak czy siak nie polecam i zarazem szykuję się do starcia z ostatnią odsłoną Insygni. Ufff…

Ten film ma 2 h i 33 minuty. Czy widz da radę to wytrzymać?
Albo, czy nominacja do Oskara za najlepsze zdjęcia była zasłużona?
I gdzie się, u diabła, podziała warstwa komediowa?!
HARRY POTTER I KSIĄŻĘ PÓŁKRWI zaskakuje jednym, nieoczywistym elementem. Otóż: film płynie, pomimo że ma dość duże wady fabularne. Ale może od początku…
Nasza ferajna spędza kolejny roczek w Hogwarcie i jest o tyle sympatycznie, że wolno im już pić piwo. Jak zwykle kadra jest uzupełniana, a pani McGonagall (Maggie Smith) zadaje memowe pytanie: dlaczego zawsze, gdzie wy jesteście, zawsze się coś dzieje?!
No i właśnie, z tym dzianiem się w filmie to trochę tak na wyrost. Intryga jakby chciała, a nie mogła. Coś tam widać, że Malfoy (Tom Felton) kombinuje z mrocznymi interesikami, ale coś tak niewyraźnie. Równie niewyraźnie się dzieje z tajemniczym podręcznikiem od magicznych mikstur. Znaleziony przez Pottera (Daniel Radcliffe)… no właśnie, poza tym, że książka zdążyła mu się przysłużyć, to nic się nie dzieje.
W ogóle nic się nie dzieje, bo wpadliśmy w tryb opowieści obyczajowej, w której owszem, poznajemy rozterki młodych, ale wszelkie intrygi się zaczynają i rozpływają, jakby twórcom brakowało konkretnego pomysłu. Tak, niestety – brakuje energii fabularnej godnej poprzednika.
W kilku momentach się zaśmiałam i niewiele brakowało, bym się wzruszyła na śmierci wiadomo kogo, ale się nie wzruszyłam. W ogóle ten film ma aż dwa zakończenia, ale nie męczą, jak w LOTR (filmowym).
I choć „HP i książę półkrwi” jest nagrany w ciemniejszych barwach, to jednak miło, że akademia Oskarowa doceniła zdjęcia w tym dziele. Nie dlatego, że są faktycznie miłe i ładne (a są!), tylko dlatego, że ja też w jakiś sposób poddałam się ich urokowi.
Generalnie jest to film, który wciągniesz na oddechu, ale chwilę po seansie zapomnisz o nim.
PS.: I Broń Boże, nie zadawaj pytań, np. gdzie podziała się drużyna Pottera xD (ta, co trenowała w poprzednim odcinku).
PS.2: Dzień dobereł.

Dzień dobereł.
Ten film jest świetną satyrą na szkolnictwo. Serio, jeśli w ten sposób ogarniesz seans, to gwarantuję rozbawienie.
Pamiętaj, Kochany/Kochana, by nie zadawać logicznych pytań. Film trochę się gubi, pewne wstawki są chaotyczne, ale ogólnie można się w fabule odnaleźć.
Ładne sceny katastroficzne, ale
ktokolwiek budował tę opowieść, miałam wrażenie, jakby zabrakło mu weny do sensownej, trzymającej w napięciu fabuły.
Także tak – film płynął, ja się bawiłam świetnie i za różdżkę nie rozumiem, czemu ma tak wysokie oceny
. Ale powieści jeszcze nie czytałam, więc może po prostu jest to przyzwoita ekranizacja.
Miłego dnia!

Dzień dobereł.
Czy możemy wrócić do czasów, gdy nastolatki oglądały combo dla dorosłych? A, tak, zapomniałam, że obecne pokolenie to pokolenie płatków śniegu i trzeba je informować o triggerach, czyli – o zgrozo – potencjalnych spojlerach.
Ten miks daje nam takie kwiatuszki, jak „Harry Potter i Czara Ognia”, a przynajmniej w filmowym wydaniu. Co gorsza – choć oczywiście fani mają do tego prawo – jest to też przez nich doceniany kawałek kina, bo jest mhroczny.
I tu właśnie dochodzę do sedna.
Całość wygląda, jakby ktoś zapomniał włączyć kolory, a opowieść jest w tonie jakiegoś horroro-dramatu, przynajmniej wizualnie. Wchodzimy w kadr, który po trzech pierwszych częściach wydaje się dziwny: ot, widzimy nagrobki. Mhroczna sceneria, a potem…
Potem jest wielkie meh.
„Czara Ognia” raz tylko wzbudziła we mnie emocje – i to na zasadzie „lol, jaka ładna teen drama, to takie typowe nastolatki”. I niby dobrze, bo to film o nastkach właśnie, ale niedobrze, że ciekawość moja się nawet nie zaczęła. Może nie jest to wybitnie nudny film, ale och… czemu? Czemu miałam wrażenie, że historia jedzie jak procedural (serial, w którym co odcinek mamy jedną przygodę, podobną), znane schematy, nie ma właściwie nic do zaoferowania?
Może przez te kolory.
Och, właśnie, kolory!
Chyba „Project Hail Mary” został przeze mnie za nisko oceniony. Tzn. nie zrozumcie mnie źle – to raczej nie jest wybitne kino. Ale kino zapomniało o kolorach, a „Czara Ognia” wyjątkowo dobitnie mi o tym przypomniała XD. Za to „Project Hail Mary” – och, jaki on był piękny barwowo!
Tymczasem mogę być jedną z niewielu osób, która psioczy na „Czarę Ognia”, ponieważ potterowcy mają fetysz mhroku. Jezu, ludzie – jak macie tęsknotę za mrokiem, to obejrzyjcie sobie „Death Note”, albo pierwszy lepszy horror, nie wiem, „Aliena”, to może Wam minie.
Tym bardziej, że nie wiem, czy wiecie, ale te mhroczne barwy niekoniecznie muszą grać z tragizmem na ekranie. Jakoś w anime (przynajmniej tych starszych) turbo tragedie nie przeszkadzały temu, by ekran aż zipiał od kolorystyki.
Potterowcy, proszę, nie mówcie mi, że „Czara Ognia” to dobry film, bo to jest 6= , a nie sprawna opowieść o młodych, dojrzewających czarodziejach xD.
PS.: O logice to już nawet nie będę się rozwodziła…